«Een heel indrukwekkend en doorleefd verhaal.» – André Oyen

VoorplatKnopper1-72Over ‘Het loopt het ademt het leeft’ van Helen Knopper op Ansiel, 19 juli 2016:
‘Het loopt het ademt het leeft’, de ‘biografie van een vriendschap’, is een terugblik op de jaren 1979-1995, toen de schrijfster optrok met Roos Bonheur, een nogal anarchistische figuur in de Amsterdamse Nieuwmarkbuurt. Domineesdochter Roos, die in de trant van haar held, de Franse driftkikker Céline, verklaarde dat ze ‘niks met mensen had’, ging haar eigen gang. De gereformeerde Knopper heeft dan wel haar schrijverschap, maar als ze na een bezoek aan Roos thuiskomt, valt haar op dat ze in een ‘kale bunker’ leeft en een tuthola is. (…) Roos’ haar leven werd ook door wanorde getekend; ze las, dronk, snoof, schreef slechte gedichten en verwaarloosde zichzelf, om op haar 64ste te overlijden in het souterrain waar haar bed stond. In dit boek tracht de auteur te ontdekken waarin de aantrekkingskracht bestond van deze vriendin (…) aan wie ze ondanks alles ook goede herinneringen bewaart. Want ze kenden ook diepgewortelde verbondenheid. (…)
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Het loopt het ademt het leeft’

Delen op uw favoriete social network!

«Een staalkaart van zijn vertelkunst.» – L. Torn

VoorplatSeguraOver ‘De mooie mond van Bobby Cespedes en andere verhalen’ van Ulises Segura voor Biblion, 21 juli 2016:
De Vlaming Ulises Segura (1973) debuteert met deze bundel verhalen die zich deels afspelen in een magisch-realistische omgeving. Hij laat daarmee een staalkaart zien van zijn vertelkunst, een proeve van zijn literaire ambitie. Qua fantasie en creativiteit scoort Segura hoog. Hij weet met weinig middelen (vreemde) werelden en sferen op te roepen en zijn lezers daarheen mee te voeren. Van een apocalyptisch landschap in Andalusië naar een Londons park waar kinderen naar een poppenvoorstelling kijken; van drie vrouwen in een raket naar de jongen met een apenmasker in Oostende. De personages ervaren intense levensmomenten: verliefdheid, homoseksuele inwijding, eenzaamheid, een ernstige ziekte, doodsangst. In het verhaal over een groepje Oostendse jongens die het aangespoelde kadaver van een hond meezeulen naar een verlaten fort, is Segura op zijn best: feilloos vindt hij de scheidslijn tussen kameraadschap en wreedheid, tussen eenzaamheid en bravoure. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De mooie mond van Bobby Cespedes’

Delen op uw favoriete social network!

«De spanning is invoelbaar en overtuigend geschreven.» – E.Y.M. Zwanenburg

VoorplatBarones72Over ‘De Barones’ van Janny de Heer voor Biblion, 20 juli 2016:
Deze roman is gebaseerd op het leven van Mijnsje (Mien) Bezemer. (…) De oorlog tekent haar voor het leven: ze is het kind van NSB-ouders en daarom wordt ze door klas- en dorpsgenoten met de nek aangekeken. (…) En zo gaat ze al als dertienjarige van school af. Haar ouders voeden hun zeven kinderen hardvochtig op. Mien ontvlucht het ouderlijk huis zoveel mogelijk. Maar ook haar huwelijk is allerminst gelukkig. Ze laat met zich sollen, haar minderwaardigheidscomplex als NSB-kind is te groot. De roman begint sterk: het gezin verlaat op Dolle Dinsdag overhaast hun huis in Zwijndrecht en vertrekt naar Duitsland waar het gescheiden wordt. De spanning die dat met zich meebrengt, is invoelbaar en overtuigend geschreven. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De Barones’
Meer over Janny de Heer bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«Een onthullende studie over een uitermate tragisch onderwerp.» – Biblion

Dee BrownOver ‘Begraaf mijn hart bij de bocht van de rivier’ van Dee Brown voor Biblion, 19 juli 2016:
Dit boek handelt over de penetratie van Westerse kolonisten in indiaans gebied in de tweede helft van de negentiende eeuw, waardoor het grondgebied van de Verenigde Staten werd verdubbeld. Een verhaal van schending van overeenkomsten, van wreedheden en van de uitroeiing van een cultuur, gebaseerd op historische stukken en getuigenissen. De auteur laat de partij aan het woord die ten offer viel. Een onthullende studie over een uitermate tragisch onderwerp waar nog steeds veel interesse voor is. Bevat zwart-witfoto’s, normale druk.
Meer over ‘Begraaf mijn hart bij de bocht van de rivier’

Delen op uw favoriete social network!

«Ze beschrijft erg goed en raak het leven in Oeganda.» – Drs. Madelon de Swart

VoorplatTulp75Over ‘De bushsoldaat’ van Edith Tulp voor Biblion, 17 juli 2016:
Tijdens een reis in Oeganda leert Thomas door een salmonellavergiftiging verpleegster Josi kennen en wordt verliefd op haar. (…) Als Thomas, inmiddels vader geworden, zijn werk is kwijtgeraakt, komt hij in contact met Mozes, één van de Oegandezen die hen opzoeken. Met hem komt hij op het idee om in Oeganda (…) ontwikkelingsprojecten te gaan coördineren. Mozes en Thomas raken dan goed bevriend, tot Mozes, door zijn traumatische ervaringen als kindsoldaat, in de ban komt van Amerikaanse evangelisten die homoseksualiteit veroordelen. Dit is het romandebuut van de Nederlandse journaliste (1960) die veel schrijft over ontwikkelingssamenwerking. Ze beschrijft erg goed en raak het leven in Oeganda: de armoede, corruptie en de gevolgen voor ontwikkelingsprojecten. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De bushsoldaat’

Delen op uw favoriete social network!

Lof van lezers voor ‘De Barones’ van Janny de Heer

VoorplatBarones72Wendy Koedoot over ‘De Barones’ van Janny de Heer op Mustreads or not!, 15 juli 2016:
‘De Barones’ is een fascinerend verhaal van een vrouwenleven dat zich afspeelt tegen het decor van de naoorlogse wederopbouw. Voor veel vrouwen was dit een tijd van mogelijkheden tot ontwikkeling, maar dit geldt niet voor Mijnsje Bezemer, ook wel Mien genoemd. Haar vader was ‘fout’ in de oorlog; zij is een kind van een NSB’er en heeft voor altijd een stempel. Mien was nog maar 5 jaar op Dolle Dinsdag, maar die dag heeft haar leven voorgoed veranderd. Haar jeugd was in een klap voorbij. (…) Het boek is bijna niet weg te leggen, maar doordat het veel emoties met zich meebrengt, heb ik steeds een paar hoofdstukken gelezen. Het eind is zoals ik gehoopt had. Ontroerend mooi.
Lees hier het leesverslag
Meer over ‘De Barones’
Meer over Janny de Heer bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«Een waardige afsluiter voor ‘Het Verscholen Volk’.» – Heidi van der Vloet

Het Eerste BoekOver ‘Het Eerste Boek’ van Harman Nielsen op Hebban, 13 juli 2016:
Harman Nielsen schrijft buitengewoon bedachtzaam. (…) Emoties worden gevat in een enkel gebaar, een beweging, enkele woorden. Hierdoor is het lezen een mooie en verrassende ervaring. (…) De thema’s die aangesneden worden: vriendschap, eenzaamheid, familie, uitbuiting en corruptie en misbruik van de aarde zijn universeel. De manier waarop ze behandeld worden is bijzonder. Door het spaarzame gebruik van dialogen en de bijzondere manier waarop de schrijver de wereld-in-verval beschrijft, kabbelt het verhaal ogenschijnlijk verder, terwijl er toch heel veel gebeurt. Dat maakt het wat moeilijk om het verhaal te plaatsen: het is een avontuur, maar met de nadruk op de ontwikkeling die de hoofdpersonen doormaken en de beschrijving van de omgeving. (…) Het is een aanrader om eerst de voorgaande delen te lezen. De titel ‘Het Eerste Boek’ voor het laatste boek van een serie, stemt tot nadenken en is uiteindelijk helemaal verklaarbaar.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het Eerste Boek’ en ‘Het Verscholen Volk’
Meer over Harman Nielsen bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«Beste boek over indianen.»

Dee BrownOver ‘Begraaf mijn hart bij de bocht van de rivier’ van Dee Brown op Alles over boeken en schrijvers, 6 juli 2016:
Boeken over indianen. Wat zijn de beste indianenboeken? Indianen spreken bij velen tot de verbeelding. Dus het is niet vreemd dat er veel boeken over indianen zijn geschreven. Maar lang niet elk indianenboek is goed en het lezen waard. Vooral veel wat oudere boeken over indianen zijn trouwens ronduit racistisch te noemen. Toch zijn er ook heel goede boeken over indianen geschreven die een eerlijk beeld geven over hoe het ze vergaan is nadat Amerika werd ‘ontdekt.’ (…) Goed om te weten is trouwens dat ‘de indianen’ eigenlijk niet bestaan. Het is een naam die bedacht is door Columbus die dacht Indië te hebben gevonden toen hij Amerika bereikte in 1492. En de oorspronkelijke bevolking die hij aantrof in Amerika noemde hij daarom Indios (Indianen). Het is dus een naam die de oorspronkelijke inwoners van Amerika niet zelf gebruikten. (…) Oordeel redactie: +++ (zeer goed).
Bekijk hier de pagina van ‘Alles over boeken en schrijvers’
Meer over ‘Begraaf mijn hart bij de bocht van de rivier’

Delen op uw favoriete social network!

«Een boek om in één ruk uit te lezen. » – Theo Jordaan

Opmaak 1Over ‘De verdwenen stad’ van Ton van Reen op Alles over boeken en schrijvers, 6 juli 2016:
Ton van Reen heeft inmiddels een rijk oeuvre opgebouwd met daarin een aantal zeer goede romans. Ook ‘De verdwenen stad’ is een roman die het lezen meer dan waard is. Een advocaat in een dorp bij Roermond raakt de regie over zijn leven kwijt. Op middelbare leeftijd blijkt zijn loopbaan in de stad Roermond verre van succesvol. En als hij op een ochtend in zijn auto stapt om naar het advocatenkantoor in Roermond te rijden, blijkt de stad verdwenen. In een heldere stijl beschrijft Ton van Reen in deze compacte roman de zoektocht van een man naar zichzelf en het leven. Soms humoristisch, soms tragisch maar altijd interessant. Een boek om in één ruk uit te lezen. De redactie beoordeelt ‘De verdwenen stad’ van Ton van Reen met +++ (zeer goed) en kiest deze roman tot Boek van de week.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De verdwenen stad’

Delen op uw favoriete social network!

«Uiterst geslaagde satire.» – André Oyen

VoorplatMonkhorst-72Over ‘De blijmoedige leugenaar’ van Theo Monkhorst op Ansiel, 11 juli 2016:
‘De blijmoedige leugenaar’ vertelt het verhaal van een wethouder die slachtoffer werd van een aanslag. (…) De wethouder verovert een plekje in de hemel waar hij ook gesprekken over liegen kan voeren met Couperus. Voor enkele gesprekken met deze door mij zo bewonderde schrijver zou ik ook wel naar de hemel willen, al blijkt het er nogal erg saai te zijn, want zowel de wethouder als Couperus vervelen er zich te pletter. ‘De blijmoedige leugenaar’ had trouwens even goed door Couperus kunnen geschreven zijn. Het is dan ook een uiterst geslaagde satire (…).
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘De blijmoedige leugenaar’

Delen op uw favoriete social network!