«Pendelend tussen humor en horror.» – Erik van den Berg

VoorplatSchertsfiguurOver Paul van der Steen met ‘Schertsfiguur’ van Joost Pollmann in De Volkskrant, 26 mei 2018:
Een golfbeweging noemt Paul van der Steen het, de keuze die uitgevers maken tussen fotografie en illustratie. Er zijn tijden dat je vooral foto’s in de krant ziet en tijden met meer ruimte voor de illustratie. Zo’n cyclus is er ook in boekontwerp.’ (…) Deze maand verscheen het autobiografische, tussen humor en horror pendelende Schertsfiguur van Joost Pollmann, bekend als striprecensent van de Volkskrant. Tekenend detail: het genadeloze peertje boven het onfortuinlijke jeugdportret van de auteur. Geïnspireerd door Francis Bacon en Picasso’s Guernica’.
Lees hier betreffende passages uit artikel
Meer over ‘Schertsfiguur’

Delen op uw favoriete social network!

«De tegen-Pool van de Nederpop. Te authentiek voor roem, te oprecht voor mythevorming.» – Herman Veenhof

VoorplatKazLux75Over ‘Kaz Lux. Rock-adel verplicht’ van Lutgard Mutsaers in Nederlands Dagblad, 25 mei 2018:
Kaz Lux versleet vele bands, zijn lichaam en zijn oren. (…) maar zijn muzikale vuur is nog lang niet gedoofd. (…) In het boek dat de ervaren popjournalist Lutgard Mutsaers over hem schrijft, staan twee ontroerende foto’s: een harmonium en een Pools-Nederlands getuigschrift van de lagere school. (…) Zijn muzikale carrière verliep uiterst grillig.(…) Hij weet en zegt het zelf. Geen hits dus, of het moeten die paar bekende nummers zijn met Brainbox (‘Down Man’, ‘Dark Rose’) rondom 1970 en de gouden plaat Eli, met Jan Akkerman in 1976. Zijn stem paste heel goed bij het meer dramatische, expressief gezongen materiaal. Ruim een dozijn eigen platen, bij kleine labels en in eigen beheer, zijn de moeite waard, temeer omdat hij ook songs schrijft die tekstueel ergens over gaan, zoals ‘Granny’ of ‘Drizzly Monday’, bij de moord op Pim Fortuyn in 2002. (…) De biografie is goed geschreven en niet te lang. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Kaz Lux – Rock-adel verplicht’
Meer over Lutgard Mutsaers bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«We zien kleuren waar we die niet verwachten.» – Cor Gout

VoorplatVloeivelden1_Opmaak 1.qxdOver ‘De vloeivelden in’ van Aly Freije op Extaze, 25 mei 2018:
‘De vloeivelden’ in begint met een geboorte. Niet die van het hoofdpersonage Anna, die in 1944 ter wereld komt en opgroeit op de boerderij van haar ouders in Veendiep, Oost-Groningen, maar van een kalfje. (…)
We staan met de laarzen vastgezogen in de Groningse klei, we zien het leven, stug en zwaar, voor ons opdoemen, we snuiven de geuren op. En wanneer Anna’s vader de droge vervening van de veenlaag wegsteekt en Anna dieper in de bodem graaft, zien we kleuren waar we die niet verwachten. (…) Dit deel I toont ons Anna als natuur, in haar natuurlijke leven, haar leven thuis en in de directe omgeving daarvan. (…) Deel II brengt ons en Anna in beweging. Letterlijk met neef Derk op de benzinetank van zijn motor. (…) Nu de wereld groter en inzichtelijker is geworden, beweegt Anna zich ook naar de volwassenheid, waarbij hoort het accepteren van tegenslag en leed en daarmee om kunnen gaan. Haar vader die na een ernstige ziekte was ‘vertrokken’, een eufemisme voor ‘overleden’. (…) In de beweging ligt ook het ontluiken van sexuele gevoelens besloten, vooralsnog verward en verontrustend. Die beweging is niet lineair maar circulair en wordt aangestuurd door Anna’s tocht naar het jeugdinternaat, waar Rob haar in zijn kamer naar muziek laat luisteren. (…) Helen komt later. In deel III (…).
Lees hier de recensie
Meer over ‘De vloeivelden in’
Meer over Aly Freije bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«Heel knappe bundel die de veelzijdigheid van Michaël Slory extra in de kijker zet.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘Alsof men alles loslaat’ van Michaël Slory op Ansiel, 24 april 2018:
(…) Slory zet in zijn poëzie de geschiedenis en het leven van de creolen met een karakteristieke eigen toon neer, maar tevens draagt zijn poëzie sporen van een brede oriëntatie , bijvoorbeeld met bundels sonnetten en kwatrijnen. (…) Op vijf na werd geen van de bijna 50 gedichten in deze bundel eerder gepubliceerd. (…) Het is een heel knappe bundel geworden die de veelzijdigheid van Michaël Slory extra in de kijker zet.
Lees hier de recensie [ = pdf in bijlage ]
Meer over ‘Alsof men alles loslaat’
Meer over Michaël Slory bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«Alles wat Michaël Slory ziet leidt bijna vanzelf tot een gedicht.» – Hans Franse

Opmaak 1Over ‘Alsof men alles loslaat’ van Michaël Slory op MeanderMagazine, 23 mei 2018:
(…) De bloemlezing ‘Alsof men alles loslaat’ van Michaël Slory, maakt deze recensent (…) trots op de verzameling poëzie en proza die in deze 93 bladzijden zijn samengebracht. (…) Dank zij dichters als Michaël Slory hebben wij de mogelijkheid kennis te nemen van mooie poëzie in die taal uit een land waar nog zoveel Nederlands leeft: het maakt de bundel interessant en belangrijk; een ‘must’ voor diegenen die geïnteresseerd zijn in poëzie in het algemeen en de culturele ontwikkeling in de republiek Suriname in het bijzonder. En uiteraard voor diegenen die van fraaie boekjes houden, want het is mooi uitgegeven. (…) De dichter is iemand voor wie alles taal wordt. Sommige mensen die ik ken maken constant tekeningetjes van alles wat ze zien, waar soms heel rake, meesterlijke bij zijn; ik krijg de indruk dat alles wat Michaël Slory ziet bijna vanzelf tot een gedicht leidt. Er is niet één alles doordringend poëtisch thema dat de bundel bepaalt, maar het is de hele wereld, inclusief de talen die er gesproken worden. In de verhelderende Verantwoording achterin de bundel merkt Michiel van Kempen niet voor niets op dat er maar weinig dichters zijn ‘voor wie leven, werkelijkheid en taal zo’n naadloos continuüm vormen’. (…) De liefhebbers hebben de polyglot Slory al herkend; het is aan hen om de bundel aan te schaffen en verder te lezen en van de kleurrijke internationale taaloefeningen te genieten. (…)
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Alsof men alles loslaat’
Meer over Michaël Slory bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«De agressie in de wereld verklaard in wonderschoon boek.» – André van Leijen

coverTyfoon8.inddOver ‘Tyfoon’ van Rob Verschuren op Trefpunt Azië, 19 mei 2018:
Zo langzamerhand krijg ik het idee dat we voor het betere boek niet meer bij de grote uitgeverijen moeten zijn. Want steeds meer bepaalt de lezer wat de schrijver schrijft. Dat is commercieel verantwoord. Het zijn juist de kleine uitgeverijen waar het borrelt en waar de schrijver bepaalt wat de lezer te lezen krijgt. En als dat een goede schrijver is, neemt hij je mee en voert je naar gebieden waar je nog nooit bent geweest. Eén zo’n schrijver is Rob Verschuren. Met zijn nieuwe roman ‘Tyfoon’ voert hij je mee naar een onbepaald land, dat veel overeenkomsten heeft met Vietnam. Maar juist door de naam van het land niet te noemen, krijgt zijn verhaal een universele betekenis. (…) In de wereld die de schrijver schept, ontmoeten we drie kinderen, twee jongens en een meisje, die een eeuwig verbond met elkaar sluiten. Dat verbond valt echter gaande het verhaal steeds meer uiteen en uiteindelijk komen de twee jongens, als ze volwassen zijn, tegen over elkaar te staan. (…) ‘Tyfoon’ is een wonderschoon boek waarin aan de hand van de levensgeschiedenis van drie kinderen, de agressie in de wereld verklaard wordt door het onvermogen elkaars taal te begrijpen. Een taal overigens, waarmee Rob Verschuren zich zo trefzeker bedient.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Tyfoon’
Meer over Rob Verschuren bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

Uitgeverij In de Knipscheer present op Stripdagen Haarlem

VoorplatSchertsfiguurStand nr. 37 in de Philharmonie op zaterdag 26 en zondag 27 mei tussen 10.00 en 17.00 uur:
Uitgeverij In de Knipscheer verwelkomt u aan haar stand in de foyer van de Grote Zaal vlakbij het Stripcafé. Natuurlijk ligt daar ‘Schertsfiguur’ op tafel, het spiksplinternieuwe boek van ‘stripprofessor’ Joost Pollmann met tekeningen van Paul van der Steen. Joost Pollmann is behalve als schrijver over en recensent en promotor van strips, vooral bekend als organisator van tien Haarlemse stripdagen, dit meerdaagse festival dat sinds 1992 om het jaar wordt georganiseerd. Gaan zijn vorige boeken óver het beeldverhaal en vooral over ánderen, ‘Schertsfiguur’ bevat verhalen over zijn éigen leven. Na de essayistiek dus nu de literatuur. En in die zin een debuut. Verder op onze stand beeldverhalen van Hanneke van der Hoeven en de boeken van Ernst Jansz en Tjalie Robinson, waarvoor Peter van Dongen de omslagen maakte, en de dit jaar verschenen roman ‘Jongen met rood vest’ van Hein van der Hoeven met een omslag van Eric J. Coolen. Voor de liefhebbers zijn nog A0-affiches te koop van de theatertournees ‘Molenbeekstraat’, ‘Dromen van Johanna’ en ‘De Neerkant’ van Ernst Jansz met de omslagtekeningen van Peter van Dongen.
Meer over Joost Pollmann op deze site
Meer over Hanneke van der Hoeven op deze site
Meer over Ernst Jansz op deze site
Meer over Tjalie Robinson op deze site
Meer over Peter van Dongen op deze site
Meer over Hein van der Hoeven op deze site
Meer over Eric J. Coolen op deze site

Delen op uw favoriete social network!

Pollmanns latere leven bleek niet minder hachelijk.

VoorplatSchertsfiguurSchertsfiguur’ van Joost Pollmann in Volkskrant Boeken, 19 mei 2018:
In vijftien tragikomische maar genadeloze verhalen beschrijft Joost Pollmann zijn verleden. Met ouders die er Duitse en katholieke voorliefdes op nahielden, en met wie het merkwaardig afliep. Pollmanns latere leven bleek niet minder hachelijk.
Meer over ‘Schertsfiguur’

Delen op uw favoriete social network!

«Een kleine ‘Honderd jaar eenzaamheid’.»

coverTyfoon8.inddOver ‘Tyfoon’ van Rob Verschuren op bol.com [esenco], 11 mei 2018:
‘Tyfoon’ van Rob Verschuren is een kleine ‘Honderd jaar eenzaamheid.’ Klein vanwege zijn omvang. Klein vanwege het beperkt aantal personages. Honderd jaar eenzaamheid, vanwege de drie vrienden die een leven lang worden gevolgd en o.a. door een burgeroorlog uit elkaar groeien. Honderd jaar eenzaamheid ook, omdat er in deze roman nogal wat magische dingen voorkomen. Daarmee houdt de vergelijking met Márquez’s grootse roman op. ‘Tyfoon’ is geschreven in een volkomen eigen stijl, zoals we die hebben leren kennen in Verschurens debuut, de verhalenbundel ‘Stromen die de zee niet vinden.’ Die eigen stijl kenmerkt zich door een sfeervol en zintuigelijk proza. Er is geen ontkomen aan: je ruikt de vis op de markt, en bent zelf aanwezig op die markt. Aan de vormgeving van de zinnen, het detail en de vergelijkingen valt veel te genieten. Regelmatig zijn de vergelijkingen en beschrijvingen van een poëtische schoonheid. Over een klein meisje: ‘Onder haar T-shirt tekenden spitse schouderbladen zich af als de samengevouwen vleugels van een insect.’ En dat zonder dat zij de loop van het verhaal in de weg staan. Dat komt ook omdat de ene zin heel natuurlijk de andere zin voortbrengt. Je blijft doorlezen. Binnen de roman ontwikkelt zich een onderhuidse spanning in de drie hoofdpersonages Vinh, Duc en Mai, die vroeg of laat aan de oppervlakte zal moeten komen. Die spanning is gekoppeld aan een dreigende tyfoon. Mooi vond ik de totaal onverwachte wending in de climax. In die climax wordt het motto van de roman schitterend uitgewerkt: ‘It’s hard to hold the hand of anyone who is reaching for the sky just to surrender’ (Leonard Cohen – The Stranger Song). Wanneer je ‘Tyfoon’ voor de tweede keer leest, merk je hoe doordacht hij is opgebouwd. Bijvoorbeeld: in een paar zinnen staat op pagina 12 en 13 het lot van de drie hoofdpersonages al min of meer vast. Over Mai valt er daar te lezen: ‘Ze leek op weg een van die stevige, huiselijke vrouwen te worden die als baken en reddingsboei dienen voor mannen met wilde, onbegrepen en rampzalige verlangens.’ Met die zin is de hele roman samengevat. Door de hele roman heen blijkt alles met alles te zijn verbonden. Een must voor iedereen die de stijl even belangrijk vindt als de inhoud.
Meer over ‘Tyfoon’
Meer over Rob Verschuren bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

Presentatie Extaze nr. 26 in de Houtrustkerk.

ExtazeinHoutrustkerk26Def.inddExtaze 26 met ‘Bijtende teksten’ in de Houtrustkerk, donderdagavond 7 juni 2018:
Op 7 juni a.s. om kwart over acht gaan de tanden erin. Doet dat pijn? Dat kan, maar het kan je ook bij de les houden, je wakker schudden, je op gedachten brengen, je prikkelen. Over bijtende teksten gaat het die avond. Maar ook muziek zonder tekst kan bijten. Luister maar naar de honkin’en boppin’ jazz van de groep RED, waarvan twee leden (Ellister van der Molen en Bob Wijnen) de avond opluisteren met hun ‘mean’ maar niet kwaadaardige muziek. Hoe klonken de bijtende teksten van Max Blokzijl, die met zijn radiopraatjes van 1942–1945 hoop bracht bij de Duitsgezinden en wrevel wekte bij de luisteraars die niets met Mussert en zijn NSB te maken wilden hebben? Dick Brongers laat die teksten in de kerkzaal weerklinken. Wie kent de teksten van popdichter Ton Lebbink (†), knabbelend aan de burgerlijke moraal? Leonor Faber-Jonker kent ze. En ze kende Ton Lebbink. Als hij haar ‘mormel’ noemde, wist ze dat het goed zat. Rutger H. Cornets de Groot weet dat de ene polemische tekst de andere niet is. Bijten doet niet iedere strijdende tekst, hij kan ook een bede, een wens of een stellingname uitdrukken. Hoe zit het met de scherpe randjes aan de gedichten van Maria van Oorsouw? Ze zijn er, maar Sebastiaan Schlicher kan ze in zijn fragment van de opnames met noise-collectief Amerikan Teenager desgewenst aanscherpen. Al met al: gedeerd zult u de zaal niet verlaten. Gestaald wel!

Programma:
20.15: inleiding
20.20: Rutger H. Cornets de Groot (voordracht)
20.35: Dick Brongers: de stem van Max Blokzijl
20.50: RED, light: Ellister van der Molen, Bob Wijnen (muziek)
21.00: pauze
21.20: Maria van Oorsouw (gedichten)
21.30: Sebastiaan Schlicher: fragment van de opnames met noise-collectief AmErIkAn TeEnAgEr in het Luceberthuis (film)
21.40: Leonor Faber-Jonker over Ton Lebbink (woord, beeld, geluid)
22.00: RED, light: Ellister van der Molen en Bob Wijnen

Presentatie Cor Gout; licht en geluid Anton Simonis (Adesign). Locatie: Houtrustkerk, Beeklaan 535, Den Haag (hoek Houtrustweg). Parkeren kan gratis op het erf van de internationale school aan de overzijde. Aanvang 20.15 uur precies. Deur open van 19.45 uur tot 20.10 uur, dus graag op tijd aanwezig zijn. Entree € 10,00 (alleen contant te betalen). Reserveren redactie@extaze.nl.
Meer over ‘Extaze 26’
Eerdere Extaze-programma’s in de Houtrustkerk

Delen op uw favoriete social network!