«Beklemmend avontuur in Afrika.» – Anita Zijlstra

VoorplatAlleenOver ‘Alleen dapper te zijn’ van Edith Tulp op Leeskost, 20 oktober 2018:
Simone Jastein is het helemaal zat: haar beschermde opvoeding in het kakkineuze Bergeijk, haar stomme journalistieke werk in Amsterdam voor een meisjesblad, om nog maar te zwijgen over haar relaties. (…) In een opwelling besluit ze de boel de boel te laten en op reis te gaan. Maar ook in het reisgezelschap, met wie ze onvoorbereid drie maanden door West-Afrika trekt, voelt ze zich een buitenstaander. (…) Op hun beurt vinden ze Simone maar een verwend nest. Ook chauffeur Thijs en reisleider Koen hebben weinig oog voor haar. (…) Aanpakken en overleven is hun devies. (…) Maar pas na een zandstorm die haar bijna het leven kost besluit ze zich aan te passen en raakt ook zij in de ban van kleurrijk Afrika. (…) De altijd nukkige Koen en de onzekere Simone blijken toch gevoelens voor elkaar te hebben. (…) Als hij besluit naar het door oorlog geteisterde Liberia te gaan staat haar besluit vast: ze pakt haar koffer in. (…) Het wordt uiteindelijk het grootste avontuur van haar leven, waarbij ze met alles en iedereen afrekent. De omschrijvingen van Afrika in het boek zijn prachtig (…).
Lees hier de recensie
Meer over ‘Alleen dapper te zijn’
Meer over Edith Tulp bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«Veel meer dan een in het verleden gesitueerd (liefdes)verhaal.» – Liliane Waanders

voorplateleonora-75Over ‘Eleonora en de liefde’ van Pim Wiersinga op Hanta, 20 oktober 2018:
Zij – de naamgever, maar niet per se het hoofdpersonage, die eer moet ze delen met troubadour Thomas van Blondel – leefde van 1122 (het kan ook 1124 geweest zijn) tot 1204. Zij: Eleonora van Aquitanië.
In Eleonora en de liefde (2016) van Pim Wiersinga is zij behalve wat ze in de geschiedenis was – hertogin van Aquitanië, koningin van Frankrijk en Engeland, en moeder van Richard Leeuwenhart en Jan zonder Land – beschermvrouwe van de minnezangers. De schrijver laat haar in zijn historische roman de liefde in allerlei vormen en toonaarden beleven. En haar – net als in de werkelijkheid – meer dan eens bedrogen uitkomen. Zij is niet de enige in de roman die de romantische liefde tot in haar verste uithoeken leert kennen. (…) Dat waar het mij in deze historische roman om gaat – geloofwaardig fabuleren binnen de beperkingen die een historische context nu eenmaal oplegt en vervolgens de lezer laten geloven dat iedereen echt bestaan heeft en alles waargebeurd is – bleef onaangetast.’(…) ‘Hanta’ is een multimediaal online literair magazine.
Lees hier de column
Meer over ‘Eleonora en de liefde’
Meer over Pim Wiersinga bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«Mooie oogst.» – Ingrid van der Graaf

VoorplatBijlmerliedje-75Over ‘Een Bijlmerliedje’ van Diana Tjin op Literair Nederland, 18 oktober 2018:
Cartograaf en schrijfster Diana Tjin debuteerde in 2017 met de historische roman ‘Het geheim van mevrouw Grünwald’. Haar tweede boek ‘Een Bijlmerliedje’ is een coming of age roman over het meisje Sheila dat opgroeit in de jaren zeventig in de Bijlmer, waar ze op tienerleeftijd met haar ouders en drie broers is komen wonen. Een verhaal over het belang van vriendschap, rivaliteit, het verlangen mee te tellen en het zoeken naar erkenning als meisje met een Surinaamse achtergrond. Een prettig leesbaar verhaal, dat ook een mooi beeld schetst van het Amsterdam in die jaren, de eerste metro, de verlatenheid van die grote flatgebouwen in de Bijlmer. In fragmentarische hoofdstukken tekent Tjin de ontwikkeling van een jong meisje waarbij elke ervaring, levensles op speelse wijze gerelateerd worden aan een muzieknummer uit die tijd. Zoals onder andere: ‘Both Sides Now’ van Joni Mitchel, ‘Take Time to Now Here’ van Percy Sledge en ‘To Love Somebody’ van Nina Simone.
Bron
Meer over ‘Een Bijlmerliedje’
Meer over Diana Tjin

Delen op uw favoriete social network!

«Een knappe compositie.»

Opmaak 1Over ‘De rots der struikeling’ van Boeli van Leeuwen voor NBD/Biblion, 18 oktober 2018:
Heruitgave van een kleine klassieker uit de Antilliaanse literatuur, in 1966 bekroond met de Vijverbergprijs. Hoofdpersoon Eddy Lejeune, een Curaçaose advocaat die de balie verruild heeft voor een soort zwerversbestaan, verdrinkt in zijn droomrivier in Venezuela, op zoek naar diamanten. Zijn nalatenschap bestaat uit autobiografische, dagboekachtige aantekeningen, met verhalen over karakteristieke gebeurtenissen uit zijn leven. Indringend zijn de passages over de verhouding tot zijn ouders, van wie vooral de vader een diepe indruk op hem maakte, net als het woord van God dat hij in de vorm van de bijbel altijd bij zich droeg en intens vreesde. De roman van Van Leeuwen (Curaçao, 1922) heeft een knappe compositie.
Meer over ‘De rots der struikeling’
Meer over Boeli van Leeuwen

Delen op uw favoriete social network!

«Maryse Condé is een van de pioniers van de zwarte literatuur van de Franse Antillen.» – Stefaan van den Bremt

Maryse CondéOver de Alternatieve Nobelprijs voor Maryse Condé in NOS Radio1 Met het oog op morgen, 12 oktober 2018:
De Nobelprijs voor Literatuur is dit jaar bij hoge uitzondering niet toegekend, vanwege een seksueel misbruikschandaal in het comité. Maar er is wel een alternatieve Nobelprijs voor Literatuur. Deze wordt toegekend aan Maryse Condé. Een Franse schrijfster afkomstig van Guadaloupe. ‘Haar originaliteit is dat zij op zoek is gegaan naar haar roots in Afrika, vanuit haar persoonlijk standpunt heeft geprobeerd terug te vinden van waar ze precies afkomstig was.’
Luister hier naar het audiofragment [ = ]
Meer over Maryse Condé op deze site

Delen op uw favoriete social network!

Alternatieve Nobelprijs voor Literatuur voor Maryse Condé

MCONDE2Over Maryse Condé door Ingrid van der Graaf op Literair Nederland, 14 oktober 2018:
Aan Maryse Condé (Guadeloupe, 1937) werd op vrijdag 12 oktober 2018 de eerste en enige alternatieve Nobelprijs voor Literatuur toegekend. De alternatieve Nobelprijs werd in het leven geroepen nadat bleek dat de Nobelprijs voor Literatuur dit jaar voor het eerst sinds 1949 niet zou worden uitgereikt als gevolg van een schandaal in de Zweedse Academie. Maryse Condé voelde zich als schoolkind al aangetrokken tot de – vooral – Engelse literatuur. Op zestienjarige leeftijd vertrok ze naar Parijs om Literatuurwetenschappen te gaan studeren waarna ze begon met schrijven. Ze debuteerde in 1976, op 40-jarige leeftijd met de roman, Heremakhonon: wacht op het geluk. In de jaren tachtig brak de schrijfster wereldwijd door met het uit twee delen bestaande epos Ségou; De aarden wallen (1984), gevolgd door Ségou; de verkruimelde aarde (1985). In dit omvangrijke werk beschrijft Condé de geschiedenis van de ondergang van het Bambara Rijk van het (huidige) Mali in de negentiende eeuw. Een geschiedenis van het volk Toeareg gekoppeld aan de tragedie van de individuele mens. (…). Volgens de jury van de Nieuwe Academie is Maryse Condé ‘een grootse verhalenverteller’ en voldoet ze aan het criterium dat de winnaar over de verhouding man/vrouw in de wereld heeft geschreven. Ze schrijft haar boeken met ‘respect en precisie’ en verhaalt met humor over de verwoestingen die het kolonialisme heeft aangericht en de chaos van het postkolonialisme.
Lees het artikel hier verder
Klik hier voor de boeken van Maryse Condé bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«Een ontregelende, maar ook ontroerende roman.»

VoorplatPOM3_Opmaak 1.qxdOver ‘Pom’ van Kees Broere in De Volkskrant, 13 oktober 2018:
U kent Kees Broere tegenwoordig als de correspondent voor ‘De Volkskrant’ op Curaçao. Na zijn bijna twintig jaar voor de krant in Afrika schreef hij ‘Pom’. Het is een ongemakkelijke, ontregelende, maar ook ontroerende roman.
Klik hier voor de aankondiging van de roman in De Volkskrant
Meer over ‘Pom’

Delen op uw favoriete social network!

De ontroering van de geschiedenis.

VoorplatWeemoed-75Theo Monkhorst met Paul van Vliet op de presentatie van ‘De zegen van weemoed’ in Spuitheater, 13 oktober 2018:
(…) Het is mijn opzet een verhaal te schrijven dat een eeuw beslaat. Vanaf midden vorige eeuw tot heden in de twee boeken in één band die hier op de tafel liggen en daarna tot 2050 in het derde boek. Naarmate ik ouder word ben ik mij steeds meer bewust van de relatie tussen wat was, was is en wat nog komen moet. Ik noem dat de ontroering van de geschiedenis. Daarover gaan deze boeken. (…)
Lees hier de teksten van de presentatie
Luister hier naar de presentatie inclusief de door Paul van Vliet gelezen fragmenten
Kijk hier en hier naar de foto’s van de presentatie

Delen op uw favoriete social network!

«Hij is nu vóór alles schrijver.» – Herman Rosenberg

VoorplatWeemoed-75Over ‘De zegen van weemoed’ van Theo Monkhorst in Den Haag Centraal, 4 t/m 17 oktober 2018:
(…) De hoofdpersoon van het verhaal is de journalist Pieter Fransman die op middelbare leeftijd besluit zijn autobiografie te gaan schrijven, maar dan wel vanuit de optiek van zijn bejaarde ik. Het beschrijft zijn jeugd en de grote romance van zijn leven. Uiteindelijk zal hij dus zijn toekomst gaan beschrijven. (…) Zo’n twintig jaar geleden koos Monkhorst voor het schrijven. Romans, gedichten, teksten voor toneel. ‘Ik dacht als je ouder wordt, heb je een doel nodig. Minder buitenwereld, meer de diepte in. Ik ben als een vlinder die is terug gekropen in zijn cocon en daar nu zilveren draden spint. Schrijven is zelfgekozen eenzaamheid, bijna een karaktermoord op jezelf.’ (…)
Lees hier het hele artikel
Meer over ‘De zegen van weemoed’
Meer over Theo Monkhorst op deze site

Delen op uw favoriete social network!

«Adembenemende poëzie.» – Pom Wolff

VoorplatWaschGeluid-75Over ‘Het geluid van denken’ van Karel Wasch op Pomgedichten, 12 oktober 2018:
(…) Ik heb een wonder in mijn hand, denk ik terwijl ik tiep. Ik wil lezen – alleen maar lezen. En bladeren – 74 pagina’s, 11 hoofdstukken, 34 gedichten zachtromig neergelegd in deze bundel. (…) En steeds maar weer als ik Karel Wasch lees moet ik denken aan de grote dichter Kouwenaar – aan zijn adagium ‘het zacht maken van stenen’ – dat was wat Kouwenaar trachtte – naar eigen zeggen. Waar Kouwenaar trachtte is het Karel Wasch gelukt. (…) Als we de poëzie van Wasch recenseren spreken we over een zeldzaam hoog niveau poëzie. En ik overdrijf geen letter. Het is adembenemende poëzie met die wonderlijke zeggingskracht die alleen hele grote dichters achteloos weten te leggen in hun gedichten. (…) Als je Karel Wasch leest krijg je zin om poëzie te schrijven – Karel Wasch inspireert. Zin om je eigen stenen zacht te maken en zin om poëzie aan te raken. De onontkoombare poëzie van Karel Wasch ligt wonderlijk zacht in de hand.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het geluid van denken’
Meer over Karel Wasch op deze site

Delen op uw favoriete social network!