Jit Narain ontvangt Sarnámi Cultuurprijs en krijgt ‘vijf jaren Hindostaanse geschiedenis’ cadeau.

Over Jit Narain op Caraïbisch Uitzicht, 2 september 2018: Op vrijdag 31 augustus j.l. mocht de dichter Jit Narain uit handen van de Haagse burgemeester de eerste Sarnámi Cultuurprijs ontvangen. Deze prijs is ook naar hem vernoemd: de Jit Narain Cultuurprijs. De prijs omvatte een bronzen beeldje van een Brits-Indische contractarbeiders, een oorkonde en een … “Jit Narain ontvangt Sarnámi Cultuurprijs en krijgt ‘vijf jaren Hindostaanse geschiedenis’ cadeau.” verder lezen

«Orchida Bachnoe heeft met haar debuutroman ‘Azijn in mijn aderen’ de knuppel in het Surinaams-Hindostaanse hoenderhok gegooid.»

Over ‘Azijn in mijn aderen’ van Orchida Bachnoe in De Ware Tijd, 18 augustus 2012: “Ik ging er van uit dat suïcide doodsoorzaak nummer twee is onder jongeren maar dat blijkt de belangrijkste doodsoorzaak te zijn voor 15-30 jarigen. Je hoopt dat het meevalt maar dat is niet het geval. Het geeft aan dat de … “«Orchida Bachnoe heeft met haar debuutroman ‘Azijn in mijn aderen’ de knuppel in het Surinaams-Hindostaanse hoenderhok gegooid.»” verder lezen

«Scholen lopen weg voor de hoge suïcide onder Hindostaanse meisjes, constateert schrijfster Orchida Bachnoe.»

Orchida Bachnoe over Azijn in mijn aderen in gesprek met Jannie Groen van de Volkskrant, 23-05-2012: ‘Al heel lang’ werd schrijfster Orchida Bachnoe in haar directe omgeving geconfronteerd met suïcidale Hindostaanse vrouwen. Ze hoorde verhalen van wanhopige meiden, die geleefd werden, hun dromen hadden opgegeven. Bachnoe schreef de roman Azijn in mijn aderen, die ze … “«Scholen lopen weg voor de hoge suïcide onder Hindostaanse meisjes, constateert schrijfster Orchida Bachnoe.»” verder lezen

«De lokroep van de taal waaraan Shrinivāsi gehoor gaf.» – Bertram Mourits

Shrinivási en Astrid H.Roemer in 1977 Over Shrinivási in artikel in ‘Ademloos voordragen in vele talen’ op Literatuurmuseum, 3 februari 2019: Het is nieuws in augustus 1966, voor Amigoe di Curaçao, het ‘dagblad voor de Nederlandse Antillen’: ‘Dichter M. Lutchman terug op Antillen.’ Drie jaar lang had Martinus Lutchman in Nederland geleefd. Het bericht meldt … “«De lokroep van de taal waaraan Shrinivāsi gehoor gaf.» – Bertram Mourits” verder lezen

«Shrinivási’s belangrijkste schrijftaal bleef toch het Nederlands.» – Michiel van Kempen

(foto Bea Moedt) Over Shrinivási (12 december 1926 – 26 januari 2019) in De Groene Amsterdammer, 20 februari 2019: (…) Shrinivási was een Hindostaan maar werd katholiek opgevoed. Hij bleef altijd een districtsjongen die ‘met koemest aan de hielen de drempel van de Stad overschreed’. Hij schreef het allereerste gedicht ooit in het Sarnami, de … “«Shrinivási’s belangrijkste schrijftaal bleef toch het Nederlands.» – Michiel van Kempen” verder lezen

‘En vindt in vrede rust tallentijd’: Shrinivási overleden

Het leven van een mens is als een luchtbel op de rivier zonet nog zondoortinteld is het plots uiteengespat Op 26 januari 2019 overleed in Willemstad op Curaçao op 92-jarige leeftijd de in 1926 geboren Surinaamse dichter Shrinivási (Martinus Lutchman), nestor van de Surinaamse literatuur. Shrinivási was bij mijn weten het laatst in Nederland rond … “‘En vindt in vrede rust tallentijd’: Shrinivási overleden” verder lezen

‘Waren zij de trieste erfgenamen van het Nederlandse kolonialisme?”- John Jansen van Galen

Bij het overlijden van Michaël Slory en Bea Vianen in Argus (nr. 46), 22 januari 2019: Kort na elkaar overleden twee iconen van de Surinaamse literatuur: dichter Michael Slory en schrijfster Bea Vianen, beiden 83 jaar oud, nazaten van de jaren zestig. Weerspiegelt zich in hun tragische levensloop de geschiedenis van hun geboorteland? John Jansen … “‘Waren zij de trieste erfgenamen van het Nederlandse kolonialisme?”- John Jansen van Galen” verder lezen

«Politiek, etniciteit, seksualiteit, ingeperkte vrijheid: het zijn vaste motieven in Vianens werk.» – Michiel van Kempen

(foto Els Kirst) Over Bea Vianen (6 november 1935 – 6 januari 2019) in De Groene Amsterdammer, 23 januari 2019: Bea Vianen zette als eerste vrouwelijke romanschrijver de Surinaamse letteren op de kaart als een literatuur die kon getuigen van kritisch zelfinzicht. Maar de scherpte van haar eerste romans loste gaandeweg op in het gruis … “«Politiek, etniciteit, seksualiteit, ingeperkte vrijheid: het zijn vaste motieven in Vianens werk.» – Michiel van Kempen” verder lezen

Bea Vianen is niet meer

Foto Els Kirst Angst Schrijven en dan wachten tot de schemering is ingetreden Minder beschaamd om wat er mis ging met mimiek En dat went. Misschien doe ik de kamer aan kant. Haal ik wat boodschappen zoals twee eieren. Misschien wel drie. Kan ik daarna vertrekken Of zou het kunnen dat het mij nooit meer … “Bea Vianen is niet meer” verder lezen

«Deze poëzie blijft de moeite waard.» – C.H. Gajadin

Over ‘Waar ben je daar / Báte huwán tu kahán’ van Jit Narain voor NBD / Biblion, 20 november 2018: Deze tweetalige poëziebundel is een herziene herdruk van gedichten die in 1987 in Paramaribo werden uitgegeven. De recente uitgave verscheen naar aanleiding van de ‘Jit Narain Cultuurprijs’ die dit jaar voor het eerst werd uitgereikt … “«Deze poëzie blijft de moeite waard.» – C.H. Gajadin” verder lezen