«Meedogenloosheid van een criminele wereld beeldend beschreven.» – Jerry Dewnarain

drakendoder zonder logo met tekst proef18 (1) kopieOver ‘Het dossier van de drakendoder’ van Clyde R. Lo A Njoe in De Ware Tijd-Literair, 23 januari 2021:
‘Tot op de dag van vandaag weigert menigeen het bestaan te erkennen van het onderaards labyrint dat zich uitstrekte onder het concentrisch middelpunt van Kowloon.’ Met deze openingszin uit de nieuwe roman van Clyde R. Lo A Njoe ‘Het dossier van de drakendoder’ weet de schrijver van onder andere ‘Parelmoerpoeder’ en ‘Mallura’ de aandacht van de lezer vast te pinnen. (…) ‘Pas nadat zowel de Britse als de Chinese gezagsdragers met hun neus op de feiten werden gedrukt, erkende de Britse kroonkolonie Hongkong het bestaan van een zeer vitale dynamische tweede stad onder haar eigen funderingen.’ (…) Lo A Njoe schept een surreële wereld waarin duizenden mensen wonen. Velen werken ondergronds, de catacomben, maar ook ‘bovengronds’ gaat men om er te werken. ‘In deze haast surreële wereld groeit Wong Xiao Xie op.’ (…) Wong komt op gegeven moment onder druk te staan van de organisatie: hij krijgt een opdracht om iemand van een andere ‘bende’ te liquideren. Wong komt in de keiharde wereld terecht van criminelen: drugs en geweld. (…) Lo A Njoe beschrijft de meedogenloosheid van een criminele wereld beeldend waarin blijkt dat misdadigers ook mensen zijn (…) met gevoelens, met emoties. Hij rekent af met het stereotype beeld van misdadigers: gewetenloos, wreed, koelbloedig, onbetrouwbaar.
Lees hier of hier de recensie
Meer over ‘Het dossier van de drakendoder’
Meer over Clyde Lo A Njoe bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Het fantasy-genre heeft zoveel werelden en karakters om verliefd op te worden. Dat bewijst Harman Nielsen met ‘Mal’.» –

VoorplatMal-75Over ‘Mal’ van Harman Nielsen in De Ware Tijd-Literair, 16 januari 2021:
Bij fantasy boeken denk je misschien gelijk aan ‘Harry Potter’ of ‘Lord of the Rings’ maar dit genre heeft nog zoveel meer werelden en karakters om verliefd op te worden. Dat bewijst Harman Nielsen met zijn nieuwe boek ‘Mal’. (…) De hoofdpersoon in ‘Mal’ is een creools meisje met een Hindoestaanse naam Nirmala. Echter, zo wil zij niet worden genoemd. Dit meisje is nog jong, zestien jaar, en eenzaam. Eenzelvig dat ze is, probeert zij eenieder te mijden als ze naar school gaat, of naar huis. Echter, ze is rijk aan fantasie en dus leeft ze in haar eigen wereld. Op een dag gaat ze van school naar huis. Het is slecht weer. Wat komt ze tegen? U kunt het haast wel fantaseren: een wolf! Deze wolf loopt met haar mee naar huis (flat). Ze nemen de lift en op dat moment slaat de bliksem in en de lift komt stil te staan. (…) De manier waarop zij de lift opent en de tijd gedurende welke zij vertoeft in de lift, beschrijft Nielsen heel filmisch. Daar zit de kracht van zijn schrijfstijl. Hij weet de aandacht van de lezer te grijpen en deze vooral te behouden. Wanneer het Mal lukt uit de lift te komen, bevindt zij zich niet in haar flat maar in een eigenaardige wereld. Beeldend en gedetailleerd beschrijft de auteur deze fantasiewereld. (…) Let op de manier waarop de schrijver zijn fantasie de vrije loop laat gaan. Hij beschrijft de natuur fantasievol. (…)
Lees hier of hier de recensie ‘Mal: een natuur waarover eenieder zou willen dromen’
Meer over ‘Mal’
Meer over Harman Nielsen bij Uitgeverij In de Knipscheer

Documentaire over blueszanger Oscar Benton

OscarBenton

 

 

 

 

OscarBenton [ foto met dank aan Johnny Laporte ]

TV-docu van Mees van Dalen en Roel van Dalen over Oscar Benton op KRO NCRV NPO2, 23 februari 2021:
Oscar Benton [1949-2020], de Haarlemse blueszanger met die mooie, geraspte stem van het kaliber Joe Cocker had in de zeventiger jaren van de vorige eeuw met zijn Oscar Benton Blues Band een wereldhit met ‘Bensonhurst Blues’. In 2006 valt hij door overmatig drankgebruik van de trap in zijn eigen huis. (…) Als door een wonder ontwaakt hij uit een coma, met een zware hersenbeschadiging. Tijdens het lange revalidatieproces wordt hij liefdevol verzorgd door [o.a.] zijn ex-vrouw Anne. (…) John, een van de gitaristen van de Oscar Benton Blues Band, is ervan overtuigd dat Oscar meer kan dan iedereen denkt. Hij bezoekt hem iedere week, met nummers die hij voor en over Oscar heeft geschreven. In een apart kamertje nemen ze de songs op. Zin voor zin, noot voor noot, want Oscar kan door zijn hersenbeschadiging geen teksten meer onthouden. Het is de ultieme therapie. Oscar leeft ervan op, de muziek geeft hem nieuwe kracht. Het leidt tot een CD, met een albumpresentatie in het verpleegtehuis. John en zijn broer Guus, ook gitarist in de Oscar Benton Blues Band, zijn vastbesloten om Oscar weer op het podium te brengen met zijn oude hits. (…) Oscar wordt [in 2019] gevraagd als headliner op het Open Air Blues Festival Brezoi, het Woodstock van Roemenië. (…) ‘Oscar Benton – I’m Back’ is een film over vriendschap, liefde, loyaliteit, liefdevolle mantelzorg en over de helende kracht van muziek. (…)
Lees hier het persbericht
Tegelijk verschijnt het boek ‘De zeven levens van Oscar Benton’ van Peter Bruyn

«Een vlot geschreven, aantrekkelijk verhaal dat de aandacht goed vasthoudt.» – Fred Koekoek

Lucia_defOver ‘Het afscheid van Lucia’ van Ton van Reen voor NBD / Biblion, 21 januari 2021:
Een historische roman die speelt in de vroegmoderne periode of de tijd van ontdekkers en hervormers, namelijk tussen 1551 en 1555. Het verhaal wordt verbonden met 2020 door de inleiding en de epiloog die het verhaal diepte geven. Hierin vinden twee nichtjes van 13-14 jaar op zolder oude schriften waarin hun overgrootmoeder verhalen over de geschiedenis van hun familie vertelt. Lucia van Eyll is van adellijke afkomst en tussen de 10 en 15 jaar als het verhaal speelt. Zij krijgt te maken met de problemen van zowel rijke als arme mensen. Zo wordt een van de bediendes tot heks verklaard en moet zij zelf het klooster in omdat er geen geld is om haar uit te huwelijken. Een vlot geschreven verhaal dat de aandacht goed vasthoudt. Er zijn 23 korte hoofdstukken met een woordenlijst, een personenlijst en een aantal bronnen. Er zijn geen illustraties buiten het voorplat met Huis de Berckt en Lucia. Het verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen in de familie van Eyll op kasteel ‘De Berckt’ (Baarlo). De auteur heeft vele (jeugd)boeken geschreven, onder meer ‘De bende van de bokkenrijders’. Technisch goed te lezen door kinderen vanaf ca. 10 jaar (korte hoofdstukken, korte zinnen en veel dialogen), inhoudelijk ook geschikt voor jongeren tot 18 jaar (aantrekkelijk verhaal). Vanaf ca. 10 jaar.
Meer over ‘Het afscheid van Lucia’
Meer over Ton van Reen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Hoe bizar, vergezocht en fantastisch de verhalen ook zijn, je blijft lezen.» – Mirjam Scholten

VoorplatBuitenaards-75Over ‘Buitenaards koraal’ van Mark de Haan voor NBD/Biblion, 21 januari 2021:
Verhalenbundel. Een jongen weigert met zijn ouders mee te gaan naar de moskee, waar zijn vader gevraagd is te komen lezen. Een aantal pubers voert in een midzomernacht een geheime operatie uit, waarbij de drank vloeit. Een dramadocente krijgt de zorg over een hond toevertrouwd van een vrouw die zegt naar een andere wereld te vertrekken. Een van twee teruggetrokken samenwonende mannen gaat naar een klassenreünie. Het laatste verhaal gaat over serumdipity, een samengaan van serum en serendipiteit – het een vinden terwijl je iets anders zoekt. Het serum zou de intelligentie beïnvloeden, maar hoe? Een antivaxxer met invloed haakt er op aan. Wat de verhalen gemeen hebben is dat de personages bedrogen uitkomen. Ze willen ergens heen, iets bereiken, hun eigen weg gaan, maar het lukt niet. Lijkt de wereld in het eerste verhaal nog op de onze, later komt de lezer in andere universums terecht en kan zijn hoofd gaan tollen. Hoe bizar, vergezocht en fantastisch de verhalen ook zijn, je blijft lezen. De auteur paart een uitstekende pen aan fijne humor en soms onnavolgbare fantasie.
Meer over ‘Buitenaards koraal’
Meer over Mark de Haan bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Jammer dat de Vuelta door corona niet in Utrecht kon starten maar deze roman maakt veel goed.»

VoorplatEtappe-75Over ‘De fatale etappe’ van Hans van Hartevelt op Por Favor, jrg. 5 nr. 1, winter 2021:
Jaloezie, achterdocht, doping, een fietsende vrouw en een moord: ingrediënten, die ‘De fatale etappe’, de nieuwste roman van Hans van Hartevelt, een stevig gekruide lading geven. In zijn wielerthriller voert hij de eeneiige tweeling Miquel en Marco Muñoz op, die als renners van de Mexicaanse ploeg La Tienda de Salud het Europese wielrennen op stelten zetten. Miquel heeft al de Giro en de Tour gewonnen en staat nu op het punt om ook de Vuelta op zijn erelijst te schrijven: een ongehoorde hattrick! Maar de concurrentie vermoedt vuil spel – wisselen ze tijdens de koers van identiteit en doet Marco zich als Miquel voor of andersom? – en daarom smeden ze plannen om de Mexicaanse tweeling een spaak in het wiel te steken. Het verhaal wordt nog gecompliceerder door een moord en een vrouw die zich in het peloton begeeft. Jammer dat de Vuelta dit jaar door corona niet in Utrecht kon starten maar deze roman maakt veel goed.
Meer over ‘De fatale etappe’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De dichter richt zich op het kortere vers, fris en met de nodige diepgang!» – André Oyen

DaanenOver ‘De heilige cohesie van water’ van Jos van Daanen op Ansiel, 19 januari 2021:
(…) Zijn debuutbundel bestond uit één lang gedicht wat op zich wel een origineel geheel vormde. Voor zijn nieuwe dichtbundel ‘De heilige cohesie van water’ heeft de dichter zich weer op het kortere vers gericht. De bundel telt tien samenhangende gedichten van elk 14 versregels plus het gedicht ‘Hij is de Millennial’ op het achterplat van het omslag. In deze gedichten speelt water een centrale maar ook magische rol. Water vormt zich tot zeven zeeën die kunnen bewandeld worden, en water kan ook boten met vluchtelingen naar een beter leven… of de dood brengen. De man die in veertig weken de zee bewandelt is een millennial met hipsterbaard. Van alpha tot omega is de cohesie van water al dan niet religieus aanwezig. Het is een frisse bundel met toch ook de nodige diepgang!
Lees hier de recensie
Meer over ‘De heilige cohesie van water’
Meer over Jos van Daanen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Gesneuveld voor een regering die niet in wilde zien dat het koloniale tijdperk voorgoed voorbij was.» – Maureen Welscher

Opmaak 1Interview met Sanne Biesheuvel over ‘Oorlog aan de overkant’ op Meer dan babipangang, 14 januari 2021:
De vader van schrijfster Sanne Biesheuvel – bekend van het boek ‘Oorlog aan de Overkant’ – werkte als hospik tijdens de politionele acties. Gedesillusioneerd kwam hij terug maar de liefde voor Indonesië is altijd gebleven. Die liefde bracht hij over op zijn dochter. Na de capitulatie van Japan in 1945 riepen Soekarno en Hatta op 17 augustus 1945 de onafhankelijkheid uit: de Republiek Indonesië. Er volgde een gewelddadige periode waarin Indonesische groeperingen, gevoed door nationalistische gevoelens, duizenden Nederlanders, Chinezen en Indische Nederlanders doodden. Ondertussen beschouwde Nederland zich, ook na het uitroepen van de onafhankelijkheid, nog steeds als soeverein. Vanuit Nederland vertrokken tussen 1945 en 1949 200.000 militairen naar Indonesië. Eén van hen was de vader van Sanne Biesheuvel.
Lees hier het interview
Meer over ‘Oorlog aan de overkant’
Meer over Sanne Biesheuvel

«Harman Nielsen is een echte taalkunstenaar.» – André Oyen

VoorplatHetMeer-75Over ‘Het Meer’ van Harman Nielsen op Ansiel, 16 januari 2021:

(…) Diyan is een teruggetrokken, ietwat autistische jonge fotograaf. (…) Door de kunst van de fotografie kan hij de dingen zien die er niet zijn of toch moeilijk te zien zijn. Op een ochtend waagt hij zich voor zijn foto’s op verboden terrein in een oude fabrieksruïne, die volkomen verlaten had moeten zijn en gewoontegetrouw maakt hij er foto’s. Wanneer hij thuis de foto’s ontwikkelt merkt hij dat op de foto’s een meisje staat dat hij niet gezien heeft toen hij op de plaats was. Het meisje fascineert hem dusdanig dat hij terug wil naar die fabrieksruïne ook al roept dat nogal wat angst bij hem op. Harman Nielsen is een echte taalkunstenaar, met zijn beeldend maar ook poëtisch taalgebruik weet hij de juiste sfeer bij de juiste creatie te scheppen. Het verhaal roept zodanig spanning en medeleven op dat je het hoofdpersonage in bescherming zou willen nemen. Door de kracht van de verbeelding en de magie van het woord is ‘Het Meer’ een mooi, haast breekbaar verhaal geworden.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het Meer’

«Schudt schijnbaar achteloos jamben rond in een kwatrijn met omarmend rijm.» – Jeroen Heuvel

VoorplatEiland-75Over ‘Het eiland en andere gedichten’ van Michiel van Kempen in Antilliaans Dagblad, 9 januari 2020:
(…) ‘Het eiland en andere gedichten’, 75 bladzijden, 6 afdelingen. (…) Versregels die opvallen bij deze letterkunstenaar zijn ‘die natie kent noch taal’ en ‘verraderlijk glad / voor wie de tekens niet verstaat’, wat verdomd lijkt op de titel van Van Kempens eerste dichtbundel ‘Wat geen teken is maar leeft’ van acht jaar geleden. Daarin ook al prachtige regels, ‘Hoe toch kan een taal die wij beiden / vanaf de eerste aai blindelings spraken / met open ogen zo ontregeld raken.’ over de tragedie van de onbegrepen communicatie tussen een letterkundige en zijn geaaide. Wat heb je er aan om literatuur zo grondig te begrijpen, of dat te vermoeden in ieder geval, maar de huistaal mis te verstaan? (…) Van Kempen heeft een eigen stijl, is zeer belezen en kent alle kneepjes van het ambt, schudt schijnbaar achteloos jamben rond in een kwatrijn met omarmend rijm voor Shrinivási, maar is ook vrij om te experimenteren – met vorm en inhoud – wanneer hij in de donkere kamer filmpjes en foto’s ontwikkelt en fixeert. Van Kempen hoort als artiest thuis in de categorie Hieronymus Bosch, en als poëet tussen de twee dichters (…) Lucebert en Jan Campert. In de zesde en laatste afdeling, ‘Verzoeke geen rouwbeklag’ 8 afscheidsgedichten voor vrienden, al dan niet artiesten, van Michiel die in 2018 of 2019 zijn overleden, bijvoorbeeld het eerder genoemde kwatrijn voor de van oorsprong Surinaamse maar lang in Curaçao geleefd hebbende Shrinivási. Bijzondere gedichten, die beklijven. (…).
Lees hier of hier de recensie ‘Een ACB van Michiel van Kempen’
Meer over ‘Het eiland en andere gedichten’
Meer over Michiel van Kempen bij Uitgeverij In de Knipscheer