«We mogen elkaar geen hand geven, maar wel een boekje.» – Ilona Verhoeven

IlonaVerhoevenIlona Verhoeven live te gast bij Concerto TV #2, 25 november 2020:
Concerto TV is een nieuw initiatief van Concerto in de Utrechtsestraat. Het maandelijkse programma bestaat uit interviews (door Vera), liedjes van bekende en nog onbekende artiesten, muziekverhalen, spoken word artists. Ilona Verhoeven, auteur van drie boektitels bij Uitgeverij In de Knipscheer, vertelt in aflevering 2 (5:10 op de tijdlijn) over haar zelfgemaakte literaire zines (“een tussenvorm van het schrijven van een boek”) en presenteert haar nieuwste uitgaafje ‘Schemerdagen’. “Met de (mini-)zines is het alsof ik met de lezers naar de schrijftafel toega.” Ze zijn te koop voor € 2,00 bij studio@ilonaverhoeven.nl . “We mogen elkaar geen hand geven, maar wel een boekje.” Andere gasten in dit programma zijn Koen Voors, Joost Abbel men DJ Je Moeder. De jongste titel van Ilona Verhoeven ‘In het licht’ is ook te koop/te bestellen bij Concerto.
Kijk hier naar de uitzending
Meer over Ilona Verhoeven bij Uitgeverij In de Knipscheer

Boekpresentatie ‘De geur van bruine bonen’ op YouTube

VoorplatGoudzand2_Opmaak 1.qxdOp 25 november jl. werd 45 jaar onafhankelijkheid Suriname gevierd met de presentatie van de roman ‘De geur van bruine bonen’ van Henna Goudzand Nahar. Aan de gesprekstafel van moderator Guilly Koster zijn behalve de auteur Nellie Bakboord, Boris Dittrich (senator Eerste Kamer) en Peter de Rijk van Uitgeverij In de Knipscheer aangeschoven. Op 21:00 van de tijdlijn leest Nellie Bakboord een speciaal voor deze gelegenheid geschreven column. Op 26:30 komt via Zoomverbinding Peggy Bouva (van de podcast ‘De plantage van onze voorouders’ die ze samen met Maartje Duin maakt) in beeld. Zij is overigens de vrouw die op het omslag staat afgebeeld. Op 39:30 zingt Amber Nijman (ja, familie van) een prachtig lied. Uiteraard komen de thema’s van de roman zoals het doorbreken van de ‘zwijgcultuur’ tussen dochter en moeder en de openhartige belevingswereld van een vrouw van middelbare leeftijd ter sprake. Maar een boek als dit maakt méér los: op 47:00 pleit Boris Dittrich, die voor D66 in de Eerste Kamer zit, voor openbaarmaking van het geheime dossier over de rol van Nederland bij de coup van Bouterse in 1980, dat officieel pas in 2060 wordt vrijgegeven.
Kijk hier naar de presentatie
Meer over de presentatie
Meer over ‘De geur van bruine bonen’
Meer over Henna Goudzand Nahar bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Denk aan de vriendschap die ik trachtte te geven.» – Margarita Molina

MolinaJeugdRGBOp de kennisgeving van haar overlijden staat dit afscheidsgedicht van Henna Mulders.

Lieve vrienden, wees niet bedroefd
‘k heb lang genoeg op deez’ aarde vertoefd
Misschien heb ik jullie niet altijd verblijd
Mijn levensmotto was: intensiteit
Ik kende groot geluk en diep verdriet
Zoveel vrienden die ik al verloor
gingen er vóór mij al vandoor
Nu vraag ik jullie die ik achterliet:
Treur niet om mij of mijn dood, vier het leven
en denk aan de vriendschap die ik trachtte te geven

Henna Mulders alias Margarita Molina overleed op 23 november 2020.
Meer over Margarita Molina bij Uitgeverij In de Knipscheer

Schrijfster Margarita Molina overleden.

MolinaOp de dansvloer: Margarita Molina en Clyde Lo A Njoe in Podium Mozaïek 2017.
Foto Michiel van Kempen.

Op 23 november 2020 overleed op 91-jarige leeftijd Henna Mulders (geboren 28 juni 1929). In haar jonge jaren was ze 5 jaar journalist bij Het Parool, voor welke krant ze tal van landen en werelddelen bezocht, maar ze zou vooral als pedagoog vele decennia actief zijn in de educatieve en culturele wereld. Daarnaast was zij een semi-professioneel danseres. Ze leidde een halve eeuw een dubbelleven in Nederland en op Curaçao. Pas na het overlijden van haar geliefden hier en daar pakte ze de pen weer op en debuteerde ze in 2016 met de biografische roman ‘Schaduwvrouw’ onder het pseudoniem Margarita Molina, waarin het vrijheidsgevoel van de beatgeneration en de sixties doorklinkt. In de roman bleef ze de journalist die met een jaloersmakende openhartigheid de liefdes van haar leven aan het papier toevertrouwde. Ze was in 2016 indirect en in 2017 en 2019 direct gast op de jaarlijkse Caribische dag van Uitgeverij In de Knipscheer in Podium Mozaïek. In 2017 erkende ze daar publiekelijk dat Margarita Molina een pseudoniem was en dat achter het personage Roy in ‘Schaduwvrouw’ de beroemde Curaçaose dichter, beeldend kunstenaar en archeoloog Elis Juliana schuilging. In 2019 was ze co-auteur van Elis Juliana’s postuum verschenen dichtbundel ‘Blijf nog wat’ met 23 in het Nederlands geschreven aan haar gerichte liefdesgedichten van deze verder Papiamentstalige dichter.
Op haar overlijdenskaart staat dit citaat uit ‘Schaduwvrouw’:

Na een hete dag waarin de loeiende zon alles en iedereen verschroeit, komt de verkoeling. De avond valt snel, maar er is een moment, een kwartier, waarop alles de adem lijkt in te houden. Vogels vallen stil, de schaduwen worden langer, alles baadt in een gouden gloed. Een ogenblik waarin mildheid, melancholie en bezinning samenvloeien in iets onaards. Verdriet vervaagt, de wereld vervaagt. Er is alleen het nu, dit speciale moment. Het is het stilstaan van de tijd.

Franc Knipscheer, Haarlem

Meer over Margarita Molina bij Uitgeverij In de Knipscheer

Etchica Voorn met ‘Dubbelbloed’ op Winterfair Bazaar Beverwijk

VoorplatDubbelbloed3dedruk-75Op zondag 29 november is Gallery De KuS (Design en Kunst uit Suriname) present op de Winterfair van de Bazaar in Beverwijk. De KuS biedt handgemaakte Surinaamse producten zoals waterdichte tassen van Capaci, handbeschilderde kokosschaaltjes van Coco Cadeaus, chocola van Tan Bun Skrati en glitterende kerststerren. Op de stand ligt ook de roman ‘Dubbelbloed’ van Etchica Voorn. De auteur is zelf ook aanwezig om van 14.00 tot 15.00 uur haar boek, dat zowel in Suriname als in Nederland een succes is, te signeren. De Winterfair is open vanaf 10.00 uur.
Meer over Gallery De KuS
Meer over de Winterfair
Meer over ‘Dubbelbloed’

«Intiem portret in schraal maar mooi proza.» – André Oyen

VoorplatDeEed75Over ‘De eed’ van Henry Toré op Ansiel, 22 november 2020:
Het mooie beklijvende boek begint met Lucien Maxime Reuman die afscheid neemt van Oi (…), ooit zijn beste vriend, maar nu gestorven als een verstotene, nog slechts een schaduw van zijn vroegere glorieuze ik. Het verhaal situeert zich in een terugblik van Lucien op Bonaire op in de jaren vijftig van de vorige eeuw. (…) Oi, bijgestaan door zijn trouwe vriend Lucien, omringde zich vaak met andere jonge Bonairianen, die hij trachtte de ogen te openen voor het feit, dat (zoals hij het formuleerde) de wereld niet ophield bij Klein Bonaire. (…) Oi interesseert zich sterk voor de revolutionaire krachten in Zuid-Amerika van de bevrijdingstheologie. (…) Lucien is zo geen voorvechter, maar hij volgt Oi met wie hij een eed van vriendschap heeft gezworen door dik en door dun. De kleine gemeenschap dweept ook met hem omwille van zijn engagement. Een vreselijke ontdekking in zijn persoonlijk leven pakt echter dramatisch uit voor Oi. Dit voorval drijft de vrienden Lucien en Oi uit mekaar en Oi verwordt van een groot voorvechter van het eiland tot de loser van het eiland. In ‘De eed’ zijn we getuige van een tragedie die een vriendschap en een bloeiende carrière ten gunste van de bevolking verwoest. Henry Toré heeft er met een schraal maar mooi proza een intiem portret van gemaakt.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De eed’

«Zorgvuldig vertelde roman over feminisme, emancipatie, migratie en identiteit.» – Wim Rutgers

Voorplat catalograaf-75Over ‘De catalograaf’ van Diana Tjin in Antilliaans Dagblad, 14 november 2020:
(…) De grote lijn van het verhaal in ‘De catalograaf’ is gauw verteld. Edgar van Rijn is catalograaf en gaat na een werkzaam leven met pensioen, “een wanhopig makend uitzicht op een toekomst zonder enig perspectief”. Talrijke en uitvoerige terug-verwijzingen in de tijd tonen een onevenwichtig gezin van een katholieke vader en joodse moeder die de jonge Edgar – te – weinig houvast bieden. Vader Van Rijn (…) is erg traditioneel ten opzichte van zijn echtgenote die hij het liefste in de keuken ziet, waartegen de moeder zich aanvankelijk lijdzaam maar vasthoudend en effectief verzet. (…) Feminisme en emancipatie blijken daarom belangrijke motieven in het verhaal. (…). Vrouwen slaan zich op verschillende manieren door het leven in zelfstandigheid en onafhankelijkheid. Twee andere motieven zijn migratie en identiteit. (…) De ondertitel, ‘een liefdesgeschiedenis’ (…) duidt op de dubbele liefde voor zijn werk als catalograaf en een tenslotte gevonden geliefde aan het eind van het verhaal. Diana Tjin heeft met haar derde roman, ‘De catalograaf’, in bijna vijftig korte hoofdstukken van gemiddeld nog geen vijf pagina’s een zorgvuldig vertelde roman geschreven die zorgvuldige lezing vraagt en verdient. (…) Zijn aanvankelijk gevreesd “wanhopig makend uitzicht op een toekomst zonder enig perspectief” als pas gepensioneerde aan het romanbegin krijgt perspectief aan het eind. Dat levert tot besluit een drievoudig onverwacht slot op, maar dat leest u zelf wel.
Prof. dr. Wim Rutgers is als buitengewoon hoogleraar Caraïbische letterkunde verbonden aan de universiteiten van Aruba en Curaçao.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De catalograaf’
Meer over Diana Tjin bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Het is fascinerend hoe hij de gedachten, visies en menselijke normen en waarden weet te verwoorden.» – Dettie Leestafel

Voorplat75Over ‘Het witte land’ van Rob Verschuren op Leestafel, 20 november 2020:
Al op jonge leeftijd maakt Bobby kennis met de vraag of zijn geciviliseerde wereld nu écht is. Tijdens een vakantie in Oostenrijk ontdekt hij een andere wereld, daar gezeten in zijn eentje, bovenop een berg, onderging hij de tijdloosheid en de magie van het bestaan. (…) Maar hij was nog jong en voldeed aan de dwang en de vraag van de maatschappij. Hij studeerde, ging samenwonen en zette een succesvol reclamebureautje op. In de ogen van de wereld had hij het gemaakt. Maar in feite is hij een vreemde voor zichzelf, hij is ‘een man van niets waarschijnlijk’. En dan ziet hij een foto van een tsunamislachtoffer in een Aziatisch land, een jonge vrouw met een deken om zich heen geslagen. Het was de blik in haar die hem trof. Het laat hem niet meer los. Het voelt als de schilderijen van Rothko, onder die kleurige vlakken zit een gloed die Bobby diep raken. (…) Bobby, inmiddels vijfenvijftig, besluit de vrouw te gaan zoeken. Hij verkoopt huis en haard én zijn bedrijf en vertrekt, de Westerse wereld in al zijn gekte achterlatend. (…) Zijn leven voltrekt zich, zijn gedachten zijn van hem evenals zijn fantasie, er is geen oordeel meer, alleen het bestaan telt. Er zijn mooie en goede momenten, er zijn heftige, zware hallucinerende momenten, hij ontmoet mensen en gaat weer verder, alles is zonder oordeel, alles is goed. (…) Rob Verschuren weet dit alles op zijn eigen unieke manier te verwoorden. Het is fascinerend hoe hij de gedachten, visies en menselijke normen en waarden weet te verwoorden en op hun plek weet te zetten. In feite geeft hij een aanzet om na te denken over het leven zelf, het an sich. Een boek om meerdere keren te lezen om de diepte ervan in zijn totaliteit te kunnen omarmen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het witte land’
Meer over Rob Verschuren bij Uitgeverij in de Knipscheer

«Laat je meevoeren in deze zoektocht naar de eigenheid van de mens.» – Marjo van Turnhout

Voorplat75Over ‘Het witte land’ van Rob Verschuren op Leestafel, 16 november 2020:
Als kind heeft Bobby op een akelige manier kennis gemaakt met de eindigheid van het leven: als achtjarig jongetje ziet hij hoe een ekster een jonge merel uit het nest plukt en er mee wegvliegt. Eenmaal op de middelbare school is het de juf van Latijn en Grieks die verongelukt met haar auto. Als adolescent begeleiden haar woorden hem bij een hallucinerende ervaring, hoog in de Oostenrijkse Alpen. (…) De aloude levensvragen – is alles voorbestemd? Bepaal ik mijn eigen lot? – worden door het dagelijkse leven verdrongen, hij lijkt zich aan te passen aan het leven als ieder ander, krijgt een relatie, een baan, maar er ontbreekt iets aan zijn leven. Op zijn vijfenvijftigste laat hij alles achter zich en vertrekt. Naar een niet nader genoemd land in het Oosten. De aanleiding? Een foto die hem fascineert, de foto van een vrouw, met wanhoop in haar ogen staat ze bij de restanten van een tsunami. Haar blik roept iets bij hem los, een verlangen, een soort heimwee. (…) ‘Hij vroeg zich af waar een zangvogel in een kooitje zijn lied vandaan haalde. Wat viel er te zingen voor een tot levenslang veroordeelde?’ En maar zingen! Een prachtig beeld toch? Zo zit het boek vol met beelden, vergelijkingen, en fraaie stukjes proza. (…) Laat je meevoeren in deze zoektocht naar de eigenheid van de mens. Niet de maatschappij moet je leidraad zijn, die zit in jezelf. Opnieuw geeft Rob Verschuren ons een prachtige roman, een om nog lang over te mijmeren. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het witte land’
Meer over Rob Verschuren bij Uitgeverij in de Knipscheer

Videobeelden presentatie ‘Het verdriet van de fluit’

voorplatFluit1-75Presentatie ‘Bánsuri ke gam / Het verdriet van de fluit’ van Saya Yasmine Amores, 21 november 2020:
Op 27 september 2020, midden in Coronatijd, vond in de grote zaal van Vereniging Ons Suriname in Amsterdam voor een noodgedwongen klein gezelschap de presentatie plaats van de dichtbundel ‘Bánsuri ke gam / Het verdriet van de fluit’ van Saya Yasmine Amores. Van de presentatie zijn beeldopnamen gemaakt. Vanwege die goeddeels lege ruimte echoot helaas het geluid. Deel 1 opent met Delano Veira, directeur van Vereniging Ons Suriname. De inleiding van uitgever Franc Knipscheer wordt besloten met een voordracht van beeldend kunstenaar en acteur Peter Tholen (vanaf 17:10 op de tijdbalk). In deel 2 komt uitgeverijredacteur Peter de Rijk aan het woord, gevolgd door een tweede optreden van Peter Tholen vanaf 13:00 op de tijdbalk. Op 17:55 en 19:00 worden de eerste exemplaren door de auteur overhandigd aan resp. Simon van der Lugt, schrijver van het Voorwoord in de bundel, en Delano Veira. Daarna leest Saya Yasmine Amores voor uit de nieuwe bundel en wordt zij geïnterviewd door Delano Veira. Op circa 30:22 sluit Simon van der Lugt de presentatiemiddag af.
Kijk hier naar Deel 1
Kijk hier naar Deel 2
Lees hier de tekst van de inleiding en aankondigingen door Franc Knipscheer
Meer over ‘Het verdriet van de fluit’
Meer over Cándani bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over Saya Yasmine Amores bij Uitgeverij In de Knipscheer