«Boek gaat thematisch in op alle aspecten van het legendarische evenement.» – Eugene de Kok

KRALINGEN_voorstel 2020_CInterview met Peter Sijnke over ‘50 jaar Kralingen’ in Middelburgse en Veerse Bode, 4 juli 2020:
(…) Met een vriend ging ik al een dag eerder naar Rotterdam. Toen we op het veld aankwamen zagen we CCC Inc. op het podium. We dachten dat het een optreden was voor de mensen die er al waren, maar het bleek een check te zijn of alle apparatuur wel werkte. (…) Kralingen is niet alleen het begin van de festivalcultuur, maar ook van de gedoogpolitiek. Het was echt een relaxed sfeertje. Ik zie Kralingen als de culminatie van de hippieperiode. Het was tegelijkertijd ook het einde van dat tijdperk. (…) Kralingen is volgens Sijnke en zijn medeschrijver Marcel Koopman sowieso het begin van de festivalcultuur in Nederland. Hoewel er bijvoorbeeld al een editie van Pinkpop was geweest, zijn alle hedendaagse festivals schatplichtig aan Kralingen, zegt Sijnke. “Met meerdere podia en zoveel buitenlandse acts was het op meerdere vlakken een voorloper. (…)
Lees hier het artikel
Meer over ‘50 jaar Kralingen’
Meer over Kralingen op deze site

Ronny Lobo – De bouwval. Roman

VoorplatBouwval-75Ronny Lobo
De bouwval

roman
Nederland, Curaçao
gebrocheerd met flappen,
302 blz., € 22,00
Eerste uitgave 2020
ISBN 978-90-6265-793-3

De bouwval is een bewogen familiegeschiedenis over sociale stijging, over het overschrijden van grenzen, het betalen van een morele prijs, over illusies en ontgoocheling. Is iemand – een naaste, een vader – wel degene voor wie je hem je leven lang gehouden hebt? De roman biedt een duizelingwekkende confrontatie met het gekoesterde beeld van de vader met de werkelijkheid. Wanneer deze twee niet overeenkomen, botst het, en kan een wereld in duigen vallen.

Willem de Wilde groeit op in een arbeidersgezin in de Amsterdamse Jordaan. Zonder al te veel diploma’s werkt hij zich op tot een succesvolle aannemer op Curaçao. Samen met zijn timide vrouw Monique, een rijke juweliersdochter, en hun drie kinderen vormt hij het voorbeeldige gezin waar de hele maatschappij naar opkijkt. Willem is het boegbeeld van het bedrijfsleven en een trouwe kerkganger. Peperdure projecten worden echter met gemeenschapsgeld betaald, gefaciliteerd door de beheerder van de Nederlandse ontwikkelingshulp. Mariska Schotman, de charismatische premier van het nieuwe land Curaçao tekent voor zo’n lucratief project. Haar opponent Wilfrido vormt een stoorelement. Zijn onvermoeibare strijd tegen onrecht wordt op mysterieuze wijze in de kiem gesmoord. Willems lievelingszoon Theo geeft de start van een briljante carrière in Nederland op om Mariska’s project uit het slop te trekken.

Ronny Lobo, geboren op Curaçao uit Surinaamse ouders, is architect. In 1992 ontving hij de Cola Debrotprijs voor Architectuur, de hoogste culturele onderscheiding op Curaçao. Daarnaast is hij romanschrijver. Hij debuteerde in 2013 opvallend met Bouwen op drijfzand dat moest worden herdrukt. In 2015 kwam zijn tweede roman uit, Tirami sù, een zelfstandig te lezen vervolg op zijn debuutroman. Ook zijn derde roman De bouwval heeft de wereld van de architectuur op Curaçao als decor.
Meer over ‘Bouwen op drijfzand’
Meer over ‘Tirami sù’

«De picturale dimensie van de roman geeft kleur aan het proza van Rob Verschuren.» – André Oyen

Voorplat75Over ‘Het Witte Land’ van Rob Verschuren op Lezers tippen lezers, 4 juli 2020:
(…) Rob Verschuren debuteerde met de verhalenbundel ‘Stromen die de zee niet vinden’. (…) Daarop volgden ‘Tyfoon’ en ‘Het karaokemeisje’, twee ijzersterke romans met verrassende plots. In zijn derde roman ‘Het Witte Land’ confronteert de auteur ons met een vraag aan het begin van het boek over de kindertijd en adolescentie van Bobby, het Midden-Nederlandse karakter, in het bijzonder van de vakantie die hij met zijn ouders doorbrengt in het pension van een dorp in de Oostenrijkse Alpen. Op een dag waarop hij wil alleen zijn, beleeft hij een unieke ervaring door zich te wagen op een besneeuwde top en de eerste hellingen van de gletsjer. Ongetwijfeld ervaart hij dan, onder deze witheid geaccentueerd door een dikke mist, hoeveel dood er in een hinderlaag zit, hoeveel elk wezen in werkelijkheid alleen is te midden van zijn dierbaren en van de mensheid als geheel. (…) Net als in ‘Tyfoon’ en ‘Het karaokemeisje’ vindt de meeste actie plaats in een stad in een Aziatisch land dat niet genoemd wordt, maar wat overeenkomsten heeft met Vietnam. Aangezien de hoofdpersoon dit keer echter de Europese nationaliteit heeft, blijft ‘Het Witte Land’ meer verankerd in de westerse beschaving, met name door een zeer duidelijke maatschappelijke kritiek, flashbacks over de katholieke oorsprong van Bobby en het aantal toespelingen naar de Franse, Spaanse of Amerikaanse literaire en picturale cultuur. (…) In veel vormen en een rijk palet geeft de picturale dimensie van de roman kleur aan het proza van Rob Verschuren, explicieter in deze roman dan in eerdere werken.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het Witte Land’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«Sevenster blinkt uit in scherpe observaties van personen en situaties.» – Ben Koops

Opmaak 1Over ‘De wind van morgen’ van Arjan Sevenster op Literair Nederland, 3 juli 2020:
(…) Als het noodlot toeslaat bij Arjan Sevenster krijgt hij te horen dat hij uitgezaaide prostaatkanker heeft. In de twee jaren die hem nog vergund zijn schrijft hij verslagen over zijn ziekte in ‘De wind van morgen’. Tevens blikt hij daarin terug op zijn verblijf in Japan, op een vriendschap met de dichteres Vasalis en peinst hij over zijn nalatenschap. Dit maakt het boek behalve tot een kroniek van een slopende ziekte ook tot een proces van acceptatie. Het is een zeer intiem relaas waarin de auteur constant herhaalt ‘ik ben het proces’ en probeert in het hier en nu te leven. (…) Sevenster blinkt uit in scherpe observaties van personen en situaties. Daarnaast geeft hij door zijn kwetsbaarheid een onvermijdelijk kijkje in het leven van een terminale patiënt, zodat je niet anders kunt dan meeleven. (…) Op ontroerende wijze legt hij rekenschap af en ordent hij zijn emoties. Hij heeft weinig woorden nodig om je met zijn fijnzinnige poëzie te raken. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De wind van morgen’
Meer over ‘Bloemen in de regen’

3de druk Lex Paleaux – Winterwater

VoorplatWinterwater-75Lex Paleaux
Winterwater

roman
Nederland
genaaid gebrocheerd in omslag met flappen, 228 blz.
€ 19,50
ISBN 978 90 6265 792 6 NUR 301
Eerste druk februari 2020
Derde druk juli 2020

Lex Paleaux debuteerde eerder dit jaar overtuigend met zijn roman ‘Winterwater’. Lex Paleaux, ‘de man met de hond’, is inmiddels een fenomeen in Haarlem, waar hij al een veelgelezen ‘volksschrijver’ was vóór het uitkomen van ‘Winterwater’. Hij is ongekend populair met zijn columns op de Facebookpagina ‘Je bent Haarlemmer als’. Alleen al de grootste boekhandel in Haarlem (Van Stockum De Vries) verkocht 500 exemplaren van het boek, een absoluut unicum, en een score die niet eerder werd gehaald met de grootste Nederlandse auteurs die er hun opwachting kwamen maken. Opmerkelijk is dat Haarlem geen enkele rol speelt in de roman die de wederwaardigheden vertelt van de jonge Lexje in een dorpje in Friesland in de jaren tachtig en negentig.

«Huiveringwekkend beeld van een eenzame Friese jeugd in een gezin waarin de zwaar gelovige moeder wordt geplaagd door migraineaanvallen en epilepsie en de Franse vader eerder wegkijkt dan ingrijpt in tijden van nood. Paleaux geeft nogal wat prijs op een manier die lezers moet doen sidderen. Hij wilde vertellen uit het perspectief van een kind, zonder dat de toon ‘kinderachtig’ werd. Daarin is hij geslaagd.» – Kirsten van Santen in Leeuwarder Courant

«Juryleden van de debuutprijs let op! Hier is een kandidaat! De stijl die de auteur daarbij gebruikt, mag nogal uniek genoemd worden. Hij beschrijft de emoties van Lex op zo’n onderkoelde manier, dat het nergens melodramatisch wordt. Maar ze komen zeker heel hard aan bij de lezer. Ze dragen onvermijdelijk bij aan een beklemmende sfeer. Een boek dat je ontroert en lang zal bijblijven met een sympathieke hoofdpersoon met wie je zijn jeugd mag meebeleven. Geschreven in een stijl die je direct laat verlangen naar zijn volgende boek.» – Kees de Kievid op Boekenbijlage

«Op bijna elke bladzijde zijn het verdriet en de angst voelbaar. Als hij ook nog eens verkracht wordt zijn die angst en het verdriet te groot. Hij doet drie pogingen om het te vertellen. Het komt bij niemand aan. En dan komt die ene brief, de brief die ‘aan de ouders van Lex Paleaux’ is gericht. Dit alarmerende boek is geschreven ‘Voor de onzichtbare, onhoorbare, maar onmisbare’. Dat is een duidelijke opdracht: voor de ouder die zich geen raad weet met de opvoeding van de kinderen of voor de vriend die zijn hand op een schouder legt.» – Margot Poll in NRC Handelsblad
Meer over ‘Winterwater’
Meer over Lex Paleaux bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Aanklacht tegen de zich steeds verder ontwikkelende technologie.» – Marjo van Turnhout

VoorplatRozen-75Over ‘Rozen en rook’ van Theo Monkhorst op Leestafel, 30 juni 2020:
In 2050 reist de vijfendertigjarige Walid Fransman naar Frankrijk, waar zijn grootvader hem een huis heeft nagelaten. Walid was er al eerder, 30 jaar terug. Hij herinnert zich een dorp met een paar honderd inwoners. De burgemeester was een handelaar in spijkers toen, maar dat zal wel veranderd zijn, zoals de hele wereld veranderd is. Steeds meer technologische uitvindingen nemen het leven over. (…) Het boek is een aanklacht tegen de zich steeds verder ontwikkelende technologie, waarin de aandacht voor cultuur steeds meer ondergeschoven raakt. Dat zien we helaas in deze tijden om ons heen gebeuren, dus fictief is het allemaal niet. Er is ook een rol weggelegd voor de liefde, dat immers ook een ongrijpbaar iets is voor een technologische maatschappij. En even iets om over na te denken in deze tijd waarin immers ook over een basisloon gesproken wordt. (…) Hoewel ‘Rozen en rook’ een zelfstandig verhaal betreft, kan het gezien worden als het vervolg op de dubbelroman ‘De zegen van weemoed’. Walid Fransman is de kleinzoon van de schrijver Pieter Fransman uit de dubbelroman. ‘Rozen en rook’ speelt in 2050 en daarmee vormen de drie romans tezamen zowat het overzicht van een eeuw.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Rozen en rook’
Meer over Theo Monkhorst bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De schoonheid ligt vooral in de taal, in de stijlvolle, gracieuze beschrijvingen van de mensen en de natuur.» – Ines Nijs

Voorplat75Over ‘Het Witte Land’ van Rob Verschuren op Hebban, 21 juni 2020:
Op zijn vijfenvijftigste laat Bobby West zijn oude leven – de dingen zoals ze gingen – achter zich en vertrekt naar een land in Azië. In zijn portefeuille zit de foto van een tsunamislachtoffer, een onbekende vrouw die hem fascineert en naar wie hij op zoek gaat. (…) Hij verhuist naar een hotelletje in een wijk waar hij de enige westerling is. (…) Tijdens een van zijn tochten door de wijk ontmoet Bobby een mysterieuze verlamde vrouw, als een priesteres gehuld in een sneeuwwit gewaad. Hij noemt haar Bleke Orchidee en kijkt dagenlang aan haar zijde toe hoe de afvalvrouwtjes van de wijk stapels afval bij haar afzetten. (…) Maar aan het eind van de dag stuurt ze hem telkens weg. Het moment waarop hij beslist zich niet meer door haar te laten wegsturen, leidt hem wellicht naar zijn nieuwe plek in het leven. De schoonheid van ‘Het Witte Land’ ligt in de zelfrelativering van de personages, in de subtiele humor, maar vooral in de taal, in de stijlvolle, gracieuze beschrijvingen van de mensen en de natuur. In de raak getroffen beelden die een sfeer oproepen waardoor je als lezer graag nog wat langer in ‘Het Witte Land’ had verbleven.
Lees hier de recensie ‘Weggaan om aan te komen’
Meer over ‘Het Witte Land’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«Iedereen die er bij was roemde de sfeer.»

KRALINGEN_voorstel 2020_COver ‘50 jaar Kralingen’ van Peter Sijnke en Marcel Koopman in PZC, 27 juni 2020:
Vijftig jaar geleden stonden ze er zelf te dansen op de muziek van Jefferson Airplane, Santana, The Byrds, Supersister en Pink Floyd. Voor het jubileum van Holland Pop Festival Kralingen brengen Peter Sijnke en Marcel Koopman uit Middelburg een herziene editie uit van hun boek over ‘het eerste grote festival op het Europese vasteland’. ‘Ik heb als een razende aanvullingen en verbeteringen gemaakt in de teksten’, vertelt Sijnke. ‘En ik heb de discografie van de artiesten die destijds optraden bijgewerkt. Het is dus een geactualiseerde versie geworden van ons eerdere boek.’ (…) Sijnke denkt dat er behoefte is aan de geactualiseerde heruitgave (…) en wijst op de grote aandacht die er vijftig jaar na Kralingen is voor het Holland Pop Festival. (…) En al die aandacht vindt Sijnke ook meer dan gerechtvaardigd. ‘Het was het eerste grote, meerdaagse festival in de open lucht op het Europese vasteland. Engeland was ons voorgegaan, en Pinkpop ontstond ook in 1970, maar dat was een eendaags festival. Kralingen was zo groot, met zoveel bands, dat maakte het uniek. Het was het Nederlandse antwoord op Woodstock.’ Ook uniek was dat het een heel tolerant festival was, stelt Sijnke. ‘Er werden drugs gebruikt en er werd bloot gebadderd, maar dat leidde niet tot ingrijpen van de politie. Dat verklaart ook waarom iedereen die er bij was, de sfeer zo roemt.’ Dat het lukte om zo veel bands en zo veel wereldsterren naar Rotterdam te halen, kan Sijnke ook eenvoudig verklaren. ‘Veel artiesten traden vlak ervoor op in Engeland, in Bath. Ze waren toch in de buurt en vlogen door naar Nederland.’
Lees hier het artikel
Meer over ‘50 jaar Kralingen’
Meer over Kralingen op deze site

«Doordrongen van de eeuwige verwevenheid van leven en dood.» – Fred de Haas

VoorplatDoorwaaiwoning72Over o.m. ‘Cas di biento /Doorwaaiwoning’ van Olga Orman in Antilliaans Dagblad, 27 juni 2020:

Fred de Haas stelde voor het Antilliaans Dagblad drie afleveringen samen onder de titel ‘Gedichten als troost’. In de laatste aflevering bloemleest hij (met toelichting) een dichtwerk van Jorge Luis Borges, Lucille Berry-Haseth, Olga Orman, Lidia Alexandrova Iotkovskaja en Richard de Veer. Over het gedicht ‘Ciclo’ (‘Kringloop’) van Olga Orman schrijft hij: «Het werk van Olga Orman (1943, Aruba) is onlosmakelijk verbonden met de herinneringen aan haar geboorteland, herinneringen die nog scherper zijn geworden door haar lange verblijf in Nederland. Olga Orman heeft de meeste van haar gedichten in Nederland geschreven. Haar leven heeft zich immers voor het grootste deel in Nederland afgespeeld. Maar nooit is haar geboorteland Aruba ver weg en de beelden die opwellen uit haar herinneringen en latere ervaringen op het eiland zijn krachtig en authentiek. Ze is altijd dicht bij haar land en volk gebleven. Dit blijkt onder andere uit haar verbondenheid met de voornamelijk Papiamentstalige in Nederland gevestigde dichtersgroep Simia Literario (Literair Zaad) die zij jarenlang heeft geleid. Uit de bundel ‘Cas di Biento/Doorwaaiwoning’ die is verschenen in 2015 bij Uitgeverij In de Knipscheer te Haarlem volgt hier een gedicht waaruit blijkt hoezeer de dichter is doordrongen van de eeuwige verwevenheid van leven en dood. Het bewustzijn van de betrekkelijkheid van het bestaan gaat hand in hand met de verwondering over het verschijnsel dat het leven zich steeds weer vernieuwt. Symbool hiervoor is de aarde die – voor het dichterlijk beleven – ’s avonds in slaap valt en de volgende dag weer door de zon tot leven wordt gewekt.

Lees hier het artikel met de gekozen gedichten [ = pdf in bijlage)
Meer over Olga Orman bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over Fred De Haas op deze site

«Een gedicht dat je aandacht opeist.» – Frank Decerf

VoorplatGrenstekens-75Over ‘Grenstekens’ van Scott Rollins in De Auteur, 24 juni 2020:
De natuur is een eeuwenoud thema dat, in de poëzie, voortdurend zijn vermeende belangrijk wil opdringen. (…) Onlangs ontving ik het Nederlandstalig debuut van de Amerikaanse dichter, vertaler, schrijver en muzikant Scott Rollins. (…) Maar als je de bundel bijna dicht plooit om morgen nog eens te proberen, omdat je het voor vandaag voor bekeken houdt, ontdek je plotseling een gedicht dat je aandacht opeist.

Het eiland Forens

Ik ben op een stormachtige nacht in november geboren
Zelfs de wasserettes schrokken van de rukwinden
en de aangeharkte voorstedelijke huizen, waarin elk pasgeboren
jongetje wordt besneden uit gezondheidsoverwegingen,
trilden op hun grondvesten langs de duinen van het strand

Ik ben geboren waar de spoorlijn eruit zag als de arm
van een junk, die iedere dag de laatste rit naar huis zoekt
waar andere mannen elk ochtend hun kinderen achterlieten
om het leven uit te vinden in de wandelgangen, beurzen, winkels
en er schoon genoeg van kregen langs lijnen van gelijkmatigheid

Ik ben geboren tijdens een waterteken, voorbestemd om weg
te varen en me altijd af te vragen hoe het zat met dat schemergebied
tussen water en land, een bijdehante strandjutter die zijn verzen
bouwt uit aangespoeld wrakhout en vrachtwagens vol steen
en zandzakken bedoeld om de dijk te behouden.

‘De Auteur’ is een driemaandelijks tijdschrift van de Vereniging van Vlaamse letterkundigen met de recensierubriek ‘De Boekhouding’.
Meer over ‘Grenstekens’
Meer over Scott Rollins bij Uitgeverij In de Knipscheer