«Overrompelend boek.» – Cor Gout

coverAMvoorDefOver ‘Ava Miller en ik’ van Kristien De Wolf op Extaze, 5 juni 2019:
(…) Bij ieder woord dat de auteur in de mond van Sieg Engel legt, hoor ik de nagalm van de motor van de roman: de werking van een genius, een would-be beschermgeest die haar klasgenote Ava vormt naar een ideaalbeeld, en invloed uitoefent op haar doen en laten. (…) Het eerste beeld dat Sieg (zestien jaar op dat moment) van Ava krijgt is een tegenbeeld van haarzelf: ‘Ze was goddelijk om bezig te zien, onbewust en blij, zoals kleine, wrede kinderen zijn.’ (…) Voordat zij haar eerste blikken op Ava richtte, waren het slechts de lessen Grieks van docent oude talen Franken geweest die haar boven de kille leegte van haar bestaan deden uitstijgen. Gek van opwinding kon ze worden bij het ontbinden van een stijlfiguur bij Homerus. (…) De eerste en de laatste die het object van een vergelijkbare verrukking werd, was Ava. ‘Ze stevende op mij af als een stoomboot op kruissnelheid. Mijn verstand verwachtte dat ze me voorbij zou schieten, mijn hart hoopte van niet.’ (…) Na de eindexamens ging Ava zich bovenmatig aan Matisse hechten. Dit tot ergernis van Sieg. Mateloos stoorde zij zich aan het slappe, behaagzieke gedrag dat Ava tentoon ging spreiden. (…) Nu greep Sieg voor het eerst rigoureus in Ava’s leven in. Ze raadde Matisse af te zoeken naar de Ava van wie hij dacht te houden. (…) Ava veranderde en Sieg voelde de greep op haar verslappen. (…) Aan het eind van het verhaal is Ava niet dezelfde als de persoon die we aan het begin van het boek leerden kennen. Toegenomen kracht en gerijpt inzicht worden zichtbaar in haar verbale afrekening met Sieg. (…) Ava’s inzicht in de status quo van hun relatie maakt een einde aan de tovermacht van haar demon. Ava is concreet, ze is wie ze is, ze doet wat ze nu eenmaal doet, ze maakt fouten, ze is wispelturig, ze is kwetsbaar. Ze leeft. Sieg is al deze dingen niet. Leeg was ze, toen de lezer haar leerde kennen. Nu, na alles wat in dit overrompelende boek is verteld, blijft ze leeg achter.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Ava Miller en ik’
Meer over Kristien De Wolf op deze site

«Niet alleen rake psychologische en filosofische kanttekeningen, maar ook rijke bewoordingen.» – André Keikes

coverAMvoorDefOver ‘Ava Miller en ik’ van Kristien De Wolf op Tzum, 3 juni 2019:
(…) In haar coming of age-roman ‘Ava Miller en ik’ beschouwt Kristien De Wolf op veelkantige en inventieve wijze de psychologie van menselijke verhoudingen. Sieg Engel is een meisje nog als ze tijdens haar schooljaren in de laatste decennia van de vorige eeuw een muur opwerpt tegen de buitenwereld door voor totaal zwart te kiezen. Zwart haar, zwarte make-up, vormeloze zwarte kleren en al even kleurloze schoenen. Een voor iedereen gemakkelijk te begrijpen boodschap: benader me niet. De permanent zwijgzame en afzijdige Sieg beschouwt het leven als een oefening in doorschijnendheid. (…) Sieg raakt geobsedeerd door de altijd drukke Ava met haar grote bos blonde haren en eigenzinnige optredens. Sieg en Ava zijn dermate elkaars tegenpolen, dat ze grote waardering voor elkaar krijgen. Siegs karakter leent zich echter niet voor initiatieven, zij kan zich echter wel laven aan Ava’s temperament en door hun innige vriendschap en begrip voor elkaars zienswijzen, kunnen ze op zeker moment zelfs niet meer zonder elkaar. Kristien De Wolf put voor haar roman, die geschreven is vanuit het perspectief van Sieg Engel, uit de talloze geestesgesteldheden en gedragingen die mensen vertonen als ze een relatie met een ander aangaan. En dat doet ze niet alleen door middel van rake psychologische en filosofische kanttekeningen, maar ook in rijke bewoordingen, waarbij prachtige Vlaamse uitdrukkingen de kers op de taart zijn. (…) Of Sieg ook een seksuele relatie met Ava had gewenst, blijft geheel onbesproken. (…) Maar waar Ava ten langen leste de ene na de andere jongen/man verslijt, lijkt Sieg, in een steeds ongezondere rol (…) terug te keren naar haar vroegere isolement. Haar enige seksuele ervaring deed ze, beschreven in een even grappige als gênante scène, op puur rationele gronden op om zich beter te kunnen voorstellen wat Ava toch bezielt. Het onderstreept de onderworpen houding van een van de partners in een relatie, die De Wolf in misschien wel elke menselijke verhouding lijkt te herkennen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Ava Miller en ik’
Meer over Kristien De Wolf op deze site

«Ingenieus gecomponeerd en van begin tot eind boeiend, vlot en trefzeker geschreven.» – Brede Kristensen

VoorplatRachClara_Opmaak 1.qxdOver ‘Het wonder van Santa Clara’ van Chesley Rach in Ñapa [Amigoe], 16 februari 2019:
(…) Toen ik begon te lezen dacht ik nog even dat Rach de bedoeling had om op sarcastische wijze de draak met de goedgelovige of fantasierijke inwoners van Santa Clara te steken. Ik stond op het verkeerde been. Rach lijkt zich via de hoofdpersoon serieus af te vragen of deze magisch-religieuze wereldbeschouwing serieus moet worden genomen. (…) Waarom denken we eigenlijk? Omdat er dingen zijn die onze pet te boven gaan. Vandaar ons vermogen tot verbazing, verwondering, verrassing en verbijstering. Vandaar ook dat we schrijven en literatuur produceren. Als poging om onze ervaring met wat onze pet te boven gaat te verwerken, vorm te geven, zin eraan te verlenen en verder te onderzoeken. Het wonder van Santa Clara was op het eerste gezicht inderdaad een wonder, maar blijkt bij nader inzien weinig meer dan het logische gevolg van effectief gebed te zijn. (…) Op het laatst deinst Rach voor deze conclusie terug. (…) Hij concludeert dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn, dat de strijd met het kwaad nog lang niet is afgelopen, dat God wellicht door zijn eigen demonen geplaagd wordt, maar dat uiteindelijk het inzicht zal doorbreken dat ‘liefde beter is dan haat’ en dat het Gods bedoeling is dit aan de hand van deze uitzonderlijke voorvallen in het dorpje Santa Clara ‘weer eens te benadrukken’. (…) Met deze goed geschreven roman hebben we naast het magisch-realistisch genre nog een nieuw genre in de literatuur erbij gekregen: het magisch-religieuze genre.
Meer over ‘Het wonder van Santa Clara’
Meer over Chesley Rach

Boekpresentatie ‘Van Terra naar Titan’ van Hanneke van der Hoeven & Moze Jacobs

Opmaak 1Op vrijdagmiddag 21 juni 2019 vindt om 17.00 uur de presentatieplaats van Van Terra naar Titan van Hanneke van der Hoeven en Moze Jacobs.
‘Van Terra naar Titan’ is het verhaal van de wetenschapper en astronaute Dr. Raia Solanis die in de 24ste eeuw telepathisch contact maakt met de niet-menselijke bewoners van het hemellichaam Titan. Hoofdpersoon Raia Solanis werd geboren ‘in de ether’ tussen Berlijn en West Cork (Ierland) als product van een los-vaste samenwerking tussen beeldend kunstenaar Hanneke van der Hoeven en schrijver Moze Jacobs. ‘Van Terra naar Titan’ heeft een eigen soundscape, Methane 1, gecomponeerd door Karel von Kleist (met vocalen Han Buhrs), op cd toegevoegd aan het boek.

Het eerste exemplaar wordt aan de auteurs overhandigd door ‘stripprofessor’ Joost Pollmann.

Aan de presentatie werken verder mee Hanneke van der Hoeven en Moze Jacobs, Han Buhrs en Nora Mulder (Spoken word & muziek), Peter de Rijk (presentatie & interviews). Locatie: Weekblad ‘De Groene Amsterdammer’, Singel 464, 1017 AW Amsterdam. Meld uw aanwezigheid vooraf aan op indeknipscheer@planet.nl
Meer over ‘Van Terra naar Titan’
Meer over Hanneke van der Hoeven bij Uitgeverij In de Knipscheer

Gedicht van Karel Wasch vertaald in het Indonesisch

VoorplatWaschGeluid-75Uit ‘Het geluid van denken’ van Karel Wasch op Nederlandse poëzie in het Indonesisch, 3 juni 2019:
Op ‘Suara suara dari utara’ (‘Stemmen uit het noorden’), het blog Puisi Belanda, is op 2 juni 2019 het gedicht ‘Dansen in de nacht’ in een Indonesische vertaling van Siti Wahyuningsih en Albert Hagenaars geplaatst. Het gedicht is afkomstig uit de bundel ‘Het geluid van denken’. Het is het 183ste gedicht in een almaar groeiende digitale poëziereeks van een keur van vooral Nederlandse en Vlaamse dichters.
Lees hier het gedicht ‘Dansen in de nacht’ in het Nederlands en het Indonesisch
Meer over Karel Wasch bij Uitgeverij In de Knipscheer

Hanneke van der Hoeven / Moze Jacobs – Van Terra naar Titan. Beeldverhaal + CD

Opmaak 1Hanneke van der Hoeven (tekeningen)
& Moze Jacobs (verhaal)
Van Terra naar Titan
beeldverhaal + CD
soundscape Methane 1, Karel von Kleist m.m.v. Han Buhrs
garenloos gebrocheerd in omslag met flappen,
geïllustreerd in vierkleuren,
formaat 20 x 28 cm staand, 58 blz.,
€ 24,50
21 juni 2019
NL ISBN 978-90-6265-620-2
UK ISBN 978-90-6265-774-2 Terra to Titan

Het Mount Cyclops Laboratorium in Nieuw-Guinea (Terra) staat op een van de stilste plekken op aarde. Dr. Raia Solanis, een 24ste-eeuwse wetenschappelijk telepate, tast met haar geest het heelal af. Een routineklus. Totdat ze een buitenaards signaal opvangt. First contact! Het bericht is afkomstig van Titan, de grootste Saturnusmaan. De afzender spreekt een beeldentaal. Raia ontdekt dat het Titaanse ras iets gemeen heeft met de papegaaivissen (Scaridae) op Terra: ze veranderen volledig van geslacht. “Noem ons ook maar Scaridae,” geeft haar gesprekspartner aan. Solanis wordt uitgenodigd voor een intergalactische ontmoeting op Titan. Ondanks de angst van velen voor buitenaardse indringers keurt het parlement van Australazië haar missie goed. Vanuit een aards ruimtestation in een baan rond Titan daalt Raia Solanis af naar Titan, begeleid door een Scarida-gids, Vijftwintig. Maar door hun telepathische band komen de Scaridae in contact met de duisterste kanten van haar menselijke geest …

Raia Solanis, hoofdpersoon in Van Terra naar Titan, werd geboren ‘in de ether’ tussen Berlijn en West Cork (Ierland) als product van een los-vaste samenwerking tussen beeldend kunstenaar Hanneke van der Hoeven en schrijver Moze Jacobs, die in 1995 al feuilletons in de De Groene Amsterdammer publiceerden. Het idee was om een sciencefictionverhaal te maken met een vrouwelijke hoofdpersoon. En om te ‘spelen’ met de enigszins vastgeroeste clichés van het genre. Dat is wel gelukt. Van der Hoevens fantastische tekeningen zetten een futuristische 24ste-eeuwse realiteit neer – op Terra en op de Saturnusmaan Titan – die soms ook humoristisch aards is. En verrassend vertederend. De astronaute Raia Solanis en haar Titaanse gids, Vijftwintig, hebben een telephatische band. Raia kan haar diepste roerselen niet voor de aliens verbergen. Maar niet al haar gedachten en emoties zijn positief. Dat heeft gevolgen… Moze Jacobs nam als rolmodel voor Raia Solanis de eerste Afro-Amerikaanse vrouw in de ruimte, Mae Jemison, tegenwoordig hoofd van 100 Year Starship (100YSS), een organisatie met als doel de interstellaire ruimtevaart binnen 100 jaar. Hanneke van der Hoeven baseerde zich op een andere ster. Zij had Michelle Obama voor ogen, bestudeerde haar stijl, kleding en houding om Raia’s ‘lichaamstaal’ te construeren. Van Terra naar Titan komt met een eigen soundscape, Methane 1, gecomponeerd door Karel von Kleist met vocalen van Han Buhrs.

Hanneke van der Hoeven is tekenaar en schilder. Ze produceert en exposeert zowel autonome kunst (tekeningen, collages) als graphic novels, comics en kunstenaarsboeken. Na de afronding van haar studie aan de Academie Minerva (Groningen, 1980) werkte ze twee jaar in Berlijn alvorens naar Amsterdam te verhuizen. Met een beurs van het Fonds BKVB keerde ze terug om in 2010 de geïllustreerde roman ‘Ik ben weer in Berlijn geweest’ te voltooien. Eerder werden passages uit haar boek ‘In Afrika’ als ‘beeldverhaal van de maand’ gepubliceerd in Le Monde Diplomatique (2006). Beide boeken verschenen bij uitgeverij In de Knipscheer. In Duitsland publiceerde Edition Wasser im Turm.berlin verschillende boeken van haar hand met zowel tekeningen als tekst. Reprodukt gaf ‘Brandmauerengel’ uit in de serie ‘In 50 Comics um die Welt’ en ze illustreerde ook werk van andere schrijvers, waaronder Edward van de Vendel. Hun Gijsbrecht (Querido) won in 1998 een Gouden Zoen. In de lente van 2015 verschenen bij Verlag Bibliothek der Provinz (Oostenrijk) de kinderboeken, ‘Ole und das Meer’ en ‘Leonie oder der Duft von Käse’, geschreven door Thomas J. Hauck. In 2012 richtte ze met corn.elius de ‘artbook.berlin’ op, een internationale kunstenaarsboekenbeurs die jaarlijks in Berlijn wordt gehouden. Sinds 2008 woont en werkt ze afwisselend in Amsterdam en Berlijn.

Moze M. Jacobs verhuisde naar Ierland in 1997 na in Nederland te hebben gewerkt als journalist (o.a. Vrij Nederland, Hifi Video Test, Primeur, Art of Nature, VPRO) en schrijver (fictie/non-fictie). In landelijk Ierland schakelde ze over op (fulltime) vertalen (Ned/Eng & Eng/Ned) terwijl ze bleef schrijven ‘voor zichzelf’, inclusief poëzie. Weerklank en feedback vond ze bij de plaatselijke schrijversgroep en daarna via een maandelijks ‘spoken word event’ in het stadje Clonakilty, waar ze ook stand-up Interviews’doet en presenteert. Een sjamanistische schrijfworkshop, ‘The Power of Words’, leidde tot grote veranderingen. Een belangrijk leidmotief in haar werk is de interactie met andere kunstvormen. Van poëtische affiches, collages voor een theatergroep en mythische Ierse verhalen met illustraties (i.s.m. Paul Bodoni) tot deelname in kunstprojecten waaronder Upstream (Amsterdam), Roam is my home (Centraal Museum Utrecht), Visible Visions (Nederland, Zuid-Afrika), Imram (Ierland) en gedichten bij beeldende kunst (i.s.m. Marjan Verkerk) met daarnaast ook workshops, radio, tv-columns, sound poetry en van alles met muziek.

Moze Jacobs en Hanneke van der Hoeven publiceerde samen vier feuilletons en een strip in week- en maandbladen (Primeur, Groene Amsterdammer, Milieudefensie). Hun graphic novel met soundtrack (Karel von Kleist, Han Buhrs) Van Terra naar Titan verschijnt in 2019 bij uitgeverij In de Knipscheer in twee talen, Nederlands en Engels.

Meer over presentatie Van Terra naar Titan
Meer over ‘Van Terra naar Titan’
Meer over Hanneke van der Hoeven bij Uitgeverij In de Knipscheer
Klik hier voor de feuilletons van Hanneke van der Hoeven en Moze Jacobs in 1995 in ‘De Groene Amsterdammer’

«Ontroerende en aangrijpende roman over geboorte en ondergang van een meisjes-vrouwenvriendschap.» – Mieke Koster

coverAMvoorDefOver ‘Ava Miller en ik’ van Kristien De Wolf op Alles over boeken en schrijvers, 31 mei 2019:
(…) Sieg Engel, een pubermeisje, besluit onbenaderbaar te worden, geen aansluiting te zoeken bij klasgenoten, leeftijdsgenoten. (…) Helemaal in het zwart gehuld vindt zij dat zij kracht uitstraalt. Tegelijkertijd flirt zij met de eenzaamheid, die zij inzet om ongestoord te leren kijken naar de mensen om zich heen. (…) In haar klas zit ook Ava Miller. Een super populair meisje, dat haar intrigeert, dat haar trickert vanwege haar uitbundige gedrag. (…) Hun vriendschap wordt sterker, zij verbinden zich aan elkaar, met elkaar. Een van de basisvoorwaarden voor echte vriendschap. (…) Het enige wat Sieg te doen staat is Ava beschermen. Zonder haar loopt Ava immers met open ogen de afgrond in of wordt daarin gedreven door haar omgeving. Dus kan zij niet anders dan een plan bedenken om deze ramp te voorkomen. En daarin gaat ze ver. Met als ultiem doel Ava, zichzelf en hun vriendschap te redden. (…) Kristien de Wolf doorgrondt de verschillende aspecten van het leven tot op het bot. Zij spaart de lezer niet. Je ontkomt er niet aan met jezelf in gesprek te zijn tijdens het lezen van dit boek.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Ava Miller en ik’
Meer over Kristien De Wolf op deze site

«Absoluut een overtuigende opvolger van haar debuut.» – Marjo van Turnhout

coverAMvoorDefOver ‘Ava Miller en ik’ van Kristien De Wolf op Leestafel, 30 mei 2019:
(…) De ontmoeting met Ava Miller, op een middelbare school, zet evenwel alles op zijn kop. Ava is alles wat Sieglinde niet is. Is zij dan toch die andere mens die een leegte kan vullen? Haar hele schooltijd, studententijd en nog jaren daarna staat het leven van Sieglinde in dienst van Ava, die dat bij tijd en wijlen lijkt te waarderen, maar die haar ook opzij schuift als het haar uitkomt. Maar Sieglinde blijft trouw. Hoe kan ze anders? Ava vult de leegte. (…) Wie is Sieglinde dan zelf? Vanaf de eerste blik op Ava ziet ze geen ander meer. Ze is observator en deelnemer tegelijk, in haar eigen bestaan, maar vooral in dat van Ava. Als Ava zegt verliefd te zijn, kan zij, die zelf geen idee heeft wat verliefdheid is, niet geloven dat haar beste vriendin zichzelf niet voor de gek houdt. Maar ze speelt mee, geeft Ava de ruimte die ze vraagt, bemoeit zich er alleen mee als het haar te gortig wordt. (…) Behalve dat Ava de leegte in haar leven opvult, speelt ook wraak en jaloezie ongetwijfeld een rol, al zal Sieglinde dat niet toegeven. Zij is er van overtuigd dat alleen zij maar goed is voor Ava. Waarom ziet die dat nu niet? (…) Kristien de Wolf heeft met ‘Ava Miller en ik’ absoluut een overtuigende opvolger van haar debuut ‘Rotgeluk’ geschreven. Steeds opnieuw laat zij haar verteller rake observaties poneren, herhaaldelijk lezen we fraaie zinnen. Maar vooral de psychologie is sterk, zij ontleedt haar karakters meedogenloos. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Ava Miller en ik’
Meer over Kristien De Wolf op deze site

Chesley Rach en Kees Broere in Landhuis Bloemhof

Rach-BroereOp 19 juni 2019 vindt in Landhuis Bloemhof op Curaçao van 17.00 tot 19.00 uur een dubbele boekpresentatie plaats. Chesley Rach en Kees Broere presenteren hun jongste romans ‘Het wonder van Santa Clara’ en ‘Pom’. De auteurs lezen fragmenten uit hun romans en worden over hun werk geïnterviewd. Chesley Rach is geboren en getogen op Curaçao. Zijn moeder kwam uit Trinidad, zijn vader uit Suriname. Na zo’n dertig jaar in Nederland te hebben gewerkt remigreerde hij onlangs naar Curaçao. Kees Broere is correspondent van ‘De Volkskrant’. In 2017 verhuisde hij naar Curaçao, na bijna twintig jaar in Afrika en vijf jaar in Zuid-Azië gewoond en gewerkt te hebben. Locatie: Santa Rosaweg 6, Curaçao, info@bloemhof.cw, www.bloemhof.cw
Meer over Chesley Rach bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over Landhuis Bloemhof op deze site

«Fenomenaal: een onversneden meesterwerk» – Holly Moors

VoorplatBitterdagen-72Over ‘Bitterdagen’ van Peter Lenssen op Moors Magzine, 27 mei 2019:
Peter Lenssen is een Limburgse schrijver die een kwart eeuw geleden debuteerde met de indrukwekkende roman over de mijnen ‘Toplöss’, die onlangs opnieuw in een herschreven versie is uitgegeven als ‘Mijnverdriet’. Dat er een nieuwe Limburgse roman van hem was verschenen, ‘Bitterdagen’, is vrijwel onopgemerkt gebleven, en dat terwijl we hier met een onversneden meesterwerk te maken hebben, een boek dat ik gerust met werk van Louis Paul Boon zou durven vergelijken. Boon’s motto ‘we moeten de mensen een geweten schoppen’ lijkt ook door Lenssen te worden opgepakt, want zijn hoofdpersoon, de woedende, mensenhatende Sjef Sonnenschein, spuugt op alle onrecht dat hij tegenkomt. ‘Bitterdagen’ wordt verteld door Sjef Sonneschein, een woedende, mensenhatende oude man die via flash-backs zijn levensverhaal vertelt, waarin de Tweede Wereldoorlog, de mijnen, het kolonialisme en het corrupte Limburg steeds overheersend aanwezig zijn. Het is een aangrijpend boek, dat ik alleen met stukjes en beetjes kon lezen. Lees bijvoorbeeld zelf eerst maar eens het fragment dat ik hier laat zien, dat begint op pagina 20 en dat net iets meer dan een hele bladzijde in beslag neemt. Het verhaal dat daarin verteld wordt greep me al zo aan dat ik het boek eerst een paar dagen weg heb moeten leggen voor ik weer verder kon lezen.
Hier en hier meer over ‘Bitterdagen’ op Moors Magazine
Meer over ‘Bitterdagen’
Meer over Peter Lenssen op deze site