«Debuutalbum LAKSHMI scoort.»

LakshmiPoster

Lakshmi speelt haar nieuwe album in Paradiso op 18 april 2017:
Na 2 ep’s in 2016 (Come Sin With Me en Sinister) verscheen in maart 2017 het debuutalbum van LAKSHMI, prachtig van sfeer met een volheid en perfectie die doet denken aan City to City (Baker Street) van Gerry Rafferty. Zoals het bijna hypnotiserende Ahaa, dat met de videoclip zelfs hallucinant wordt. Deze art visual is gemaakt door Juuke Schoorl (die ook tekende voor de hoesfotografie) en Frank Kolkman. Ahaa werd gepresenteerd als tweede single van het album, na What The Hell. LAKSHMI kwam nieuw binnen op 4 in de Vinyl Top-5 en op 8 in de i-Tunes (album)top-10. De nummers Only For The Wicked en I’ll Be On My Way kwamen nieuw binnen op 6 en 8 in de Viral 50 Nederland van Spotify.
Kijk hier voor de clip
Klik hier voor de liedteksten van ‘LAKSHMI’
Meer over Lakshmi op deze site

Alfred Birney – De rivieren. Trilogie

Rivieren2Alfred Birney
De rivieren. Trilogie

Trilogie van de novellen Rivier de Lossie, Rivier de IJssel, Rivier de Brantas
3 genaaid gebonden boeken met stofomslag in huls,
104, 112, 112 blz. € 39,50
februari 2017
ISBN 978-90-6265-845-9

‘Aan het toch al schitterende kralensnoer van de Nederlands-Indische literatuur heeft Birney drie parels toegevoegd.’ (Kester Freriks)

In de schitterende trilogie De rivieren van Alfred Birney klinkt de echo door van de koloniale geschiedenis van Nederland. Drie novellen omspannen een periode van omstreeks 1750 – 2000. Als chroniqueur van Nederlands-Indië verbindt de schrijver in deze verhalen drie werelden met elkaar. Die vormen het decor in de zoektocht van een gitarist naar sporen uit het verleden: Schotland in Rivier de Lossie, Nederland in Rivier de IJssel en Indonesië in Rivier de Brantas.
Over het vroege werk van Birney schreef De Standaard der Letteren al: ‘Ook de Nederlandse literatuur heeft zijn geheimen. Een van de best bewaarde heet Alfred Birney.’ Zijn debuutroman Tamara’s lunapark (1987) baarde direct al opzien. Met De tolk van Java (2016) brak Alfred Birney opnieuw door naar een groot lezerspubliek. Deze bundeling van zijn Rivieren-novellen markeert zijn 30-jarig schrijverschap.

Van Alfred Birney verscheen in 2012 zijn essayboek over de Indische letteren De dubieuzen. Het leverde hem een officiële aanvraag van de jury van de E. du Perronprijs 2012 op en een nominatie voor de Halewijnprijs 2012.

In de drie daaraan voorafgaande jaren verschenen van Alfred Birney drie samenhangende novellen: Rivier de Lossie (2009), Rivier de IJssel (2010) en Rivier de Brantas (2011). Deze novellen werden genaaid gebonden met stofomslag uitgegeven voor een winkelprijs van € 16,50 per deel. Onder de overkoepelende titel De rivieren worden de drie novellen nu bijeengebracht in een boekenhuls voor de voordeelprijs van € 39,50.
En daarmee wordt eer gedaan aan wat Kirsten Vos schreef op Indisch 3.0: «Pas als ik de drie delen naast elkaar bekijk, valt op welk minimalistisch meesterwerk Birney met deze trilogie afgeleverd heeft.»

Michiel van Kempen over Rivier de Lossie:
«Het verhaal neemt een vreemde wending door een verboden tocht met een bijzonder meisje langs de rivier de Lossie. Die tocht is werkelijk prachtig verteld, opeens word je als lezer meegenomen in een etherisch landschap, en zit je wel weer helemaal in een bijna Indische vertelling, maar dan in Schotland. Een nieuwe werkelijkheid binnen de Indische literatuur.»

Jill Stolk in Den Haag Centraal over Rivier de IJssel:
«Chapeau voor de auteur die zijn familiegeschiedenis weet te overstijgen en een universeel verhaal neerzet.»

Eric de Brabander in Antilliaans Dagblad over Rivier de Brantas:
«Kalm en prachtig beschreven passeert de koloniale geschiedenis van Indonesië, geschiedenis gezien door het oog van de verteller, vrijend met de dichtkunst, elk woord op de juiste plek en geen woord teveel.»

Meer over ‘De rivieren’
Meer over Alfred Birney op deze site

«En daar hoort de Caribische Nederlandstalige literatuur ook bij.»

voorplat75Curaçao op de Frankfurter Buchmesse’ door Eric de Brabander in Antilliaans Dagblad, 21 november 2016:
(…) Uitgeverij In de Knipscheer, die zich toegelegd heeft op literatuur uit Nederlandse ex-koloniën, had het mij mogelijk gemaakt om de grootste boekenbeurs ter wereld te bezoeken. Uiteraard om mijn eigen romans aan buitenlandse uitgevers in vertaling aan te bieden. Ik had echter ook een flink aantal exemplaren van een versgedrukte catalogus bij me, waarin meerdere Curaçaose auteurs en een synopsis van hun werk in het Engels opgenomen zijn, om geïnteresseerden kennis te laten nemen van onze Caribische literatuur. Scott Rollins, New Yorker van origine, literatuurexpert en vertaler, onder andere van mijn werk, vergezelde mij. Zonder hem was ik verdwaald. Scott kent het reilen en zeilen van de boekenwereld op zijn duimpje.

Een ritje van vier uur van Amsterdam naar Frankfurt met de hogesnelheidstrein van de Deutsche Bundesbahn, daar begon het mee. Vele bekende gezichten van Nederlandse en Vlaamse auteurs kwamen we in de trein tegen, want dit jaar stond de Buchmesse in het licht van de Nederlandse en Vlaamse literatuur. En daar hoort de Caribische Nederlandstalige literatuur ook bij, zo hadden we bedacht. Wat we bij ons hadden was een koffer vol boeken en catalogi, een laptop, onmisbaar om uitgevers van pdf’s te voorzien, want niemand heeft er puf in dozen vol boeken de halve wereld over naar huis te slepen. De Buchmesse is een absolute vakbeurs. Er lopen uitsluitend mensen rond die iets met het boekenvak te maken hebben. Dat zijn de uitgevers op de begane grond, verdeeld over de beurs in secties van het land waar ze vandaan komen, van Japan tot Senegal, van Colombia tot Canada. Dan zijn er de ‘literary agents’ op de tweede en derde verdieping. Hun taak is het begeleiden van afspraken omtrent het verkopen van boek- en vertaalrechten van uitgevers aan uitgevers van andere nationaliteiten. (…)

De Buchmesse is de brug tussen de literatuur als kunstvorm en de keiharde zaken wereld. Met een bezoekersaantal van bijna 300.000 verdeeld over vijf dagen is de Messe met gemak de grootste literaire gebeurtenis van deze wereld. Het evenement is ‘glamourous’ van opzet. Overal lopen er nationale en internationale schrijvende beroemdheden rond en kun je luisteren naar hun voordrachten. Meerdere award-ceremonies vonden tijdens de beursdagen plaats, onder andere de ‘Global Illustrators Award’ werd uitgereikt, alsmede de Duitse stripboekprijs en de ‘Frankfurter Buchmesse Award for best International Literary Adaptation’. Een bijzonder zwaartepunt in het aanbod vormt een jaarlijks wisselend gastland, dit jaar Nederland en Vlaanderen. Het gastland speelt in het culturele kaderprogramma een belangrijke rol (vooral lezingen en verlenen van prijzen). Op de beurs wordt de nadruk op de schrijvers uit de gastlanden gelegd. Dat levert deze auteurs over het algemeen geen windeieren op. Er wordt speciaal naar het werk van deze schrijvers gekeken of het zich leent voor vertaling en internationale publicatie. Veel auteurs zijn op deze manier internationaal doorgebroken. Het jaar 1993, toen Nederland ook gastland was, betekende voor Harry Mulisch en Cees Nooteboom een internationale doorbraak. De tijd zal leren wie er dit jaar, in 2016, aan de beurt zijn. Een aantal Curaçaose schrijvers is in de catalogus van uitgeverij In de Knipscheer ten tonele gevoerd. Wie weet zit er dit jaar eentje van ons eiland bij.
Lees hier het artikel
Meer over In de Knipscheer’s Frankfurt Rights catalogue

«Opdat het denken doorgaat.» – Rob de Wijk

els-de-groen-rob-de-wijkOver ‘Voor het Volk’ van Els de Groen bij Douwes Den Haag, 6 oktober 2016:
Ik vind dat dit boek een heel mooi tijdsbeeld geeft. Het is absoluut terecht dat Els de Groen waarschuwt voor de opkomst van het populisme. Het schrijven van een boek als dit moet gebeuren, opdat het denken doorgaat. Ga ermee door Els, want als jij het niet doet, dan doet straks niemand het meer!

Meer over ‘Voor het Volk’
Meer over Els de Groen op deze site

«Over het boerenbedrijf en hoe agrariërs door multinationals worden uitgeknepen.» – G.P. Schuring

Opmaak 1Over ‘De ontwrichting’ van Hans van Hartevelt voor NBD Biblion, 7 juni 2016:
Het is 2024 en het gaat slecht op het platteland. Het boerenbedrijf de Emmahoeve kan ondanks modernisering, schaalvergroting en diversifiëring nauwelijks het hoofd boven water houden. Alette ziet het somber in, Adriaan wil investeren in nieuwe ideeën en dochter Emma moet met haar Wageningen-achtergrond de toekomst verzekeren. Maar dan worden er aanslagen gepleegd door cybercriminelen, waardoor alle elektronische apparaten op slag nutteloos zijn en de mensen worden teruggeworpen op zichzelf en op wat er in de omgeving geproduceerd wordt. Dankzij de chaos floreren boerenbedrijven als nooit tevoren. (…) Het zijn veelal verhandelingen over het boerenbedrijf, telen van gewassen, druivenoogst, kweken van vis en de manier waarop agrariërs door multinationals worden uitgeknepen.
Meer over ‘De ontwrichting’

«Monkhorst is een kundig schrijver, zijn dialogen zijn ijzersterk.» – Willeke van der Vlist

VoorplatMonkhorst-72Over ‘De blijmoedige leugenaar’ van Theo Monkhorst op Leestafel, 28 mei 2016:
Het boek beschrijft de rivaliserende krachtmeting tussen de twee mannen, die vanaf het begin door elkaar gebiologeerd zijn, ondanks, of misschien wel juist doordat, ze elkaars tegenpolen zijn. Lux pretendeert alléén maar de waarheid te spreken, ook al kun je ook bij zijn waarachtigheid vraagtekens plaatsen. Wat hij ziet schildert hij meedogenloos en zonder concessies, voor hem dé manier waarop hij ontdekken kan wie iemand werkelijk is. (…) Tiddo’s carrière is vooral gestoeld op zijn vaardigheid in het politieke spel, waarbij leugens, bedrog en manipulatie zijn tweede natuur zijn geworden. Hij is hier zo behendig in geworden dat zijn persoonlijkheid in twee delen op te splitsen is; de aardige man voor privégebruik en de gewiekste politieke leugenaar die meedogenloos alles en iedereen gebruikt om aan de macht te komen en te blijven.
Als er een nieuw cultuurpaleis gebouwd moet worden en Tiddo daarvan het publieke gezicht wordt terwijl Lux de tegenstanders representeert, komt het, mede doordat er privé ook de nodige rivaliteit tussen de heren is, tot een climax.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De blijmoedige leugenaar’

«Een legendarisch geschiedenisboek.» – Lea Zuyderhoudt

VoorplatBegraaf75Over ‘Begraaf mijn hart bij de bocht van de rivier’ van Dee Brown in OVT (VPRO-Radio NPO1), 8 mei 2016:
Gesprek met Lea Zuyderhoudt (als historicus en cultureel antropoloog verbonden aan de Universiteit van Leiden). De settlers presenteerden de kolonisering van en de genocide op de Native Americans in hun blanke geschiedschrijving als een heldendaad. Dee Brown laat de slachtoffers aan het woord op basis van de door hen ondertekende verdragen. Een ongelooflijk belangrijk boek.
Luister hier naar het item
Meer over ‘Begraaf mijn hart bij de bocht van de rivier’

«Een uitzonderlijke vriendschap, knap beschreven.» – Mirjam Scholten

VoorplatKnopper1-72Over ‘Het loopt het ademt het leeft’ van Helen Knopper voor NBD Biblion, 3 mei 2016:
Het autobiografische relaas van een heftige vriendschap, waarvan je vanaf pagina één weet dat die kapotgegaan is. Twee oudere vrouwen ontmoeten elkaar in Amsterdam en blijken bij elkaar om de hoek te wonen. In de oorlog woonden ze ook bij elkaar in de buurt, zonder elkaar te ontmoeten. Ze zijn beiden belezen en intelligent. Verder kunnen de verschillen niet groter zijn. De ik-figuur – de auteur – geldt als geslaagd. Haar vriendin, Roos Bonheur, kind van de sixties, is flink aan de drank en aan de coke. Gaandeweg krijgen haar verslaving én daarbij haar afgunst de overhand. De vriendschap, ja, soms als liefde beschreven, in de betere tijden, is met veel aandacht voor detail beschreven, evenals de verschrikkelijke ruzies, waarbij ze beiden flink tekeer gaan. Uiteindelijk leidt Roos’ angstwekkende kwaadaardigheid tot de definitieve breuk. Een uitzonderlijke vriendschap, knap beschreven. Met de nodige zelfkennis en zelfkritiek, en mede daardoor interessant. Stilistisch en boeiend geschreven boek.
Lees hier de recensie
Meer over ’Het loopt het ademt het leeft’

«Onmiskenbaar een Caribische roman.» – Koos van den Kerkhof

VoorplatLichtkamer75Over ‘De Lichtkamer’ van Henriette de Mezquita in Antilliaans Dagblad, 12 december 2015:
Henriette de Mezquita speelt een spel met personages en vertellers. (…) ‘De Lichtkamer’ gaat over onrecht patiënten aangedaan. Over medisch falen dat niet lijkt te worden bestraft door een juridisch systeem dat door witte mannen wordt gedomineerd. (…) Een hoger beroep bij de Medische Tuchtraad tegen de huisarts en de radiologen die verantwoordelijk zijn voor de dood van Marta, Ana’s dochter, laat zien hoe het conflict tussen de zussen en de medici tot een voorlopig hoogtepunt komt. Ik-verteller Betsy wordt zich bewust dat zij en haar zus ‘de enige donkere personen in de rechtszaal’ zijn. ‘Je zou bijna vergeten dat je op Curaçao was.’ (…) ‘De Lichtkamer’ is onmiskenbaar een Caribische roman. Een roman van een vrouw die in een Nederlands verzorgingshuis verblijft. Een roman waarin de clash tussen het westerse denken en de lokale zeden en gewoonten, waarover de Peruviaanse auteur José María Arguedas reeds schreef, onverbiddelijk contouren krijgt. Thema’s als liefde, identiteit, dood, magie, waarheid en raadsel zijn doorheen het verhaal geweven. Een roman die was verdwenen in vergetelheid, ware het niet dat de kinderen De Mezquita de waarde ervan herkenden en besloten het verhaal publiek te maken.
Lees hier of hier de hele recensie
Meer over ‘De Lichtkamer’

Leesfragment 4: “Succes en controverse” uit Chris Hinze, een biografie

H4-chris-hinzeIn veel interviews en recensies over Chris Hinze wordt vaak zijn ‘controversiele houding’ besproken en het succes dat hij heeft. Dit leesfragment, uit hoofdstuk 4 van de Biografie door Kees Ruys, is een anekdote in het heetst van de strijd.

Een ludieke inval (1972)

Terwijl Chris live alleen jazz en fusion had gespeeld, een aantal prestigieuze prijzen had gewonnen en in de pers geregeld werd bejubeld, werd hij vanwege zijn baroksuccessen in de progressieve Nederlandse jazzkringen niet langer voor vol aangezien. Maar er speelde meer, denkt hij. Vooral de tijdgeest zat hem in de weg.
‘Natuurlijk hangt de populariteit van de free jazz in die jaren samen met de ‘vrijheid, blijheid’-gedachte die door de generatiecrisis van de jaren zestig alle ruimte had gekregen,’ zegt hij. ‘Hard werken was iets wat je ouders deden, je moest vooral ‘anders’ zijn, je losmaken van alles wat er voor jou was gedaan en erop los experimenteren. Op zich een spannende ontwikkeling, die ruimte maakte voor iets nieuws, maar als je alleen omwille van ‘het nieuwe’ met het oude breekt, loop je wel het risico dat je het kind met het badwater weggooit. Free jazz was dan wel free en leuk en progressief en zo, maar erg veel jazz zat er uiteindelijk niet in. Helaas ging het in veel gevallen om de middelmaat die in die jaren in de schijnwerpers kwam te staan, met veel misplaatste arrogantie tot gevolg. Zo van: wij zijn vernieuwend, links en intellectueel, en waag het niet om daar iets van te vinden. Ik heb daar van nabij herhaaldelijk mee kennis mogen maken.’ “Leesfragment 4: “Succes en controverse” uit Chris Hinze, een biografie” verder lezen