«Directe schrijfstijl afgewisseld met mooie zinnen en sprekende beelden.» – Sunny Jansen

De laatste paradeOver ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong op Literair Nederland, 7 november 2011:
Het is een divers beeld, ze voert haar lezers langs de geheime rituelen bij de lijkwassing, de problematiek van bijvrouwen en de mysteries van winti. Moord, zelfmoord, euthanasie, kindermisbruik, verkrachting: de verhalen hebben stuk voor stuk zware, sociaal gevoelige onderwerpen. Maar toch wordt de verhalenbundel nergens zwaarmoedig of deprimerend en dat is knap. Ruth San A Jong wisselt haar directe schrijfstijl af met mooie zinnen en sprekende beelden, die de lezer af en toe een glimlach ontlokken. Op andere momenten zijn haar observaties scherp. Af en toe is er, ondanks de alom aanwezige dood, ook een komische noot te bespeuren.

Lees hier de recensie

Meer over ‘De laatste parade’

Frank Ong-Alok – Will It Go Round

Will It Go Round
Frank Ong-Alok
Will It Go Round. Muziek CD incl. tekstboekje

Suriname/Nederland
Imprint: Flower to the People
cd 47:30, incl tekstboekje € 15,00
2011
ISBN 978-90-6265-607-3

In 2009 bracht Uitgeverij In de Knipscheer de muziek-cd Omhels mij in de boekhandel, composities van Frank Ong-Alok op gedichten van Astrid Roemer.

Op Will It Go Round, het nieuwe album van de band Flower to the People, tekent de uit Suriname afkomstige gitarist/componist Frank Ong-Alok voor de tekst en muziek van alle nummers, uitgezonderd het intieme Bob Dylan-nummer Make you feel my Love – hiermee brak de Engelse zangeres Adele in 2008 in Nederland door – en My World, hit van de Bee Gees uit de jaren zeventig.

Meer dan ooit zijn de invloeden van bachata, kaseko, salsa, son montuno en andere wereldmuziekstijlen hoorbaar, een uitzonderlijke mengeling van Latijns-Ameri-kaanse, Zuid-Afrikaanse en klassieke muziekstijlen, waarvoor de stem van zangeres Fleur Tolman gemaakt lijkt. Twaalf van het 13 nummers tellende album zijn Engelstalig. Het dertiende nummer is geschreven in het Sranantongo: Yu na mi Mati, wat ‘Je bent mijn vriend’ betekent.

Wan wan lesi ala sma ab’in trobi
Wan wan lesi ala sma wani kre
Ma fa je feti a djersi je lasi
Mi nafoe frede fu go na yu

Somen lesi furu sma las den pasi
Somen lesi furu sma e tan wan wan
Un no man sorgu gi Makandra
Mi na wan gowtu fowru
Mi abi yu

Bika mi sabi dat yu na mi mati
Mi sab dat yu wan arki ala san sa mi e taki
En if mi habi wan san fanowdu
If mi habi wan san fu kre
Yu dan mi mati mi mati de na mi sei

Behalve door de vaste line-up van de band – naast Fleur Tolman en Frank Ong-Alok: Orlando Milan (bas), Wytze van der Zweep (percussie) en Joep van Rhijn (trompet) – is aan Will It Go Round door een gevarieerd gezelschap uitmuntende gastmusici een bijdrage geleverd. De bekendste hiervan is zonder twijfel de Surinaams-Nederlandse zanger Oscar Harris, die samen met Fleur Tolman de zangpartij verzorgt op de geëngageerde bonustracks Faith Hope and Love en Shalom Salam.

«De schrijver structureert de gebeurtenissen als in een thriller.» – Gerard Oevering

VoorbestemmingOver ‘De voorbestemming’ van Hans van Hartevelt voor NBD Biblion, 4 november 2011:
In deze roman staat de vraag centraal in hoeverre een mens greep heeft op het verloop van zijn leven. Een belangrijk thema is dat je niet je leven moet dromen, maar dat je je droom moet leven. Ondanks groot verzet bepaalt de vader dat Henri zijn opvolger in het familiebedrijf moet worden. Door een vriendin herondekt Henri zijn bestemming. Hij beseft dat voor hem kunst een vorm van overleven is. De schrijver structureert de gebeurtenissen, de vragen en de mogelijkheden als in een thriller, waarbij een schilderij, een testament en het kind van Henri de dragende elementen zijn. Op ingenieuze wijze dragen kunstopvattingen, Indiase goeroes en telepathie bij aan de onverwachte oplossing van een geheim. Het verhaal zit stevig in elkaar en is goed geschreven. Een boeiende roman.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De voorbestemming’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

Hans van Hartevelt – De voorbestemming. Roman

Voorbestemming
HANS VAN HARTEVELT
De voorbestemming. Roman

Nederland
Ingenaaid, 248 blz., € 17,90
2011
ISBN 978-90-6265-674-5

Hoe kan het dat twee mensen, die elkaar voor het eerst ontmoeten, zo’n weerzin voelen voor elkaar? Waaruit zijn liefde en haat op het eerste gezicht eigenlijk te verklaren? Is het een herkenning uit het verleden, of is het een associatie, een kleur die iemand uitstraalt, de geur?’

De route voor Henri is uitgestippeld, hij is in de wieg gelegd om het familiebedrijf voort te zetten. In een internaat wordt hij gevormd, misvormd. Daar creëert hij zijn eigen wereld. Thuis teruggekeerd is Henri veranderd in een marmeren mens. Als hij schande over de familie dreigt te brengen, grijpt zijn vader in. Terwijl de jaren zestig zijn losgebarsten, verzandt Henri in een kille wereld en hij loopt vast in zijn relaties. Tegen wil en dank volgt hij zijn vader op, de dominante man, die Henri verrast met zijn testament, hem een meesterwerk in beheer geeft maar het schilderij nalaat aan een onbekende.

Een schilder neemt hem jaren later bij de hand en legt hem uit dat kunst een vorm van overleven is. Henri wordt gegrepen door de wereld van de nuchtere schilder en door zijn theorieën over kunst. Ook de schildersvrouw trekt aan hem en voert hem mee in haar mystiek. Zij zegt dat energie van mensen nooit vergaat, ziet hem in een vorig leven, gelooft niet zo in toeval. Het verleden speelt op, Henri moet keuzes maken. Maar kan iemand die lijkt voorbestemd wel kiezen en de regie nog in eigen handen krijgen of wordt hij meegesleurd als in een achtbaan? Hangt de route samen met het verleden, of is alles puur toeval in het leven?

Van Hans van Hartevelt verscheen in 2008 Vreemd eten. De pers: ‘Fascinerend’, ‘Na Het diner nu Vreemd eten!’, ‘Hans van Hartevelt doet denken aan een chef-kok die met niet meer dan wat worteltjes, uien, paprika en een stuk kip in staat is iets op tafel te zetten dat je niet snel vergeten zal.’

Literatuurplein.nl over de biografie over Jo Otten door Rob Groenewegen

Angst: dierbare vijandin

«Soms is het mogelijk om een boek van 814 pagina’s samen te vatten in een foto. De foto van Jo Otten die de omslag van zijn biografie siert heeft die kwaliteit. We zien een jongeman met strak achterovergekamd haar. In zijn ogen zit iets angstigs, de rechte neus toont wilskracht. Zijn sensuele mond, en vooral de neerhangende hoeken daarvan, verraden de twee kanten die hij had: levenslust en frustratie. Otten heeft zo vaak verongelijkt gekeken dat zijn gezicht ernaar is gaan staan. Het mag duidelijk zijn dat de negenendertig jaar die hij leefde niet van een leien dakje zijn gegaan. Rob Groenewegen brengt dit leven in kaart. Het is een prestatie die bewonderenswaardig is. Van de wereld die Otten kende is weinig overgebleven. Toch wist Rob Groenewegen genoeg boven water te halen. Hierdoor komt niet alleen Jo Otten maar ook literair Nederland ten tijde van het interbellum tot leven.»

Lees verder

Bernardo Ashetu – Dat ik je liefheb. Gedichten

Bernardo Ashetu
BERNARDO ASHETU
Dat ik je liefheb. Gedichten

Suriname/Nederland
Genaaid gebonden met stofomslag
met leeslint, 128 blz., € 19,50
november 2011
ISBN 978-90-6265-676-9

Bij zijn leven publiceerde Bernardo Ashetu (pseudoniem van Hendrik George van Ommeren, Paramaribo 1929 – Den Haag 1982) zegge en schrijven één grote poëziebundel, Yanacuna, in 1959. Hij schreef ook in de jaren daarna poëzie, veel poëzie, en stelde daaruit 31 poëziebundels samen die alle ongepubliceerd zouden blijven.

Michiel van Kempen, die de hier aangeboden bloemlezing Dat ik je liefheb uit diens nalatenschap samenstelde, geeft in zijn Nawoord (Poëzie als graf voor demonen) als verklaring hiervoor dat Ashetu, na de afwijzing door zijn vader van zijn dichterschap met Yanacuna, geen vers meer wilde laten verschijnen opdat publicatie van zijn poëzie niet meer in verband gebracht zou kunnen worden met de naam van zijn vader. Bernardo Ashetu, zoon van een joodse moeder en een creoolse vader, voelde zich een ‘zwarte’ dichter en verwant aan Stokely Carmichael, Aimé Césaire, Frantz Fanon. Zijn poëzie heeft evenwel de klankrijkdom die Gezelle, Gorter, Van Ostaijen, Engelman, Lodeizen aan de Nederlandse taal wisten te geven.

Dat ik je liefheb bundelt ruim 100 gedichten die Michiel van Kempen koos uit de nalatenschap van Ashetu, die meer dan duizend gedichten telt, poëzie die een tijdspanne omvat van een kwart eeuw en voor het overgrote deel niet eerder gelezen en genoten kon worden.

Uiteindelijk bezingt Ashetu eerst en vooral de uithoeken van zijn eigen complexe verhouding tot leven en dood. Michiel van Kempen zegt het in de slotregels van zijn Nawoord zo: ‘Voor Bernardo Ashetu heeft het lied en de dood alles met elkaar te maken op de weg naar evenwicht en rust. Zijn liederen bezweren de demonen die tevoorschijn waren gesprongen, toen de twee continenten van zijn ouders, Afrika en Europa, in Zuid-Amerika op elkaar botsten. Ashetu heeft zich zingend een weg naar de dood gebaand en de poëzie die hij naliet klinkt ons als muziek in de oren.’

Luister op 3 november 2011 naar Glenn Pennock in Literat-uur

Op donderdag 3 november 2011 wordt auteur Glenn Pennock tussen 12.00 tot 13.00 uur live geïnterviewd door presentator Peter de Rijk in het boekenprogramma ‘Literat-uur’ naar aanleiding van zijn zojuist verschenen roman Als gitaren schreeuwen.
De uitzending vindt plaats vanaf de 4de etage in de nieuwbouw van de Openbare Bibliotheek Amsterdam (op 7 minuten loopafstand van het Centraal Station) en is door publiek bij te wonen. De OBA is gevestigd aan de Oosterdokskade 143, 1011 DL Amsterdam.
Radio Amsterdam FM is te beluisteren op 106.8 FM, op de kabel 103.3 en via internet door op deze site te klikken op het logo ‘Luister Live’. Het interview is tot 2 maanden na uitzending te beluisteren via streamplayer.

Glenn PennockAls gitaren schreeuwen
Pennock speelt in Als gitaren schreeuwen met thema’s als muziek, de cultus van verlichting, seks, geweld, Indische familiebanden en onbereikbare liefde. De innige band met zijn Fender-gitaar – ze vertegenwoordigt zijn ziel – triggert Joe, de hoofdpersoon, en doet hem op reis gaan naar binnen. Een reis naar de oerbron van zijn creatieve en muzikale meesterschap. Dat leidt tot een verrassende ontdekking. Op deze queeste krijgt Joe wel hulp van overleden mensen, zoals een meisje, een oud klasgenoot. Maar ook in zijn dromen van beroemdheden zoals Jeff Healy, Jim Morisson en Jimi Hendrix – allen behorend tot de rij van reeds overleden gitaarhelden die hem hebben geïnspireerd.

Fragment uit Als gitaren schreeuwen:
«Als puber ontdekte ik dat ik een onverklaarbare dwang had om de bakstenen in de muur van ons huis te tellen. Ik telde mijn passen. Ik telde het aantal zebrastrepen bij een oversteekplaats. Ik moest alles tellen en de uitkomst een plek geven in mijn universum van orde. Ik wist niet waarom ik dat tellen zo gepassioneerd deed, maar ik had eenvoudigweg geen keuze. Ik moest. Het was sterker dan wat dan ook in mij. Soms hielp het om eerst zoveel mogelijk cijfers van pi achter de komma op te sommen, totdat ik het niet meer wist en mijn denken als het ware langzamerhand verviel van kwaad tot erger.
Vele jaren later schoot mijn vriendin mij te hulp. Ze zocht de term “dwangneurose” op in Wikipedia en somde alle symptomen op: ik vertoonde ze allemaal. Dat was een hele opluchting: eindelijk wist ik wat er scheelde. Een paar jaar later werd het een obsessie; dan telde ik de aantallen woorden in mijn verhalen en gedichten; die moesten absoluut qua aantal een priemgetal representeren. Nu was mijn dwangneurose dus uitgebreid met controle-handelingen. Dreigden mijn stappen om bij de deur uit te komen, tien stappen te worden, dan maakte ik onderweg drie huppeltjes, kleine extra stappen, zodat ik op dertien uitkwam. De controlehandelingen werden repetitieve gedragspatronen. Zo mocht ik van mezelf maar op een bepaalde manier een tram instappen en als dat niet lukte, probeerde ik het opnieuw, eenmaal, driemaal of vijfmaal, afhankelijk van hoe het me lukte. Ik heb drie therapeuten versleten voordat ik bij de psychiater kwam die me gewoon medicijnen voorschreef. Dat hielp. Er is nog wel een piepkleine Gremlin in mij die die dwang wil uitvoeren, maar veel effect heeft zijn stemmetje niet meer. Ik was redelijk verlost van een behoorlijke sociale handicap. Nu slik ik een medicijn.
‘Serotonine,‘ zo vertelde mijn psychiater mij, ‘…is een neurotransmitter die is betrokken bij stemming, zelfvertrouwen, slaap, emotie, seksuele activiteit en eetlust.‘
Mijn God. Wat een bullshit, nietwaar? Toen het medicijn eindelijk aansloeg, verbeterden mijn gemoedsstemmingen zich met rasse schreden.»

«Boeiende verhalen, waarin facetten van het Surinaamse leven worden beschreven.» – Ko van Geemert

De laatste paradeOver ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong in Parbode, 2 november 2011:
In deze bundel met negen korte verhalen, waarmee de in Paramaribo wonende Ruth San A Jong (1970) debuteert, speelt de dood een hoofdrol. Het zijn vrijwel allemaal boeiende verhalen, waarin facetten van het Surinaamse leven worden beschreven die lang niet bij elke lezer bekend zullen zijn. Daarbij springen twee dingen naar voren: San A Jong heeft een vlotte pen, en ze schrijft zonder opsmuk of sentimentaliteit – en vooral dat laatste ligt constant op de loer bij een onderwerp als dit. ‘De laatste parade’ is een mooie verhalenbundel, een debuut dat naar meer smaakt.

Lees hier de recensie

Meer over ‘De laatste parade’ en ‘Ruth San A Jong

«Ruth San A Jong is uitmuntend geslaagd.» – Eric de Brabander

De laatste paradeOver ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong in Antilliaans Dagblad, 27 oktober 2011:
Hoe verrast was ik toen mij een boekje met korte verhalen ter hand kwam van Ruth San A Jong. ‘De laatste parade’ is een handjevol verhalen over de doodsbeleving in Suriname. Enkele verhalen hebben een andere hoofdthematiek maar hebben indirect te maken met de dood. Een kort verhaal is geen kort uitgevallen lang verhaal, het zegt niets over de lengte en breedte van het verhaal. Het is de stijl die een kort verhaal kort en goed maakt. In weinig zinnen moet veel verteld worden. Er moet kort en bondig geschreven worden. En daar is Ruth San A Jong uitmuntend in geslaagd.

Lees hier de recensie

Meer over dit prozadebuut

Didi de Paris – Boks

Didi de ParisDIDI DE PARIS
Boks

Gedichten & Performance. Boek + dvd
België
Ingenaaid, met flappen, 88 blz. + dvd
€ 19,90
ISBN 978-90-6265-685-1
2011

In BOKS laat Didi de Paris de lezer gedurende vijftig ronden alle hoeken van de ring zien. Hij slaat van zich af en deelt rake klappen uit. Tijdens de rust blijft er tijd voor mijmeringen over het leven, de liefdes die hij achter zich liet en de schrijvers en dichters die hem inspireren. Vanzelfsprekend zit daar de boksende dichter Arthur Cravan bij, maar ook De Schoolmeester, Bredero, Louis Paul Boon, Ivo Michiels en Elvis Peeters.

BOKS is een drieluik waarin het België van Didi de Paris (Zeer), zijn leven en het boksen (Vrij-gevochten) en Arthur Cravan (Naar Cravan) het onderwerp vormen. De bundel toont de januskop van Didi die zowel lyrische gedichten kan kwelen als een stampend podiumbeest kan zijn.

In Zeer beschrijft Didi de Paris de boksring die België heet. Antwerpen en Buffalo Bill, Gent, het Lappersfortbos en Leuven, kortom: het barre-brakke-vlakke brààààkland, Edele Land! In Vrijgevochten gaat het er harder aan toe. Hier slaat de dichter erop los, zelfs als het schaduwboksen betreft. Ook tijdens de rust, wanneer hij aan vroeger en zijn voorbije liefdes denkt of over verwante dichters schrijft, blijft de taal overeind staan. Het zijn gedichten die zich lenen voor een wervelende performance. Door goed gebruik te maken van typografie spatten die teksten van de pagina af.

Naar Cravan voltooit het drieluik, de wereldreis die de dichter maakte. De Paris schrijft tegelijkertijd een ode en een biografie in zijn gedichten over Cravan. Net als hij een boksende dichter die alle regels aan zijn laars lapte. Naar Cravan is de uppercut die Boks afmaakt. Daarmee toont Didi zich de dichter die precies weet wanneer hij een hoek moet geven.

Didi de Paris is een wereld op zich, een dichter die werkelijk alles gebruikt wat hij tegenkomt. Een dadaïst, een Didiist pur sang.

Klik hier voor de website van Didi de Paris.
Meer over Didi de Paris bij Uitgeverij in de Knipscheer