«***** De stijl van Birney is weldadig polemisch, recht voor z’n raap.» – Aart van Zoest

DubieuzenOver ‘De dubieuzen’ van Alfred Birney in Vrij Nederland, 25 augustus 2012:
Birney onderneemt een kruistocht tegen de bestaande canon van de Indië-literatuur. De indoschrijvers Dé-Lilah, Victor Ido, J.E. Jasper hebben werk geleverd dat in menig opzicht meer te bieden heeft dan dat van de geconsacreerden Multatuli, Couperus en Daum. Dat beweert Birney niet alleen, hij laat het ook duidelijk zien.

Lees hier de recensie

«Verrassende kronkels en wendingen.» – Marieke van Middelkoop

Over ‘Voor de eerlijke vinder’ van Ilona Verhoeven voor NBD Biblion, 15-08-2012:
Voor de eerlijke vinderSoms een keurige verhaallijn en herkenbare personages, maar vaker nog overpeinzingen, raadselachtige teksten en absurde droombeelden. Voor de speels-filosofisch ingestelde lezer.

Lees hier de recensie

Meer over de auteur

Alfred Birney in ‘Brands met Boeken’

DubieuzenVrijdag 17 augustus 2012 gaat Alfred Birney rechtstreeks een uur lang in gesprek met Anton de Goede in het VPRO radioprogramma ‘Brands met Boeken’ van 19.00 tot 20.00 uur op Radio I. Alfred Birney, kenner van Nederlands koloniale literatuur, praat over zijn boek De dubieuzen, een essay waarin enkele opzienbarende boeken van vergeten schrijvers onder de aandacht worden gebracht. Het multiculturele leven in het voormalige Nederlands-Indië wordt daarin heel anders beschreven dan in boeken van beroemde schrijvers als Couperus en Multatuli. Birney trekt verder parallellen met ons huidige klimaat.

Luister hier naar de uitzending
Meer over De Dubieuzen van Alfred Birney

“Een land met gesloten deuren”: voordracht door prof. dr. Wim Willems op Nationale Indië herdenking.

De muziek van het huisOp woensdag 15 augustus 2012 wordt in Den Haag de jaarlijkse Indië herdenking gehouden. Het thema van de dag is Vertrek uit Indië na 1945.

Tijdens het ochtendprogramma houdt prof. dr. Wim Willems, Hoogleraar Sociale Geschiedenis, een lezing met de titel Een land met gesloten deuren. De titel van de voordracht is ontleend aan de gelijknamige bundel verhalen en opstellen van Tjalie Robinson, die ter gelegenheid hiervan nu voor het eerst in een handelseditie verschijnt met een omslag van Peter van Dongen.

Lees de voordracht

Meer over de herdenking

Meer over Tjalie Robinson

Tjalie Robinson – Een land met gesloten deuren

De muziek van het huisTJALIE ROBINSON
Een land met gesloten deuren.
Verhalen en opstellen

Nederland / Nederlands-Indië
Ingenaaid met flappen, 224 blz., € 17,50
2012
ISBN 978-90-6265-811-4
Bezorgd en ingeleid door Wim Willems.
Omslagtekening Peter van Dongen

‘Ik geef mezelf, goed en slecht. Ik registreer mijn gevoelens, dat is alles.’

Met dit motto lichtte de schrijver en journalist Jan Boon (1911-1974), beter bekend als Tjalie Robinson, zijn werk ooit toe. Door die persoonlijke toets nemen zijn verhalen een unieke plek in binnen de Nederlandse letterkunde. Er zijn geen andere schrijvers die zo heet van de naald en jarenlang verslag hebben gedaan van hun gemoedstoestand, zowel in de Oost als in de West. In de jaren vijftig en zestig leverde hem dat de reputatie op de vertolker te zijn van het levensgevoel van zijn generatie. De stem van een bevolkingsgroep die de Japanse bezetting had meegemaakt en daarna het geweld van een revolutie. Maar ook na zijn overkomst naar Nederland keek hij rond met een even nieuwsgierig als alziend oog.

In zijn krantenrubriek Piekerans van een straatslijper gaf Tjalie Robinson midden jaren vijftig stem aan de ups en downs van een nieuwkomer op een wijze die nog altijd tot de verbeelding spreekt. Hij had niet alleen een oorspronkelijke geest, maar vooral een oorspronkelijke blik. In zijn manier van schrijven wilde hij een ‘eerlijk mens’ zijn, dus niet huichelen. Dankzij die instelling bracht hij ervaringen onder woorden die kenmerkend zijn voor mensen die van samenleving veranderen. Hij was zowel kroniekschrijver als lyricus, een man die observatie en gevoel combineerde. Wat zijn werk achteraf doet uitstijgen boven dat van zoveel andere nieuwkomers die hun belevenissen boekstaafden, is zijn op elke bladzijde herkenbare stijl. Die is niet alleen Indisch, zoals vaak wordt beweerd: het is de stem van een mens die getuigenis aflegt. Oprecht, met oog voor tragiek en de nodige zelfspot.

«Birney is een strijd aan het voeren. Dat levert fascinerende essays op, die roepen om weerwoord.» – Rien van den Berg

Over De dubieuzen van Alfred Birney in Nederlands Dagblad, 10 augustus 2012:
DubieuzenBirney is een nuttige dwarsligger, die betoogt dat wij zo verbaasd zijn over de intolerantie die zich van de samenleving meester lijkt te maken, omdat we die intolerantie vroeger stomweg ontkenden. Racisme en kolonialistische arrogantie maakten net zo goed deel uit van ons verleden als van het verleden van andere grootmachten.

Lees meer

«Absurdistische verhalen in de lijn van Ionesco, Jarry en Schwitters.» – Ezra de Haan

Voor de eerlijke vinderOver Voor de eerlijke vinder van Ilona Verhoeven op Literatuurplein.nl, 9 augustus 2012:
Het is proza dat een onthutsend inzicht biedt in de ongerijmdheid van het leven. Door met de onbevangenheid van een kind diverse onderwerpen aan te snijden, blijkt steeds weer meer mogelijk dan de lezer van tevoren dacht. Haar totaal eigen kijk op de wereld maakt de verhalen van Verhoeven tot een genot om te lezen. Met Voor de eerlijke vinder zorgt Ilona Verhoeven voor een frisse en totaal nieuwe stem in de Nederlandse literatuur.

Lees hier de hele recensie.

Roman Azijn in mijn aderen van Orchida Bachnoe leidt tot vragen in De Tweede Kamer.

Azijn in mijn aderenHet Tweede Kamerlid van de PvdA, Khadija Arib, heeft op 29 mei jl. aan minister Schippers van Volksgezondheid, Welzijn en Sport vragen gesteld over zelfdoding onder Hindostaanse meisjes naar aanleiding van de die maand verschenen roman Azijn in mijn aderen van Orchida Bachnoe. De minister heeft de vragen op 5 juli jl. beantwoord. «Er is geen landelijk beeld of scholen aandacht besteden aan de problematiek rond zelfdoding onder jonge migrantenvrouwen. Wel vind ik de situatie zodanig ernstig, dat ik de sector via de VO-raad zal wijzen op de beschikbare informatie en hulp.» En: «Voor 15–30 jarigen is het de belangrijkste doodsoorzaak.» Vragen en antwoorden zijn opgenomen in de Handelingen van de Tweede Kamer der Staten-Generaal.

Alle vragen en antwoorden zijn hier te lezen.
Meer over Azijn in mijn aderen

«Extaze 3 bevat artikelen die teruggaan op gebeurtenissen in Den Haag rond de Tweede Wereldoorlog.» – J.H. Corts

Extaze3Over literair tijdschrift Extaze 2012-3 door NBD Biblion, 18 juli 2012:
Marco Entrop bijvoorbeeld bespreekt de komst naar Den Haag van de cabaretgroep ‘die Pfeffermuehle’ van Erika Mann (dichter van de beroemde Duitse schrijver Thomas Mann). In een kort essay bekritiseert Ger Groot de wens van enkele voormalige ministers van de huidige regering excuses te laten aanbieden voor de mogelijke lakse houding van de toenmalige regering in ballingschap.

Lees hier de recensie

«Deze poëzie roept een soort intimiteit op die mij dierbaar is.» – Levity Peters

De muziek van het huisOver De muziek van het huis van Cor Gout op Meander Magazine, 21 juli 2012:
Het openingsgedicht ‘Bechstein’ gaat over de muziek die de dichter ervaart, maar welke soort blijft een raadsel. Het zal wel klassiek zijn, vloeiend als taal. (…) Ik moet bekennen dat dit wel een soort poëzie is waar ik een zwak voor heb (…). Het kost me weinig moeite mij erdoor te laten meeslepen in de ervaringen die zij probeert te beschrijven. In dit geval brengt zij mij in mijn oude huizen terug, en bij wat ik ervoer wanneer ik ze herbezocht. Ze roept een soort intimiteit op die mij dierbaar is. (…) Misschien heeft de dichter zelf het beste verwoord waar het hem om te doen was, in ‘Mijn fiets’:
[…]
want hij is al op jaren
mijn fiets
vriend
en evenknie
in het malen van
de melancholie

Lees hier de recensie