Lex Paleaux in Patronaat met ‘Het leven is een circus’

91565914_956140874782910_333860263323238400_nDe videoregistratie van de presentatie in Patronaat van ‘Het leven is een circus’, 21 november 2020:
Op 14 oktober jl., vlak voordat de theaters om 22.00 uur de zalen moesten sluiten vanwege aangescherpte coronamaatregelen, vindt in het Patronaat in Haarlem de presentatie plaats van ‘Het leven is een circus’, het tweede boek van Lex Paleaux. Het programma van de presentatie is met één vaste camera geregistreerd door het Patronaat. Op 3:38 op de tijdbalk wordt op groot scherm de trailer ‘De Onthulling’ vertoond, waarna op 6:55 boekhandelaar Daan van der Valk van boekhandel De Vries Van Stockum memoreert hoe het eerste contact met de auteur tot stand kwam. Op 11.30 wordt zanger en liedjesmaker Bert Vissers aangekondigd, een optreden dat op de valreep niet kan doorgaan vanwege mogelijke Coronasymptomen (wat achteraf gelukkig niet het geval bleek). Op 14:15 begint het interview dat redacteur Peter de Rijk heeft met Lex Paleaux op 32:00 gevolgd door een gastoptreden van de Haarlemse dichter Darryl Danchelo Osenka, die speciaal voor deze gelegenheid geschreven ‘samenvattende poëzie’ leest. Op 39:15 improviseert Lex Paleaux een ‘column’ die uitmondt in de uitreiking van het eerste exemplaar aan overrompelende Rogier Reker. Op 46:15 is het muzikale intermezzo van All The King’s Daughters dat uitgebreid is van twee naar vier nummers vanwege het uitvallen van Bert Vissers. Op 1:07:25 leest Lex Paleaux twee verhalen uit ‘Het leven is een circus’ met in het tweede verhaal een referentie naar Joost Zwagerman. Op 1:18:45 wordt een tweede ‘eerste exemplaar’ aan de dierenarts van de wolfshond van Lex Paleaux, uitlopend in een dankwoord van de auteur. Uitgever Franc Knipscheer praat de onderdelen van het programma aan elkaar.
Klik hier voor de live-registratie van de presentatie
Kijk hier naar de foto’s van de presentatie door Rogier Reker
Klik hier voor de aankondiging van het programma
Lees hier het verslag van de avond door journalist Paul Lips
Meer over Bert Vissers bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over ‘Het leven is een circus’
Meer over Lex Paleaux bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De misdaad is nooit toevallig in mijn verhalen.» – Pauline J. van Munster

VoorplatHannah-75Over ‘Hannah en ik’ in een interview met Kees de Kievid op Boekenbijlage, 21 november 2020:
(…) Tijdens de opleiding voor regisseur/docent drama op de Hoge School voor de Schone kunsten, die ik heb gevolgd, ben ik veel met tekstanalyse bezig geweest. Omdat er destijds weinig banen waren in deze sector ben ik toneelteksten gaan schrijven voor kindertheater. Na enkele jaren heb ik een schrijfcursus gevolgd bij de toen nog onbekende Renate Dorrestein en zo ging mijn schrijvers carrière van start. (…) Meestal dringt het verhaal en vooral de personages zich aan me op. Hun problematiek en ontwikkeling manifesteert zich het beste in een gesloten arena, zoals ik het noem. Weinig ontsnappingsmogelijkheden zodat er duidelijk vanaf het begin maar één weg te gaan is. Dat levert ook de spanningsboog op waar ik graag mee werk. Ik ben op mijn best als er onontkoombaarheid aanwezig is en daar heb ik een gesloten omgeving voor nodig. (…) Er gaat altijd iets stuk en vrijwel altijd iemand dood. Opvallend ook dat het altijd een man is. Dat heeft uiteraard met mijn eigen ervaringen te maken en met mijn opvatting over hoe de lijnen lopen en omgangsvormen zijn. (…) De misdaad is nooit toevallig in mijn verhalen. Het is een bewuste daad, in ieder geval van mij als schrijver en meestal ook van het personage die hem begaat. (…)
Lees hier het interview ‘Van theater tot boek’
Meer over ‘Hannah en ik’
Meer over Pauline J. van Munster bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een zeer sympathieke korte roman afkomstig uit een ver weg, maar interessant gebied.» – Kees de Kievid

VoorplatDeEed75Over ‘De eed’ van Henry Toré voor Boekenbijlage, 20 november 2020:
De auteur begint aan het einde van het verhaal (post rem) als een van de hoofdpersonen [Oi] inmiddels is overleden. (…) [Hem] wordt de laatste eer bewezen door [Lucien] wat eens zijn beste vriend was. (…) Samen gingen ze op Bonaire naar de lagere school, daarna naar de middelbare school op Curaçao en tenslotte studeren in Nederland. (…) Belangrijk zijn in de puberteitsjaren de debatclubjes van Oi, Lucien en nog een paar vrienden. Hier leren we al wat de belangrijkste interessegebieden van Oi zijn. Die houdt zich sterk bezig met de revolutionaire krachten in Zuid-Amerika en wel speciaal de priester/rebellen als Camillo Torres, Dom Helder Camera en Paolo Freire. Ook dichterbij op Curaçao is zo iemand te vinden: pater Amado Roemer (Römer, 1921-2010) een strijder voor sociale rechtvaardigheid. (…) Hij hoopt eigenlijk dat iets van diens geest over Bonaire zal waaien. Tot en met het moment dat zich in Oi’s persoonlijke leven een relationele ramp voordoet; (…) kennelijk is de schaamte van Oi te groot om het contact met zijn oude vriend te behouden. In dit verband geeft Toré een interessante omschrijving van wat vriendschap betekent. (…) Een zeer sympathieke korte roman afkomstig uit een ver weg, maar interessant gebied. (…)
Lees hier de recensie ‘Over een verloren vriendschap’
Meer over ‘De eed’

«Zijn rake persoonlijke manier van schrijven houdt het verhaal boeiend tot de laatste bladzij.» – Petra Blommendal

Opmaak 1Over ‘De wind van morgen’ van Arjen Sevenster in Pallium, magazine nr. 4, 19 november 2020:
Arjen Sevenster beschrijft in dit boek de laatste twee jaar van zijn leven. In januari 2017 wordt bij hem de diagnose gemetastaseerd prostaatcarcinoom gesteld. (…) Hij beschrijft in de hoofdstukken (…) wat er gebeurt: emoties rond de ziekte, palliatieve behandelingen, second opinions, maar ook ontmoetingen met zijn kinderen, kleinkinderen en vrienden. Hij kijkt terug op zijn leven, als wiskundige, dichter en uitgever van boeken; door alles speelt zijn verbondenheid met Japan waar hij een aantal jaren woonde, zijn liefde voor literatuur en poëzie. (…). Sporadisch is ook een ander, bijvoorbeeld zijn echtgenote, even aan het woord. We leren de auteur kennen als een erudiet en belezen man. Tegelijkertijd beschrijft hij wat hij meemaakt in simpele verhalen. (…) Zijn rake persoonlijke manier van schrijven houdt het verhaal boeiend tot de laatste bladzij. Een mooi boek van een wijs man die beschrijft hoe zijn rijke leven, ondanks alle aftakeling en lijden, op een heel waardige manier tot een afronding komt.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De wind van morgen’
Meer over Arjen Sevenster bij Uitgeverij In de Knipscheer

Een zwarte roos. Gedicht van Edgar Cairo

EdgarCairoIn zijn bijna dagelijkse Facebookbericht memoreert Wim van Til, oprichter van en coördinator bij Poëziecentrum Nederland, de geboorte- en sterfdagen van Nederlandstalige dichters. Vandaag (16 november 2020) is het de geboortedag van onder anderen Bert Verm, Jan H. Mysjkin, Lieve Desmet en Hester van Beers. Het is ook de sterfdag van J.W.F. Werumeus Buning, Edgar Cairo en Kees van Kalmthout. Bij wijze van felicitatie/gedenken kiest Wim van Til voor een gedicht van Jan H. Mysjkin; uitgeverij In de Knipscheer kiest voor het gedicht ‘Een zwarte roos’ van Edgar Cairo uit zijn bij deze uitgeverij verschenen bundel ‘Lelu! Lelu! Het lied der vervreemding’ uit 1984. Dit gedicht werd ook geselecteerd door Klaas de Groot in zijn bloemlezing ‘Grenzenloos; 40 jaar Knipscheer Poëzie’ (2018).

Een zwarte roos

En dan pas voelt die roos zich roos….
En dan pas voelt die roos zich roos….

Een zwarte roos
vereist een zwarte dauw.

Een zwarte roos
behoeft een zwarte moesson,
voor haar teelt de zwartste aarde,
zwaarzwarte groei en bloei als bloem!

Hier schuilt de monding van de waarheid
waaraan heel ons leven zich
zou moeten staan bedrinken:
de zwarte mens,
het zwartgebaarde kind,
verdient zoals een ieder z’n kultuur
met zwarte trots te dragen!

Een zwarte roos vergt een zwarte dag
uit zwarte zon, inktzwarte wolken
die haar zwart geluk voorspellen
in de allerzwartste uren
die in donkerzwarte vonken spatten
uit het aangezicht der nachtzwartduistere
geschiedenis!

Een zwarte roos
o, ’t dient brandend gezegd,
behoeft een zwartzwart zielsbestaan!

En dan pas voelt die roos zich roos….!
En dan pas ís die roos roos roos….

Meer over Edgar Cairo bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over ‘Grenzenloos’

«Schitterende roman laat vergezichten zien.» – Timbel

Voorplat75Over ‘Het witte land’ van Rob Verschuren op Bol.com, 14 november 2020:
In ‘Het witte land’ ontvlucht Bobby West een wereld die weinig betekenis voor hem heeft. (…) Hij belandt in een zeestadje bij de sprookjesachtige Baai van de Neergedaalde Draken. (…) ‘De straat werd zijn woning, de menigte zijn dagtaak. Hij dreef mee op het eb en vloed van de mensenmassa (…) Hij zag vreemde en onbegrijpelijke dingen, maar hij zocht nooit naar begrip, alleen naar verwondering en kleine schitteringen van schoonheid.’ Op een dag ontdekt hij een loods waar afval gebracht en gesorteerd wordt. Daar zit een vrouw die hij ‘Bleke Orchidee’ noemt. Ze is in het wit gekleed en haar benen ‘die dun waren als rietstengels’ liggen uitgestrekt op een sofa. Hij vermoedt dat ze verlamd is. Iedere dag komt hij om vanaf een stapel dozen naar haar te kijken. De ruimte met de torenhoge balen afgedankte goederen gaat hij steeds meer zien als een tempel en de afvalkoningin als een hogepriesteres. (…) Hier komt het verhaal tot een hoogtepunt. Lelijkheid mengt zich met schoonheid tot een hogere vorm van schoonheid, van echtheid. (…) ‘Het witte land’ is een schitterende roman die klein van omvang is maar naar alle kanten uitwaaiert en vergezichten laat zien. (…)
Lees hier de recensie ‘Een verlamde godin’
Meer over ‘Het witte land’
Meer over Rob Verschuren bij Uitgeverij in de Knipscheer

«Hartverscheurende details in kraakheldere taal.» – Gerlof Leistra

Frans Lopulalan1Over Frans Lopulalan 1953-2020 in Elsevier Weekblad, 14 november 2020:
(…) In ‘Onder de sneeuw een Indisch graf’ beschrijft Frans Lopulalan zijn jeugd in het kamp in Woerden en de rol van zijn dominante vader, een voormalig KNIL-militair die model staat voor alle Molukse vaders. Het boek werd een klassieker in de Indische literatuur. (…) Ernst Jansz: ‘Na het overlijden van Hugo Claus en Jan Wolkers was Frans Lopulalan voor mij de grootste nog levende Nederlandstalige schrijver. Natuurlijk heeft hij niet véél geschreven, maar het gaat erom wat die woorden met je doen.’ (…) Jos Knipscheer was voor hem meer dan een mentor. Ze maakten samen lange strandwandelingen en spraken uitvoerig over het literaire werk. Toen Knipscheer in 1997 overleed, was Lopulalan volgens partner Cindy Smits zijn maatje en sparringpartner kwijt. Alfred Birney: ‘Hij stelde een briefwisseling voor, maar dat hield ik niet vol.’ (…) ‘Frans leed aan een writer’s block, maar heeft met zijn debuut een monument nagelaten.’ (…)
Lees hier het artikel in EW
Meer over Frans Lopulalan op deze site

Edgar Cairo overleed 20 jaar geleden

EdgarCairoOver Edgar Cairo op Caraïbisch Uitzicht, 14 november 2020:
Twintig jaar geleden overleed Edgar Cairo, vermoedelijk op 14 november in zijn woning in Amsterdam. Hij is gevonden op 16 november. (…) Eerst na veel afwijzingen door Nederlandse uitgeverijen kreeg Cairo een roman gepubliceerd in de Derde Spreker-Serie: Kollektieve schuld/Famir’man sani in 1976. In 1977 gaf uitgeverij In de Knipscheer Adoebe-lobi/Alles tegen alles uit. Daarna heeft deze uitgeverij enkele tientallen romans, dichtbundels, bundels van zijn columns en toneelstukken van Edgar uitgegeven. De laatste was na zijn dood: het in 1982 geschreven werk n.a.v. de decembermoorden De smaak van Sranan Libre verscheen in 2007. (…) Edgar Cairo heeft nooit een literaire prijs gekregen. Een sterk gevoel van miskenning kan een factor zijn geweest in de ernstige chronische psychose waarin hij in 1988 terecht is gekomen. Nadat hij door zijn ziekte niet meer kon schrijven is hij gaan schilderen. Tussen 1990 en 1997 heeft hij honderden schilderijen gemaakt. Een klein deel ervan is tentoongesteld in het kader van het project van Cindy Kerseborn dat uitmondde in de documentaire Ik ga dood om jullie hoofd (2010). Foto’s van deze schilderijen staan ook in de catalogus Edgar Cairo. De schrijver als schilder (2010).
Lees hier het bericht op Caraïbisch Uitzicht
Meer over Edgar Cairo bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Je leest het in een ruk uit.» – Daan van der Valk

VoorplatWinterwater-75Winterwater’ van Lex Paleaux op 2 in toptien van de Boekenraad (1) van de Volkskrant, 13 november 2020:
9 boekverkopers tippen de lezers van de Volkskrant wat zij deze week zouden moeten lezen. Daan van der Valk van De Vries Van Stockum in Haarlem zet ‘Winterwater’ van Lex Paleaux op 2. ‘De Haarlemse debutant Lex Paleaux beschrijft zijn jeugd in Friesland. Je leest het in een ruk uit. Landelijk is Paleaux niet bekend, maar hij wordt door de Haarlemse bevolking op handen gedragen. Het verkoopt hier als een tierelier, we hebben er nu al vijfhonderd van verkocht, dat is extreem veel voor een debutant.’
Klik hier voor de toptien in de Volkskrant
Meer over ‘Winterwater’
Meer over Lex Paleaux bij Uitgeverij In de Knipscheer

Ballade voor de Banaan. Gedicht van Hugo Pos

Hugo PosIn zijn bijna dagelijkse Facebookbericht memoreert Wim van Til, oprichter van en coördinator bij Poëziecentrum Nederland, de geboorte- en sterfdagen van Nederlandstalige dichters. Vandaag (11 november 2020) is het de geboortedag van onder anderen Christina Guirlande, Dimitri Antonissen en Danielle Schokker. Het is de sterfdag van de Surinaamse dichter Hugo Pos (1913-2000). Bij wijze van felicitatie/gedenken kiest Wim van Til voor een gedicht van Christina Guirlande; uitgeverij In de Knipscheer kiest voor het gedicht ‘Ballade voor de Banaan’ van Hugo Pos uit zijn bij deze uitgeverij postuum verschenen bundel ‘Twaalf balladen’ uit 2005. Dit gedicht werd ook geselecteerd door Klaas de Groot in zijn bloemlezing ‘Grenzenloos; 40 jaar Knipscheer Poëzie’ (2018).

Ballade voor de Banaan

Ik heb mijn naam bevestigd
aan een bananenstronk
prop als ik dood ben vrienden
iets van mij in uw mond

en als gij lust verzadigd
u in uw hangmat vleit
denk dan aan deze dichter
niet aan de eeuwigheid

bananen zijn gezonder
voor darmen en gemoed
dan alle speculaties
van wat er komen moet

één troost is ons beschoren
dat de banaan blijft smaken
dankzij de armen, vaker
behoeders van ons welzijn

laat uw gedachten dwalen
naar koelies, welhaast slaven,
die voor een hongerloon
de trossen kappen, stapelen

het sprookje van de tropen
wij vroom en diepgelovig
kreeg glans en oude tover
sedert Gauguin’s Tahiti

tot paradijs verheven
met bloemgetooide zeden
waar vrouwen onbevangen
het manlijk zaad opvangen

Wil ik de pret bederven,
geen sprake van, ik zou
wel willen dat niets mis was,
het beeld waarheidsgetrouw

Prins
en dat alle bananen
getuigden van de vrucht
van goed beloonde arbeid
voor wieden en de pluk.

Meer over Hugo Pos bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over ‘Grenzenloos’