«Juliana heeft zijn grote populariteit vooral te danken aan zijn eenvoudige, ritmische klankgedichten.» – Joop Leibbrand

Hé Patu/WaggeleendOver ‘Hé Patu / Waggeleend’ van Elis Juliana, gebloemleesd en vertaald door Fred de Haas op MeanderMagazine, 29 november 2011:
Elis Juliana houdt met name de Afro-Antillianen met hun overmoedige machogedrag een spiegel voor. Velen staan sociaal-economisch zwak, voelen zich snel minderwaardig en gediscrimineerd, maar nemen domweg te weinig verantwoordelijkheid voor het eigen bestaan. (…) Juliana heeft zijn grote populariteit vooral te danken aan zijn eenvoudige, ritmische klankgedichten, zoals ‘Bom! Bom! Vurige trom!’, op grond waarvan je hem bijna de Antilliaanse Bilderdijk zou noemen: ‘Bom! Bom! Vurige trom!/ Bom! Bom! Vurige trom!/ Bom…! Bom…! Bom…!’ of ‘Verdrink je verdriet’, een lied waarin een slaaf oproept te dansen en te zingen teneinde de ellende te kunnen vergeten. Het slot is een regelrechte paardans, want alle werkwoorden hebben een seksuele connotatie. (…) Het bekendst is Juliana geworden door zijn speelse, vrolijke ‘Hé Patu’, oftewel ‘Waggeleend’. Het is inmiddels meer dan vijftig jaar oud en een echte eilandklassieker. Het beschrijft simpelweg hoe een moedereend met haar kuikentjes in haar kielzog op eten uitgaat, maar doet dat op zo’n aanstekelijke manier, dat je het voor je ziet.

Lees hier de recensie

Meer over Elis Juliana

«Zes van de negen verhalen zijn zonder meer juweeltjes en maken De laatste parade tot een overtuigend debuut.» – Peter Meel

De laatste paradeOver ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong op Caraïbisch Uitzicht, 26 november 2011:
‘De laatste parade’ benoemt dingen die veel mensen liever onbenoemd laten en legt dingen bloot die menigeen bij voorkeur toegedekt wenst te zien. San A Jong verliest haar respect voor de omgang met de dood niet, maar wil het mysterie niet groter maken dan het is. Zoals zij de aflegster in ‘De geur van de dood’ laat denken: ‘Eigenlijk doen we niet geheimzinnig; het is geheimhouding. Een arts vertelt zijn vrouw en kinderen toch ook niet dat hij een zaagmachine gebruikt om een been te amputeren? Of dat er soms verkeerde medicatie wordt gegeven waardoor de patiënt sterft? Nou dan. Mensen in Suriname maken van alles een geheim, een drama.’ In deze bundel wordt het drama klein en onnadrukkelijk gehouden, waardoor het aan zeggingskracht wint. De geringe omvang van de bundel – in aantal pagina’s en wat betreft het formaat – draagt mede aan dit effect bij. Het is bovendien lang geleden dat een Surinaams literair debuut er zo mooi verzorgd uitzag en met zoveel liefde voor vorm, typografie en kleurgebruik werd geproduceerd.

Lees hier de recensie

Meer over deze debuutbundel

«Een spannende roman.» – Annemiek Ruygrok

VoorbestemmingOver ‘De voorbestemming’ van Hans van Hartevelt in Leidsch Dagblad, 26 november 2011: De voorbestemming is een spannende roman die de lezer via de benauwende sfeer van een rijkeluisgezin in de jaren vijftig meeneemt naar het studentenleven van de jonge Henri in de jaren zestig om uiteindelijk in de jaren tachtig te eindigen. Van Hartevelt schetst het tijdsbeeld in de verschillende decennia door gebruikmaking van iconen uit die tijd: Terlenka, Rutex, Eltax en later Beatles en Baghwan. Een belangrijke nevenrol is weggelegd voor een kostbaar schilderij, dat cruciaal is in het leven van de arme Henri. Dat schilderij en de nogal uitgesponnen uitleg die de schilder in het boek over het werk en de schilderkunst in het algemeen geeft, gebruikt Van Hartevelt als kapstok voor zijn eigen theorieën.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De voorbestemming’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

MeanderMagazine over Kate Moss in Mahaai

Zoals voorheen en altijd in roes
Kate Moss in Mahaai
In de Knipscheer blijft een onvermoeibare pleitbezorger van de Caribische literatuur en dat levert regelmatig mooie uitgaven op. De bundel die dichter Hans Vaders en kunstenaar Herman van Bergen maakten is er zo een. (…) Lezers, help Vaders nu het nog kan, koop die bundel. Hij stort je midden in de andere wereld die Curaçao is en verloochent de Nederlandse wortels niet. Het levert een boeiende synthese op.

Lees verder.

Presentatie Boom’s Blues

Uitgeverij In de Knipscheer en Wim Verbei nodigen u van harte uit aanwezig te zijn op dinsdagnamiddag 22 november 2011, 16.00 uur bij de feestelijke boekpresentatie van

    Boom’s Blues door Wim Verbei

m.m.v.
Wim Verbei, schrijver
Arend Jan Heerma van Voss, voorheen bluesmedewerker/redacteur van Jazzwereld
live-muziek Philip Kroonenberg, singer-songwriter en gitarist, van Freelance Band tot en met Magic Magicians

Het eerste exemplaar zal worden uitgereikt aan Maarten van Rossem, Amerikanist, historicus, bestseller auteur.

Na afloop signeert Wim Verbei voor belangstellenden Boom’s Blues.

Boom’s Blues is een opmerkelijk ‘dubbelboek’ over hoe Nederland in de jaren dertig van de vorige eeuw kennismaakte met de Afrikaans-Amerikaanse bluesmuziek en over de even dramatische als bijzondere vriendschap tussen Frans Boom en de jazzcriticus en musicoloog Will Gilbert die in de oorlog aan de wieg stond van het door de Duitsers uitgevaardigde ‘Jazzverbod’.
Boom’s Blues bevat tevens de volledige Nederlandse tekst van het niet eerder gepubliceerde manuscript uit 1943 van J. Frank G. Boom De Blues. Satirische Liederen van de Noord-Amerikaanse Neger alsmede een unieke CD met 24 bluesnummers die Frans Boom in zijn collectie had en/of verwerkte in zijn manuscript.

Podium Mozaïek
Bos en Lommerweg 191 1055 DT Amsterdam. Klik: Route & bereikbaarheid
dinsdag 22 november 2011
zaal open 16.00 uur; programma 16.30 tot circa 17.45 uur
signeren en napraat in de foyer
toegang gratis

Reserveren noodzakelijk.
U wordt uitgenodigd een gratis toegangskaart te reserveren via : 020-580 0381 of op Podium Mozaïek
Desgewenst kunt u (in plaats daarvan) uw komst ook bevestigen via antwoordmail aan indeknipscheer@planet.nl.
De kaarten liggen dan voor u klaar op de dag van de voorstelling bij Podium Mozaïek.

«Directe schrijfstijl afgewisseld met mooie zinnen en sprekende beelden.» – Sunny Jansen

De laatste paradeOver ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong op Literair Nederland, 7 november 2011:
Het is een divers beeld, ze voert haar lezers langs de geheime rituelen bij de lijkwassing, de problematiek van bijvrouwen en de mysteries van winti. Moord, zelfmoord, euthanasie, kindermisbruik, verkrachting: de verhalen hebben stuk voor stuk zware, sociaal gevoelige onderwerpen. Maar toch wordt de verhalenbundel nergens zwaarmoedig of deprimerend en dat is knap. Ruth San A Jong wisselt haar directe schrijfstijl af met mooie zinnen en sprekende beelden, die de lezer af en toe een glimlach ontlokken. Op andere momenten zijn haar observaties scherp. Af en toe is er, ondanks de alom aanwezige dood, ook een komische noot te bespeuren.

Lees hier de recensie

Meer over ‘De laatste parade’

«De schrijver structureert de gebeurtenissen als in een thriller.» – Gerard Oevering

VoorbestemmingOver ‘De voorbestemming’ van Hans van Hartevelt voor NBD Biblion, 4 november 2011:
In deze roman staat de vraag centraal in hoeverre een mens greep heeft op het verloop van zijn leven. Een belangrijk thema is dat je niet je leven moet dromen, maar dat je je droom moet leven. Ondanks groot verzet bepaalt de vader dat Henri zijn opvolger in het familiebedrijf moet worden. Door een vriendin herondekt Henri zijn bestemming. Hij beseft dat voor hem kunst een vorm van overleven is. De schrijver structureert de gebeurtenissen, de vragen en de mogelijkheden als in een thriller, waarbij een schilderij, een testament en het kind van Henri de dragende elementen zijn. Op ingenieuze wijze dragen kunstopvattingen, Indiase goeroes en telepathie bij aan de onverwachte oplossing van een geheim. Het verhaal zit stevig in elkaar en is goed geschreven. Een boeiende roman.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De voorbestemming’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

Hans van Hartevelt – De voorbestemming. Roman

Voorbestemming
HANS VAN HARTEVELT
De voorbestemming. Roman

Nederland
Ingenaaid, 248 blz., € 17,90
2011
ISBN 978-90-6265-674-5

Hoe kan het dat twee mensen, die elkaar voor het eerst ontmoeten, zo’n weerzin voelen voor elkaar? Waaruit zijn liefde en haat op het eerste gezicht eigenlijk te verklaren? Is het een herkenning uit het verleden, of is het een associatie, een kleur die iemand uitstraalt, de geur?’

De route voor Henri is uitgestippeld, hij is in de wieg gelegd om het familiebedrijf voort te zetten. In een internaat wordt hij gevormd, misvormd. Daar creëert hij zijn eigen wereld. Thuis teruggekeerd is Henri veranderd in een marmeren mens. Als hij schande over de familie dreigt te brengen, grijpt zijn vader in. Terwijl de jaren zestig zijn losgebarsten, verzandt Henri in een kille wereld en hij loopt vast in zijn relaties. Tegen wil en dank volgt hij zijn vader op, de dominante man, die Henri verrast met zijn testament, hem een meesterwerk in beheer geeft maar het schilderij nalaat aan een onbekende.

Een schilder neemt hem jaren later bij de hand en legt hem uit dat kunst een vorm van overleven is. Henri wordt gegrepen door de wereld van de nuchtere schilder en door zijn theorieën over kunst. Ook de schildersvrouw trekt aan hem en voert hem mee in haar mystiek. Zij zegt dat energie van mensen nooit vergaat, ziet hem in een vorig leven, gelooft niet zo in toeval. Het verleden speelt op, Henri moet keuzes maken. Maar kan iemand die lijkt voorbestemd wel kiezen en de regie nog in eigen handen krijgen of wordt hij meegesleurd als in een achtbaan? Hangt de route samen met het verleden, of is alles puur toeval in het leven?

Van Hans van Hartevelt verscheen in 2008 Vreemd eten. De pers: ‘Fascinerend’, ‘Na Het diner nu Vreemd eten!’, ‘Hans van Hartevelt doet denken aan een chef-kok die met niet meer dan wat worteltjes, uien, paprika en een stuk kip in staat is iets op tafel te zetten dat je niet snel vergeten zal.’

Literatuurplein.nl over de biografie over Jo Otten door Rob Groenewegen

Angst: dierbare vijandin

«Soms is het mogelijk om een boek van 814 pagina’s samen te vatten in een foto. De foto van Jo Otten die de omslag van zijn biografie siert heeft die kwaliteit. We zien een jongeman met strak achterovergekamd haar. In zijn ogen zit iets angstigs, de rechte neus toont wilskracht. Zijn sensuele mond, en vooral de neerhangende hoeken daarvan, verraden de twee kanten die hij had: levenslust en frustratie. Otten heeft zo vaak verongelijkt gekeken dat zijn gezicht ernaar is gaan staan. Het mag duidelijk zijn dat de negenendertig jaar die hij leefde niet van een leien dakje zijn gegaan. Rob Groenewegen brengt dit leven in kaart. Het is een prestatie die bewonderenswaardig is. Van de wereld die Otten kende is weinig overgebleven. Toch wist Rob Groenewegen genoeg boven water te halen. Hierdoor komt niet alleen Jo Otten maar ook literair Nederland ten tijde van het interbellum tot leven.»

Lees verder

Bernardo Ashetu – Dat ik je liefheb. Gedichten

Bernardo Ashetu
BERNARDO ASHETU
Dat ik je liefheb. Gedichten

Suriname/Nederland
Genaaid gebonden met stofomslag
met leeslint, 128 blz., € 19,50
november 2011
ISBN 978-90-6265-676-9

Bij zijn leven publiceerde Bernardo Ashetu (pseudoniem van Hendrik George van Ommeren, Paramaribo 1929 – Den Haag 1982) zegge en schrijven één grote poëziebundel, Yanacuna, in 1959. Hij schreef ook in de jaren daarna poëzie, veel poëzie, en stelde daaruit 31 poëziebundels samen die alle ongepubliceerd zouden blijven.

Michiel van Kempen, die de hier aangeboden bloemlezing Dat ik je liefheb uit diens nalatenschap samenstelde, geeft in zijn Nawoord (Poëzie als graf voor demonen) als verklaring hiervoor dat Ashetu, na de afwijzing door zijn vader van zijn dichterschap met Yanacuna, geen vers meer wilde laten verschijnen opdat publicatie van zijn poëzie niet meer in verband gebracht zou kunnen worden met de naam van zijn vader. Bernardo Ashetu, zoon van een joodse moeder en een creoolse vader, voelde zich een ‘zwarte’ dichter en verwant aan Stokely Carmichael, Aimé Césaire, Frantz Fanon. Zijn poëzie heeft evenwel de klankrijkdom die Gezelle, Gorter, Van Ostaijen, Engelman, Lodeizen aan de Nederlandse taal wisten te geven.

Dat ik je liefheb bundelt ruim 100 gedichten die Michiel van Kempen koos uit de nalatenschap van Ashetu, die meer dan duizend gedichten telt, poëzie die een tijdspanne omvat van een kwart eeuw en voor het overgrote deel niet eerder gelezen en genoten kon worden.

Uiteindelijk bezingt Ashetu eerst en vooral de uithoeken van zijn eigen complexe verhouding tot leven en dood. Michiel van Kempen zegt het in de slotregels van zijn Nawoord zo: ‘Voor Bernardo Ashetu heeft het lied en de dood alles met elkaar te maken op de weg naar evenwicht en rust. Zijn liederen bezweren de demonen die tevoorschijn waren gesprongen, toen de twee continenten van zijn ouders, Afrika en Europa, in Zuid-Amerika op elkaar botsten. Ashetu heeft zich zingend een weg naar de dood gebaand en de poëzie die hij naliet klinkt ons als muziek in de oren.’