«Namaste Shrini, namaste. Ik groet het licht in jou.» – Elodie Heloise

Over Shrinivási op Spinsels en fluisterijen, 1 december 2012:
In Shrini trof ik een rijpe rijkdom aan woorden en kleur. De wereld liet hij me op een nieuwe manier proeven. Subtiele cultuurmelanges, krachtig weergegeven, hun schoonheid pakkend. ‘To the point, that is the point.’ Suriname, Nederland, Curaçao en ja zelfs India samengebracht in de oneindige bron van observaties die Shrini is. (…) Ik ben dan ook heel blij zijn nieuwste bundel ‘Hecht en Sterk’ nu in druk te zien.

Lees hier het artikel

Meer over Shrinivási en ‘Hecht en sterk’

«Een literair verhaal met een dubbele bodem en verschillende lagen.» – Bart Boele

Retourtje AfrikaOver ‘Retourtje Afrika’ van Theo Ruyter in IJmuider Courant, 7 december 2012:
Humor en zelfspot van de schrijver/verteller doen hun werk. Theo Ruyter schetst het beeld van de reis die een vader met zijn kinderen wil maken door het land waar hij van houdt, waarbij alles misgaat wat er mis kan gaan. (…) De novelle is geen een-op-een reisverslag geworden, maar een literair verhaal met een dubbele bodem en verschillende lagen. Feit is dat de kinderen de reis beter overleven dan de ik-figuur die als vader vertelt. (…) Ruyter weet dat alles op een vermakelijke manier te vertellen in Retourtje Afrika. Het resultaat telt en dat mag er zijn.

Lees hier het interview

Meer over ‘Retourtje Afrika

«Ruth San A Jong kan schrijven.» – Marjo van Turnhout

De laatste paradeOver ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong op Leestafel, 12 december 2012:
De negen verhalen gaan allemaal over de dood. (…) Toch zijn de verhalen niet somber, eerder vermakelijk. Het verhaal dat het meest blijft hangen is dat van een achtjarig kind. Het mooie van dit verhaal is dat je niet echt weet in hoeverre dit een kinderfantasie is, of dat er inderdaad een akelige reden is voor de zelfmoord. De andere verhalen zijn recht toe recht aan, soms net zo goed schokkend.

Lees hier de recensie

Meer over deze auteur

«De ondoordringbaarheid van Afrika is het thema van Theo Ruyter.» – Fleur Jurgens

Retourtje AfrikaOver ‘Retourtje Afrika’ van Theo Ruyter op Dagelijksestandaard.nl, 11 december 2012:
Schrijver-journalist Theo Ruyter is vergroeid met Afrika. Jarenlang verzette hij zich tegen de misplaatste filantropie die het continent teistert. Moe gestreden schreef hij een novelle. (…) Je zou de ondoordringbaarheid van Afrika wel het thema in het werk van Theo Ruyter kunnen noemen. Zo vormt het ook weer de rode draad in zijn onlangs verschenen novelle ‘Retourtje Afrika’, over de reis van een vader en zijn twee jongvolwassen kinderen door Tanzania.

Lees hier het hele artikel

Meer over deze novelle

«Interessante essays over Springer en Hotz; intrigerende zwart-witillustraties van Zeloot.» – Gerard Oevering

Over ‘Extaze literair tijdschrift 2012-4’ voor NBD Biblion, 05 -12-2012:
Van het Haagse literaire tijdschrift Extaze is dit het vierde nummer (het eerste verscheen in september 2011). Het uitgangspunt van de redactie is dat zij naast proza en poëzie ook ruimte wil bieden aan beschouwingen over literatuur, beeldende kunst en muziek. De bijbehorende website legt de nadruk op de actuele ontwikkelingen op de terreinen waarover in het tijdschrift gepubliceerd wordt. In dit nummer verhalen van Van der Hoeven, Rippen, Born en Sauwer en gedichten van Geelen, Hooijer, David, Steegmans, Monter en De Laere. Interessante essays over Springer (door Zuiderent) en Hotz. Goedegebuure signaleert ‘gedempte berusting’ in Hotz’ wereldbeeld, Vincentius constateert dat er weinig opnamen overgebleven zijn van Hotz als trombonist. Ruys schreef het slot van zijn essay over Aya Zikken (‘Verre en nabije oorlogen’), terwijl Gangadin zich verdiepte in ‘Nationale cultuur en identiteit in de Surinaamse literatuur’. Thissen verheldert de muziekstijlen punk en reggae in ‘Punky Reggae Party’. Met intrigerende zwart-witillustraties van Eline van Dam (ps. Zeloot).

Meer over Extaze

«Treffende, herkenbare beelden uit de wereld om ons heen.» – Arjen van Meijgaard

Wat geen teken isOver ‘Wat geen teken is maar leeft’ van Michiel van Kempen voor NBD Biblion, 05 december 2012:
De eerste dichtbundel van Michiel van Kempen (1957), vooral bekend als kenner van de Surinaamse literatuur, bevat kortere en langere ‘prozagedichten’. Hij observeert, beschrijft, mengt zich in zijn beeld of bij het personage uit het gedicht om dan weer afstand te nemen, zowel in ruimte als in tijd. ‘Zoals je daar staat, vader, zo stond mijn vader nooit’ over de vader van de ik die eigenlijk ‘leeft, maar al dood is’.

Lees hier de recensie

Meer over deze bundel

«Elodie Heloise is een geboren vertelster die de lezer charmeert met deze stijlvolle, poëtische en verrassende verhalen.» – Walter Palm

WoestijnzandOver ‘Woestijnzand’ van Elodie Heloise voor NBD Biblion, 05 december 2012:
De verhalen verrassen de lezer. (…) In het titelverhaal neemt het door de slavenopzichter vermoorde kind van een slavin generaties lang wraak op de slaveneigenaar Johan Andriesen en tevens vader van dit kind, tot Johan uit gewetenswroeging zelfmoord pleegt. De Curaçaose schrijfster en journaliste bij het Antilliaans dagblad heeft een dichterlijke inslag.

Lees hier de recensie

Meer over Woestijnzand

«Deze biografie werpt ook een licht op het literaire werk van deze literaire reus.» – Walter Palm

Pierre LaufferOver ‘Pierre Lauffer, het bewogen leven van een bevlogen dichter’ van Bernadette Heiligers voor NBD Biblion, 05 december 2012:
Vlot leesbare biografie van de Curaçaose schrijver Pierre Lauffer (1920-1981), een van de schrijvers uit de Gouden Eeuw van Curaçao. Lauffer is de motor achter de ontwikkeling van de Antilliaanse letterkunde in het Papiaments geweest en een van de belangrijkste Papiamentstalige auteurs. Zoals het een biografie betaamt, volgt het boek in grote lijnen de levensloop van de schrijver. Het staat stil bij de impact van het faillissement van zijn vader in 1935. Nog voor zijn literaire debuut, publiceerde hij in 1943 samen met Jules de Palm en René de Rooy Papiamentstalige liedjes om zodoende het Papiaments, dat indertijd als een minderwaardige taal werd beschouwd, letterlijk en figuurlijk te bezingen. Hij debuteerde in het literaire tijdschrift “De Stoep”. In 1944 verscheen zijn eerste gedichtenbundel “Patria”. Papiaments zou altijd de drijfveer van Pierre blijven. Deze biografie werpt ook een licht op het literaire werk van deze literaire reus.

Meer over deze biografie

Film over Surinaamse schrijver Edgar Cairo

In 2000 overleed de Surinaamse schrijver Edgar Cairo in nagenoeg publieke anonimiteit op 52-jarige leeftijd aan een maagbloeding. Edgar Cairo, geroemd om zijn taalvirtuositeit en zijn bruisende optredens, publiceert in de ongeveer vijftien jaar van zijn actieve schrijverschap tot aan zijn psychose eind 1988 meer dan dertig romans, verhalen- en gedichtenbundels in het Sranantongo, het Surinaams-Nederlands en het Nederlands. Met zijn columns uit De Volkskrant en De Groene Amsterdammer krijgt hij een breed lezerspubliek. Pijn en schaamte over de koloniale geschiedenis van Nederland in Suriname overheerst in zijn leven en werk. Het is beklemmend aanwezig in de documentaire Edgar Cairo: ‘Ik ga dood om jullie hoofd’ van Cindy Kerseborn. De film ging op 16 november 2010, de tiende sterfdag van Edgar Cairo, in première voor een publiek van genodigden.
Edgar Cairo: ‘Ik ga dood om jullie hoofd’ is donderdag 13 december 2012 te zien bij Cinema Club in de Pletterij. Regisseuse Cindy Kerseborn en uitgever Franc Knipscheer zijn aanwezig en geven toelichting en beantwoorden vragen.

Pletterij, Lange Herenvest 122, Haarlem
Aanvang: 20.00 uur. Toegang € 3,00, inclusief lidmaatschap.
reserveren@pletterij.nl of 023 542 3540

Meer over Cinema Club Letterij

Meer over Letterij

Meer over Edgar Cairo

«Behoort tot de beste poëzie die in Zuid-Amerika is geschreven.» – Ezra de Haan

DubieuzenOver ‘Torent een man hoog met zijn poëzie’ van Michaël Slory op Literatuurplein, 1 oktober 2012:
Dichters als Michaël Slory leven om te dichten. Eigenlijk is de man niets anders dan poëzie. De twee bloemlezingen vormen een ode aan de liefde en Suriname en behoren tot de beste poëzie die in Zuid-Amerika is geschreven.

Lees hier de recensie

Meer over Michaël Slory