«Oost-Europa. De spin-off van de oorlog in Oekraïne zal zich daar nog meer voelbaar maken.»

Over ‘Kloppen voor de lift’ van Kees Broere op De Buitenlandredactie (Standplaats Verweggistan), 2 april 2024:

Peter Schouten ging in gesprek met rot in het vak Kees Broere over het correspondentschap en zijn nieuwe boek. Zijn recent uitgekomen ‘Kloppen voor de lift’ is de verzameling – soms mistige, afgewisseld met zonneklare – herinneringen die scheidend correspondent Kees Broere (1958) aan veertig jaar buitenlandjournalistiek heeft. (…) “Op weg naar een terroristische aanslag zei een collega eens: ‘Another day at the office.’ Ja, dat is ook zo, dacht ik toen. We hebben dan misschien geen kantoorbaan, maar voor geromantiseer zie ik geen reden.” (…) Je mag nog één keer een standplaats kiezen. Waar zou je nu heengaan? “Oost-Europa. De spin-off van de oorlog in Oekraïne zal zich daar nog meer voelbaar maken. Een correspondent staat daar in de nabije toekomst in het brandpunt van de belangstelling. Rondom die hele politieke frontlinie tussen Oost-Europa en Rusland gaan nog veel belangrijke verhalen gemaakt worden.” (…)  “Er staat enorm veel druk op onze democratische rechtsstaat. Des te belangrijker is een vrije, onafhankelijke en serieuze pers.”

‘De Buitenlandredactie’ is een platform over moderne buitenlandjournalistiek dat werkt voor een sterkere positie van freelancers in het buitenland. Peter Schouten (41) is freelance correspondent voor o.a. Algemeen Dagblad, NPO Radio1 en SBS6.

Lees hier het artikel
Meer over ‘Kloppen voor de lift’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over Oost-Europa en Oekraïne

«Op waarachtige wijze wordt de lezer in het verhaal meegenomen.» – Jan Brinkman

Over ‘voet in voet oog in oog’ van Elly Stolwijk in NRC, 10 mei 2024:

Na het lezen van Voet in voet oog in oog van Elly Stolwijk werd ook ik weer teruggeworpen in de geschiedenis van mijn vader en zijn tijd van de Arbeitseinsatz in het Ruhrgebied, Duitsland. Hoe zichtbaar en voelbaar bleek de overeenkomst met het boek van Tim Overdiek Zwijgende vaders. De afgelopen weken zijn het boek van Overdiek, en het boek Tewerkgesteld van Renske Krimp-Schraven, zo ruim in het nieuws geweest dat het boek van Stolwijk als door een mediavloed is overspoeld en onzichtbaar gebleken. Niet terecht. Op waarachtige wijze wordt de lezer in het verhaal van vader Fons als 18-jarige meegenomen met daarnaast de bespiegelingen van een jonge dochter die haar vader ziet als soms een vrolijke en soms een gebroken man die over zijn dwangarbeid in Duitsland maar niets loslaat. Het zet Stolwijk aan tot een zoektocht waar de lezer ook in wordt meegenomen. Het zal herkenbaar zijn voor velen. En ook een geschiedenis die niet vergeten mag worden.

Bron
Meer over ‘Voet in voet oog in oog’
Meer over Elly Stolwijk bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Afgeronde en geslaagde roman.» – Arjen van Meijgaard

Over ‘Op alles wat ik ben’ van Peter WJ Brouwer op Tzum, 10 mei 2024:

(…) Ellen, de hoofdpersoon, groeit op in de jaren ’80, de tijd waarin het geloof langzaam zijn invloed begint te verliezen in de samenleving. Maar niet in het gezin van Ellen, waar haar strenge en weinig empathische moeder de scepter zwaait. (…) Buitenshuis en op school voelt ze zicht vrij en zonder zich bewust af te zetten, komt ze op een dag aanzetten met een vriendje uit een heel ander milieu. (…) Het botst en wringt met het katholieke milieu van Ellen. Haar moeder verzet zich tegen de ontluikende vrijgevochten gedachtes van haar dochter. (…) Maar bij Ellen is een zaadje geplant. (…) Het verhaal springt door de tijd, van halverwege de jaren ’80 naar tien jaar later en het laatste deel speelt in 2015, wanneer Ellen getrouwd is en zelf kinderen heeft. Haar nieuwsgierige houding uit haar tienerjaren hebben haar tot een freelance journaliste gemaakt, geïnteresseerd in maatschappij en politiek. Wat ooit gezaaid werd, oogst ze nu. (…)  ‘Op alles wat ik ben’ geeft een mooi tijdbeeld van het einde van de vorige eeuw. Maar bovenal laat Brouwer zien dat we, net als Ellen, constant aan het puzzelen zijn met stukjes uit ons verleden om er een volledige ‘ik’ van te maken. Het zijn stukjes die door anderen worden aangereikt, subtiel op tafel zijn gelegd of plotseling boven komen drijven. Zie daar maar eens een passend geheel van te maken. Het is de auteur in ieder geval gelukt er een afgeronde en geslaagde roman mee te maken.

Lees hier de recensie
Meer over ‘Op alles wat ik ben’
Meer over Peter WJ Brouwer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Want we geloven in Bert Vissers en zijn band Bender.» – Cor Gout

Over ‘De wereld is je niet vergeten, vriend’ van Bert Vissers / Bender in Platenblad nr. 282, mei 2024:

Met bewondering keken uitgever Franc Knipscheer en ik naar de magistrale voormalige Koepelgevangenis in Haarlem, tegenwoordig een Cultuurcentrum. Binnen hield die bewondering een beetje op. De binnenkant van de Koepel krijgt een medaille voor schrikbarende sufheid, voorgeschreven door transparantie op de verkeerde manier. (…) In een verdieping lager, rond uitgesneden, is een filmafdeling met een theater naast (alweer) een bar. Wat een verademing: een goed aangeklede ruimte, een zaal met sfeer. Gerieflijke stoelen, een goede beeldweergave op groot scherm en een uitstekende geluidsweergave van de muziek. Blij waren we die zaal nog net op tijd gevonden te hebben. Want we geloven in Bert Vissers en zijn band Bender, we geloven in zijn nieuwe song De wereld is je niet vergeten, vriend, die, als ik de titel goed lees, in het juiste gebouw (een gevangenis) terecht is gekomen en Berts teksten kennende vermoed ik dat hij verder is gegaan op de weg die hij steeds vaker, voorzichtig en zich op enige afstand houdend van het politieke onderwerp, bewandelde: die van het engagement. (…) Voordat de band optrad zong Bert het nummer waaraan het programma was opgehangen. Door zijn wat schorre stem van die middag vond de emotie juist de weg die het nummer en het programma nodig hadden. Daarna speelde de band zoals ik ze ken, melodieus, sterk in het ritme en wars van conventie. Het  enige nummer dat aansloot op de aangelegenheid en sfeer van de middag was De wereld wacht op mij, tevens de titel van zijn bij In de Knipscheer verschenen bundel verhalen, gedichten en songteksten. Warm was het daar binnen, in overdrachtelijke zin.

Lees hier het artikel in ‘Platenblad’
Meer over ‘De wereld is je niet vergeten, vriend’
Kijk en luister hier naar ‘De wereld is je niet vergeten, vriend’
Meer over Bert Vissers bij uitgeverij In de Knipscheer
Meer over Cor Gout bij Uitgeverij In de Knipscheer

Boekpresentatie ‘Mens is de naam’ van Philip Hoorne op 1 juni 2024

Op zaterdag 1 juni vindt om 16.00 uur in Bib in het Park in Wevelgem (B) de presentatie plaats van Mens is de naam, de tweede dichtbundel van Philip Hoorne bij Uitgeverij In de Knipscheer. Het programma bestaat uit: Openingswoord door Geert Breughe, schepen van Bibliotheek; redacteur Peter de Rijk over ‘Mens is de naam’; auteur en oud-klasgenoot Koen D’haene gaat in gesprek met Philip Hoorne; Philip Hoorne leest enkele gedichten voor; uitgever Franc Knipscheer overhandigt het eerste exemplaar. Aansluitend receptie aangeboden door het gemeentebestuur. Locatie: Vanackerestraat 20, 8560 Wevelgem. De toegang is gratis; wel graag uw komst vooraf, uiterlijk op 26 mei, bevestigen op www.wevelgem.be/voorstelling-dichtbundel  of telefonisch via 056 43 35 40. Met dank aan Kurt Parmentier (algemeen directeur Bib in het Park), Jan Seynhaeve (burgemeester) en Geert Breughe (schepen van Bibliotheek) voor hun medewerking aan deze presentatie.

Meer informatie over bundel en presentatie
Meer over ‘Mens is de naam’
Meer over Philip Hoorne bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Uiteindelijk brengt die zoektocht haar bij de rechts-populistische politiek.» – Marjon Nooij

Interview met Peter WJ Brouwer over ‘Op alles wat ik ben’ opBazarow, 3 mei 2024:

(…) “Ik zou vanuit het perspectief van een meisje schrijven. Ik had dat nodig om afstand te nemen, objectief te kunnen waarnemen. Niet emotioneel in mijn eigen verhaal verstrikt te raken. Ik besloot te schrijven over een meisje, later een volwassen vrouw, die gebukt gaat onder de kuren en de willekeur van een dominante moeder. Dat was het uitgangspunt.” (…)  “Een adolescent gaat gebukt onder de manipulatieve kanten van een stel volwassenen, daar komt het op neer. Maar uiteindelijk zijn zij marionetten in een groter geheel, en de kerk speelt daarin een dubieuze rol. Bepaalde zaken komen niet aan het daglicht of worden onder het tapijt geveegd. Gaandeweg wordt duidelijk dat het te maken heeft met cultureel en politiek fanatisme. Dat is ook de zoektocht waar Ellen haar verdere leven mee zoet is.” (…) Uiteindelijk brengt die zoektocht haar bij de rechts-populistische politiek. “Klopt. Ik was aanvankelijk helemaal niet van plan om actualiteiten te benoemen, laat staan om een historische roman te schrijven. Maar toen ik research deed, bleken zoveel zaken met elkaar vervlochten, waren er zoveel onvermoede verbanden, dat ik wel gedwongen werd om die een logische plaats binnen het verhaal te geven.” (…) “Nederland had, net als de heilige Bernadette van Lourdes, een eigen Maria-zieneres, Ida Peerdeman. Ik ontdekte dat deze vrouw, een historische figuur en bekendheid in Amsterdam, dezelfde was als een geloofsidolate ‘met speciale gaven begenadigde’ kloosterzuster in mijn eigen familie. Ik kende haar uit verhalen van mijn ouders, overigens niet in al te positieve zin. In mijn roman speelt een op deze persoon gebaseerde zieneres een veelzeggende rol. Tijdens verder onderzoek naar de historische context waarin ik mijn verhaal wilde plaatsen, deed ik nog een verrassende ontdekking, namelijk over een priesteroom en broer van mijn vader. Van daaruit leidde het spoor naar het wereldje van de zeer conservatieve katholieken en uiteindelijk naar de kring rond Thierry Baudet. De werkelijkheid is altijd weer absurder dan je haar verzint. Tegelijkertijd is ze logisch en begrijpelijk wanneer we haar met terugwerkende kracht bekijken. Achteraf is alles te begrijpen. Dat Mariavereringen een voedingsbodem bieden voor een politieke partij als Forum Voor Democratie, lijkt bizar. Maar de menselijke aard laat zich niet verloochenen.” (…).

Lees hier het artikel
Meer over ‘Op alles wat ik ben’
Meer over Peter WJ Brouwer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Beschrijft aangenaam invoelbaar de warmte en het intense, hartstochtelijke leven op Curaçao, in beeldende taal.» – Wytske Roodbergen

Over ‘Blauwe tomaten’ van Elodie Heloise in Boekenpost (nr. 191), mei-juni 2024:

Het zinderende, rauwe romandebuut van de Curaçaose journalist en auteur is het verhaal van moeder Hannah en haar dochter Dominique, die van Curaçao naar Nederland vluchtten voor een gewelddadige vader. Wanneer Dominique als volwassen vrouw met haar partner Marlon terugverhuist, herinnert ze zich flarden van haar jeugd en worden oude wonden opengereten. Met dank aan Marlons energieke tante shon Mi, die een opvang voor zwervers bestiert, pastoor Bree en tiener Kevin, die thuis eveneens te maken heeft met huiselijk geweld, komt de geschiedenis van Dominiques vader Dimitri aan het licht. Een samenloop van omstandigheden, waarbij ook Dominiques overleden oma van zich laat horen, maakt dat het verleden wordt opgehelderd zodat oude pijn kan helen. Heloise stelt sociale misstanden aan de kaak en beschrijft aangenaam invoelbaar de warmte en het intense, hartstochtelijke leven op Curaçao, in beeldende taal. De roman haalde de longlist van de Libris Literatuur Prijs.

Bron
Meer over ‘Blauwe tomaten’
Meer over Elodie Heloise bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Ik ben blij dat mijn ouders voor Nederland hebben gekozen.» – Johnny Laporte

Drie vragen aan ‘alleskunner’ Johnny Laporte’  in Indah, mei-juni 2024:

“Meer dan vijftig jaar heb ik muziek gemaakt met de top van de Nederlandse blues, met Oscar Benton en Barrelhouse. (…) Veertig jaar lang was ik in dienst bij dezelfde werkgever en toen  ik daar moest stoppen kreeg ik een afkoopsom waarmee ik een thuisstudio kon inrichten. (…) Aan het begin van de coronaperiode zat ik iedere dag zomaar wat te tikken wat in me opkwam. Na twee maanden zag ik tot mijn verbazing dat ik ruim 120 duizend woorden had getikt. (…) Her verhaal bestaat uit drie episodes van het leven en speelt zich voornamelijk af op plekken waar ik geweest ben, namelijk Sumatra, Wassenaar, Rome, Californië en Bali. De uitgever noemt het een Indische roman. Je zou ook kunnen zeggen een Indische thriller want er komt veel spanning in voor en de goena goena passages zijn eng, haha. (…)”

Lees hier de recensie
Meer over ‘Zwijgen zweeg gezwegen’
Meer over Johnny Laporte bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De weg naar de persoonlijke waarheid kan pijnlijk zijn en confronterend. Brouwer maakt het zijn hoofdpersoon niet eenvoudig.»

Over ‘Op alles wat ik ben’ van Peter WJ Brouwer op Leeskost, 25 april 2024:

Maria, heilige maagd, moeder van de goddelijke Zoon (…), beheerst het leven van de jonge Ellen. Haar echte moeder is een mens van twee gezichten: naar derden toe is ze vriendelijk, zodra iemand de deur achter zich dichtslaat uit ze kritiek. Maar bovenal is moeder bezeten door haar verering voor Maria. (…) Moeders nicht Hildegonda Hoefnaegel, (…)  beroept zich erop dat Maria haar is verschenen, niet éénmaal, maar keer op keer. (…) Tussendoor laveert Ellen. Ze is zowel schoolmeisje met de vriendschappen en de onzekerheden van een puber als een kind dat gevangen zit in de benepen sfeer van een behoorlijk hysterische moeder. Wil ze als schoolkind kijken naar de film Turks Fruit? Moeder vindt het maar niets: het is modieuze kitsch: Ik kan die film in drie woorden voor je samenvatten: ‘Hoer krijgt kanker’. Hoe sla je een kind monddood. (…)Jaren later verdiept ze zich als journalist in de invloed van kerk en geloof, het stempel dat blijvend van invloed is geweest op het vervolg van haar leven. Was het masker van Mariadevotie wel zo zuiver als het haar voorgehouden werd? (…) Geloof kan troosten, steunen en bedriegen. Dat blijkt ook uit dit boek. De weg naar de eigen, persoonlijke waarheid kan pijnlijk zijn en confronterend. Brouwer maakt het zijn Ellen niet eenvoudig. Soms vind ik haar irritant, dan weer bekruipt mij medelijden. (…)

Lees hier de recensie
Meer over ‘Op alles wat ik ben’

«Knap, droevig verhaal over het leven van een eenzame vrouw.» – Hans Loeve

Over ‘Op alles wat ik ben’ van Peter WJ Brouwer op Boekhandel Riemer.nl, 22 april 2024:

Ellen leidt een nogal versnipperd, ongeordend en ongrijpbaar leven. Ze heeft een weinig opheffende jeugd gehad met een moeder die haar -vanuit een rigide geloofsopvatting en -uiting- klein hield en kleineerde waar ze maar kon. Ze zoekt zingeving in haar werk, maar ze lift mee op andermans werk en know-how en is zichzelf totaal kwijt. Ze stort zich dan op een liefde met Julian, dat echter misloopt. Later in het boek, als Ellen en Julian beide getrouwd zijn met een ander, probeert Ellen het opnieuw, maar ook dat mislukt. Haar liefdesleven met haar man Marc is nogal gezapig en Ellen heeft twee geliefdes buiten haar huwelijk. Niet verwonderlijk dat dit niet werkt. Melodramatisch wordt haar personage tot op de laatste bladzijde neergezet. Knap, droevig verhaal waarin opvoeding, het gebrek aan zelfrespect en vertrouwen, het leven bepalen van een eenzame vrouw.

Lees hier de boekentip
Meer over ‘Op alles wat ik ben’