«Een vlot geschreven, aantrekkelijk verhaal dat de aandacht goed vasthoudt.» – Fred Koekoek

Lucia_defOver ‘Het afscheid van Lucia’ van Ton van Reen voor NBD / Biblion, 21 januari 2021:
Een historische roman die speelt in de vroegmoderne periode of de tijd van ontdekkers en hervormers, namelijk tussen 1551 en 1555. Het verhaal wordt verbonden met 2020 door de inleiding en de epiloog die het verhaal diepte geven. Hierin vinden twee nichtjes van 13-14 jaar op zolder oude schriften waarin hun overgrootmoeder verhalen over de geschiedenis van hun familie vertelt. Lucia van Eyll is van adellijke afkomst en tussen de 10 en 15 jaar als het verhaal speelt. Zij krijgt te maken met de problemen van zowel rijke als arme mensen. Zo wordt een van de bediendes tot heks verklaard en moet zij zelf het klooster in omdat er geen geld is om haar uit te huwelijken. Een vlot geschreven verhaal dat de aandacht goed vasthoudt. Er zijn 23 korte hoofdstukken met een woordenlijst, een personenlijst en een aantal bronnen. Er zijn geen illustraties buiten het voorplat met Huis de Berckt en Lucia. Het verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen in de familie van Eyll op kasteel ‘De Berckt’ (Baarlo). De auteur heeft vele (jeugd)boeken geschreven, onder meer ‘De bende van de bokkenrijders’. Technisch goed te lezen door kinderen vanaf ca. 10 jaar (korte hoofdstukken, korte zinnen en veel dialogen), inhoudelijk ook geschikt voor jongeren tot 18 jaar (aantrekkelijk verhaal). Vanaf ca. 10 jaar.
Meer over ‘Het afscheid van Lucia’
Meer over Ton van Reen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Hoe bizar, vergezocht en fantastisch de verhalen ook zijn, je blijft lezen.» – Mirjam Scholten

VoorplatBuitenaards-75Over ‘Buitenaards koraal’ van Mark de Haan voor NBD/Biblion, 21 januari 2021:
Verhalenbundel. Een jongen weigert met zijn ouders mee te gaan naar de moskee, waar zijn vader gevraagd is te komen lezen. Een aantal pubers voert in een midzomernacht een geheime operatie uit, waarbij de drank vloeit. Een dramadocente krijgt de zorg over een hond toevertrouwd van een vrouw die zegt naar een andere wereld te vertrekken. Een van twee teruggetrokken samenwonende mannen gaat naar een klassenreünie. Het laatste verhaal gaat over serumdipity, een samengaan van serum en serendipiteit – het een vinden terwijl je iets anders zoekt. Het serum zou de intelligentie beïnvloeden, maar hoe? Een antivaxxer met invloed haakt er op aan. Wat de verhalen gemeen hebben is dat de personages bedrogen uitkomen. Ze willen ergens heen, iets bereiken, hun eigen weg gaan, maar het lukt niet. Lijkt de wereld in het eerste verhaal nog op de onze, later komt de lezer in andere universums terecht en kan zijn hoofd gaan tollen. Hoe bizar, vergezocht en fantastisch de verhalen ook zijn, je blijft lezen. De auteur paart een uitstekende pen aan fijne humor en soms onnavolgbare fantasie.
Meer over ‘Buitenaards koraal’
Meer over Mark de Haan bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Jammer dat de Vuelta door corona niet in Utrecht kon starten maar deze roman maakt veel goed.»

VoorplatEtappe-75Over ‘De fatale etappe’ van Hans van Hartevelt op Por Favor, jrg. 5 nr. 1, winter 2021:
Jaloezie, achterdocht, doping, een fietsende vrouw en een moord: ingrediënten, die ‘De fatale etappe’, de nieuwste roman van Hans van Hartevelt, een stevig gekruide lading geven. In zijn wielerthriller voert hij de eeneiige tweeling Miquel en Marco Muñoz op, die als renners van de Mexicaanse ploeg La Tienda de Salud het Europese wielrennen op stelten zetten. Miquel heeft al de Giro en de Tour gewonnen en staat nu op het punt om ook de Vuelta op zijn erelijst te schrijven: een ongehoorde hattrick! Maar de concurrentie vermoedt vuil spel – wisselen ze tijdens de koers van identiteit en doet Marco zich als Miquel voor of andersom? – en daarom smeden ze plannen om de Mexicaanse tweeling een spaak in het wiel te steken. Het verhaal wordt nog gecompliceerder door een moord en een vrouw die zich in het peloton begeeft. Jammer dat de Vuelta dit jaar door corona niet in Utrecht kon starten maar deze roman maakt veel goed.
Meer over ‘De fatale etappe’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De dichter richt zich op het kortere vers, fris en met de nodige diepgang!» – André Oyen

DaanenOver ‘De heilige cohesie van water’ van Jos van Daanen op Ansiel, 19 januari 2021:
(…) Zijn debuutbundel bestond uit één lang gedicht wat op zich wel een origineel geheel vormde. Voor zijn nieuwe dichtbundel ‘De heilige cohesie van water’ heeft de dichter zich weer op het kortere vers gericht. De bundel telt tien samenhangende gedichten van elk 14 versregels plus het gedicht ‘Hij is de Millennial’ op het achterplat van het omslag. In deze gedichten speelt water een centrale maar ook magische rol. Water vormt zich tot zeven zeeën die kunnen bewandeld worden, en water kan ook boten met vluchtelingen naar een beter leven… of de dood brengen. De man die in veertig weken de zee bewandelt is een millennial met hipsterbaard. Van alpha tot omega is de cohesie van water al dan niet religieus aanwezig. Het is een frisse bundel met toch ook de nodige diepgang!
Lees hier de recensie
Meer over ‘De heilige cohesie van water’
Meer over Jos van Daanen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Gesneuveld voor een regering die niet in wilde zien dat het koloniale tijdperk voorgoed voorbij was.» – Maureen Welscher

Opmaak 1Interview met Sanne Biesheuvel over ‘Oorlog aan de overkant’ op Meer dan babipangang, 14 januari 2021:
De vader van schrijfster Sanne Biesheuvel – bekend van het boek ‘Oorlog aan de Overkant’ – werkte als hospik tijdens de politionele acties. Gedesillusioneerd kwam hij terug maar de liefde voor Indonesië is altijd gebleven. Die liefde bracht hij over op zijn dochter. Na de capitulatie van Japan in 1945 riepen Soekarno en Hatta op 17 augustus 1945 de onafhankelijkheid uit: de Republiek Indonesië. Er volgde een gewelddadige periode waarin Indonesische groeperingen, gevoed door nationalistische gevoelens, duizenden Nederlanders, Chinezen en Indische Nederlanders doodden. Ondertussen beschouwde Nederland zich, ook na het uitroepen van de onafhankelijkheid, nog steeds als soeverein. Vanuit Nederland vertrokken tussen 1945 en 1949 200.000 militairen naar Indonesië. Eén van hen was de vader van Sanne Biesheuvel.
Lees hier het interview
Meer over ‘Oorlog aan de overkant’
Meer over Sanne Biesheuvel

«Harman Nielsen is een echte taalkunstenaar.» – André Oyen

VoorplatHetMeer-75Over ‘Het Meer’ van Harman Nielsen op Ansiel, 16 januari 2021:

(…) Diyan is een teruggetrokken, ietwat autistische jonge fotograaf. (…) Door de kunst van de fotografie kan hij de dingen zien die er niet zijn of toch moeilijk te zien zijn. Op een ochtend waagt hij zich voor zijn foto’s op verboden terrein in een oude fabrieksruïne, die volkomen verlaten had moeten zijn en gewoontegetrouw maakt hij er foto’s. Wanneer hij thuis de foto’s ontwikkelt merkt hij dat op de foto’s een meisje staat dat hij niet gezien heeft toen hij op de plaats was. Het meisje fascineert hem dusdanig dat hij terug wil naar die fabrieksruïne ook al roept dat nogal wat angst bij hem op. Harman Nielsen is een echte taalkunstenaar, met zijn beeldend maar ook poëtisch taalgebruik weet hij de juiste sfeer bij de juiste creatie te scheppen. Het verhaal roept zodanig spanning en medeleven op dat je het hoofdpersonage in bescherming zou willen nemen. Door de kracht van de verbeelding en de magie van het woord is ‘Het Meer’ een mooi, haast breekbaar verhaal geworden.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het Meer’

«Schudt schijnbaar achteloos jamben rond in een kwatrijn met omarmend rijm.» – Jeroen Heuvel

VoorplatEiland-75Over ‘Het eiland en andere gedichten’ van Michiel van Kempen in Antilliaans Dagblad, 9 januari 2020:
(…) ‘Het eiland en andere gedichten’, 75 bladzijden, 6 afdelingen. (…) Versregels die opvallen bij deze letterkunstenaar zijn ‘die natie kent noch taal’ en ‘verraderlijk glad / voor wie de tekens niet verstaat’, wat verdomd lijkt op de titel van Van Kempens eerste dichtbundel ‘Wat geen teken is maar leeft’ van acht jaar geleden. Daarin ook al prachtige regels, ‘Hoe toch kan een taal die wij beiden / vanaf de eerste aai blindelings spraken / met open ogen zo ontregeld raken.’ over de tragedie van de onbegrepen communicatie tussen een letterkundige en zijn geaaide. Wat heb je er aan om literatuur zo grondig te begrijpen, of dat te vermoeden in ieder geval, maar de huistaal mis te verstaan? (…) Van Kempen heeft een eigen stijl, is zeer belezen en kent alle kneepjes van het ambt, schudt schijnbaar achteloos jamben rond in een kwatrijn met omarmend rijm voor Shrinivási, maar is ook vrij om te experimenteren – met vorm en inhoud – wanneer hij in de donkere kamer filmpjes en foto’s ontwikkelt en fixeert. Van Kempen hoort als artiest thuis in de categorie Hieronymus Bosch, en als poëet tussen de twee dichters (…) Lucebert en Jan Campert. In de zesde en laatste afdeling, ‘Verzoeke geen rouwbeklag’ 8 afscheidsgedichten voor vrienden, al dan niet artiesten, van Michiel die in 2018 of 2019 zijn overleden, bijvoorbeeld het eerder genoemde kwatrijn voor de van oorsprong Surinaamse maar lang in Curaçao geleefd hebbende Shrinivási. Bijzondere gedichten, die beklijven. (…).
Lees hier of hier de recensie ‘Een ACB van Michiel van Kempen’
Meer over ‘Het eiland en andere gedichten’
Meer over Michiel van Kempen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Onderhuidse spanning heel subtiel en knap verwerkt.» – Hanneke Tinor-Centi

VoorplatOnomkeerbaar75Over ‘Onomkeerbaar’ van Ines Nijs op Reading & Writing, 12 januari 2021:
‘Onomkeerbaar’ is het aangrijpende verhaal over een jonge vrouw die op zoek gaat naar haar afkomst en het verhaal van haar ouders. Als decor van haar debuutroman heeft Ines Nijs gekozen voor de omgeving Mechelen. Nijs geeft met dit debuut blijk over een fraaie schrijfstijl te beschikken en haar verhalend vermogen is zeker ook in orde. De constructie van het verhaal is uitgekiend. Veelal kabbelt het verhaal voort om zo nu en dan ineens in een volgende versnelling te schieten. Toch is er, ook tijdens de kalmere gedeelten, continu een onderhuidse spanning aanwezig. Heel subtiel en knap verwerkt. Overigens is ook het vermogen van de auteur om de omgeving en situaties te schetsen, zeer goed. De personages zijn bovendien heel goed gekarakteriseerd, terwijl ze toch zeker niet ‘standaard’ zijn en de emoties van haar personages, vooral die van Zoé uiteraard, zijn fraai in woorden gevat. Kortom, een veelbelovend debuut van deze Nijs waar we ongetwijfeld nog meer van gaan horen (lezen)!
Lees hier de recensie
Meer over ‘Onomkeerbaar’

«Whodunnit geeft inkijk in het wel en wee van het wielrennen.» – Marinus van de Velde

VoorplatEtappe-75Over ‘De fatale etappe’ van Hans van Hartevelt op ThrillZone, 10 januari 2021:
(…) Van Hartevelt biedt een interessante inkijk in de buik van het peloton en gebruikt daarvoor fictie en non-fictie door elkaar. (…) Van Hartevelt schrijft op een goede manier. Hij neemt de rust om in het begin alle hoofdrolspelers te introduceren. Zodoende leert de lezer de personages kennen. Daarna voert de auteur de snelheid steeds wat meer op, helemaal wanneer er een dodelijk ongeval (?) gebeurt. De grote vraag rijst dan: wat is er gebeurd, en vooral: wie heeft het gedaan? (…) Wat Van Hartevelt goed doet, is een inkijk geven in het wel en wee van het wielrennen. De onderlinge concurrentie en steeds ook de vraag; is, wat gebeurt, en is het wel eerlijk? (…) Ook het ploegensamenspel wordt door de auteur goed neergezet. Daarmee is ‘De fatale etappe’ een interessant boek voor de liefhebbers van het wielrennen, en ook voor de niet-liefhebbers; voor hen zal het allemaal nieuw zijn. (…) Van Hartevelt heeft een interessante whodunnit geschreven tegen de levendige achtergrond van het peloton.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De fatale etappe’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Luchthartig met een vleugje ironie, maar daardoor komt de boodschap wel keihard binnen.» – Maurice Broere

VooprlatMollenOver ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’ van Els de Groen op MeanderMagazine, 28 december 2020:
‘Huidhonger’ is een woord dat de laatste maanden vaak te horen is. Covid-19 heeft toegeslagen en het gevolg is dat we elkaar niet meer mogen aanraken. Allerlei gewoontes bij begroeten zijn doorbroken en dat kost velen moeite. In dit gedicht komt wel een bijzondere vorm van huidhonger voor die nog een stap verder gaat dan het gemis van een handdruk, een schouderklop of een afscheidskus. Het vers werkt prachtig naar een climax. (…) Mooie zinnen, waarin geen woord te veel staat. (…) Het sonnet ‘Jachtoffers’ is opgebouwd uit tegenstellingen, waardoor contrast ontstaat. De derde strofe is prachtig door de compactheid en de assonanties (door, kogel, dood / katern, bekendmaakte, hare). (…) ‘Verdinging’ staat niet in Van Dale, maar uit de context begrijp je onmiddellijk wat de betekenis is, in dit verband betekent het van een dier een ding maken. Hier ook weer de tegenstelling als stijlmiddel. (…) De dichter probeert ons bewust te maken waar we mee bezig zijn en wat er namens ons gebeurt. Het is absoluut geen betweterig, drammerig werk, ook niet zwaarmoedig of sentimenteel eerder luchthartig met een vleugje ironie, maar daardoor komt de boodschap wel keihard binnen. Interessante bundel die het lezen dubbel en dwars waard is. (…) De bundel is mooi vormgegeven met illustraties van cartoonist Len Munnik die onlangs de Inkspotprijs 2020 won. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer