Archive for the Recensies category

«Je moet wel van goeden huize komen, wil je dit boek overtreffen.» – Alfred Birney

Standard post by webmistress on May 27, 2015
Comments are off for this post


VoorplatRoepdervertenOver ‘Roep der verten’ van Lutgard Mutsaers op Indisch Anders, 26 mei 2015:
Toen Tjalie [Robinson] in 1972 het boekje De krontjong guitaar van Rosalie Grooss liet verschijnen, schreef hij dat ‘het boekje in de toekomst zeker nieuwe studies zou opwekken’. We hebben er 42 jaar op moeten wachten, maar nu ligt er dan zo’n nieuwe studie: Roep der verten; Krontjong van roots naar revival. De auteur van het boek is niemand minder dan Lutgard Mutsaers, van het veelgeprezen boek Rockin’ Ramona (1989) over Indorock. Waar haar voorgangster de (krontjong-)gitaar in het breedst mogelijke perspectief zet, is voor Mutsaers de geschiedenis van de krontjong exclusief verbonden met de geschiedenis van de Indo.
Het boek telt ruim 550 dubbelkoloms gedrukte bladzijden, bevat 27 hoofdstukken, een nawoord, een register, een pakhuis vol eindnoten, een cd met 25 krontjongtracks en een inlegvel van een striptekenaar. […]
Mutsaers heeft het voor elkaar gekregen om de eerste serieuze geschiedenis van de krontjongmuziek neer te zetten. Mutsaers boek is duizelingwekkend en moet dan ook gelezen worden alsof je naar een groot krontjongorkest luistert. Volg eerst de melodie, zoek dan de cello, daarna de ukeleles, en pas dan zie je de rijkdom.
Lees hier de bespreking
Meer over ‘Roep der verten’

«Een piepjonge dichter die in feite een geboren prozaïst zal blijken.» – Stefan van den Bossche

Standard post by webmistress on May 27, 2015
Comments are off for this post


VoorplatTemepelsWoestijnen75Over ‘Tempels in woestijnen’ van Boeli van Leeuwen in Poëziekrant, mei-juni 2015:
Ondanks het feit dat de romancier Boeli van Leeuwen (1922-2007) zelf afstand nam van zijn vroege gedichten, werd recent zijn debuutbundel uit 1947, Tempels in woestijnen, heruitgegeven. Van Leeuwen was jurist van opleiding en vervulde verscheidene beleidsfuncties op Curaçao. Het leven in de overzeese gebiedsdelen speelt dan ook een belangrijke rol in zijn werk, en wordt erin gekoppeld aan motieven van seksualiteit, schuld en verantwoordelijkheid. Het feit dat deze eerste gedichten voor geïnteresseerde lezers onvindbaar waren geworden en voor velen zelfs onbekend waren gebleven, zette de uitgever ertoe aan dit door insiders als een ‘sterk debuut’ bestempeld kleinood opnieuw in de belangstelling te brengen. […] Van Leeuwen experimenteert in deze debuutbundel met uiteenlopende vormen, van kwatrijnen en sonnetten tot epische, sterk narratieve gedichten die gebeurlijk naar het prozagedicht neigen. Dat epische lijkt van Antilliaanse inslag – het was al eigen aan zijn meer bekende romans.
Meer over ‘Tempels in woestijnen’

«Er stroomt een weldadige scheut adrenaline doorheen.» – Wilbert Voets

Standard post by webmistress on May 27, 2015
Comments are off for this post


VoorplatSpiegelerOver ‘Krijgskunst’ van Brigitte Spiegeler in Poëziekrant, mei-juni 2015:
Het leven gelijkt een krijg en overleven is de kunst. Ziedaar het wereldbeeld dat onze vitale, multigetalenteerde (beeldende kunst, advocatuur, poëzie) debutante oproept. […] Ze laat de talige scherven en brokstukken als een spoor achter zich, voor ons als arenlezers achter de maaiers, terwijl zij zelf aan de horizon uit beeld galoppeert. De combinatie van deze vlucht vooruit met het gekozen militaire register, maakt dit debuut tot een poëtische Charge of the Light Brigade, eerder dan dat de inhoud een fictieve oorlogskroniek zou zijn. De oorlog is een metafoor voor het voortdenderende, chaotische leven en dus is net als in de liefde alles geoorloofd. En dat is wat Spiegeler zoekt: zichzelf zonder restrictie uitdrukken.
Besproken in de rubriek ‘Het Debuut’, waarin opmerkelijke debuutbundels worden belicht.
Meer over ‘Krijgskunst’

«Krontjong is wereldmuziek pur sang.»

Standard post by webmistress on May 14, 2015
Comments are off for this post


VoorplatRoepdervertenOver ‘Roep der verten’ van Lutgard Mutsaers in EAST Down Under [19de jrg. nr. 1, Lente 2015], 13 mei 2015:
Zowel Indonesië als Maleisië verkopen krontjong als cultuureigen muziek. De muziekstijl gaat vijf eeuwen terug, naar de tijd dat de Portugezen nieuwkomers waren in Zuidoost-Azië. Toen de VOC het stokje overnam, had krontjong al wortel geschoten. Momenteel beleeft het concept van nieuwe muziek in ‘krontjong’ in Nederland een artistieke revival, met Ernst Jansz (oprichter van de band Doe Maar) als bekendste gezicht. Nergens klinkt krontjong zoals hier. (…) Krontjong made in Holland is klaar voor het wereldmuziekcircuit.
Lees hier het artikel
Meer over ‘Roep der verten’

«Een erg boeiend en ontroerend verhaal dat lang bijblijft.» – Dettie H.

Standard post by webmistress on May 10, 2015
Comments are off for this post


WiersingaVoorplat2_Opmaak 1.qxdOver ‘Het paviljoen van de vergeten concubines’ van Pim Wiersinga op Leestafel.info, 28 april 2015:
China eind 18de eeuw. In deze roman in brieven lezen we het verhaal van de vrouwelijke keizerlijke tolk tweede klasse genaamd Cao Baoquin. Zij verblijft in het Paviljoen van de Vergeten Concubines, in feite is het een fraaie naam voor het afgesloten verblijf na verbanning van het keizerlijke hof. […] In haar brieven aan de keizer vraagt ze om vrijlating en vertelt ze hoe het meesterwerk van Xequin Droom van de Rode Kamer tot stand kwam en welke rol zij in dat boek speelt. […] De brieven van Cao Baoquin zijn met veel omzichtigheid geschreven, Zij probeert zoveel mogelijk de keizer te eren maar evengoed zegt zij in alle voorzichtigheid en met veel egards wat zij op haar hart heeft. De taal die zij gebruikt is voorzien van vele bijzinnen en uitweidingen om vooral de keizer niet te ontrieven. Het is verbluffend hoe Pim Wiersinga zich heeft weten te verplaatsen in de taal, tijd en omstandigheden van Cao Baoquin.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het paviljoen van de vergeten concubines’

«Een mooi en veelzijdig literair tijdschrift.» – Thijs Kramer

Standard post by webmistress on April 27, 2015
Comments are off for this post


Extaze13VoorplatOver ‘Extaze 13’ in Den Haag Centraal, 24 april 2015:
Vijf jaar Extaze, Haags literair tijdschrift gaat tegen tijdgeest in. (…) Een dapper plan dus van een stel Haagse literatuurfanaten om in 2010 een nieuw literair tijdschrift te beginnen. En het resultaat mag er zijn. Viermaal per jaar een mooi verzorgd tijdschrift van een kleine honderd bladzijden. Vanaf het eerste nummer heeft vormgeefster Els Kort een onderscheidende vorm te pakken. Samen met Cor Gout vormt ze de redactie. Daaromheen zwermt een groepje mensen dat regelmatig bijdragen levert. ‘Extaze’ plaatst veel stukken van Haagse schrijvers, maar is allerminst een puur Haagse bedoening. Neem het dertiende en jongste nummer dat als thema heeft ‘echt en onecht’. Er staat een bewerking in van een interview van Cor Gout met filosoof Maarten Doorman. Het is een mooi onderzoekend stuk waarin Doorman de authenticiteit onderzoekt in politiek, media, onderwijs, kunsten. Van Boudewijn van Houten is een essay geplaatst over schrijven en schrijvers. (…) Huub Koch schrijft een essay in de vorm van een kort verhaal (of andersom): ‘Vanaf mijn vroegste jeugd hebben twee dingen me gefascineerd: kunst en de dood.’ (…) Van een neiging tot lichtvoetigheid kun je de makers van Extaze niet betichten. Toch is het een mooi en veelzijdig literair tijdschrift.
Lees hier de recensie
Meer over Extaze 13

«Prachtig hoe vorm en inhoud een eenheid vormen.» – Els Moor

Standard post by webmistress on April 22, 2015
Comments are off for this post


VoorplatNjaiInem75Over ‘Njai Inem’ van Barney Agerbeek in De Ware Tijd Literair, 18 april 2015:
Een roman over contractarbeiders in Nederlands-Indië die de historische realiteit vanuit alle partijen weergeeft. (…) Een ‘njai’ was in de koloniale plantagetijd in Nederlands-Indië een inheemse vrouw die gedwongen werd samen te leven met een Nederlandse man, haar ‘toean’ (meester). (…) Het bijzondere van de roman is dat het leven van de inheemse arbeiders op de plantages niet vanuit de Nederlandse kolonialen beschreven wordt, maar vooral vanuit het perspectief van de inheemse contractarbeiders zelf. De thematiek, hoe onmenselijk de inheemse contractarbeiders vaak behandeld werden op plantages van rijke Hollanders, is er een waarover Hollanders niet graag schrijven en al helemaal niet vanuit het perspectief van de ‘slachtoffers’! Hier gebeurt dat wel. (…) Maar aan ieder goed verhaal zitten altijd menselijke en onmenselijke kanten en zo is het ook met deze roman. De ‘toean’ met wie Inem het bed moet delen, al wil ze dat absoluut niet, heeft ook zijn goede kanten, kan heel menselijk zijn. (…) Prachtig hoe in deze korte roman vorm en inhoud een eenheid vormen. Agerbeek schrijft beeldend. Het boek leest prettig. De mensen hun ervaringen beleven we mee en het tropische landschap, dat prachtig is, wordt zo beschreven dat we het voor ons zien.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Njai Inem’

«Een gedurfd boek.» – Zadok Samson

Standard post by webmistress on April 16, 2015
Comments are off for this post


WiersingaVoorplat2_Opmaak 1.qxdOver ‘Het paviljoen van de vergeten concubines’ van Pim Wiersinga op Boekennieuws.nl, 29 januari 2015:
Een historische briefroman die zich afspeelt in het China van 1792. De brieven zijn vooral geschreven door het hoofdpersonage, Vrouwe Cao, een tolk. (…) Vrouwe Cao schijnt af te stammen van een schrijver, Cao Xueqin, die in 1763 overleed. Xueqin schreef ooit het boek ‘Droom van de Rode Kamer’ en deze wordt tijdens de gevangenschap van Vrouwe Cao uitgegeven. Het volk is er dol op, het Hof minder (…) Het sterkste element van het boek is vooral de stijl waarin het is geschreven. Het neigt naar het theatrale, maar Wiersinga hanteert met strakke hand een mooie, poëtische stijl met daarin veel beelden en metaforen. Het is soms of de vraag of men ook echt op een dergelijke wijze met elkaar communiceerde, esthetisch gezien is het erg knap gedaan. (…) Zeker lezers die geïnteresseerd zijn in Chinese geschiedenis zullen aan hun trekken komen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het paviljoen van de vergeten concubines’

«Wat voor mens durft de dood in het gezicht te blaffen?» – Ivan Sacharov

Standard post by webmistress on April 10, 2015
Comments are off for this post


VoorplatTemepelsWoestijnen75Over ‘Tempels in woestijnen’ van Boeli van Leeuwen op MeanderMagazine, 10 april 2015:
Wat wordt bedreigd met uitsterven als (de natuur van) de taal gaandeweg verandert? Sommige formuleringen, opvattingen wellicht. Een lezer mag zich gelukkig prijzen als hij – ontdekkingsreiziger op papier nog altijd – per ongeluk een bedreigde soort tegenkomt. (…) Ik vind dit [‘Moeder van mijn moeder’] een mooi gedicht: met die perkamenten handen die als lichte vleugels op de ogen aan een engel doen denken. Het leven gespot op het moment van de dood, die als schuw wordt voorgesteld: alsof deze hooghartige aristocratische dame hém over de streep moet trekken! Zij was gewend om het voor het zeggen te hebben tijdens haar leven en nu, bij haar dood, is dat niet anders: zij sterft zoals zij geleefd heeft. Dáárom grijpen dood en leven dus in elkaar als ringen: ze passen bij elkaar. En zelfs het gedicht blijkt een ring: het grijpen in de laatste strofe doet weer denken aan de handen uit het begin. Een apart gedicht ook: door de ouderwetse taal die wordt gehanteerd. Wat een goede vondst lijkt van de dichter want vorm (gedicht) en inhoud (vrouwenziel) sluiten zo beter op elkaar aan (inderdaad: alwéér als ringen). Maar dit is niet bedoeld als ouderwetse taal. Dit werd geschreven omstreeks 1947, toen dit taalgebruik nog heel gewoon was. De tijd knaagt blijkbaar niet aan alle dingen; werkt soms zelfs in hun voordeel. (…) Afgezien van de cosmetica (hoofdletters, interpunctie en samengestelde woorden als juichendhelle) is het nog niet zo uit te leggen waarom dit gedicht [‘Luchtgevechten boven een krankzinnigengesticht’] als een bedreigde (dicht)soort kan worden beschouwd. Is het met die ‘scheefgeslagen ziel die God hun uit de hemel zond’ nog teveel gedrenkt in een op christelijke leest geschoeide cultuur? Misschien. (…) [Deze gedichten van Boeli van Leeuwen] getuigen in elk geval van lef. Want wat voor mens durft de dood in het gezicht te blaffen? Durft dat te schrijven: met die juichendhelle kreet, die op het laatst meer hel dan juichend moet zijn geweest. De lezer moge het zelf ontdekken (…) want wie zou het oordeel over dit werk alleen aan een paar stoffige heren willen overlaten?
Lees hier de recensie
Meer over ‘Tempels in woestijnen’

«Wat doe je als je op tv ziet dat het sneeuwt?» – Wim Noordhoek

Standard post by webmistress on April 7, 2015
Comments are off for this post


Extaze13VoorplatOver ‘Extaze 13’ op Avondlog, 7 april 2015:
Wat doe je als je op tv ziet dat het sneeuwt? Je gaat naar buiten om te kijken of het sneeuwt. ‘Echt / Onecht’ is het thema van het nieuwe nummer van tijdschrift Extaze. Verhelderend is de samenspraak in dichtvorm waarin Pieter Boskma zichzelf laat praten met een uit de dood opgestane Gerrit Achterberg. Vooral over de twee ‘opgedoken’ Achterberg-gedichten die Boskma in 2002 plaatste in het tijdschrift Awater. Menigeen trapte erin. (…) En Maarten Doorman, geïnterviewd in Extaze, zegt in zijn ‘De romantische orde': ‘Het bleek, hoezeer het romantisch streven naar authenticiteit telkens juist in kunstmatigheid ontaardde. De hang naar zelfverwerkelijking van het individu bracht het besef van vervreemding mee.’
Lees hier het betreffende log
Meer over inhoud Extaze 13
Meer over Extaze