«De agressie in de wereld verklaard in wonderschoon boek.» – André van Leijen

coverTyfoon8.inddOver ‘Tyfoon’ van Rob Verschuren op Trefpunt Azië, 19 mei 2018:
Zo langzamerhand krijg ik het idee dat we voor het betere boek niet meer bij de grote uitgeverijen moeten zijn. Want steeds meer bepaalt de lezer wat de schrijver schrijft. Dat is commercieel verantwoord. Het zijn juist de kleine uitgeverijen waar het borrelt en waar de schrijver bepaalt wat de lezer te lezen krijgt. En als dat een goede schrijver is, neemt hij je mee en voert je naar gebieden waar je nog nooit bent geweest. Eén zo’n schrijver is Rob Verschuren. Met zijn nieuwe roman ‘Tyfoon’ voert hij je mee naar een onbepaald land, dat veel overeenkomsten heeft met Vietnam. Maar juist door de naam van het land niet te noemen, krijgt zijn verhaal een universele betekenis. (…) In de wereld die de schrijver schept, ontmoeten we drie kinderen, twee jongens en een meisje, die een eeuwig verbond met elkaar sluiten. Dat verbond valt echter gaande het verhaal steeds meer uiteen en uiteindelijk komen de twee jongens, als ze volwassen zijn, tegen over elkaar te staan. (…) ‘Tyfoon’ is een wonderschoon boek waarin aan de hand van de levensgeschiedenis van drie kinderen, de agressie in de wereld verklaard wordt door het onvermogen elkaars taal te begrijpen. Een taal overigens, waarmee Rob Verschuren zich zo trefzeker bedient.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Tyfoon’
Meer over Rob Verschuren bij Uitgeverij In de Knipscheer

Pollmanns latere leven bleek niet minder hachelijk.

VoorplatSchertsfiguurSchertsfiguur’ van Joost Pollmann in Volkskrant Boeken, 19 mei 2018:
In vijftien tragikomische maar genadeloze verhalen beschrijft Joost Pollmann zijn verleden. Met ouders die er Duitse en katholieke voorliefdes op nahielden, en met wie het merkwaardig afliep. Pollmanns latere leven bleek niet minder hachelijk.
Meer over ‘Schertsfiguur’

«Een kleine ‘Honderd jaar eenzaamheid’.»

coverTyfoon8.inddOver ‘Tyfoon’ van Rob Verschuren op bol.com [esenco], 11 mei 2018:
‘Tyfoon’ van Rob Verschuren is een kleine ‘Honderd jaar eenzaamheid.’ Klein vanwege zijn omvang. Klein vanwege het beperkt aantal personages. Honderd jaar eenzaamheid, vanwege de drie vrienden die een leven lang worden gevolgd en o.a. door een burgeroorlog uit elkaar groeien. Honderd jaar eenzaamheid ook, omdat er in deze roman nogal wat magische dingen voorkomen. Daarmee houdt de vergelijking met Márquez’s grootse roman op. ‘Tyfoon’ is geschreven in een volkomen eigen stijl, zoals we die hebben leren kennen in Verschurens debuut, de verhalenbundel ‘Stromen die de zee niet vinden.’ Die eigen stijl kenmerkt zich door een sfeervol en zintuigelijk proza. Er is geen ontkomen aan: je ruikt de vis op de markt, en bent zelf aanwezig op die markt. Aan de vormgeving van de zinnen, het detail en de vergelijkingen valt veel te genieten. Regelmatig zijn de vergelijkingen en beschrijvingen van een poëtische schoonheid. Over een klein meisje: ‘Onder haar T-shirt tekenden spitse schouderbladen zich af als de samengevouwen vleugels van een insect.’ En dat zonder dat zij de loop van het verhaal in de weg staan. Dat komt ook omdat de ene zin heel natuurlijk de andere zin voortbrengt. Je blijft doorlezen. Binnen de roman ontwikkelt zich een onderhuidse spanning in de drie hoofdpersonages Vinh, Duc en Mai, die vroeg of laat aan de oppervlakte zal moeten komen. Die spanning is gekoppeld aan een dreigende tyfoon. Mooi vond ik de totaal onverwachte wending in de climax. In die climax wordt het motto van de roman schitterend uitgewerkt: ‘It’s hard to hold the hand of anyone who is reaching for the sky just to surrender’ (Leonard Cohen – The Stranger Song). Wanneer je ‘Tyfoon’ voor de tweede keer leest, merk je hoe doordacht hij is opgebouwd. Bijvoorbeeld: in een paar zinnen staat op pagina 12 en 13 het lot van de drie hoofdpersonages al min of meer vast. Over Mai valt er daar te lezen: ‘Ze leek op weg een van die stevige, huiselijke vrouwen te worden die als baken en reddingsboei dienen voor mannen met wilde, onbegrepen en rampzalige verlangens.’ Met die zin is de hele roman samengevat. Door de hele roman heen blijkt alles met alles te zijn verbonden. Een must voor iedereen die de stijl even belangrijk vindt als de inhoud.
Meer over ‘Tyfoon’
Meer over Rob Verschuren bij Uitgeverij In de Knipscheer

De website bij ‘Schertsfiguur’ van Joost Pollmann is digitaal supplement bij het boek.

VoorplatSchertsfiguurVoetnoot ‘De schuldige’ uit ‘Schertsfiguur’ van Joost Pollmann in Argus, jrg. 2, nummer 30. 15 mei 2018, p.17:
Als bundeling van zijn mémoires is ‘Schertsfiguur’ behoorlijk compact. Daarom is aan het boek een gelijknamige website toegevoegd, waar beelden, teksten en terzijdes een plek krijgen die relevant en/of amusant zijn. Klik bovenaan op ‘15 stukken’ en via de balletjes aan de rechterzijde kom je langs alle voetnoten. De tweewekelijkse krant Argus koos de digitale voetnoot bij het 6de verhaal in het boek ‘De schuldige’ om af te drukken in haar kolommen.
Klik hier voor de website
Klik hier voor het artikel in Argus
Meer over ‘Schertsfiguur’

«Dit boek schreeuwt om verfilming.» – Jona Lendering

VoorplatGrunwald75Over ‘Het geheim van mevrouw Grünwald’ van Diana Tjin op Mainzer Beobachter, 15 juli 2018:
(…) Maar het is natuurlijk in de eerste plaats een roman, waarin vier verhaallijnen door elkaar lopen. Dat lijkt complexer dan het is. Om te beginnen is daar de raamvertelling over de jonge Anna, die ergens begin jaren negentig op bezoek gaat bij de stokoude mevrouw Grünwald. De laatste komt wat meer uit de verf dan de eerste, maar zij is dan ook de eigenlijke hoofdfiguur van de roman. Ook Anna heeft echter een eigen verhaal – ze komt uit een disfunctionerend gezin – dat eveneens uit de doeken wordt gedaan en dat, vanzelfsprekend, iets te maken blijkt te hebben met de wederwaardigheden van mevrouw Grünwald. De derde en meest wrange verhaallijn is hoe mevrouw Grünwald in de jaren vijftig naar Nederland kwam: een land dat in meer dan één betekenis kil was voor de nieuwkomers. (…) En tot slot is er het vierde verhaal, waar het (getuige de documentatie achterin het boek) Tjin het meest om is te doen: dat van de internering van de Duitse Surinamers. (…) Ik ga ervan uit dat wat Tjin hierover vertelt, grotendeels waar is. Bijvoorbeeld dat de detentie zeven jaar duurde: niet van mei 1940 tot mei 1945, maar tot februari 1947. Bijvoorbeeld dat de meeste Duitse Surinamers nooit in Duitsland waren geweest. (…) En bijvoorbeeld de absurditeit dat prins Bernhard, die toch ook Duitser was, in 1942 op bezoek kwam in Paramaribo. Uiteraard was de detentie onvergelijkbaar met wat er is gebeurd in de Jappenkampen en de Duitse concentratiekampen. Het aardige van de roman van Tjin is dat ze mooi toont hoe de detentie toch traumatisch kon zijn. (…) En dan moet het verblijf in Nederland nog komen, waar Grünwalds kinderen het heel moeilijk krijgen. (…) Ik kan trouwens de gedachte niet onderdrukken dat dit boek, met dat leuke contrast tussen het Suriname van de jaren veertig en het Amsterdam van 1990, ronduit schreeuwt om verfilming.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het geheim van mevrouw Grünwald’

«Het gedicht als eenmalige mindmap van associaties.» – Peter J.R. Vermaat

VoorplatSchoonspringer75MetRandOver ‘De schoonspringer’ van Jos van Daanen op Meander Magazine, 17 mei 2018:
Het getuigt van enige durf om te willen debuteren met één lang gedicht. Het schrijven van zeer lange gedichten is sowieso een geheel andere tak van sport dan het maken van kortere verzen. (…) Het gedicht ‘De schoonspringer’ van Jos van Daanen beschrijft de val, nee de sprong, van de hoofdpersoon, de schoonspringer, van een flatgebouw van 23 verdiepingen, waarbij ‘de film van zijn leven’ aan hemzelf, maar ook aan het hooggeëerd publiek, de jury, de lezers, wordt getoond. Op iedere verdieping van het gebouw huist een wezen of een groep mensen, van waaruit gereflecteerd wordt op de springer en vice versa. Tussendoor klinkt commentaar van de coach. (…) ‘De schoonspringer’ is minder een compositie dan een improvisatie (…). In de taal tussen afsprong van de 23ste en doodklap op de begane grond schieten de woorden als vangarmen de werkelijkheid van heden en verleden in, waarbij de gelegde verbanden even als bliksemstralen aan de hemel oplichten, maar kort daarna weer door andere vormen worden vervangen. Het gedicht als eenmalige mindmap van associaties is een keuze, een gevolg van de kijk van de dichter op de wereld om hem heen. (…) De grondvorm is een tekst met hyperlinks, waarmee tijdens het lezen van het grotere geheel de dichter via een terzijde de lezer in het oor fluistert. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De schoonspringer’
Meer over Jos van Daanen op deze site

«Een knap en geniaal poëziedebuut!» – André Oyen

VoorplatSchoonspringer75MetRandOver ‘De schoonspringer’ van Jos van Daanen op Ansiel, 29 april 2018:
(…) Iemand springt vanaf de 23ste verdieping naar beneden springt en wil de film van zijn leven zien. Vele blikken volgen ‘deze schoonspringer’ in zijn vlucht naar beneden, maar de blik van de coach is toch wel de meest analyserende. Hoe dichter ‘de schoonspringer’ bij de grond komt, hoe duidelijker de verdorvenheid van de wereld en hoe meer beelden zich in het hoofd van ‘de schoonspringer’ opstapelen, hoe meer symbolen op de lezer afstormen. Een knap en geniaal poëziedebuut!
Lees hier de recensie
Meer over ‘De schoonspringer’
Meer over Jos van Daanen op deze site

«Lichtvoetig en genadeloos.» – Theo Jordaan

VoorplatSchertsfiguurOver ‘Schertsfiguur’ van Joost Pollmann op Alles over boeken en schrijvers, 10 mei 2018:
(…) De verhalen zijn soms uiterst komisch door ongemakkelijke situaties waarin de verteller zich bevindt en de manier waarop zijn omgeving zich gedraagt. Maar bijna elk verhaal heeft ook een diepere laag die vaak een behoorlijke mate van tragiek in zich draagt. De vijftien verhalen schetsen een beeld van de jonge Joost Pollmann opgroeiend in een katholiek nest met familieleden met ongezonde belangstelling voor alles wat Duits is, gevolgd door een aantal belevenissen tijdens zijn reizen door Europa en zijn activistische periode in de krakersbeweging, eindigend met zijn wederwaardigheden als vader, echtgenoot en man van middelbare leeftijd. Lichtvoetig en genadeloos vertelt Joost Pollmann zijn persoonlijke geschiedenis. De illustraties van tekenaar Paul van der Steen vervolmaken dit zeer geslaagde boek dat een groot lezerspubliek verdient (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Schertsfiguur’

«Zeer knap en origineel verhaal.» – André Oyen

CapgrasOver ‘De blauwdruk van Capgras’ van Inge Nicole op Ansiel, 8 mei 2018:
Deze roman begint heel mysterieus. Pas na enkele hoofdstukken kan je als lezer de situatie en de personages plaatsen. De dertig korte hoofdstukjes worden steeds ingeleid met een cursief gedrukte inleiding die soms dient als smaakmaker. De roman is een perfecte combinatie van beeld en woord en biedt de lezer ook nog een zeer knap en origineel verhaal.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘De blauwdruk van Capgras’
Meer over Inge Nicole bij Uitgeverij In de Knipscheer