«Mooi tijdsdocument in een prettige en heldere stijl.» – Arjen van Meijgaard

Opmaak 1Over ‘Zwijglicht’ van Theo Stokkink op Extaze, 15 februari 2019:
Met ‘Zwijgplicht’ heeft Theo Stokkink een interessante en veelomvattende familiekroniek geschreven. Hij zet hiermee het werk voort van de Vlaamse schrijfster Elisabeth Marain die in 1994 was begonnen aan een trilogie over de Eerste Wereldoorlog, getiteld ‘De vluchtelingen’. Het derde deel is er echter nooit van gekomen en met haar toestemming heeft Theo Stokkink drie decennia later het laatste deel geschreven. Een belangrijke motivering daartoe was dat zijn moeder, Hélène Borret, de hoofdpersoon is van het grotendeels op historische feiten gebaseerde verhaal. (…) Naast zijn rijke leventje in Amsterdam heeft Theo Borret te maken met de gevolgen van de Eerste Wereldoorlog die het neutrale Nederland zijdelings raken, al was het maar vanwege de vluchtelingen die vanuit Vlaanderen naar Nederland komen. (…) Om toch te voldoen aan de maatschappelijke druk die op homoseksuelen rust om als getrouwde man door het leven te gaan, huwt hij zijn huishoudster, een gewezen prostituee. Wat nog ontbreekt is een kind om het gezinsleven te vervolmaken. (…) De lezer voelt al aankomen hoe het echtpaar aan een kind kan komen. Het gezin zal worden aangevuld met een vondelinge, waarschijnlijk een wees, die met de vluchtelingenstroom is meegekomen. Hier komt Hélène het verhaal binnen. Gedetailleerd schetst Theo Stokkink het leven van de bovenklasse aan het begin van de twintigste eeuw. (…) De exodus van vluchtelingen uit Vlaanderen tijdens de Eerste Wereldoorlog is waarschijnlijk niet bij veel mensen bekend. (…) Het is niet moeilijk de verbinding te leggen met onze tijd, waarin vluchtelingen huis en haard verlaten om elders een nieuw leven op te bouwen. (…) Samen met deze tragiek en de worsteling van Theo over zijn geaardheid kan het centrale thema het best samengevat worden met het begrip ‘identiteit’. In hoeverre wordt je identiteit bepaald door je geboorte, je opvoeding en je eigen keuzes? Daarover zwijgen is klaarblijkelijk niet de juiste oplossing, zeker niet als het zwijgen opgelegd wordt.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Zwijgplicht’
Meer over Theo Stokkink op deze site

«De bundel heeft me meermaals overtuigd van Els de Groens dichterschap.» – Romain John van de Maele

Groen Omslag def2Over ‘Wakker vallen’ van Els de Groen op MeanderMagazine, 15 februari 2019:
(…) Er zijn pretentieloze gedichten die me echt aanspreken, zoals ‘Waarheid’. (…) Els de Groen is vaak een pragmatische dichteres, zoals blijkt uit ‘Hiernamaals’. (…) In een gedicht als ‘Randstad’ treedt ze echter als een geëngageerde, principevaste observeerster naar voren. (…) Niet alleen de ‘Randstad’ werd gekalanderd, ook het leven van de nijvere inwoners van de kuststrook werd door de mangel gehaald. Els de Groen illustreert dit in het gedicht ‘Kijkers’ [met] een tafereel dat behoorlijk kritisch is, maar ook een pragmatische houding verraadt. (…) Het pragmatisme van Els de Groen is niet haar algemeen richtsnoer, het is een dichterlijke houding om soms ongemakkelijke inhouden door te geven. (…) ‘Meisjes’ illustreert niet alleen een verworven inzicht, maar ook dat er verschillende waarheden bestaan, niet in de zin zoals politici en populisten het woord misbruiken, maar in de fenomenologische context die elke vorm van verstehen meebepaalt. (…) De bundel heeft me meermaals overtuigd van Els de Groens dichterschap. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Wakker vallen’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Bijzondere gedichten in een verzorgde stijl.» – Paul Lips

VoorplatSevenster-75Over ‘Bloemen in de regen’ van Arjen Sevenster op Spaarnestroom, 14 februari 2019:
‘Bloemen in de regen’ is de titel van de onlangs verschenen poëziebundel van Arjen Sevenster. Het is een bijzondere verzameling gedichten met verschillende thema’s, in een verzorgde stijl. De bundel is opgedeeld in hoofdstukken, maar wellicht is de omschrijving ‘verzamelingen’ hier meer op z’n plaats, met titels als ‘Zee’, ‘Verlangen’, ‘Vloedlijn’ en ‘Touwladder’. Het openingsgedicht ‘Tijd’ is direct een schot in de roos. De dichter beschrijft het fenomeen ‘tijd’ als ‘een tovenaar die uit het niets / al wat bestaat tevoorschijn haalt’. De tijd zelf blijft onzichtbaar, ‘op schaduwen op zonnewijzers na’. (…) In dit gedicht is de tijd een tovenaar, die met zijn hand het zandglas keert. De schrijver van het vers beseft dat de tijd die je als mens hebt eindig is. (…) Mooi zijn de spirituele regels die Sevenster schrijft. (…) Ook al is het verval, de eenzaamheid en de dood dichtbij, en zingt het verlangen naar de aanwezigheid van een Allerhoogste door de regels heen, er is in ‘Bloemen in de regen’ ruimte voor natuur en een vleugje erotiek. (…)
Lees hier de recensie
Meer over Arjen Sevenster

«Ambitieuze, maar geslaagde debuutroman.» – Theo Jordaan

VoorplatDeweinigen-75Over ‘De weinigen’ van Lucas Hirsch op Alles over boeken en schrijvers, 12 februari 2019:
(…) Lucas Hirsch heeft met ‘De Weinigen’ een ambitieuze, maar geslaagde eersteling afgeleverd. (…) Als de bank waar hoofdpersoon Jonas Staal als Intelligence Officer tijdens de financiële crisis in de problemen komt is een overname onvermijdelijk. Tijdens deze heikele periode doet Jonas Staal diverse onderzoeken tot in de diepe krochten van de financiële wereld. Onderzoeken die die zich meestal in het grijze gebied van wat wettelijk is toegestaan bevinden en met regelmaat de grens ervan overschrijden. (…) De stijl die Lucas Hirsch kiest om het verhaal van ‘De Weinigen’ te vertellen is uitstekend gekozen. Korte, bondige zinnen, soms maar een paar woorden lang, gegoten in stijlvolle roman. ‘De Weinigen’ doet trouwens in veel opzichten denken aan de betere crime noir novel, waarin de hoofdpersoon het lot niet kan ontlopen. Je proeft door de gehele roman heen de kans dat het fout afloopt voor Jonas Staal. Zowel beroepsmatig als privé loopt alles langzaam maar zeker op de klippen. Toch doet dit gegeven geen enkele afbreuk aan de spanningsboog. Sterker nog het verhoogt de spanning. Kortom Lucas Hirsch heeft met ‘De Weinigen’ een geslaagde debuutroman geschreven die smaakt naar meer.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De weinigen’

«Soms zie ik het publiek wel eens denken, wanneer valt er eentje dood neer?» – Ernst Jansz

CCC Inc. 2016 foto Jaap Reedijk Foto Jaap Reedijk

CCC Inc. na 52 jaar nog steeds springlevend, 9 februari 2019:
In 1967 wordt CCC Inc. opgericht in Amsterdam door Joost Belinfante. De band speelt voornamelijk folk en blues-muziek en wordt vanaf 1968 enige tijd geboekt door Lennaert Nijgh. De band bestaat dan uit: Joost Belinfante, viool, zang; Jaap van Beusekom, banjo, zang; Ernst Jansz, wasbord; Huib Schreurs, mondharmonica; Cor van Sliedregt, 12-snarige gitaar en Frank Hoogkamer, theekistbas. Rond 1969 krijgt de CCC haar bekendste bezetting als de laatste twee worden vervangen door Jan Kloos, gitaar en Appie Rammers, bas. CCC is buitengewoon succesvol in het clubcircuit en wordt huisorkest van Paradiso, de Melkweg en de Kosmos. Nadat de groep zichzelf in 1974 heeft opgeheven, gaat zij ondergronds. Vanaf 1995 wordt weer regelmatig opgetreden, inmiddels met Jan Hendriks op gitaar en Richard Wallenburg op bas. Na een jaar sabbatical doet CCC voorjaar 2019 een jubileumtoernee.
Lees hier het artikel ‘CCC Inc. na 52 jaar nog steeds springlevend’ van Hugo Rikken
Voor de speellijst kijk op de website www.cccinc.nl
St. James Infirmary Blues:
Orange Blossom Special:
Wayfaring Stranger:
Old Joe Clarke/Run Mountain:

«Doet de lezer genieten en zet hem aan tot nadenken.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘De stem van het vuur’ van Meine Fernhout, 8 februari 2019:
“Alles is vuur dacht hij. Alles is wat vuur achterlaat, en wat daar tussenin zit, staat in brand. As, rook, walm, hitte en vooral gloed.” (…) Zijn debuutroman ‘De blinde kamer’ uit 2015 is een mooi en intelligent boek dat op een heel geraffineerde manier het bewustwordingsproces van de hoofdpersoon toont. (…) Het bewustwordingsproces van de hoofdpersoon is ook in zijn tweede roman een heel belangrijk item. (…) Derk en Aartje hebben elkaar ontmoet tijdens zijn gastles met een vlammend betoog over ‘Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue?’. (…) Het doek zorgde voor heel wat deining. (…) Ze gaan samenwonen. Helaas wordt bij Derk na een tijdje Parkinson geconstateerd. Hij gaat achteruit, Aartje kan dit niet verwerken en vertrekt. Derk is als het schilderij beschadigd en alleen door een ingrijpende operatie kan er iets aan worden gedaan. (…) Meine Fernhout schreef met ‘De stem van vuur’ een waardige opvolger van ‘De blinde kamer’ die de lezer doet genieten maar hem ook aanzet tot nadenken.
Lees hier het signalement
Meer over ‘De stem van het vuur’
Meer over Meine Fernhout

«Stilist Lucas Hirsch schrijft verhaal met tempo.» – Jaap Timmers

VoorplatDeweinigen-75Over ‘De weinigen’ van Lucas Hirsch in Haarlems Dagblad, 7 februari 2019:
De debuutroman ‘De weinigen’ van Lucas Hirsch gaat over duistere praktijken in de bankwereld. (…) Alle denkbare ellende in het financiële universum komt over het voetlicht. De ijverige bankmedewerker Jonas Staal gaat kopje onder in een machtsspel. Hij is een inlichtingenman. Als er sprake is van een overname van zijn bank en hij de opdracht krijgt dossiers aan te leggen over personen en kwesties wordt hij in de val gelokt. (…) Staal is liefhebber van literatuur en hippe muziek. Zijn liefdesleven heeft te lijden onder zijn werk dat hem absorbeert. (…) Hirsch is een stilist. Hij schrijft korte, actieve zinnen, waardoor het verhaal tempo krijgt. Dialogen liften erop mee. Ik vind het een feestje vondsten als deze te lezen: ‘Het ongenoegen over mijn aanwezigheid kroop over de vergadertafel. Had ik er plakken van kunnen snijden, dan had ik achterdocht en jaloezie bij de koffie kunnen serveren. Ik had werkelijk geen idee waar die vijandige houding vandaan kwam.’ (…) De vraag is of het zwaartepunt van ‘De weinigen’ ligt op het persoonlijke leven van Jonas Staal, of op de financiële intrige. De schrijver pendelt ertussen. (…) Hirsch roept een kafkaëske atmosfeer op, waarin een individu verstrikt raakt in onduidelijke machinaties. (…)
Meer over ‘De weinigen’

«Even anders naar haar kijken en dan die glimlach.» – Maurice Broere

VoorplatWaschGeluid-75Over ‘Het geluid van denken’ van Karel Wasch op MeanderMagazine, 8 februari 2019:
‘Het geluid van denken’ is een bundel met poëzie die volwassen en rijp klinkt. Elk woord is raak, de dichter schuwt geen enkel onderwerp en geeft ons een originele kijk op de dingen, vaak op details. De lezer krijgt alle ruimte om te interpreteren, omdat hij ons niet expliciet in een richting duwt. Kortom, een bundel die de moeite waard is.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Het geluid van denken’
Meer over Karel Wasch op deze site

«Een poëziewereld die zowel weemoedig, donker als verfijnd humoristisch kan zijn.» – André Oyen

VoorplatHoorneDikkemeisje-75Over ‘Het dikke meisje en de ziener’ van Philip Hoorne op Lezers tippen lezers, 7 februari 2019:
(…) ‘Het dikke meisje en de ziener’ werd op 1 februari 2019 voorgesteld in de Openbare Bibliotheek van Harelbeke met de legendarische bibliothecaris Jan Van Herreweghe die zelf ook graag en veel over boeken schrijft. Op de cover van de bundel ‘Het dikke meisje en de ziener’ staat een detail van het schilderij ‘Het pelsken’ van Peter Paul Rubens waarop een nogal ontblote jonge dame strak naar de lezer kijkt. Waarom de dichter juist deze foto koos lijkt me onthuld in het gedicht ‘E 17’. En hiermee zitten we volop in de poëziewereld van Philip Hoorne die zowel weemoedig, donker als verfijnd humoristisch kan zijn. Soms zit van al deze ingrediënten iets in één gedicht. En dat gaat zeker op voor het titelgedicht ‘Het dikke meisje en de ziener.’ Het is een tragikomisch maar wel met veel empathie geschreven poëtisch verhaal dat zowel kracht als tristesse uitlokt en de lezer ook een glimlach zal ontfutselen. In deze bundel staat de mens, met al zijn gaven, gebreken en onnozelheden, zijn boosheid, zijn goedheid en zijn eindigheid centraal. ‘Dood in bed’ is hier een heel mooi voorbeeld van. Philip Hoorne straalt ook een enorme wijsheid uit door in ‘Ik hou van mij’ te debiteren dat hij weet dat we ouder worden maar onze verlangens niet. In zijn totaliteit is het een bundel om van te genieten én te leren!
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het dikke meisje en de ziener’
Meer over Philip Hoorne op deze site

«Subtiel en beklemmend.» – Mirjam Scholten

coverEreeks6-OWH-DefOver ‘Olifanten warm houden’ van Dieuwke van Turenhout voor NBD / Biblion, 7 februari 2019:
In dit prozadebuut toont de auteur haar veelzijdigheid. De bundel zou door verscheidene auteurs geschreven kunnen zijn, zo divers zijn de verhalen. Het titelverhaal onthult zeer subtiel de situatie van de ik-figuur, weduwnaar geworden en eenzaam achtergelaten door zijn dochter die in India gaat helpen om olifanten te beschermen tegen de kou. In andere, beklemmende verhalen gaat het over vrouwen die in hun relatie in de knel komen. De laatste verhalen spelen zich af in de tijd waarin een auto nog een automobiel werd genoemd en ademen een heel andere sfeer. Het leven van een man verandert drastisch als zijn vader zich ‘eindelijk’ heeft dood gedronken en een erfenis achterlaat. Een jong meisje sleurt haar machteloze broertje mee naar het circus, waar ze haar verdwenen vader verwacht te ontmoeten. (…)
Meer over ‘Olifanten warm houden’
Meer over Extazereeks