«Autofictioneel coming-of-agedebuut met een knappe timing.» – Margreet de Haan

VoorplatWinterwater-75Over ‘Winterwater’ van Lex Paleaux in De Volkskrant, 10 juli 2020:
In de rubriek ‘De Gids: De boekhandel tipt’ van Jet Steinz in De Volkskrant tipt boekhandelaar Margreet de Haan tien zomerboeken voor wie van heftig houdt. «Zelf lees ik graag heftige boeken met veel drama. Zoals ‘Winterwater’ van Lex Paleaux, een autofictioneel coming-of-agedebuut met een knappe timing over een Fries jongetje dat te maken krijgt met seksueel misbruik.»
Lees hier de tips van Margreet de Haan
Meer over Lex Paleaux bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Schrijven kan Lo A Njoe! Boeiend verhaal.» – Ko van Geemert

drakendoder zonder logo met tekst proef18 (1) kopieOver ‘Het dossier van de drakendoder’ van Clyde R. Lo A Njoe voor NBD /Biblion, 10 juli 2020:
Schrijver, beeldend kunstenaar Clyde R. (Roël) Lo A Njoe (1948) is geboren op Aruba, uit Surinaamse ouders. Deze (derde) roman, 535 pagina’s, met op de rood/groene cover de befaamde Chinese draak, speelt zich af in de jaren tachtig op verschillende plekken in de wereld. Hoofdpersoon is Wong Xiao Xie uit Hongkong. Hij groeit op bij pleegouders; zijn echte vader, die lid was van een triade, een bende, overleed bij een drugsdeal. Op zeker moment krijgt Wong de opdracht om als wraak een lid van de concurrerende triade uit de weg te ruimen. Wong staat in tweestrijd, maar de druk wordt te groot. Het is het begin van een turbulent leven, met handel in drugs en daarmee samenhangende moorden. In Amsterdam wordt Wong verliefd op Liesbeth. ‘Het dossier van de drakendoder’ – de titel verwijst naar het Amsterdamse politiedossier dat zo heet – is het boeiende verhaal van een in oorsprong onschuldige, aardige jongeman, die in het criminele circuit belandt. Hier en daar wel wat wijdlopig. Maar schrijven kan Lo A Njoe wel!
Meer over Clyde Lo A Njoe bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Sfeervolle impressies van de lokale fauna en flora.» – Dr. J. Kroes

VoorplatNatuurlijkHaarlem-75Over ‘Natuurlijk Haarlem’ van Yorick Coolen voor NBD / Biblion, 9 juli 2020:
De natuur in de historische stad Haarlem is het thema van dit mooi uitgevoerde boek van vader en zoon Coolen. Vroeger had Haarlem al een fraaie natuurlijke omgeving, getuige de schilderijen van Ruijsdael en anderen. Bioloog Yorick (1994) verdiepte zich in de groene aspecten van zijn woonstad en hij kwam heel wat moois tegen: van het Jaagpad in Schalkwijk, het landgoed Elswout, de bolwerken, de rivieren Spaarne en Liede, de Kweektuin, de Haarlemmerhout, stadse moes- en volkstuinen, de Kennemerduinen tot aan het strand toe. Zijn sfeervolle impressies van de lokale fauna en flora heeft hij samen met zijn vader Eric (1965) omlijst met fijnzinnige tekeningen in kleur. Een soortenlijst in het Nederlands en Latijn, van Haarlems klokkenspel tot Amerikaanse rivierkreeft, fungeert als index.
Meer over ‘Natuurlijk Haarlem’
Meer over Eric J. Coolen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Zijn laatste herinnering is die van zijn vader thuis opgebaard.» – Wim Fievez

VoorplatDans-75Over ‘19 x Dans, smalle man, dans’ van Cor Gout met tekeningen van Harrie Geelen voor NBD/Biblion, 8 juli 2020:
Dit fraai uitgegeven boekje bestaat uit 19 korte, autobiografische verhalen waarin de auteur herinneringen ophaalt aan zijn vader, die al stierf toen hij pas acht jaar oud was. De verhalen zijn eigenlijk niet meer dan korte voorvallen, willekeurige gebeurtenissen die de auteur in gezelschap van zijn vader in het Den Haag van de 50’er jaren heeft meegemaakt. Zijn vader aan het werk of aan de piano, oorlogsherinneringen ophalend of gewoon samen bij het eten van een ijsje. Wat opvalt, is dat de sfeer van de verhalen eerder zakelijk dan persoonlijk is, een specifiek sterke emotie is niet aanwezig. De herinneringen zijn niet vanuit het ik-perspectief geschreven; er is voor een auctoriaal perspectief gekozen. De tekeningen van Harrie Geelen zorgen voor een speciale sfeer. De warme kleuren en danserige figuren contrasteren scherp met de lage temperatuur van de tekst. Zijn laatste herinnering is die van zijn vader thuis opgebaard, vreemd en ijskoud. En je vraagt je af of de auteur zijn vader eigenlijk wel echt gekend heeft. De auteur is neerlandicus, schrijver, filosoof en muzikant en publiceerde verhalen- en poëziebundels.
Meer over ‘19 x Dans, smalle man, dans’
Meer over Cor Gout bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Zijn gedichten zijn een totaalervaring van grenzen.» – Jeroen Heuvel

VoorplatGrenstekens-75Over ‘Grenstekens’ van Scott Rollins in Antilliaans Dagblad, 4 juli 2020:
Vertalen is in een andere taal omzetten of binnen dezelfde taal in een eenvoudiger te begrijpen boodschap. Ook kan het zijn het omzetten van gevoelens of gedachten in daden of in taal. Een dichter als Scott Rollins doet beide, en hij speelt bovendien met associaties. Geboren in Amerika is hij als 19-jarige naar Nederland verhuisd. Nu is hij achter in de zestig, en heeft onlangs zijn eerste dichtbundel in het Nederlands gepubliceerd. Deze bundel heeft de titel ‘Grenstekens’ gekregen. Niet zo verrassend, zou je zeggen, omdat je als emigrant een taalgrens overgaat, en als reiziger ook landsgrenzen. (…) ‘Vertaling’ is de titel van het eerste gedicht uit de bundel ‘Grenstekens’ van Scott Rollins. (…) Dit gedicht is niet een op een te begrijpen, dat is ook niet de bedoeling. Rollins vertaalt ervaringen, emoties op verstandelijk niveau, op gevoelsassociaties en op daad-ervaringen. Zijn gedichten zijn een totaalervaring van grenzen, grenzen van buiten naar binnen en weer naar buiten. Door een ervaring krijg ik woorden, en door de woorden bestaat de ervaring. (…) In de derde en laatste strofe van ‘Het eiland Forens’ geeft de ik-figuur aan dat hij voorbestemd was om te verhuizen. (…) Weer een grens, nu tussen water en land. Gedichten maken uit wat op je afkomt en materiaal dat eigenlijk ergens anders voor bedoeld is, in dit geval een dijk. Een grens, om water buiten het land te houden. De dichter is bijdehand. Ook in de titel, ‘Het eiland Forens’ zit het reizen besloten, je woont niet waar je werkt. De volgende titel gaat over het op weg zijn: ‘Het veer tussen de eilanden’. De verbinding die over grenzen gaat, zoals de auteur. (…) Een van de gedichten heet botweg ‘Grens’. In dit gedicht beleeft de ik angst. Volgens de ondertitel van het gedicht zijn we bij de grens van de VS, hier, en Mexico, daar. (…)
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Grenstekens’
Meer over Scott Rollins bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Boek gaat thematisch in op alle aspecten van het legendarische evenement.» – Eugene de Kok

KRALINGEN_voorstel 2020_CInterview met Peter Sijnke over ‘50 jaar Kralingen’ in Middelburgse en Veerse Bode, 4 juli 2020:
(…) Met een vriend ging ik al een dag eerder naar Rotterdam. Toen we op het veld aankwamen zagen we CCC Inc. op het podium. We dachten dat het een optreden was voor de mensen die er al waren, maar het bleek een check te zijn of alle apparatuur wel werkte. (…) Kralingen is niet alleen het begin van de festivalcultuur, maar ook van de gedoogpolitiek. Het was echt een relaxed sfeertje. Ik zie Kralingen als de culminatie van de hippieperiode. Het was tegelijkertijd ook het einde van dat tijdperk. (…) Kralingen is volgens Sijnke en zijn medeschrijver Marcel Koopman sowieso het begin van de festivalcultuur in Nederland. Hoewel er bijvoorbeeld al een editie van Pinkpop was geweest, zijn alle hedendaagse festivals schatplichtig aan Kralingen, zegt Sijnke. “Met meerdere podia en zoveel buitenlandse acts was het op meerdere vlakken een voorloper. (…)
Lees hier het artikel
Meer over ‘50 jaar Kralingen’
Meer over Kralingen op deze site

«De picturale dimensie van de roman geeft kleur aan het proza van Rob Verschuren.» – André Oyen

Voorplat75Over ‘Het Witte Land’ van Rob Verschuren op Lezers tippen lezers, 4 juli 2020:
(…) Rob Verschuren debuteerde met de verhalenbundel ‘Stromen die de zee niet vinden’. (…) Daarop volgden ‘Tyfoon’ en ‘Het karaokemeisje’, twee ijzersterke romans met verrassende plots. In zijn derde roman ‘Het Witte Land’ confronteert de auteur ons met een vraag aan het begin van het boek over de kindertijd en adolescentie van Bobby, het Midden-Nederlandse karakter, in het bijzonder van de vakantie die hij met zijn ouders doorbrengt in het pension van een dorp in de Oostenrijkse Alpen. Op een dag waarop hij wil alleen zijn, beleeft hij een unieke ervaring door zich te wagen op een besneeuwde top en de eerste hellingen van de gletsjer. Ongetwijfeld ervaart hij dan, onder deze witheid geaccentueerd door een dikke mist, hoeveel dood er in een hinderlaag zit, hoeveel elk wezen in werkelijkheid alleen is te midden van zijn dierbaren en van de mensheid als geheel. (…) Net als in ‘Tyfoon’ en ‘Het karaokemeisje’ vindt de meeste actie plaats in een stad in een Aziatisch land dat niet genoemd wordt, maar wat overeenkomsten heeft met Vietnam. Aangezien de hoofdpersoon dit keer echter de Europese nationaliteit heeft, blijft ‘Het Witte Land’ meer verankerd in de westerse beschaving, met name door een zeer duidelijke maatschappelijke kritiek, flashbacks over de katholieke oorsprong van Bobby en het aantal toespelingen naar de Franse, Spaanse of Amerikaanse literaire en picturale cultuur. (…) In veel vormen en een rijk palet geeft de picturale dimensie van de roman kleur aan het proza van Rob Verschuren, explicieter in deze roman dan in eerdere werken.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het Witte Land’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«Sevenster blinkt uit in scherpe observaties van personen en situaties.» – Ben Koops

Opmaak 1Over ‘De wind van morgen’ van Arjan Sevenster op Literair Nederland, 3 juli 2020:
(…) Als het noodlot toeslaat bij Arjan Sevenster krijgt hij te horen dat hij uitgezaaide prostaatkanker heeft. In de twee jaren die hem nog vergund zijn schrijft hij verslagen over zijn ziekte in ‘De wind van morgen’. Tevens blikt hij daarin terug op zijn verblijf in Japan, op een vriendschap met de dichteres Vasalis en peinst hij over zijn nalatenschap. Dit maakt het boek behalve tot een kroniek van een slopende ziekte ook tot een proces van acceptatie. Het is een zeer intiem relaas waarin de auteur constant herhaalt ‘ik ben het proces’ en probeert in het hier en nu te leven. (…) Sevenster blinkt uit in scherpe observaties van personen en situaties. Daarnaast geeft hij door zijn kwetsbaarheid een onvermijdelijk kijkje in het leven van een terminale patiënt, zodat je niet anders kunt dan meeleven. (…) Op ontroerende wijze legt hij rekenschap af en ordent hij zijn emoties. Hij heeft weinig woorden nodig om je met zijn fijnzinnige poëzie te raken. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De wind van morgen’
Meer over ‘Bloemen in de regen’

«Aanklacht tegen de zich steeds verder ontwikkelende technologie.» – Marjo van Turnhout

VoorplatRozen-75Over ‘Rozen en rook’ van Theo Monkhorst op Leestafel, 30 juni 2020:
In 2050 reist de vijfendertigjarige Walid Fransman naar Frankrijk, waar zijn grootvader hem een huis heeft nagelaten. Walid was er al eerder, 30 jaar terug. Hij herinnert zich een dorp met een paar honderd inwoners. De burgemeester was een handelaar in spijkers toen, maar dat zal wel veranderd zijn, zoals de hele wereld veranderd is. Steeds meer technologische uitvindingen nemen het leven over. (…) Het boek is een aanklacht tegen de zich steeds verder ontwikkelende technologie, waarin de aandacht voor cultuur steeds meer ondergeschoven raakt. Dat zien we helaas in deze tijden om ons heen gebeuren, dus fictief is het allemaal niet. Er is ook een rol weggelegd voor de liefde, dat immers ook een ongrijpbaar iets is voor een technologische maatschappij. En even iets om over na te denken in deze tijd waarin immers ook over een basisloon gesproken wordt. (…) Hoewel ‘Rozen en rook’ een zelfstandig verhaal betreft, kan het gezien worden als het vervolg op de dubbelroman ‘De zegen van weemoed’. Walid Fransman is de kleinzoon van de schrijver Pieter Fransman uit de dubbelroman. ‘Rozen en rook’ speelt in 2050 en daarmee vormen de drie romans tezamen zowat het overzicht van een eeuw.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Rozen en rook’
Meer over Theo Monkhorst bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De schoonheid ligt vooral in de taal, in de stijlvolle, gracieuze beschrijvingen van de mensen en de natuur.» – Ines Nijs

Voorplat75Over ‘Het Witte Land’ van Rob Verschuren op Hebban, 21 juni 2020:
Op zijn vijfenvijftigste laat Bobby West zijn oude leven – de dingen zoals ze gingen – achter zich en vertrekt naar een land in Azië. In zijn portefeuille zit de foto van een tsunamislachtoffer, een onbekende vrouw die hem fascineert en naar wie hij op zoek gaat. (…) Hij verhuist naar een hotelletje in een wijk waar hij de enige westerling is. (…) Tijdens een van zijn tochten door de wijk ontmoet Bobby een mysterieuze verlamde vrouw, als een priesteres gehuld in een sneeuwwit gewaad. Hij noemt haar Bleke Orchidee en kijkt dagenlang aan haar zijde toe hoe de afvalvrouwtjes van de wijk stapels afval bij haar afzetten. (…) Maar aan het eind van de dag stuurt ze hem telkens weg. Het moment waarop hij beslist zich niet meer door haar te laten wegsturen, leidt hem wellicht naar zijn nieuwe plek in het leven. De schoonheid van ‘Het Witte Land’ ligt in de zelfrelativering van de personages, in de subtiele humor, maar vooral in de taal, in de stijlvolle, gracieuze beschrijvingen van de mensen en de natuur. In de raak getroffen beelden die een sfeer oproepen waardoor je als lezer graag nog wat langer in ‘Het Witte Land’ had verbleven.
Lees hier de recensie ‘Weggaan om aan te komen’
Meer over ‘Het Witte Land’
Meer over Rob Verschuren op deze site