«En de mens is nooit alleen maar kwaad of goed.» – T.H.

voorplatwarburg75Over ‘Het dilemma van Otto Warburg’ van Eric de Brabander op NBD | Biblion, 21 februari 2017:
Een boeiende geschiedenis die samenkomt op Curaçao: een Duitse wetenschapper, Otto Warburg die in de jaren dertig baanbrekend kankeronderzoek doet, die de kans krijgt naar Oxford te gaan, maar toch ervoor kiest in Berlijn te blijven; een Joodse moeder en dochter die Buchenwald overleven en een bestaan opbouwen op Curaçao; een Dominicaanse arts die de dictatuur ontvlucht en ook op Curaçao terechtkomt. Levens vermengen zich en een kleindochter gaat op zoek naar de raadselen rond nazi-experimenten. Is de cirkel rond als ze op Otto Warburg stuit? De roman is opgebouwd uit vier delen; elk rond een personage. (…) De ‘struggle for life’ van Darwin geldt zeker in tijden van oorlog: de sterkste maakt de ander af. En de mens is nooit alleen maar kwaad of goed. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het dilemma van Otto Warburg’
Meer over Eric de Brabander op deze site

«Een belangrijk thema in het boek is magie.» – Ko van Geemert

Opmaak 1Over ‘Duizend leugens bruidstaart’ van Diana Lebacs in Ñapa Literatuur (Amigoe), zaterdag 11 februari 2017:
Ik koos voor de bruidstaart als beeld voor verwachting, liefde en teleurstelling. (…) Je hebt witte magie die uitgaat van het spirituele, en zwarte magie, beter bekend als brua, die gericht is op wraak, afrekening, genoegdoening. Mijn opa was kruidendokter, kurandero, hij gaf ook consult. (…) In deze wereld ben ik opgegroeid. Niet dat ik dit onmiddellijk in mijn boeken verwerkte. Maar op een zeker moment, in 2008, ontmoette ik de schrijver Erich Zielinski. Hij zei tegen me: je zou die magisch-realistische kant op moeten gaan, lees ‘De doem van de maïs’ van Miguel Angel Asturias uit Guatamala, in 1967 kreeg hij de Nobelprijs voor literatuur. Ik deed dat en was verkocht. Die magie is onlosmakelijk verbonden met Zuid-Amerika, met Curaçao. Of ik daar nu echt zelf in geloof weet ik niet. Wel in intuïtie, ik verdiep me in boeddhisme, katholicisme. Er is meer dan deze harde wereld, ik geloof in spiritualiteit.
Lees hier het interview
Meer over Diana Lebacs op deze site

«Een mooi Antilliaans liefdesverhaal.» – Danielle van der Hoeven

VoorplatSchaduwvrouw_Opmaak 1.qxdOver ‘Schaduwvrouw’ van Margarita Molina op Allesoverboekenenschrijvers.nl, 17 februari 2017:
(…) ‘Schaduwvrouw’ is een biografische debuutroman. Het is een mooi geschreven en goed leesbaar liefdesverhaal. Liefde is waar het in deze roman om draait. Niet alleen de liefde tussen mensen maar ook de liefde van met name de hoofdpersoon, Ma, voor de Antillen. Roy, die van oorsprong Antilliaan is, kan in Nederland niet aarden. Daarom besluit hij om terug te gaan naar de Antillen. Op de Antillen, ontmoet hoofdpersoon van de roman, een Nederlandse vrouw, Roy en ziet in hem de liefde van haar leven. De bestaande verhoudingen maken dit onmogelijk. In ‘Schaduwvrouw’ komen veel aspecten van de liefde aan bod.. Ma heeft een echtgenoot (Janus), een getrouwde minnaar (Karel) en ontmoet dan ook nog eens op de Antillen haar grote liefde Roy. Maar omdat iedereen van elkaars verhouding op de hoogte is, wordt dit toch niet al te niet ingewikkeld. ‘Schaduwvrouw’ bevat ook een aantal gedichten van Margarita Molina. (…) De gedichten illustreren op een sfeervolle wijze het verlangen van Roy naar Ma. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Schaduwvrouw’

«Aaneenschakeling van avontuurlijke gebeurtenissen.» – C.H. Gajadin

Opmaak 1Over ‘Duizend leugens bruidstaart’ van Diana Lebacs voor NBD | Biblion, 15 februari 2017:
Deze tweede roman voor volwassenen van de Curaçaose schrijfster (1947) is een aaneenschakeling van avontuurlijke gebeurtenissen die met een grote zoektocht te maken hebben. Skylar’s vader vertrok ooit met de belofte dat hij zijn vrouw en zoon zal laten overkomen. Wanneer zijn moeder een verhouding krijgt met de lokale onderwijzer, wil puber Skylar naar Hope Land om zijn vader op te sporen. Hoewel hij daar niet in slaagt, lukt het Skylar wel een rechtenstudie te voltooien. Zijn briljante toekomst dreigt echter verloren te gaan door het gemis van een vaderfiguur. Allerlei figuren schieten hem net op het nippertje te hulp. Hij maakt zelfs merkwaardige avonturen mee in de criminele wereld. Pas na de dood van zijn vader komt Skylar te weten dat hij opnieuw getrouwd is en meer kinderen heeft. Is deze zoektocht een metafoor voor de altijd afwezige vaderfiguur in de Caraïbische cultuur? (…)
Meer over ‘Duizend leugens bruidstaart’
Meer over Diana Lebacs op deze site

«Het leven is niet altijd maakbaar.»

EdithTulp2Edith Tulp over Edith Tulp in Volkskrant Magazine, 11 februari 2017:
(…) Nee, alleen zijn is niet altijd leuk. (…) Het geeft ook vrijheid om alleen te zijn, en ongekende mogelijkheden. (…) Juist omdat ik met niemand rekening hoef te houden, heb ik alle gelegenheid het leven ten volle te leven en mezelf te ontplooien. Ik heb gewoond en gewerkt in Afrika, zette er een ontwikkelingsproject op en ik schrijf romans. Ik reis door risicogebieden waar je nooit naar toe zou gaan als je thuis bloedjes van kinderen hebt zitten wachten. Een half jaar lang woonde ik diep in een oerwoud, waar ik even iets had met een ranger in een stoer uniform met een kalasjnikov over zijn schouder waarmee hij mij beschermde tegen de wilde beesten in het bos. Hij was smoorverliefd. Ik twijfelde – de cultuurkloof leek me onoverbrugbaar. Hoe kon ik deze man, die alleen de jungle kende en ervan schrok als ik mijn contactlenzen uitdeed, uitleggen waar ik vandaan kwam? In alle opzichten – intellectueel, materieel, emotioneel – kwam ik van een andere planeet. Ik had geen idee hoe ik die met hem kon delen en delen lijkt me een eerste vereiste in een relatie. (…) Hoe dan ook: alleenstaand zijn is niet voor watjes. Niet als je iets van het leven wil maken. Ik ben er een sterke en stoere vrouw van geworden en ik wil me niet meer schamen voor het feit dat ik een ouwe vrijster ben. Liegen erover doe ik niet meer. Zelfs niet in Afrika. Edith Tulp is o.a. auteur van de vorig jaar verschenen roman ‘De bushsoldaat’.
Lees hier het artikel
Meer over ‘De bushsoldaat’

«RIP Tjeerd Ybeles Smit.» – André Oyen

Tjeerd2Tjeerd Ybeles Smit is overleden’ op Ansiel, 13 februari 2017:
Donderdag 9 februari 2017 is Tjeerd Ybeles Smit overleden. (…) ‘Sterven doe je zo’ was het literaire debuut van Tjeerd Ybeles Smit. Het is een novelle over de dood, maar het is echt geen triest boek, want het is een stukje filosofie gekoppeld aan een bitterzoet verhaal met een droge humoristische ondergrond. Tjeerd Ybeles Smit speelt met het thema dood en de angst en het taboe daarrond. (…) Een heel apart boekje dat ik heel graag gelezen heb. (…) In ‘Bijverschijnselen’ maakt de auteur zijn lezers deelgenoot van een buitengewoon goed geschreven en sterk verhaal over ziekte, verval en dood. Er zit een dusdanige beklemmende sfeer in het boek dat een ietwat overgevoelige lezer er zelf paranoïde van zou worden. Een ware literaire krachttoer. (…)
Lees hier verder
Meer over Tjeerd Ybeles Smit op deze site

«‘Schaduwvrouw’ stelt de lezer voor grote raadsels.» – Michiel van Kempen

VoorplatSchaduwvrouw_Opmaak 1.qxdOver ‘Schaduwvrouw’ van Margarita Molina in Antilliaans Dagblad, 26 januari 2017: ‘Schaduwvrouw’ gaat om de heftige relatie tussen de ik-vertelster (‘Ma’) en de dichter ‘Roy’, die de ik-figuur overlaadt met gedichten die in het verhaal worden afgedrukt. Het is een sleutelroman. (…) Het is tamelijk gemakkelijk voor wie ook maar een beetje in de Curaçaose dichtkunst is ingevoerd, om te zien welke dichter hier wordt bedoeld. (…) ‘Roy’ is een figuur die mooi genuanceerd wordt neergezet als iemand die hartstochtelijk is, krachtig, energiek, eilandelijk maar niet benepen. (…) Maar die gedichten zijn maar heel soms tweetalig, bijna altijd in het Nederlands en dus niet in de moedertaal van de opgevoerde dichter, het Papiaments. (…) Als de roman enkel een verbeelding is van wat een buitenvrouw van een groot dichter zou kunnen meemaken, dan is de vertelonderneming niet overtuigend. Juist het autobiografisch gehalte maakt het boek belangwekkend, maakt het authentiek. (…) De documentaire-journaliste heeft de romanschrijfster in de weg gezeten, wat niet wegneemt dat er wel degelijk geslaagde pagina’s en zelfs aangrijpende bladzijden in het boek staan. (…) Ze zet zichzelf dan wel in de schaduw, maar vraagt ook nadrukkelijk aandacht voor de rol van de buitenvrouw in het bestaan van de grote Antilliaanse dichter. (…) Het is in ieder geval iemand die het gewend is vlot te kunnen vertellen – als dat een vertelkwaliteit voor een roman is, dan bezit ‘Schaduwvrouw’ die.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Schaduwvrouw’

«Vol humor, zeer beeldend en treffend.» – Corine Gorter

CoverStromenvoorDef.inddOver ‘Stromen die de zee niet vinden’ van Rob Verschuren op Boekenbijlage, 1 februari 2017:
(…) Niet elke schrijver beheerst de kunst om de lezer vanaf de eerste regels het verhaal in te sleuren, maar Verschuren weet dat, ieder verhaal opnieuw weer, voortreffelijk te doen. (…) Alhoewel elk verhaal een open einde heeft, zijn ze toch “af ” en is het verhaal verteld. (…) Er is geen enkel verhaal dat niet boeit en dat je niet achter laat met een honger naar meer. (…) Hij schrijft vol humor, zeer beeldend en treffend. Maar daarnaast is zijn schrijfstijl soms haast poëtisch, net als de titel. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Stromen die de zee niet vinden’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«Ook regelrechte leugens – nu ‘nepnieuws’ en ‘alternative facts’ geheten – blijken te werken.»

Opmaak 1Over ‘Nepnieuws, zondebokken en andere bliksemafleiders’ door Aart G. Broek op ManagementSite, 1 februari 2017:
Missers en schandalen in organisaties worden op allerlei manieren verheimelijkt. Individuen, groepen, organisaties, zelfs een samenleving in haar geheel gaan – onder druk van (dreigende) vernedering vanwege fouten, wantoestanden of mislukkingen – tot actie over. (…) Ook regelrechte leugens – nu ‘nepnieuws’ en ‘alternative facts’ geheten – blijken te werken. (…) Vernederende afwijzing en de angst ervoor noemen we ‘schaamte’. (…) In Nederland fungeerden onder anderen Rijkman Groenink (ABN AMRO), Hubert Möllenkamp (Rochdale) en Loek Hermans (Maevita) als publieke prooi. Voor mijn eigen ervaringen in dezen, zie ‘Onder het Katwijkse blauw’ in Dwarsliggers. (…) Er blijken moedige klokkenluiders nodig om gemankeerd handelen boven tafel te krijgen. (…)
Lees hier verder
Meer over ‘Dwarsliggers’
Meer over Aart G. Broek op deze site

«Boeiend verhaal, prima geschreven, uitstekend debuut.» – Ko van Geemert

Opmaak 1Over ‘De terugkeer van Ricardo Bonifacio’ van Chesley Rach in Parbode, februari 2017:
(…) Chesley Rach vetelt het verhaal van Ricardo Bonifacio, een eenzame, gescheiden hoogleraar sociologie. Hij woont in Nederland, maar zijn roots liggen op Curaçao. Op zeker moment neemt ene Marlies van der Velde contact met hem op. Ze is scenariste en wil een film over carnaval maken; Bonifacio heeft daarover een artikel geschreven. (…) Hij wordt verliefd op haar en zij ook wel op hem, maar de relatie verloopt uiterst moeizaam. Zeker op Curaçao. Bonifacio gaat namelijk samen met Marlies en de rest van de filmcrew naar zijn geboorte-eiland om de film te draaien. (…) Een verhaal dat je onmogelijk los kunt zien van de Curaçaose context: de cultuur, magische krachten (brua), omgangsvormen, levensomstandigheden, en niet te vergeten het carnaval, met alle emoties, broeierigheid, muziek en seks die daarbij horen. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De terugkeer van Ricardo Bonifacio’