«Lichtvoetige ode aan de Bijlmer en oude soulmuziek.» – Jos Verdonk

VoorplatBijlmerliedje-75Over ‘Een Bijlmerliedje’ van Diana Tjin in MUG, 8 december 2018:
Door de dichterlijke aderen van Diana Tjin stroomt Surinaams, Chinees en joods bloed en wie weet wat nog meer. Diana bracht haar kinderjaren echter niet in Paramaribo door, maar in Amsterdam-Zuid. (…) Tjin heeft een moeder met joodse achtergrond, die katholiek gedoopt is en een Chinees-Surinaamse vader. In 1974 verhuisde het grote gezin van Amsterdam-Zuid naar de hoogbouwflat Dennenrode in de Bijlmermeer. (…) Tjin gebruikte haar ervaringen in Zuidoost voor het schrijven van haar tweede roman ‘Een Bijlmerliedje’. (…) In de roman maken we kennis met de vroegwijze boekenwurm Sheila die met haar ouders en broers dezelfde weg aflegt als Diana Tjin. (…) Vrijwel elke gebeurtenis in Sheila’s leven wordt opgehangen aan een Bijlmerliedje, vooral soulliedjes. (…)
Lees hier het artikel
Meer over ‘Een Bijlmerliedje’
Meer over Diana Tjin

«Een spannende pageturner.»

VoorplatFranciscus_Opmaak 1.qxdOver ‘Amandelen voor Franciscus’ van Hans van Hartevelt op Assisi aan de Maas, 8 december 2018:
(…) Een aanrader voor iedereen die een hele andere kant van Franciscus wil leren kennen. Daarbij moeten we wel in ons achterhoofd houden, dat de auteur zich enkele vrijheden veroorlooft die hem als historische romanauteur zijn toegestaan. We volgen Franciscus zeer op de huid en we krijgen een zeer menselijk beeld van hem (Franciscus en zijn medebroeders zijn niet vies van een krachtterm). Toch is in het verhaal te merken dat de auteur gedegen bronnenonderzoek heeft gedaan. (…) Het boek is – ook voor mensen die vertrouwd zijn met de verhalen van Franciscus – een spannende pageturner. Dankzij Van Hartevelts vlotte manier van schrijven krijgen we een goed beeld van de worstelingen die Franciscus doormaakt even als zijn nukken en de botsingen die dat oplevert met verschillende mensen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Amandelen voor Franciscus’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Levendige vignetten, herkenbaar en realistisch..» – Peter Bosma

VoorplatBijlmerliedje-75Over ‘Een Bijlmerliedje’ van Diana Tjin voor NBD / Biblion, 6 december 2018:
Het tienermeisje Sheila verhuist met haar ouders en drie broers naar een flat in de Bijlmer. Ze zijn de eerste bewoners. De terugblik op haar schooltijd in de jaren zeventig bestaat uit levendige vignetten, herkenbaar en realistisch. De muziek waar ze naar luistert, speelt de hoofdrol: deze soundtrack geeft een treffend tijdsbeeld en biedt ook een weerspiegeling van haar gemoed. Daarnaast is ook plaats voor humoristische herinneringen aan de couleur locale, zoals de excentrieke buren op de galerij, of de komst van de metrolijn, waardoor het stadscentrum plotseling goed bereikbaar wordt. (…) Een heldere en gedetailleerde beschrijving van een meisje dat opgroeit. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Een Bijlmerliedje’
Meer over Diana Tjin

«Wat een bundel! Men leze!» – Karel Wasch

VoorplatBehoedzaamheid-75Over ‘Tegen het vergeten en voor de behoedzaamheid’ van Alja Spaan op Poëzie-Leestafel, 20 november 2018:
(…) Het is verbazingwekkend en hoogst zeldzaam, dat in deze bundel geen enkel zwak gedicht voorkomt. De cycli, het zijn er vier, zijn strak opgebouwd en bijna logisch in hun complexiteit. De 69 gedichten hebben steevast dezelfde vorm. Twee regels, witregel. Steeds zeven regels van twee versregels gevolgd door wit. Bladzijde na bladzijde. Maar het is de vorm van Alja Spaan en ze kan in deze vorm veel, bijna alles. Wat een bundel! Men leze!
Lees hier de recensie
Meer over ‘Tegen het vergeten en voor de behoedzaamheid’

«Schets van een milieu van notabelen waarin voor afwijkende normen geen plaats is.» – Ronald Ockhuysen

Opmaak 1Over ‘Zwijglicht’ van Theo Stokkink in Het Parool, 22 november 2018:
(…) Stokkinks historische familieroman ‘Zwijgplicht’ (…) verhaalt over een baby die ten tijde van de Eerste Wereldoorlog in Amsterdam wordt geadopteerd door een notaris en zijn vrouw. Het kind moet een groot geheim maskeren: de notaris is homoseksueel en zoekt anoniem kortstondig geluk bij snelle seks op duistere plekken – iets wat door het beruchte wetsartikel 248bis streng verboden is: homoseksueel contact met mannen onder eenentwintig jaar leidt in die tijd tot zware celstraffen. Behalve een reconstructie van een benauwde tijd is ‘Zwijgplicht’ ook Stokkinks persoonlijke zoektocht naar de geschiedenis van zijn moeder, de geadopteerde baby. Zij komt pas op haar 34ste, lang na het overlijden van haar vader, erachter dat zij geadopteerd is en slaagt erin, ondanks de door haar vader aan zijn vrouw en zijn familie afgedwongen zwijgplicht, haar Vlaamse zus en biologische vader te vinden. (…) Stokkink schreef in eerste instantie een non-fictieverhaal. Pas daarna liet hij zijn fantasie erop los. Dat leidt tot een schets van een milieu van notabelen waarin voor afwijkende normen geen plaats is. (…) Naast de verhaallijn over een schijnhuwelijk, een adoptiedochter en verboden verlangens gaat ‘Zwijgplicht’ over een Belgische vader op zoek naar zijn dochter. Die twee verhaallijnen maken ‘Zwijgplicht’ tot een roman over tasten naar de eigen identiteit en de hunkering ergens bij te horen – ook als de seksuele geaardheid niet voldoet aan het klassieke beeld. (…)
Lees hier of hier het artikel
Meer over ‘Zwijgplicht’
Meer over Theo Stokkink op deze site

«Deze poëzie blijft de moeite waard.» – C.H. Gajadin

VoorplatWaarbenjedaar75Over ‘Waar ben je daar / Báte huwán tu kahán’ van Jit Narain voor NBD / Biblion, 20 november 2018:
Deze tweetalige poëziebundel is een herziene herdruk van gedichten die in 1987 in Paramaribo werden uitgegeven. De recente uitgave verscheen naar aanleiding van de ‘Jit Narain Cultuurprijs’ die dit jaar voor het eerst werd uitgereikt in Den Haag. Jit Narain (1948) heeft zich enorm ingezet voor het literaire gebruik van het Sarnami: de spreektaal van Hindoestanen in Suriname en Nederland. In 1977 verscheen zijn eerste bundel ‘Dal Bhat Chatni’. In zijn voorwoord van deze heruitgave heeft Michiel van Kempen het over ‘tweetalig dichterschap’ van Jit Narain. De Nederlandse versie zou als bundel zelfstandige gedichten volstaan. (…) Niettemin is de uitgave van een bundel gedichten in het Sarnami van grote betekenis. Deze poëzie blijft de moeite waard. Onderwerpen zijn de voorouders van de dichter die zich als landbouwers uit de modder omhoog werkten, de tweede emigratie (naar Nederland) en een gevoel van ontworteling dat daaruit ontsproot.
Meer over ‘Waar ben je daar/Báte huwán tu kahán’
Meer over Jit Narain op deze site

«In helder proza schetst Diana Tjin een tijdsbeeld.» – Jannie Trouwborst

VoorplatBijlmerliedje-75Over ‘Een Bijlmerliedje’ van Diana Tjin op Mijn Boekenkast, 16 november 2018
(…) De jaren zeventig herleven in deze coming-of-age roman over een Surinaams meisje dat opgroeit in een warm gezin in de Bijlmer. In dat gezin (vader, moeder, drie broers en een zus), maar ook in de omgeving, speelt soulmuziek een belangrijke rol. Sommige van de in het verhaal genoemde titels zullen wellicht bekend in de oren klinken, maar voor de volledigheid heeft Diana Tjin achterin het boek een lijst opgenomen met alle songs die een rol spelen in het boek. De opgroeiende kinderen uit het gezin vinden in de teksten van de songs een weerklank van hun gevoelens: twijfel, hoop, boosheid of verlangen. (…) In fragmentarische hoofdstukken, vrijwel chronologisch gerangschikt, maken we mee hoe Sheila zich ontwikkelt van timide brugklasser op het gymnasium tot een zelfbewuste jonge vrouw. Stapje voor stapje schildert Diana Tjin in helder proza hoe Sheila ontdekt wie ze is en wat ze wil. Een verhaal over vriendschappen die onder druk komen te staan, over verliefdheden, over het zoeken naar erkenning als een meisje met een Surinaamse achtergrond, over het aftasten van de door haar ouders opgelegde grenzen. Maar ook over haar verzet tegen discriminerende taal, over het besef van klassenverschil en de ergernis over leugens en afwijzing. (…)
Waar Karin Amatmoekrim met ‘Het Gym’ in de eerste plaats een belangrijk thema (discriminatie) onder de aandacht wilde brengen, wil Diana Tjin vooral een tijdsbeeld schetsen (opgroeien in De Bijlmer in de jaren zeventig). Zo bekeken zijn ze allebei geslaagd in hun opzet. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Een Bijlmerliedje’
Meer over Diana Tjin

«Ach jullie moeten die bundels maar gaan kopen, allebei.» – John Zwart

VoorplatSpaanWaschOver ‘Tegen het vergeten en voor de behoedzaamheid’ van Alja Spaan en ‘Het geluid van denken’ van Karel Wasch, 14 november 2018:
(…) Alja Spaan’s bundel gaat over een geliefde W, over liefde dus maar ook het gemis daarvan. (…) Prozagedichten van twee regels, schijnbaar willekeurig afgebroken en dan een witregel. Beeldend, alsof je in een film binnenvalt, een korte scene ziet – en die weer verlaat waarna je verbeelding de rest moet bedenken. (…) De bundel van Karel Wasch gaat over de leegte van de stad, de melancholie van het verval, ook over het verliezen, van vriend Erik. Het geluid van denken is als het ritmisch tikken op een mechanische schrijfmachine, een geluid wat een slaperig kind tot rust brengt. Een gedicht dat tracht de onmacht van de dichter onder woorden te brengen. Onmacht om een vriend te redden van het onverstand, van verplegers uit een instelling voor geesteszieken. (…)
Lees hier verder
Meer over ‘Tegen het vergeten en voor de behoedzaamheid’
Meer over ‘Het geluid van denken’

«Ontegenzeggelijk bijzondere poëzie.» – Elbert Gonggrijp

VoorplatBehoedzaamheid-75Over ‘Tegen het vergeten en voor de behoedzaamheid’ van Alja Spaan op Natuurgedichten, 11 november 2018:
(…) Wat opvalt is de minutieuze beschrijving van haar observaties die bijna messcherp te noemen zijn ware het niet dat ze tegelijkertijd mild gestemd van taal zijn. Het is verbazingwekkend hoeveel materiaal zij daartoe tot haar beschikking heeft. Voor mij werkt haar poëzie als een camera die langs allerlei stills en scenes beweegt, maar ook als een collage. Ze zwiert langs hetgeen ze beschrijven wil zonder de macht over het stuur te verliezen. (…) De poëzie van Alja Spaan is ontegenzeggelijk bijzondere poëzie is. Schrijven als een soort dagboek. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Tegen het vergeten en voor de behoedzaamheid’

«Het Koplands van Alja Spaan.» – Pom Wolff

VoorplatBehoedzaamheid-75Over ‘Tegen het vergeten en voor de behoedzaamheid’ van Alja Spaan op Pomgedichten, 2 november 2018:
Elk gedicht is een met uiterste precisie gekozen schakel in een prachtige ketting van verbondenheid tussen twee mensen. (…) Zijn het eigenlijk wel gedichten? lezen we wel in een gedichtenbundel? of lezen we in wezen een korte roman, de tekst een beetje bijzonder over de 90 pagina’s van het boek verdeeld. Ja we lezen in een boek over de liefde. Dat is het. We lezen Spaan maar we lezen soms ook Kopland, beter gezegd het Koplands van Alja Spaan. (…) Zo begint het verhaal: ‘Er is dat niets.’ begrijpt u wel DAT NIETS. Dat allesomvattende niets, dat overal aanwezige niets, dat niets dat door de hele bundel en door het hele verhaal heen kleur krijgt, geschiedenis kent, warmte geeft – gretig een woord van Alja Spaan – haar tot in alle staten van geluk en genot heeft gebracht – en natuurlijk in wezen niets meer is en niets meer kan zijn – DAT NIETS dat onontkoombare existentiële niets wordt in deze bundel aan de lezer meegegeven – uiteindelijk toch ook als een soort troost – dat er toch ook met niets te leven valt. Dat we het nemen zoals het is, het verlaten en het verlaten zijn, maar weten nooit verlaten te zijn – van wat was. (…) En denk niet dat het de dichteres makkelijk afgaat lieve lezer of makkelijk afging – deze ultieme poging om dat existentiële niets in stand te houden – dat niet verloren mag gaan en in en door deze bundel niet verloren is gegaan. Zo lezen we aangrijpende woorden in het gedicht “onbekend” – aangrijpend als de hele bundel, aangrijpend als het hele verhaal ‘tegen het vergeten en voor de behoedzaamheid’ in deze nieuwe bundel van Alja Spaan. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Tegen het vergeten en voor de behoedzaamheid’