«Al bijna vijftig (!) jaar schrijver en dichter.» – Erik Jan Harmens

Hans PlompDeBesteOver het gedicht ‘Er is misschien een uur’ uit ‘Dit is de beste aller tijden’ van Hans Plomp in Zin, 10 november 2017:
Erik Jan Harmens (1970), schrijver en dichter, legt in elke ‘Zin’ uit waarom gedichten gelukkig maken of tot nadenken stemmen. Dit keer is het een gedicht van Hans Plomp. Hans Plomp is een dichter wat spreekt uit ervaringen waaruit hij een prachtig nieuw gedicht laat ontstaan. Maak het mee door het gedicht ‘Er is misschien een uur’ te lezen. Hans Plomp is bekend vanwege zijn experimenten met geestverruimende middelen en zijn succesvolle protest tegen de sloop van het Noord¬-Hollandse dorp Ruigoord. Ook is hij al bijna vijftig (!) jaar schrijver en dichter. De titel van dit gedicht is ook de beginregel – eerst dacht ik dat dat alles wakker is dat was. Wat ook opvalt, is dat alle zinnen met een punt eindigen behalve Niemand weet het zeker. Daar moet een bedoeling achter zitten, ik vermoed dat de dichter het wit rechts van het gedicht wilde laten spreken en dat gaat beter zonder leesteken. (…)
Lees hier verder
Lees meer over ‘Dit is de beste aller tijden’
Meer over Hans Plomp bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Kaz Lux in het collectieve geheugen opgeslagen.» – Willem Jongeneelen

VoorplatKazLux75Over ‘Kaz Lux – Rock-adel verplicht’ van Lutgard Mutsaers in BN | De Stem, 9 november 2017:
Een boek over het meest aimabele rockicoon uit Brabant. Het werd tijd: het is 50 jaar geleden dat Kaz Lux (69) werd ontdekt, (..) de zanger die in de jaren zestig zijn stemgeluid aan Brainbox schonk en in het collectieve geheugen werd opgeslagen. (…) Mutsaers: ‘Down Man uit 1969 is een all time classic. Dat enorme talent sprak er meteen uit. Brainbox brak direct door, vanwege die stem, en dat gitaargeluid van Jan Akkerman. Die laatste was weer snel vertrokken, Kaz bleef nog een paar jaar ’t anker van de band.’
Lees hier het artikel
Meer over ‘Kaz Lux – Rock-adel verplicht’

«Vlot leesbaar, realistisch en herkenbaar.» – Iris Stekelenburg-van Halem

VoorplatClaireObscure-75Over ‘Claire Obscure’ van Peter Andriesse voor NBD | Biblion, 9 november 2017:
Zes erotische verhalen die volgens de auteur (1944) redelijk autobiografisch zijn. (…). Soms gaan ze ethisch gezien wel heel ver en kan dat ontsproten zijn aan de fantasie van de auteur. (…) Het is echter zo beschreven, dat het nergens obsceen wordt. Vlot leesbaar, realistisch en herkenbaar. De verhalen spelen zich af in de huidige tijd op diverse locaties in de wereld: van het Amstel Hotel en Sumatra tot Bangkok. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Claire Obscure’
Meer over Peter Andriesse bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Wat een prachtig romandebuut!» – Britta Koopen

DEF_Omslag_Peter_WJ_Brouwer_Het_Siamees_Moment_indd.inddOver ‘Het Siamees moment’ van Peter WJ Brouwer in Eindhovens Dagblad, 8 november 2017:
(…) Met zijn debuutroman ‘Het Siamees moment’ laat Brouwer meteen zien waar hij als romanschrijver thuishoort: in het niet al te lange rijtje van literaire schrijvers. (…) Het mooie is dat Brouwer van alledaagse dingen kleine kunstwerken kan maken. Prachtige zinnen en beelden, de dichter loert steeds om de hoek zonder dat het te veel wordt. Het gewone wordt bijzonder en blijft toch alledaags, een liefde komt en gaat voorbij, het leven gaat door terwijl het even lijkt stil te staan. Eigenlijk doet Brouwer in zijn roman niets anders dan wat hij in zijn gedichten doet: hij vangt een scène in woorden, in de mooiste woorden die je kunt gebruiken om een scène in te vangen. (…) Het Siamees Moment is een roman die je gerust twee of drie keer kunt lezen zonder dat het gaat vervelen. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het Siamees moment’
Meer over Peter WJ Brouwer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een knap boek over een dappere reis, mooi verwoord in alle twijfels.» – Marianne Janssen

Dubbelbloed_01Over ‘Dubbelbloed’ van Etchica Voorn op Leeskost, 1 november 2017:
(…) Een autobiografische roman over haar leven als kind en volwassene, voortgekomen uit twee totaal verschillend gewortelde ouders. Ze wilde eindelijk antwoord zoeken op haar vragen en innerlijke twijfels. Ze ging op zoek. Bij wie hoorde ze? Waar was ze thuis? (…) Was ze Drents, Surinaams, allebei of geen van beide, zou zij een keus moeten maken? (…) Dit boek is het autobiografische verslag, waarin zij vanuit haar bi-raciale achtergrond haar eigen identiteit tracht te vinden. (…) Een knap boek over een dappere reis, mooi verwoord in alle twijfels. (…) In de talloze bitterzoete vruchten, zullen kinderen van twee culturen, veel herkennen. En degenen die het moeten doen met één van beide smaken kunnen ervan meegenieten. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Dubbelbloed’

«Rake typeringen van de Curaçaose maatschappij.» – Fred de Haas

VoorplatWooncirkel-75Over ‘De wooncirkel’ van Joseph Hart in Antilliaans Dagblad, 2 november 2017:
Het zich in deze tijd afspelende Curaçaose verhaal gaat over de poging van een groep sociaal voelende (zwarte) Curaçaoënaars om, ondanks de tegenwerking van een corrupte politicus en een frauderende bankier, een landhuis te restaureren en geschikt te maken voor onder andere de opvang van achterstandskinderen. De plek staat bekend als de ‘Kurá di Shon Janchi’ (De Tuin van Johannes), een woonerf waar ‘meesters en slaven’ vroeger samenwoonden. (…) De vroegere Nederlandse kolonisator krijgt er in het boek van verschillende kanten flink van langs. De Nederlanders zouden er door hun arrogante houding vooral de oorzaak van zijn dat de bevolking zo’n negatief zelfbeeld heeft ontwikkeld, een zelfbeeld dat nog werd bevestigd door de leer van de katholieke kerk die gehoorzaamheid en geloof predikte. (…) Ook de zwarte Curaçaoënaar ontkomt, evenmin als de blanke protestant en de Nederlander, niet aan kritiek. Een kritiek die bovendien afkomstig is uit de eigen klasse. (…) Het boek staat vol met dat soort rake typeringen van de Curaçaose maatschappij die Joseph Hart kent als geen ander, een samenleving die genadeloos maar met veel mededogen door hem wordt gefileerd. Joseph Hart is overigens wel een vurig pleitbezorger van het bewustmaken van de bevolking van hun Afrikaanse verleden. (…) Om aan dit gebrek aan bewustzijn tegemoet te komen, heeft de schrijver een poging gewaagd om het slavernijverleden op te roepen door de hoofdpersoon een regressietherapie te laten ondergaan waardoor we, naar men beweert, honderden jaren kunnen teruggaan in de geschiedenis. De hoofdpersoon, Armani, reïncarneert tijdens verschillende therapeutische sessies onder andere als Dalila en Malaika totdat ze uiteindelijk terechtkomt op Curaçao als de persoon ‘Armani’ en ‘geneest’ van haar traumatische ervaringen in heden en verleden. (…) Essay-achtige stukken wisselen af met – vaak mooie – sfeertekeningen. Het staat buiten kijf dat Joseph Hart kan schrijven. (…)
Lees hier of hier de recensie
Meer over ‘De wooncirkel’
Meer over Joseph Hart bij Uitgeverij In de Knipscheer

«***** Hartverscheurend mooi.» – Mieke Koster

VoorplatBitterdagen-72Over ‘Bitterdagen’ van Peter Lenssen op Alles over boeken en schrijvers, 6 november 2017:
Wat een hartverscheurend mooi boek is ‘Bitterdagen’. Peter Lenssen grijpt je al meteen op de eerste bladzijde naar de strot. We maken kennis met een zorgmijder. Hij heeft van zijn huis hermetisch afgesloten voor alles wat naar gemeenteambtenaren of hulpverlening ruikt. Klaar ermee, absoluut niets wil hij er mee te maken hebben. Hij heeft veel te veel gezien in het leven om op wat voor wijze dan ook vertrouwen te kunnen hebben in instanties, gemeenten en andere goed bedoelende lieden. (…) Wat kan die man schrijven, deze Peter Lenssen. Korte, krachtige zinnen zonder tierelantijnen. Prachtige beeldspraak. Meanderende en hallucinerende zinnen, gedachtenstromen en herinneringen. Het kan niet anders dat je je als lezer laat meevoeren. Dat je op plekken aankomt waarvan je zeker weet dat het niet aangenaam voelt. Dat het echt nodig is dit boek soms even weg te leggen omdat het van belang is af en toe aan het zwarte, het bittere te ontsnappen. Maar onherroepelijk word je er toch weer, sneller dan je denkt, naartoe getrokken. (…) Bitterdagen is gewaardeerd met de maximale ★★★★★ (uitmuntend).
Lees hier de recensie
Meer over ‘Bitterdagen’
Meer over Peter Lenssen op deze site

«**** In deze gesproken columns is al de grote schrijver te ontwaren die hij later zou worden.» – Tommy Wieringa

VoorplatVerWegDichtbij75Over ‘Ver weg dichtbij’ van Boeli van Leeuwen in De Volkskrant, 4 november 2017:
Boeli van Leeuwen (1922-2007) besloot zijn oeuvre met een serie columns in de Curaçaosche Courant, die werden gebundeld in het magistrale slotakkoord ‘Geniale Anarchie’. Tot voor kort was onbekend dat hij zijn schrijversleven er ook zowat mee begon: columns die hij veertig jaar eerder schreef voor de Wereldomroep werden onlangs door literatuurwetenschapper Jos de Roo uit het archief van de Wereldomroep gevist, aangevreten door waterschade en zilvervisjes. Ze verschenen niet eerder in druk en waren slechts bedoeld om te worden uitgesproken voor de radiomicrofoon. Van Leeuwen schreef ze tussen 1951 en 1954, jaren waarin hij in Nederland verbleef, ver weg van zijn eiland, dat hij zowel als een gevangenis in zee als een vrolijk toneel vol geniale anarchisten beschouwde. (…) In de bundel eerstelingen ‘Ver weg dichtbij’ zien we een paar van zijn latere romanfiguren optreden in hun werkelijke gedaante, zoals zijn zwarte min, de geitenhoeder Pedro en opzichter Cornees van plantage Santa Martha, welke eigendom was van Van Leeuwens grootmoeder; eenvoudige mensen zonder enige boekenkennis, die door Van Leeuwen liefdevol worden getekend als natuurfilosofen die de taal van de aarde spreken. (…) In zijn stukken volgen we een rusteloze zoeker, iemand die altijd positie moet bepalen tussen hier en daar. Prachtig beschrijft hij zijn vertrek van Curaçao, wanneer hij op een Franse pakketboot de Sint Anna-baai verlaat en de lichtjes van de Isla-raffinaderij ziet opgloeien in de warme nacht. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Ver weg dichtbij’

«Vrouwenrechten in Suriname op kunstzinnige wijze belicht.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘Ademhalen’ van Karin Lachmising op Ansiel, 4 november 2017:
Karin Lachmising (1964) woont in Suriname. Zij was de eerste student die, in november 2012, afstudeerde aan de Schrijversvakschool Paramaribo. Zij is auteur van de dichtbundel ‘Nergens groeit een boom die haar aarde niet vindt’ (2013). (…) In opdracht van de Nederlandse ambassade heeft ze het theaterscript ‘Ademhalen’ geschreven. Aan de basis van deze verhalen staan waargebeurde levensverhalen van vier vrouwen uit Nickerie. In de vorm van een theaterstuk worden thema’s over de beleving van vrouwenrechten in Suriname op kunstzinnige wijze belicht. (…) ‘We zeggen dat de vrouwen zijn geëmancipeerd, maar dat is niet zo,’ zegt Lachmising. ‘De grote strijd is gestreden, maar er is een groot grijs gebied waarin de vrouw zich beweegt, waar nog steeds geen verandering in komt. In dit stuk komt naar voren met welke uitdagingen zij zitten.’
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Ademhalen’
Meer over Karin Lachmising op deze site

«Historische feiten geven dit boek bijzondere meerwaarde.» – C.H. Gajadin

VoorplatGrunwald75Over ‘Het geheim van mevrouw Grünwald’ van Diana Tjin voor NBD | Biblion, 3 november 2017:
In 1940 wordt in Suriname een welvarend gezin van Duitse komaf geïnterneerd in Kamp Copieweg. Hoe het hun vergaat, vertelt mevrouw Grünwald in 1990 aan de jonge Anna. De gruwelijke ontberingen duren zeven jaar, maar na hun vrijlating blijkt de man rijp voor het gesticht. Na zijn dood vertrekt zij met drie kinderen naar Amsterdam. Surinaams en Duits, dus wordt ze dubbel gediscrimineerd. Parallel aan Grünwalds relaas loopt een tweede verhaallijn, namelijk die van Anna zelf, afkomstig uit een gezin waarin kindermishandeling orde van de dag is. Zal Anna door mevrouw Grünwalds verhaal in staat zijn haar eigen leven te relativeren? Over de internering van Duitsers in Suriname is weinig bekend. Historische feiten geven dit boek bijzondere meerwaarde. De leesbare schrijfstijl moedigt aan om door te lezen. Met bronvermelding. Debuutroman.
Meer over ‘Het geheim van mevrouw Grünwald’