«Deze bundel is een teken van leven in de diepste zin(geving) van het woord en verdient het om gelezen te worden. Vele malen achtereen.» – Nicolaas Porter

Wat geen teken isOver ‘Wat geen teken is maar leeft’ van Michiel van Kempen in De Ware Tijd Literair, 1 december 2012:
Het taalgebruik van Van Kempen is zeer nauwkeurig en soms bedrieglijk eenvoudig maar veel zinnen vragen van de lezer dezelfde nauwkeurigheid, om de gelaagdheid van zijn werk ook werkelijk te kunnen ervaren. (…) In zekere zin heeft zich een belangrijke ontmoeting voorgedaan in zijn leven. Een ontmoeting van een wetenschapper en een dichter die, nu in hem verenigd, samen de wereld trachten te bezweren. Dat gebeurt met passie, verfijnd relativeringsvermogen en duidelijk vakmanschap.
Lees hier de recensie

Meer over Michiel van Kempen

«Het is 100 % poëzie. Wie mooie regels lezen wil, moet zich aan de eindeloos meanderende regels wagen.» – Ezra de Haan

Wat geen teken isOver ‘Wat geen teken is maar leeft’ van Michiel van Kempen op Literatuurplein.nl, 1 december 2012:
Interessant is ook dat Van Kempen openlaat waar een regel stopt of doorloopt. Dat is aan de lezer. Hierdoor ontstaan steeds weer nieuwe regels. (…) Michiel van Kempen grossiert in prachtige regels. Ze zijn lang, maar nergens te lang. Het geheim zit in de beelden die hij ermee oproept. (…) Wat geen teken is maar leeft is een rijke dichtbundel die om herlezen vraagt. Steeds weer valt je een mooie regel, een vondst op. (…) Hij weet je te ontroeren, niet alleen door herkenning, maar vooral door zijn dichtregels die als een eindeloos lijkend lied doorklinken tot ze de gevoelige snaar raken.

Lees hier de recensie

Meer over deze bundel

«Tjeerd Ybeles Smit heeft een glimlach op mijn gezicht getoverd.» – Eric C. de Brabander

Sterven doe je zoOver ‘Sterven doe je zo’ van Tjeerd Ybeles Smit in Antilliaans Dagblad, 1 december 2012:
Wanneer je vrouw een kind krijgt, schrijft Ybeles Smit, ga je als echtgenoot met haar mee naar zwangerschapgymnastiek om te leren persen, maar er is nergens een school waar je leert solidair te zijn met de stervenden… That was it. Tjeerd Ybeles Smit had definitief mijn attentie. Met onderkoelde geestigheid wandelt Ybeles Smit matter of factly met zijn lezer aan de hand langs de afgebrokkelde perceptie van geloof, dood, het falen van de moderne geneeskunde, en levenskunst. (…) Zoveel kernvragen komen er op je af, met zoveel eenvoudige antwoorden: Natuurlijk bestaat God want de mens heeft hem geschapen.

Lees hier de recensie

Meer over ‘Sterven die je zo’

«De novelle explodeert in een onverwacht en krachtig einde.» – Eric C. de Brabander

inge bakOver ‘De Tranen van de Zeegans’ van Inge Nicole in Antilliaans Dagblad, 1 december 2012:
Het verhaal speelt zich af in het Nederland van de tweede helft van de 19de eeuw. Al lezende waan je jezelf in die tijd. Dat vind ik knap, dat de schrijver haar historische kennis om heeft weten te zetten en ingebakken heeft in haar hoofdpersonen, die dan ook volkomen natuurlijk, tastbaar en negentiende-eeuws overkomen. De taal zo vloeiend en poëtisch. Het hele verhaal gaf me het gevoel dat het voor een film geschreven was. Een filmscriptschrijver zou, lijkt me, de geuren, de kleuren en de sferen die Inge Nicole met haar secuur gekozen woorden weet op te roepen gemakkelijk op het witte doek kunnen vertalen en uitbeelden.

Lees hier de recensie

Meer over ‘De Tranen van de Zeegans’

«‘Terug tot Tovar’ is een indrukwekkend boek.» – Walter Palm

Terug tot TovarOver ‘Terug tot Tovar’ van Hans Vaders voor NBD Biblion, 30 november 2012:
Deze kleine roman heeft twee hoofdfiguren, namelijk Ramón Romero de las Rosas en Ilse Smiedt. Ilse is op Curaçao geboren. Haar vader kwam uit Colonia Tovar, een merendeels door Duitsers bevolke landbouwkolonie ten westen van de Venezolaanse hoofdstad Caracas. De Venezolaan Ramón heeft gewerkt voor een zekere Wolf Liebknecht die ook afkomstig was uit Colonia Tovar. Met hem heeft hij tijdens de oorlog gevochten aan Duitse zijde. In het boek blikken beide hoofdfiguren terug op hun leven. De schrijver imponeert met zijn machtige, maar tegelijkertijd lyrische pen.

Lees hier de recensie

Meer over Terug tot Tovar

«Ook stilstaande herinneringen van een verrassende eenvoud.» – T. van Deel

KhazarenbloedOver ‘Khazarenbloed’ van Rogi Wieg voor NBD Biblion, 27 november 2012:
‘Ik ben een khazar, / eet mijn eigen verzen / als het moet. Zo ook maak / ik gedichten aan en maak / ik nieuw papier.’ Hier kiest iemand het gedicht als zijn (voorlopige) redding. Dat hij nog de keus heeft, laat zien dat nog niet alles verloren is, vandaar dat wanhoop en depressie en radeloosheid bij hem toch ook nog distantie en het zoeken naar een vorm en een formulering ervan tot gevolg heeft. Zelfs galgenhumor.

Lees hier de recensie

Meer over ‘Khazarenbloed’

‘Azijn in mijn aderen’ leest als een trein, en zelfs de onbekende termen nemen de vaart niet weg.» – Marjo van Turnhout

Azijn in mijn aderenOver ‘Azijn in mijn aderen’ van Orchida Bachnoe op Leestafel.nl, 27 november 2012:
Het is een vlot lopend, meeslepend tienerverhaal: een sprookje, dat eindigt in Bollywoodsfeer. Maar dan wel in een modern, ietwat satirisch jasje. Drugs en drank versus Hindostaanse tradities; leven versus dood. Anjani en Teela vertellen hun verhaal ieder apart, en komen heel overtuigend over. Ze hebben het over hun meisjesdromen, over de belemmeringen die hun achtergrond hen daarbij oplegt. Al zijn hun avonturen fantastisch, maar er is wel degelijk die serieuze ondertoon. Het is een boek dat door jongeren gelezen zal worden, misschien echter zouden hun ouders er juist een boodschap aan hebben: Het is niet altijd goed tradities in ere te houden.

Lees hier de recensie

Meer over dit boek

«‘Retourtje Afrika’ is een novelle met inhoud. Theo Ruyters kennis van en liefde voor Tanzania spat van iedere pagina af.» – Ezra de Haan

Retourtje AfrikaOver ‘Retourtje Afrika’ van Theo Ruyter op Literatuurplein.nl, 27 november 2012:
Met de novelle ‘Retourtje Afrika’ verlaat Theo Ruyter even het politieke podium en kiest hij voor de literaire verwerking van zijn ervaringen met ontwikkelingshulp in Afrika. Het is het verhaal van een vader die nog één keer het land wil zien dat hij diep in zijn hart heeft bewaard als zijn tweede vaderland. Voor hem is het vanzelfsprekend dat hij zijn kinderen laat delen in die ervaring. Uit ieder beschrijving blijkt dat Theo Ruyter Tanzania kent als zijn broekszak. Elke ervaring van de vader met zijn pubers wordt treffend beschreven. Voor iedereen die ooit door Afrika reisde, is bijvoorbeeld de busrit die ze maken herkenbaar en hilarisch.

Lees hier de recensie

Meer over dit boek

«Dit scherp geschreven essay is voornamelijk een ‘wake up call’.» – Melissa Korn

DubieuzenOver ‘De Dubieuzen’ van Alfred Birney op Indisch3.nl, 23 -11-2012:
Alfred Birney brengt opzienbarende boeken van vergeten schrijvers aan het licht waarin het koloniale leven anders wordt omschreven dan in de bekende boeken van bijvoorbeeld Couperus en Multatuli. (…) In dit essay is Birney soms haast niet bij te houden. Hij vertelt fel en aan de hand van vele voorbeelden over het deel van het Indische verleden dat nieuwe Indische generaties vaak in beperkte mate wordt bij gebracht. In Birneys woorden: ‘Ontkenning van eigen rijkdom is wel de grootste armoe die er bestaat’, wat volgens hem deels de oorzaak is dat het postkoloniale debat in Nederland laat op gang kwam en niet te vergelijken is met landen als de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk.

Lees hier de recensie.

Meer over ‘De Dubieuzen’

‘Zolang jij je gedichten niet publiceert, ontneem je ons volk iets waar het recht op heeft.’

Pierre LaufferOver ‘Pierre Lauffer: het bewogen leven van een bevlogen dichter’ van Bernadette Heiligers door Ezra de Haan in Antilliaans Dagblad, 19 november 2012:
Pierre Lauffer hoort bij de grote dichters en heeft ervoor gezorgd dat zijn Papiaments eindelijk deel uit ging maken van de wereldliteratuur. In 1944 debuteert hij als dichter met Patria. We danken dat aan Luis Daal die, heel terecht, tegen hem zei: ‘Zolang jij je gedichten niet publiceert, ontneem je ons volk iets waar het recht op heeft.’ Pierre Lauffer deed het Papiaments zingen als geen ander. Bernadette Heiligers schreef de biografie die hij verdiende: een die bewondert en toch niets verzwijgt. Het maakt de biografie onmisbaar voor iedere liefhebber van Caribische literatuur.

Lees hier de recensie en hier in Antilliaans Dagblad

Meer over deze biografie