«Absurdistisch en verrassend.» – Astrid van Unen

Voor de eerlijke vinderOver ‘Voor de eerlijke vinder’ van Ilona Verhoeven op U-producties (hét journalistieke bureau), 8 juni 2012:
Je moet maar op zo’n titel komen. Dit boek is net uit, geschreven door Ilona Verhoeven, die voorheen al haar korte verhalen in piepkleine boekjes zelf uitgaf. Die miniboekjes werden verzamelexemplaren en kregen opeens ook een miniboxje waar ze handig in konden staan. Nu zijn al die verhalen, maar ook tekeningen, foto’s en collages gepubliceerd in één prachtig boek.

Bron

Meer over ‘Voor de eerlijke vinder’

«Scholen lopen weg voor de hoge suïcide onder Hindostaanse meisjes, constateert schrijfster Orchida Bachnoe.»

Orchida Bachnoe over Azijn in mijn aderen in gesprek met Jannie Groen van de Volkskrant, 23-05-2012:
‘Al heel lang’ werd schrijfster Orchida Bachnoe in haar directe omgeving geconfronteerd met suïcidale Hindostaanse vrouwen. Ze hoorde verhalen van wanhopige meiden, die geleefd werden, hun dromen hadden opgegeven. Bachnoe schreef de roman Azijn in mijn aderen, die ze vandaag aanbiedt aan het PvdA-Kamerlid Kadija Arib, ‘omdat zij zich al jaren inspant om deze problematiek op de politieke agenda te zetten’. Azijn in mijn aderen is gebaseerd op ware verhalen en speelt zich af in Den Haag en in Mumbai, de stad van de Bollywood. De twee hoofdfiguren, Hindostaanse meiden, zijn beiden gek op Bollywood-filmsterren. Een van de sterren slaat (in een film) de hand aan zichzelf en blijft, als stem, rondspoken in het hoofd van de meisjes. Bachnoe: ‘Die films verheerlijken zelfmoord, meisjes in nood herkennen zich erin.’ […] Volgens Bachnoe lopen scholen met een grote boog om de gevoelige problematiek heen. Ze wilde haar boek aan Arib op een Haagse middelbare school aanbieden, waar de doelgroep rondloopt. Maar drie keer kreeg ze nul op het rekest. ‘Zoals de COC homoseksualiteit bespreekbaar maakt op scholen, zo zou het met zelfmoord ook moeten. Maar de scholen willen niet meewerken. Ze vrezen kennelijk imagoschade.’ Ze vindt dat ‘doodzonde’, want uit cijfers van de Kinderombudsman blijkt dat suïcide, na verkeersongelukken, de meest voorkomende doodsoorzaak is onder jongeren. Bachnoe: ‘1.500 zelfmoorddoden per jaar, dat zijn drie jongeren per dag. Hoog tijd dat jongeren wordt geleerd hiermee om te gaan.’

Lees hier het hele artikel.

«Die cross-over tussen Bollywood en literatuur ben ik nooit eerder tegengekomen.» – Ezra de Haan


Azijn in mijn aderenOver Azijn in mijn aderen van Orchida Bachnoe op Literatuurplein.nl op 13-05-2012:
Het geeft de auteur de ruimte om te laten gebeuren wat normaal gesproken niet kan. De tempowisselingen, de gesprekken met de doden, het groteske, alles valt op zijn plek. Tenminste zolang je bereid bent mee te gaan in de wereld die Orchida Bachnoe je voorschotelt. Wanneer je dat doet, beland je in een rollercoaster waarin de ene heftige scène de volgende hilarische afwisselt.

Lees

«Birney’s felle polemiek laat zien dat de canon van de Nederlands-Indische literatuur getuigt van ‘blanke arrogantie’ jegens de Indo.» – Kester Freriks

DubieuzenOver De dubieuzen van Alfred Birney in NRC Handelsblad, 11 -05-2012:
In het essay De dubieuzen spreekt hij zijn verbazing uit over de zo westers georiënteerde Nederlands-Indische canon. Altijd weer Multatuli, Couperus en Orpheus in de dessa van Augusta de Wit met de blanke visie op de inlanders die vol geheime krachten en bijgeloof zouden zijn. Birney pleit voor onbekend gebleven schrijvers die, meer dan welke Nederlandse auteur ook, een anti-westers vertelperspectief kiezen. Ten onrechte vergeten auteurs als Victor Ido, Délilah en J.E. Jaspers verdienen aandacht.

Lees

«Het gerucht ging dat Menno ter Braak verliefd was op Erika Mann. In ieder geval droeg hij in belangrijke mate bij aan het succes van haar cabaretgroep Die Pfeffermühle in Nederland, door er enthousiast over te schrijven. » – Aletta Schweigmann-Snoekc

Extaze3Over Extaze 3 in Leeuwarder Courant, 2 mei 2012:
Het gezelschap trad ook op in Den Haag. Dus kan ‘Extaze’, het literaire tijdschrift met een Haagse invalshoek, er een mooi artikel aan wijden. (…) Menno ter Braak was niet de enige die de loftrompet stak over het ensemble. Ook Ben van Eysselsteijn, Jan Campert en Simon Carmiggelt waren fans. Carmiggelt was twintig jaar toen hij voor het eerst een optreden bijwoonde in Den Haag en hij sprak van ,,een geweldige ontdekking’’. Jaren later zou hij in zijn Kronkels nog stukjes tekst en fragmenten van liedjes aanhalen.

Lees

«In haar dichtbundel ‘Het jaar van de getrouwde man’ neemt Titi Zaadnoordijk geen blad voor de mond. Het relaas van een hunkerende alleenstaande moeder, vrouw van vijftig, hongerig naar liefde en seks. (…) Het leverde jubelende, speelse poëzie op.» – Kirsten van Santen

Titi ZaadnoordijkOver Het jaar van de getrouwde man door Titi Zaadnoordijk in Leeuwarder Courant, 20 april 2012:
Natuurlijk is deze bundel niet zuiver autobiografisch. Er zijn dingen uitvergroot, zodat ze uitgroeien van particuliere tot universele verschijnselen. Het gaat de dichteres om patronen. Om de groeven van het leven waarin iedereen van tijd tot tijd verzeild raakt. ,,Mijn moeder is iedereen zijn moeder.’’ Of
neem het fenomeen van Relatie Met Een Getrouwde Man. Zoiets is niet alleen aan haar voorbehouden. Het komt vaker voor, zeker naarmate de jaren vorderen, de huwelijken indutten en de lust oplaait.

Lees

«Wijnberg kiest, zoals altijd, haar eigen benadering. Niet zwaarwichtig, maar ogenschijnlijk luchthartig en vlinderachtig en tegelijkertijd intens en trefzeker.» – Rolf Bosboom

Over Nachtvlinders door het kattenluik van Chawwa Wijnberg in Provinciale Zeeuwse Courant , 20 maart 2012:
Tijd, afscheid en dood spelen een belangrijke rol in de nieuwe, zesde bundel van Chawwa Wijnberg, dichter en beeldend kunstenaar uit Middelburg. De nachtvlinders uit de titel zijn de herinneringen. Die willen ‘het heelal bevatten/ filefladderend en stukgeslagen/ door de nagels van de tijd’, zoals in het openingsgedicht staat. Het leven gaat door, de dood is er onlosmakelijk mee verbonden. Het relativerende blijkt ook uit het extraatje bij de poëziebundel: een door Phons Bakx opgenomen cd waarop Wijnberg 25 gedichten uit haar oeuvre voorleest. Titel: Vrolijke gedichten.

Lees

«De novelle is een must read voor liefhebbers van de Japanse schrijver Haruki Murakami, wiens gedachtegoed Glenn Pennock mijns inziens deelt.» – Eric de Brabander

Over Als gitaren schreeuwen van Glenn Pennock in Antilliaans Dagblad, 16 februari 2012:
In ‘Als gitaren schreeuwen’ krijgt Joe, de hoofdpersoon, in visioenen en dromen een hint van een universele sleutel. Het vinden en het gebruik van deze sleutel zal hem helpen, heilig te worden: heel. Het zal hem kunnen verlossen van de diepste pijnen die hem tergen; de druk die hem door de som van gebeurtenissen noodt tot terugtrekking. In deze terugtrekking flirt hij niet alleen met de dood in al zijn facetten, maar daagt hij De Creator, God, uit om hem te helpen al die zware en duistere gedachten te verbannen. Joe krijgt geen hulp van God, in dit verhaal de Bandleider genoemd. God vindt dat hij dat zelf kan. Postmoderne literatuur, surrealistisch, vervreemdend en een gevoel van eenzaamheid opwekkend, en dan toch die gevatte humor, verborgen tussen de regels.

Lees

«Alfred Birney brengt met De dubieuzen de polemiek terug in de Nederlandse literatuur.» – Ezra de Haan

Over ‘De dubieuzen’ van Alfred Birney op Literatuurplein.nl, 01-05-2012:
Het is heerlijk weer eens een essay te lezen waarbij de schrijver geen blad voor de mond neemt maar keihard zegt en schrijft wat hij vindt. Ik verwacht dat Birney doorgaat met zijn queeste om de waarheid boven tafel te halen, zeker wat betreft onze koloniale literatuur. Vooral omdat hij niet alleen de vergeten Indische literatuur maar ook de nog amper gelezen Nederlandse klassiekers tevoorschijn haalt, er het stof vanaf blaast en er nieuw leven aan geeft.

Lees hier de hele recensie.

«Hier schrijnt de zon en knipoogt de pijn.» – Matthijs Smits

Over Nachtvlinders door het kattenluik van Chawwa Wijnberg , 21 maart 2012 :
In haar werk duiken thema’s op die dikwijls wederkerend zijn. Vrouwen, haar grote liefde M., katten, Mam, het jodendom c.q. Jodin zijn en de zware erfenis. En – ik refereerde er al aan – de dood. Het alles geknutseld en gekneed in een wonderlijk en steeds wisselend mengsel van frivool tot loodzwaar.
En waar het frivool oogt, ligt er toch nog vaak een tweede bodem onder en waar het zwaar schijnt, glimt door een kier frivoliteit.

Matthijs Smits is oud-journalist van Financieel Dagblad.

Lees

Op 21 maart 2012 werd Chawwa Wijnbergs zesde bundel door Matthijs Smits gepresenteerd in De Drvkkery in Middelburg.

Zie