«Beklemmend avontuur in Afrika.» – Anita Zijlstra

VoorplatAlleenOver ‘Alleen dapper te zijn’ van Edith Tulp op Leeskost, 20 oktober 2018:
Simone Jastein is het helemaal zat: haar beschermde opvoeding in het kakkineuze Bergeijk, haar stomme journalistieke werk in Amsterdam voor een meisjesblad, om nog maar te zwijgen over haar relaties. (…) In een opwelling besluit ze de boel de boel te laten en op reis te gaan. Maar ook in het reisgezelschap, met wie ze onvoorbereid drie maanden door West-Afrika trekt, voelt ze zich een buitenstaander. (…) Op hun beurt vinden ze Simone maar een verwend nest. Ook chauffeur Thijs en reisleider Koen hebben weinig oog voor haar. (…) Aanpakken en overleven is hun devies. (…) Maar pas na een zandstorm die haar bijna het leven kost besluit ze zich aan te passen en raakt ook zij in de ban van kleurrijk Afrika. (…) De altijd nukkige Koen en de onzekere Simone blijken toch gevoelens voor elkaar te hebben. (…) Als hij besluit naar het door oorlog geteisterde Liberia te gaan staat haar besluit vast: ze pakt haar koffer in. (…) Het wordt uiteindelijk het grootste avontuur van haar leven, waarbij ze met alles en iedereen afrekent. De omschrijvingen van Afrika in het boek zijn prachtig (…).
Lees hier de recensie
Meer over ‘Alleen dapper te zijn’
Meer over Edith Tulp bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Veel meer dan een in het verleden gesitueerd (liefdes)verhaal.» – Liliane Waanders

voorplateleonora-75Over ‘Eleonora en de liefde’ van Pim Wiersinga op Hanta, 20 oktober 2018:
Zij – de naamgever, maar niet per se het hoofdpersonage, die eer moet ze delen met troubadour Thomas van Blondel – leefde van 1122 (het kan ook 1124 geweest zijn) tot 1204. Zij: Eleonora van Aquitanië.
In Eleonora en de liefde (2016) van Pim Wiersinga is zij behalve wat ze in de geschiedenis was – hertogin van Aquitanië, koningin van Frankrijk en Engeland, en moeder van Richard Leeuwenhart en Jan zonder Land – beschermvrouwe van de minnezangers. De schrijver laat haar in zijn historische roman de liefde in allerlei vormen en toonaarden beleven. En haar – net als in de werkelijkheid – meer dan eens bedrogen uitkomen. Zij is niet de enige in de roman die de romantische liefde tot in haar verste uithoeken leert kennen. (…) Dat waar het mij in deze historische roman om gaat – geloofwaardig fabuleren binnen de beperkingen die een historische context nu eenmaal oplegt en vervolgens de lezer laten geloven dat iedereen echt bestaan heeft en alles waargebeurd is – bleef onaangetast.’(…) ‘Hanta’ is een multimediaal online literair magazine.
Lees hier de column
Meer over ‘Eleonora en de liefde’
Meer over Pim Wiersinga bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Mooie oogst.» – Ingrid van der Graaf

VoorplatBijlmerliedje-75Over ‘Een Bijlmerliedje’ van Diana Tjin op Literair Nederland, 18 oktober 2018:
Cartograaf en schrijfster Diana Tjin debuteerde in 2017 met de historische roman ‘Het geheim van mevrouw Grünwald’. Haar tweede boek ‘Een Bijlmerliedje’ is een coming of age roman over het meisje Sheila dat opgroeit in de jaren zeventig in de Bijlmer, waar ze op tienerleeftijd met haar ouders en drie broers is komen wonen. Een verhaal over het belang van vriendschap, rivaliteit, het verlangen mee te tellen en het zoeken naar erkenning als meisje met een Surinaamse achtergrond. Een prettig leesbaar verhaal, dat ook een mooi beeld schetst van het Amsterdam in die jaren, de eerste metro, de verlatenheid van die grote flatgebouwen in de Bijlmer. In fragmentarische hoofdstukken tekent Tjin de ontwikkeling van een jong meisje waarbij elke ervaring, levensles op speelse wijze gerelateerd worden aan een muzieknummer uit die tijd. Zoals onder andere: ‘Both Sides Now’ van Joni Mitchel, ‘Take Time to Now Here’ van Percy Sledge en ‘To Love Somebody’ van Nina Simone.
Bron
Meer over ‘Een Bijlmerliedje’
Meer over Diana Tjin

«Een knappe compositie.»

Opmaak 1Over ‘De rots der struikeling’ van Boeli van Leeuwen voor NBD/Biblion, 18 oktober 2018:
Heruitgave van een kleine klassieker uit de Antilliaanse literatuur, in 1966 bekroond met de Vijverbergprijs. Hoofdpersoon Eddy Lejeune, een Curaçaose advocaat die de balie verruild heeft voor een soort zwerversbestaan, verdrinkt in zijn droomrivier in Venezuela, op zoek naar diamanten. Zijn nalatenschap bestaat uit autobiografische, dagboekachtige aantekeningen, met verhalen over karakteristieke gebeurtenissen uit zijn leven. Indringend zijn de passages over de verhouding tot zijn ouders, van wie vooral de vader een diepe indruk op hem maakte, net als het woord van God dat hij in de vorm van de bijbel altijd bij zich droeg en intens vreesde. De roman van Van Leeuwen (Curaçao, 1922) heeft een knappe compositie.
Meer over ‘De rots der struikeling’
Meer over Boeli van Leeuwen

«Hij is nu vóór alles schrijver.» – Herman Rosenberg

VoorplatWeemoed-75Over ‘De zegen van weemoed’ van Theo Monkhorst in Den Haag Centraal, 4 t/m 17 oktober 2018:
(…) De hoofdpersoon van het verhaal is de journalist Pieter Fransman die op middelbare leeftijd besluit zijn autobiografie te gaan schrijven, maar dan wel vanuit de optiek van zijn bejaarde ik. Het beschrijft zijn jeugd en de grote romance van zijn leven. Uiteindelijk zal hij dus zijn toekomst gaan beschrijven. (…) Zo’n twintig jaar geleden koos Monkhorst voor het schrijven. Romans, gedichten, teksten voor toneel. ‘Ik dacht als je ouder wordt, heb je een doel nodig. Minder buitenwereld, meer de diepte in. Ik ben als een vlinder die is terug gekropen in zijn cocon en daar nu zilveren draden spint. Schrijven is zelfgekozen eenzaamheid, bijna een karaktermoord op jezelf.’ (…)
Lees hier het hele artikel
Meer over ‘De zegen van weemoed’
Meer over Theo Monkhorst op deze site

«Adembenemende poëzie.» – Pom Wolff

VoorplatWaschGeluid-75Over ‘Het geluid van denken’ van Karel Wasch op Pomgedichten, 12 oktober 2018:
(…) Ik heb een wonder in mijn hand, denk ik terwijl ik tiep. Ik wil lezen – alleen maar lezen. En bladeren – 74 pagina’s, 11 hoofdstukken, 34 gedichten zachtromig neergelegd in deze bundel. (…) En steeds maar weer als ik Karel Wasch lees moet ik denken aan de grote dichter Kouwenaar – aan zijn adagium ‘het zacht maken van stenen’ – dat was wat Kouwenaar trachtte – naar eigen zeggen. Waar Kouwenaar trachtte is het Karel Wasch gelukt. (…) Als we de poëzie van Wasch recenseren spreken we over een zeldzaam hoog niveau poëzie. En ik overdrijf geen letter. Het is adembenemende poëzie met die wonderlijke zeggingskracht die alleen hele grote dichters achteloos weten te leggen in hun gedichten. (…) Als je Karel Wasch leest krijg je zin om poëzie te schrijven – Karel Wasch inspireert. Zin om je eigen stenen zacht te maken en zin om poëzie aan te raken. De onontkoombare poëzie van Karel Wasch ligt wonderlijk zacht in de hand.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het geluid van denken’
Meer over Karel Wasch op deze site

«Tulp schrijft met humor en zelfspot.» – Rob Cobben

VoorplatAlleenOver ‘Alleen dapper te zijn’ van Edith Tulp in De Limburger, 9 oktober 2018:
Edith Tulp maakte in 2016 indruk met haar romandebuut ‘De Bushsoldaat’. Ook haar tweede roman, ‘Alleen dapper te zijn’, speelt in Afrika, het continent waar Tulp frequent is geweest. Hoofdpersoon is Simone, een depri journaliste die zichzelf opnieuw hoopt uit te vinden tijdens een groepsreis door de Sahara. Dat valt natuurlijk niet mee. Ze ligt voortdurend overhoop met haar medereizigers. Ook het contact met de reisleider verloopt niet echt soepel. Maar de twee groeien naar elkaar toe en krijgen een hartstochtelijke relatie, die bij terugkeer in Amsterdam onder hoogspanning komt te staan. De vriend vertrekt naar het door oorlog geteisterde Liberia om daar te gaan werken. Impulsief volgt Simone hem korte tijd later, niet wetend wat haar te wachten staat. ‘Alleen dapper te zijn’ is een lijvige roman (476 bladzijden) maar leest vlot weg. Tulp schrijft met humor en zelfspot. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Alleen dapper te zijn’
Meer over Edith Tulp bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een relaas van emotie en spanning.» – Han Mulder

VoorplatWeemoed-75Over ‘De zegen van weemoed’ van Theo Monkhorst op Haagse Columnisten, 6 oktober 2018:
(…) Het gaat om het leven, werken en piekeren van de hoofdpersoon Pieter Fransman, journalist, die werkende weg schrijver en dichter wordt en als de vaandeldrager van een eeuw vol belevenis fungeert. Het boek is dus tegelijkertijd of misschien wel in de eerste plaats een kroniek van onbestendige en onzekere tijden die een mensenleven beheersen. (…) Dat verandert eigenlijk pas in het tweede deel als Pieter (…) verzeild raakt in wat lijkt als een complot rondom het fenomeen van artificiële intelligentie dat de wereld gaat bedreigen. (…) Als hij duidelijke aanwijzingen heeft dat zijn vriend Leo geen zelfmoord heeft gepleegd maar is vermoord (…) stapt Pieter Fransman niet naar de politie maar ploegt alleen verder. (…) Hier vandaan krijgt de roman steeds meer het karakter van een thriller, gelardeerd met brieven van opa Pieter aan zijn jonge kleinzoon Walid waarin hij waarschuwt en zijn zorgen uit. Dat houdt de spanning er in. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De zegen van weemoed’
Meer over Theo Monkhorst

«Etchica Voorn veranderde 180 graden van standpunt over huidskleur.» – Marjon Bolwijn

Dubbelbloed_01Over ‘Dubbelbloed’ van Etchica Voorn in De Volkskrant, 5 oktober 2018:
(…) ‘Voor sommigen doet je huidskleur er namelijk wel toe.’ (…) ‘Het inzicht dat ik een dubbelbloed ben, heeft mijn identiteit verrijkt. Ik ben mijn Surinaamse kant gaan ontdekken en voel mij nu bij beide groepen thuis. Ik ben nog wel zoekende, want ik ben niet opgegroeid met Surinaamse codes en vergis me weleens in de mores. In plaats van door te fladderen in het leven wil ik – met een dosis humor – mijn bijdrage leveren aan meer openheid en verdraagzaamheid in de discussie over identiteit. Mijn persoonlijke ervaringen heb ik opgeschreven in het boek ‘Dubbelbloed’, waarvoor ik de Opzij Literatuurprijs heb gekregen. Het is wel jammer dat ik mijn onbevangenheid kwijt ben. Ik ben gevoeliger geworden voor discussies waarin het over ‘wij’ en ‘zij’ gaat, over ‘wit’ en ‘zwart’. Je kunt jezelf gevangen zetten in die discussies, maar ik ga voor verbinding.’
Lees hier en hier het interview

«Een mooie volwassen bundel van een begenadigde dichter.» – Karel Wasch

Groen Omslag def2Over ‘Wakker vallen’ van Els de Groen op Poëzie Leestafel, 2 oktober 2018:
(…) Met de bundel ‘Wakker vallen’ debuteert Els de Groen officieel als dichter. Het titelgedicht is sterk, want het is een oproep tegen de vervlakking veroorzaakt door roosters en routine. Het ageert tegen gevangen meningen. De standaardmeningen, die mensen ventileren om het zichzelf makkelijk te maken. Iets anders is dat je vogelvrije mensen (vluchtelingen?) vogelveilig kunt helpen maken. Een helpende hand kunt reiken. En in de laatste strofe draait de schrijfster zich om, ze wil de houding van onverschilligheid letterlijk omdraaien. Dat sluit mooi aan bij de omslagtekening met door de lucht zwevende omgekeerde mensen. Alle illustraties – behalve een- zijn van de dichter en ze zijn fraai van kleur en vorm. Het zijn betrokken gedichten (…) wat niet wil zeggen dat deze dichter (niet) ook veel lieflijks in haar palet heeft, zoals de gedichten onder de noemer ‘Als ik de tijd kon wecken’, waarin herinneringen en waarnemingen afwisselen. Een mooie volwassen bundel van een begenadigde dichter.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Wakker vallen’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer