«Het verhaal had me van het begin tot het eind in zijn ban.» – André Oyen

VoorplatHannah-75Over ‘Hannah en ik’ van Pauline J. van Munster op Lezers tippen lezers, 10 september 2020:
Hannah is tien minuten voor Ada geboren en is van meet af aan het haantje de voorste. Zij is van niemand bang maar als het er op aan komt laat zij haar zus de kastanjes uit het vuur halen. Iets wat Ada in haar grenzeloze adoratie voor Hannah zonder morren doet. Er ontstaat een ongezonde relatie tussen de zussen, die voor Ada uiterst drastische gevolgen zal hebben. Hannah verlaat op jonge leeftijd het gezin om zelfstandig te gaan wonen, Ada volgt enkele jaren later. Want deze laatste wil zo dicht mogelijk bij haar zus wonen en daar maakt zus Hannah zo gretig mogelijk gebruik en misbruik van. Hannah en Ada mogen dan een eeneiige tweeling zijn, innerlijk hebben ze heel weinig gemeen ook al doet Ada wanhopig haar best om een copy van Hannah te zijn. Pauline J. van Munster weet bijzonder knap de personages van de beide zussen te schetsen en hun onderlinge relatie te schetsen. Het verhaal baadt een bijzonder broeierige sfeer en had me van het begin tot het eind in zijn ban.
Lees hier het signalement
Meer over ‘Hannah en ik’
Meer over Pauline J. van Munster bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Niet alleen een thriller, maar ook een aanklacht.» – Kees de Kievid

VoorplatEtappe-75Over ‘De fatale etappe’ van Hans van Hartevelt op Boekenbijlage, 10 september 2020:
De droom van iedere wielrenner is het winnen van een grote etappekoers. (…) Een nog groter verlangen is het winnen van alle drie. (…) Maar iedereen is het erover eens dat drie rondes in één jaar winnen onmogelijk is. (…) Van Hartevelt staat op het punt om het in zijn nieuwste boek, de thriller ‘De fatale etappe’ wél te laten gebeuren. (…) Misdaadboeken die zich in de sportwereld afspelen zijn niet uniek. Ook zijn er over diverse wielergrootheden een aantal biografieën verschenen. Maar een thriller in de wereld van de wielersport is zeldzaam. Hans van Hartevelt vond kennelijk dat dit nu maar eens moest veranderen. (…) De meest bizarre scenario’s passeren de revue. De verdachtmakingen vliegen de lezer om de oren. (…) De auteur is op z’n best wanneer hij de gevoelens van renners beschrijft. Het beste voorbeeld daarvan is de ‘gedachtegang’ van Marco tijdens de slotklim naar Les Praeres. Deze etappe lijkt sterk op de veertiende etappe van de Vuelta in 2018. Ook de harde, soms meedogenloze wereld waarin de renners zich bevinden doet hij perfect uit de doeken. Het lijkt er zelfs sterk op dat Van Hartevelt met zijn boek niet alleen een thriller schrijft, maar ook een aanklacht indient tegen de soms ongeoorloofde praktijken in de wielerwereld. (…) Hans van Hartevelt heeft een inside kijk gegeven op de wielerwereld en daarmee een waardevolle bijdrage geleverd aan de sportboekerij. (…).
Lees hier de recensie
Meer over ‘De fatale etappe’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Met ‘Kollektieve schuld’ schreef Edgar Cairo in 1976 een boek waar uitgevers nu naar snakken.» – Rasit Elibol

Over ‘Kollektieve schuld’ van Edgar Cairo in De koloniale leeslijst, (Dichters & Denkers) De Groene Amsterdammer, nr. 37, 10 september 2020:
Na het lezen van het werk van Edgar Cairo (1948-2000) kun je maar één ding concluderen: Nederland was nog niet klaar voor een schrijver als hij, met zijn eigen taal, zijn eigen woorden, zijn eigen vertelstructuren. Een Afro-Surinaamse man die vond dat de kolonisator geen alleenrecht had op de taal en dat de eigen taal niet onder mocht sneeuwen. (…) Misschien kun je ook wel zeggen dat Cairo zijn tijd te ver vooruit was. Zijn boodschappen zouden vandaag de dag hier in veel betere aarde vallen. Eigenlijk is het gek en opvallend dat Cairo niet ontdekt is door de huidige generaties die opkomen en gelijkheid eisen voor zwarte levens. (…) Met ‘Kollektieve schuld’ schreef Cairo een speelse familieschets waarvan het verhaal ogenschijnlijk simpel is: een Surinaamse familie – niet zomaar een uiteraard, maar een met allerlei gebreken – wordt bijeengeroepen om een reeks winti-rituelen te organiseren om de ‘collectieve schuld’ uit het verleden af te wassen en zo de problemen en ziektes weer onder controle te krijgen. (…) De verhouding die het boek heeft met de winti-praktijken is nogal ambivalent en je voelt al snel aan dat het helemaal misgaat. Gruwelijk mis zelfs. Winti is een typisch Surinaamse religie, een samensmelting van verschillende Afrikaanse religies die op plantages samen werden gebracht door tot slaaf gemaakten. Tot het begin van de twintigste eeuw was het verboden, net als de eigen taal dus. (…) Die wat vreemde eigen taal van die grote Afro-Surinaamse man die voor anderen speels was en voor Cairo niks minder dan een statement: als zwart persoon moet je jezelf niet verloochenen.
Lees hier het artikel van De Groene-redacteur Rasit Elibol
Meer over ‘Kollektieve schuld’
Meer over Edgar Cairo bij Uitgeverij In de Knipscheer
Lees ook over andere In de Knipscheer-auteurs in ‘De koloniale leeslijst’

«Wielerepos is een ware page turner.» – Karel de Vey Mestdagh

VoorplatEtappe-75Over ‘De fatale etappe’ van Hans van Hartevelt, 10 september 2020:
Verhalen in de trant van zadelpijn op een Alpenflank kunnen me gestolen worden, een goedgeschreven wielrenroman, zoals ‘De Ronde van Italië’ van Dino Buzzati, is zeldzaam, en beter dan ‘De renner’ van Tim Krabbé wordt het in de regel niet. Met enige scepsis begon ik dan ook aan ‘De fatale etappe’. Een wielrendetective…! Die had ik nog niet in mijn fietsbibliotheek. De titel – met als ondertitel ‘Vergelding in de Vuelta’ – verraadt dat er stront aan de knikker is in de bekende Spaanse ronde en deed mij aarzelen. Niet dat de wielerwereld niet bekend is met nijd en afgunst, maar vergelding met een fatale afloop getuigt van wel heel veel kwade opzet. Daar een interessant verhaal van maken, leek mij een erg gewilde en daarom weinig geloofwaardige exercitie. En het is waar, de eerste paar pagina’s moest ik er even inkomen en overtuigd raken van dit wielerepos. Maar al gauw werd ik gegrepen door wat Hartevelt mij voorschotelde. De karakters van ploegbazen, artsen en renners begonnen al snel te leven. Realistisch en zonder in de afgekloven clichés te vervallen. Heerlijk! Wat opvalt is dat de auteur maar weinig beschrijvingen geeft van de hoofdpersonen, maar het vooral laat aankomen op dialogen. En dat het hele boek door. Die schrijfstijl moet je beheersen en dat doet Van Hartevelt. Hij heeft mij met zijn verhaal oprecht geboeid en ik las het dan ook achterelkaar uit. Hij weet de spanningsboog mooi door zijn roman heen te verwerken, waardoor het een ware page turner is.
Karel de Vey Mestdagh is ontwerper van Cyclefit, Perfect Bicycle Adjustment, omarmd door elke profrenner en alle wielerploegen.
Meer over ‘De fatale etappe’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Leest als een peloton in volle vaart.» – Herman Ram

VoorplatEtappe-75Over ‘De fatale etappe’ van Hans van Hartevelt, 10 september 2020:
‘De fatale etappe’ leest als een peloton in volle vaart. Was er doping in het spel? En wie heeft het gedaan? Het zijn vragen die de lezer tot het einde bezig houden. Ik worstel in mijn functie met dezelfde vragen, maar mijn werk is een stuk minder spannend dan deze roman. Een aanrader voor iedere wielerliefhebber.
Herman Ram is voorzitter Dopingautoriteit.
Meer over ‘De fatale etappe’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Ik heb in jou geen vriend verlóren, ik heb er een gevonden.» – Marjolein Kool

Opmaak 1Over ‘De wind van morgen’ van Arjen Sevenster in Nieuw Archief voor Wiskunde, nr.3, september 2020:
(…) Kun je heimwee hebben naar iemand die je nooit persoonlijk ontmoet hebt? Sinds een paar dagen weet ik dat het kan. Ik las de verhalen en gedichten van de wiskundige en dichter Arjen Sevenster. Hij is in 2019 overleden. Ik heb hem nooit gezien, nooit gesproken, nooit in zijn ogen gekeken, maar door zijn teksten kon ik wel in zijn ziel kijken en zo ontdekken dat ik een zielsverwant moet missen die ik nooit gesproken heb, maar die wel indrukwekkende woorden heeft nagelaten. Het zijn woorden die het verdienen om telkens weer opnieuw gelezen te worden. Arjen Sevenster was een dapper mens. Dapper zoals hij het lot van zijn ongeneselijke ziekte droeg, en dapper omdat hij ons zo eerlijk en openhartig deelgenoot wilde maken van het ziekteproces dat naar zijn onvermijdelijke einde heeft geleid. Op deze manier troost hij met zijn woorden lotgenoten en geeft hij hun dierbaren inzicht in wat onzegbaar is. (…) Ik heb Arjen postuum leren kennen in zijn woorden, zijn verhalen en gedichten. Het was een voorrecht en een genoegen. Dichter, denker, dierbare wiskundige, ik heb in jou geen vriend verlóren, ik heb er een gevonden.
Marjolein Kool is wiskundige en dichteres.
Lees hier de recensie ‘Schoonheid sterker dan de dood’
Meer over ‘De wind van morgen’
Meer over Arjen Sevenster bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Onherroepelijk dringt de verwantschap zich op met de bluesmuziek die opkwam in het zuiden van de Verenigde Staten.» – Eric de Brabander

Over o.a. ‘Sierlijke golven krullen van plezier’ van Walter Palm in Noord & Zuid, jrg. 3 nr. 5, september 2020:
(…) Curaçao, sinds de zeventiende eeuw onderdeel van de Zeven Provinciën en nu autonoom onderdeel van het Koninkrijk der Nederlanden, hoort langer bij Nederland dan de Waddeneilanden. (…) Het gedicht ‘Spoken van slaven’ uit de bundel ‘Sierlijke golven krullen van plezier’ (2009) van de Curaçaoënaar Walter Palm toont hoe de multiculturele en meertalige samenleving van Curaçao tot nu toe worstelt met het koloniale verleden, een verleden dat heden ten dage op elke straathoek nog waarneembaar is. Onherroepelijk dringt de verwantschap zich op met de bluesmuziek die opkwam in het zuiden van de Verenigde Staten in de negentiende en twintigste eeuw. De woordkunstenares Lucille Berry-Haseth (…) is begaan met de Curaçaoënaar die heeft leren leven met misstanden die onlosmakelijk met het eiland verweven zijn. “Permanent naar de bliksem”, zo beschrijft Boeli van Leeuwen zijn eiland in de verhalenbundel ‘Geniale Anarchie’. “Niemand leeft ongestraft onder de palmen”, zo stelt hij. Wie daarover klaagt is een zeurkous. De verbondenheid van mens en natuur is universeel, op Curaçao echter lijkt deze in de poëzie meer beleefd te worden dan in het moederland. De Amsterdamse dichter Ko van Geemert, een regelmatige passant op onze eilanden, begrijpt die weemoedige band met de natuur. Hij schrijft: (…) Mocht u er ooit eens komen, draag dan een strooien / hoed, een wit gewaad / van linnen of papier, als pantser / voor de lichtheid van een niet te dragen last. (…)
Lees hier en hier het artikel
Meer over ‘Sierlijke golven krullen van plezier’
Meer over Geniale anarchie
Meer over Eric de Brabander bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een onbewuste, onuitgesproken diepe trouw en liefde als hier weergegeven, is haast niet te vatten.» – Els Ruijsendaal


Over ‘Nerf en flanken’ van Chawwa Wijnberg in Noord & Zuid, jrg. 3 nr. 5, september 2020:
(…) Het gedicht ‘Nerf en flanken’ uit de gelijknamige bundel van Chawwa Wijnberg is het eerste gedicht dat ik van haar las. Het raakte mijn ziel. De ontroering die ik voelde, is me altijd bijgebleven. Een onbewuste, onuitgesproken diepe trouw en liefde als hier weergegeven, is haast niet te vatten. (…) In diezelfde bundel staat ook een heel ander gedicht, ‘Wat dan?’, dat zo aangrijpend de angst en wanhoop van een mens beschrijft als de dood nadert en er geen liefde om je heen is, dat ik achteraf begreep welke gang Chawwa Wijnberg door het leven gemaakt moet hebben om tot een zo liefderijk gedicht als ‘Nerf en flanken’ te komen. En dat is geen wonder, als je in 1942 bent geboren, in oorlogstijd, wat je als kind al snel kon voelen, maar nog niet echt beseffen: de angst, de dood, het verlies waarmee je, als je er nog bent, moet leren doorgaan. (…) Uiteindelijk moest haar oerangst vanuit het verleden een veiliger plaats krijgen. Dat kan het beste door die angst als volwassene aan te kijken, toe te staan en daarna, met woorden, een veiliger plaats te geven in je gevoel. Wijnberg deed dat onder meer in het zo schrijnende gedicht ‘Wat dan?’, waarin zij een oude vrouw beschrijft, die in wanhoop en eenzaamheid haar dood tegemoet gaat. Het is een beeld dat helaas ook in onze coronatijd past. Zo, al dichtend, poogde Chawwa Wijnberg de wanhoop in de ogen te kijken en een plaats te geven. (…)
Lees hier en hier het artikel
Meer over ‘Nerf en flanken’
Meer over Chawwa Wijnberg bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Om je met open mond het boek dicht te doen slaan.» – Ezra de Haan

Opmaak 1Over ‘Het Wezen’ van Peter Drehmanns in De Wilg, 5 september 2020:
(…) Peter Drehmanns is een schrijver die on-Nederlands schrijft. (…) Het boek speelt zich immers (gelukkig) grotendeels niet in Nederland af. En ook de omgeving waar het verhaal zich ontrolt is aan de fantasie van de schrijver ontsproten. Met ‘Het Wezen’ schaart Drehmanns zich tussen auteurs als Henri Michaux, Paul Bowles, Marcel Pons, Lawrence Sterne en Raymond Roussel. (…) Wat eerdergenoemde auteurs met elkaar verbindt is hun ongebreidelde originaliteit. Schrijven zonder je iets van modetrends aan te trekken en slechts dat te willen maken wat jij voor ogen hebt. En dat heeft Drehmanns gedaan. (…) De kortste samenvatting van het boek is een opsomming van de vier delen waaruit het bestaat: Homo sapiens, Homo investigans, Homo demens en Homo mutans. De optelsom ervan is een verbijsterende roman, rijk aan taal en kennis die je doet doorlezen zoals Koen Grondijs blijft voortstappen in een steeds intrigerender oerwoud van woorden en gedachten. Om je met open mond het boek dicht te doen slaan. Peter Drehmans heeft zonder meer zijn beste boek geschreven.
Ezra de Haan schreef en schrijft recensies voor o.a. Literatuurplein, Antilliaans Dagblad en Caraïbisch Uitzicht.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het Wezen’ op deze site

« **** Rob Verschuren heeft weinig pagina’s nodig om de lezer mee te slepen.» – Theo Jordaan

Voorplat75Over ‘Het witte land’ van Rob Verschuren op Alles over boeken en schrijvers, 3 september 2020:
Roman van de week! (…) Bobby, de hoofdpersoon van de roman, is een man van 55 met een vrij succesvol reclamebureau. Relaties met vrouwen lopen meestal op de klippen, zonder in grote drama’s te eindigen. Sowieso is zijn leven vrij saai en voorspelbaar. Tijdens zijn werk als reclameman wordt hij geconfronteerd met een aangrijpende indringende foto van een vrouw die een tsunami heeft overleefd in een land in Azië. (…) Zijn verblijf in de volkswijk en met name de fascinerende ontmoetingen met een gehandicapte vrouw die een inneempunt van oude materialen beheert, zorgen ervoor dat hij zich meer en meer laat meeslepen door het karakter van de stad, de bevolking en het land. Hij raakt hierdoor in een contemplatieve staat van zijn waardoor hij zijn oude leven totaal kan achterlaten en ronduit gelukkig lijkt te zijn. De grote kracht van Rob Verschuren is dat hij weinig pagina’s nodig heeft om de lezer mee te slepen. Op overtuigende wijze creëert hij een bijna magisch realistisch en sprookjesachtige sfeer die je als lezer volledig overtuigt. ‘Het witte land’ is een mooie, stijlvolle en overtuigende roman die een groot lezerspubliek verdient. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het witte land’
Meer over Rob Verschuren bij Uitgeverij in de Knipscheer