«Roept zonder mooischrijverij een wereld op van plattelandsleven.» – Wijnand Steemers

Opmaak 1Over ‘Zelfs een Tibetaan belandt uiteindelijk in zee’ van Edwin de Groot voor NBD / Biblion, 5 juli 2018:
(…) Poëziedebuut [van Friese dichter] in het Nederlands. Titelgedicht biedt een mise-en-scène van haven, polder en uitzicht op zee (zie de strandgrot op omslag). Zes afdelingen, waarvan de eerste een vierluik. De eeuwige terugkeer van leven en sterven van mens en dier in de natuur – met name het veenlandschap – eist continu thematische ruimte op, waartegen de ‘ongelovige’ dichter taal en herinneringen inzet en poëtisch bezweert: ‘openbaring mankeert’. Citaten uit werk van Lowry, Dante, Dickinson e.a. zijn met een YouTube video-link aangegeven. Roept zonder mooischrijverij een wereld op van plattelandsleven met baggeraars, turfstekers, vissers, kerkklokken, observaties van vogels, zelfs wielrennen (Huez). (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Zelfs een Tibetaan belandt uiteindelijk in zee’

«In deze autobiografie beschrijft Etchica Voorn haar bi-raciale achtergrond.»

Dubbelbloed_01Interview over ‘Dubbelbloed’ van Etchica Voorn in Opzij, 3 juli 2018:
(…) Mijn moeder was een echte feministe, en dat kon je bij haar aan alles merken. (…) Ik ben ook altijd doordrongen geweest van het feit dat ik economisch zelfstandig moet zijn. (…) Dit boek betekende voor mij: ergens voor uitkomen en vooruitkomen. Een soort van uit de kast komen. (…) Van mijn twee oma’s, de Surinaamse en de Drentse, heb ik mijn twee culturen geërfd, mijn dubbelbloed. Het is een heel heftig en gevoelig thema, maar ik heb het wel luchtig opgeschreven. Het moest er gewoon uit. (…) De problematiek van ‘Dubbelbloed’ is herkenbaar voor iedereen die in twee culturen is opgegroeid. (…) Ik ben heel blij met alle lovende recensies en reacties op het boek. Ik durf nu ook pas te zeggen dat ik schrijver ben, dat kreeg ik eerder niet uit mijn strot. (…)
Lees hier het hele interview
Meer over ‘Dubbelbloed’

«Actuele, krachtige roman.» – Theo Vos

VoorplatPleisterplaats1_Opmaak 1.qxdOver ‘Pleisterplaats Belleville’ van Peter Lenssen voor NBD / Biblion, op 5 juli 2018:
Gedreven door zijn hartstocht voor democratie en het vrije woord, interviewt journalist Paul Goedemont mensenrechtenactivisten. Als hij in 2013 in Istanbul de Turkse activiste Aysel spreekt, raakt hij met haar verzeild in de bloedig neergeslagen opstand op het Taksimplein. Hij is zwaargewond, zij spoorloos verdwenen. Deze gebeurtenis, de terroristische aanslagen in Parijs op Charlie Hebdo en concertzaal Bataclan in 2015, en de dood van zijn geliefde partner John, brengen Goedemont in een depressie met writer’s block. Op aanraden van zijn zus keert hij terug naar Parijs om zichzelf te hervinden. Daar groeit iets moois tussen hem en de Iraanse fotograaf Barry. Ook al heeft die een vrouw en kinderen, het geeft hem hoop. Maar die wordt wreed door de actualiteit gesmoord. Een niet bepaald vrolijke, maar helaas actuele, krachtige roman die een aansporing wil zijn om de menselijke vrijheden te verdedigen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Pleisterplaats Belleville’
Meer over Peter Lenssen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De rijkdom van een dubbele identiteit.» – Sander Becker

Dubbelbloed_01Over ‘Dubbelbloed’ van Etchica Voorn n.a.v. OPZIJ Literatuurprijs 2018 in Trouw, 5 juli 2018:
(…) En zo staat Voorn ineens middenin twee actuele maatschappelijke debatten: over de positie van vrouwelijke schrijvers en over etnische identiteit, het thema van haar boek. (…) Met blond haar en een getinte huid zat ze altijd tussen twee culturen in. ‘Halfbloedje’, hoorde ze vaak. Heel kleinerend, ook door dat ‘-je’. Ze raakte er als kind aan gewend, maar fijn voelde het nooit. Toen een Surinaamse neef een keer zei dat ‘dubbelbloed’ de lading beter dekte, wist ze meteen: ‘Dat wordt ooit de titel van mijn boek.’ Haar roman gaat over de rijkdom van een dubbele identiteit, maar ook over je nergens helemaal thuis voelen. (…) De boodschap is universeel: je mag zijn wie je bent. Zwart, wit of iets ertussenin. “Ik heb het boek nooit als statement bedoeld”, besluit Voorn. “Maar dat is het toch geworden.” En ‘halfbloed’ gaat wat haar betreft de geschiedenis in als het woord dat we in 2018 vervingen door ‘dubbelbloed’.
Lees hier of hier het interview
Meer over ‘Dubbelbloed’

«‘We begrepen elkaar’: Harry Vaandrager en Samuel Beckett.» – Ewoud Goethals

VoorplatIkwordt-75Over het proza van Harry Vaandrager als masterproef literatuurwetenschappen KU Leuven, juli 2018:
(…) Sinds 2011 schrijft Vaandrager enkel nog fictioneel proza. Dat proza is zeer donker maar humoristisch, zowel gebald als lyrisch en bijna uitsluitend in monoloog-vorm geschreven. (…) Vanaf de verhalenbundel ‘Koprot’ (2013) worden zijn boeken gezamenlijk uitgegeven door ‘het balanseer’ en ‘In de Knipscheer’. Recent verschenen nog de romans ‘Maskerade’ (2016) en ‘Ik wordt’ (2018). Zo wordt Vaandrager stilletjes aan de auteur van een klein maar interessant oeuvre. Ik richt mij in dit artikel op zijn proza. Dat proza vertoont namelijk opvallende gelijkenissen met het werk van Samuel Beckett. (…) Zijn vertellers modificeren soms hun verhaal. (…) Op bepaalde momenten negeren Vaandragers personages hun hele voorafgaande verhaal. (…) De ik-verteller van ‘Ik wordt’ stelt meermaals zijn verhaal bij, bijvoorbeeld: ‘Laten we het gezegde lankmoedig als ongezegd beschouwen. Vooruit, dus helemaal opnieuw beginnen.’ (…) Daarnaast speelt Vaandrager ook op een andere manier een spel met het voornaamwoord ‘ik’, in het bijzonder in zijn laatste roman ‘Ik wordt’. Op de eerste pagina van die roman is dat voornaamwoord vreemd genoeg nergens te bespeuren. Het zit echter wel verstopt in heel wat woorden op die pagina: ‘verschrikkelijk’, ‘hartstikke’, ‘getikt’, ‘verschrikkingen’, ‘grinniken’, ‘zeik’, ‘niks’, ‘niksend’. (…) Samuel Beckett en Harry Vaandrager vertellen zichzelf verhalen om gezelschap te creëren en zo hun eenzaamheid te bezweren, anderzijds lijkt hun hoofd bevolkt door allerlei mysterieuze stemmen. Zij zijn niet de meest eenvoudige auteurs. Lezers begrijpen hen waarschijnlijk niet altijd, maar een ding is zeker: zij begrijpen elkaar.
Lees hier de vergelijkende literatuurstudie
Meer over ‘Ik wordt’
Meer over Harry Vaandrager bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Fraai boekwerk.» – Federico Savini

VoorplatGoutMuziek-75Over ‘Tien muziekmomenten die mijn leven veranderden’ van Cor Gout in Blow Up. (magazine), nr. 241, juni 2018:
Vooralsnog uitsluitend in het Nederlands, maar laten we hopen dat het in het Engels wordt vertaald. ‘Tien muziekmomenten die mijn leven veranderden’, verzorgd door Cor Gout, de drijvende kracht achter Trespassers W, is een fraai boekwerk, rijkelijk voorzien van kleurenillustraties, waarin de muzikant verhalen heeft verzameld van een reeks journalisten ( 18 in totaal, als enige Italianen onze hoofdredacteur Stefano I. Bianci en Enrico Ramunni van Rockerilla. Verder Fred Mills, Simon Frith, Peter Kuiters en anderen, allen betrokken bij fanzines of tijdschriften, zoals Ptolemaic Terrascope, Bucketfull of Brains, Option, The Bob, Out of Depression, Aleternative Press etc, etc), waarin zij vertellen over de tien muziekmomenten die voor hen een openbaring zijn geweest. (…)
Klik hier voor het oorspronkelijke bericht
Meer over ‘Tien muziekmomenten die mijn leven veranderden’
Meer over Cor Gout bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een nieuw gezin.»

Opmaak 1Over ‘Zwijgplicht’ van Theo Stokkink in Boekenenzo in L’Homo, mei 2018:
We hebben een Nederlandse notaris, Duitse pacifist en Belgische oorlogsvluchteling met elkaar te maken? Gebaseerd op het verhaal van de moeder van de auteur die pas na het overlijden van haar vader ontdekt dat ze is geadopteerd.
Klik hier voor het oorspronkelijke bericht
Meer over ‘Zwijgplicht’
Meer over Theo Stokkink bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Klampt zich vast in geheugen en laat nooit meer los.» – Marjo van Turnhout

coverTyfoon8.inddOver ‘Tyfoon’ van Rob Verschuren op Leestafel, 29 juni 2018:
(…) Het land wordt niet nader benoemd, maar het is duidelijk dat het gebaseerd is op Vietnam. Er is sprake van een jonge vorst, die een zeer luxe leventje leidt, waartegen de bevolking in opstand komt. Er volgt een oorlog. (…) Het is door de oorlog dat de vriendschap tussen de drie jonge mensen op scherp komt te staan. Er moeten keuzes gemaakt worden en die hebben gevolgen. Hun levens zullen met elkaar verbonden blijven, maar niet zoals zij zich dat gedroomd hadden. (…) Het is het verhaal van tegengestelde levens, van twee mensen die anders denken over de veranderende wereld. Rob Verschuren schetst de teloorgang van een traditionele beschaving, waarbij symbolen en beelden het werk doen. Feiten moeten af en toe verteld worden, maar de opgeroepen beelden zijn onmiskenbaar en onontkoombaar. Eenmaal in dit verhaal gezogen, kan je er niet meer uit. De lezer voelt de spanning en kent de afloop, het is een verhaal zoals dat vaker verteld is, maar waarschijnlijk niet in eenzelfde prachtige taal. (…) ‘Tyfoon’ is met zijn magische elementen een sprookjesachtig mooi verhaal geworden, dat zich in je geheugen vastklampt, en nooit meer loslaat. Helaas is het ook een realistisch verhaal, over de moderne tijd en de Vooruitgang, die misschien helemaal niet zo goed is als men dat graag wil denken. (…)
Lees hier of hier de recensie
Meer over ‘Tyfoon’
Meer over Rob Verschuren bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Het onderstreept voor mij de urgentie, noodzakelijkheid en relevantie van ‘Ademhalen’.» – Peter Westenberg

Opmaak 1Over ‘Ademhalen’ van Karin Lachmising voor Routes-routibes, 28 juni 2018:
(…) ‘Ademhalen’ mengt talen. Sommige liedjes zijn in het Sarnami en het Nederlands wordt besproeid met Sranantongo. En ook al is het Nederlands de taal die door iedereen op het podium gesproken wordt, ze wordt niet gebracht als een homogene taal. Ze verbindt omdat er ruimte is voor diversiteit en alternatief. Omdat ze ruimte laat voor individuele verwoordingen. Meerdere mantra’s brengen meerstemmigheid binnen. De vrouwen vermengen hun stemmen tot één vocale expressie. Eén vrouw zingt, neuriet. Een andere vrouw praat daar overheen. Ik versta niet alles, maar dat is juist fijn. Een dans pauzeert het gesprek. Met ritmische, beheerste klassiek Indische Bharata Natyam bewegingen creëert een danseres een moment van vervoering. Dat schept belangrijke ruimte voor reflectie, het geeft de toeschouwer een moment om de indrukken te verwerken, om de tekst te koppelen aan haar of zijn eigen belevingswereld. Even diep inademen en rustig uitademen. (…) ‘Ademhalen’ zet aan tot spreken. Spreken laat ventileren, het laat toe ervaringen te delen. Spreken is ook een begin van actie, het mobiliseert en zet aan tot bewustwording, tot verandering. Het stuk legt de maatschappij aan een artistiek beademingsapparaat en geeft de nodige zuurstof om moeilijke zaken naar voren te brengen en bespreekbaar te maken.
Lees hier of hier de column
Meer over ‘Ademhalen’
Meer over Karin Lachmising op deze site

«Ernst Jansz heeft een heerlijk boek geschreven.»

VoorplatNeerkant-75Over ‘De Neerkant’ van Ernst Jansz in Vinyl, 25 juni 2018:
(…) Ernst Jansz heeft een heerlijk boek geschreven. ‘De Neerkant’ gaat over de periode van 1969 tot eind jaren 70. Grofweg van de periode dat Jansz met zijn band CCC Inc. naar een boerderij verhuisde in het Brabantse Neerkant tot de beginjaren van Doe Maar. Jansz heeft ervoor gekozen niet gewoon zijn memoires op papier te zetten. In elk hoofdstuk zit ook een passage verwerkt uit de nooit gepubliceerde roman ‘De witte kamer’ die hij halverwege de jaren tachtig schreef. De vermenging van beide verhaallijnen werkt wonderwel: het schept extra afstand en verdieping Op de ene cd bij het boek een soundtrack met grotendeels nieuwe nummers en op de andere cd vroeg werk van Doe Maar.
Klik hier voor de recensie
Meer over ‘De Neerkant’
Meer over Ernst Jansz bij Uitgeverij In de Knipscheer