«Soms zie ik het publiek wel eens denken, wanneer valt er eentje dood neer?» – Ernst Jansz

CCC Inc. 2016 foto Jaap Reedijk Foto Jaap Reedijk

CCC Inc. na 52 jaar nog steeds springlevend, 9 februari 2019:
In 1967 wordt CCC Inc. opgericht in Amsterdam door Joost Belinfante. De band speelt voornamelijk folk en blues-muziek en wordt vanaf 1968 enige tijd geboekt door Lennaert Nijgh. De band bestaat dan uit: Joost Belinfante, viool, zang; Jaap van Beusekom, banjo, zang; Ernst Jansz, wasbord; Huib Schreurs, mondharmonica; Cor van Sliedregt, 12-snarige gitaar en Frank Hoogkamer, theekistbas. Rond 1969 krijgt de CCC haar bekendste bezetting als de laatste twee worden vervangen door Jan Kloos, gitaar en Appie Rammers, bas. CCC is buitengewoon succesvol in het clubcircuit en wordt huisorkest van Paradiso, de Melkweg en de Kosmos. Nadat de groep zichzelf in 1974 heeft opgeheven, gaat zij ondergronds. Vanaf 1995 wordt weer regelmatig opgetreden, inmiddels met Jan Hendriks op gitaar en Richard Wallenburg op bas. Na een jaar sabbatical doet CCC voorjaar 2019 een jubileumtoernee.
Lees hier het artikel ‘CCC Inc. na 52 jaar nog steeds springlevend’ van Hugo Rikken
Voor de speellijst kijk op de website www.cccinc.nl
St. James Infirmary Blues:
Orange Blossom Special:
Wayfaring Stranger:
Old Joe Clarke/Run Mountain:

Delen op uw favoriete social network!

«Doet de lezer genieten en zet hem aan tot nadenken.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘De stem van het vuur’ van Meine Fernhout, 8 februari 2019:
“Alles is vuur dacht hij. Alles is wat vuur achterlaat, en wat daar tussenin zit, staat in brand. As, rook, walm, hitte en vooral gloed.” (…) Zijn debuutroman ‘De blinde kamer’ uit 2015 is een mooi en intelligent boek dat op een heel geraffineerde manier het bewustwordingsproces van de hoofdpersoon toont. (…) Het bewustwordingsproces van de hoofdpersoon is ook in zijn tweede roman een heel belangrijk item. (…) Derk en Aartje hebben elkaar ontmoet tijdens zijn gastles met een vlammend betoog over ‘Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue?’. (…) Het doek zorgde voor heel wat deining. (…) Ze gaan samenwonen. Helaas wordt bij Derk na een tijdje Parkinson geconstateerd. Hij gaat achteruit, Aartje kan dit niet verwerken en vertrekt. Derk is als het schilderij beschadigd en alleen door een ingrijpende operatie kan er iets aan worden gedaan. (…) Meine Fernhout schreef met ‘De stem van vuur’ een waardige opvolger van ‘De blinde kamer’ die de lezer doet genieten maar hem ook aanzet tot nadenken.
Lees hier het signalement
Meer over ‘De stem van het vuur’
Meer over Meine Fernhout

Delen op uw favoriete social network!

Gedicht van Philip Hoorne vertaald in het Indonesisch

VoorplatHoorneDikkemeisje-75Over ‘Het dikke meisje en de ziener’ van Philip Hoorne op Nederlandse poëzie in het Indonesisch, 8 februari 2019:
Op ‘Suara suara dari utara’ (‘Stemmen uit het noorden’), het blog Puisi Belanda, is op 7 februari 2019 het gedicht ‘Lik mij mama’ in een Indonesische vertaling van Siti Wahyuningsih en Albert Hagenaars geplaatst. Het gedicht is afkomstig uit de bundel ‘Het dikke meisje en de ziener’, die op 1 februari 2019 bij In de Knipscheer verscheen. Het is het 175ste gedicht in een almaar groeiende digitale poëziereeks van een keur van vooral Nederlandse en Vlaamse dichters.
Lees hier ‘Lik mij mama’ in het Nederlands en het Indonesisch
Meer over Philip Hoorne op deze site

Delen op uw favoriete social network!

«Stilist Lucas Hirsch schrijft verhaal met tempo.» – Jaap Timmers

VoorplatDeweinigen-75Over ‘De weinigen’ van Lucas Hirsch in Haarlems Dagblad, 7 februari 2019:
De debuutroman ‘De weinigen’ van Lucas Hirsch gaat over duistere praktijken in de bankwereld. (…) Alle denkbare ellende in het financiële universum komt over het voetlicht. De ijverige bankmedewerker Jonas Staal gaat kopje onder in een machtsspel. Hij is een inlichtingenman. Als er sprake is van een overname van zijn bank en hij de opdracht krijgt dossiers aan te leggen over personen en kwesties wordt hij in de val gelokt. (…) Staal is liefhebber van literatuur en hippe muziek. Zijn liefdesleven heeft te lijden onder zijn werk dat hem absorbeert. (…) Hirsch is een stilist. Hij schrijft korte, actieve zinnen, waardoor het verhaal tempo krijgt. Dialogen liften erop mee. Ik vind het een feestje vondsten als deze te lezen: ‘Het ongenoegen over mijn aanwezigheid kroop over de vergadertafel. Had ik er plakken van kunnen snijden, dan had ik achterdocht en jaloezie bij de koffie kunnen serveren. Ik had werkelijk geen idee waar die vijandige houding vandaan kwam.’ (…) De vraag is of het zwaartepunt van ‘De weinigen’ ligt op het persoonlijke leven van Jonas Staal, of op de financiële intrige. De schrijver pendelt ertussen. (…) Hirsch roept een kafkaëske atmosfeer op, waarin een individu verstrikt raakt in onduidelijke machinaties. (…)
Meer over ‘De weinigen’

Delen op uw favoriete social network!

«Even anders naar haar kijken en dan die glimlach.» – Maurice Broere

VoorplatWaschGeluid-75Over ‘Het geluid van denken’ van Karel Wasch op MeanderMagazine, 8 februari 2019:
‘Het geluid van denken’ is een bundel met poëzie die volwassen en rijp klinkt. Elk woord is raak, de dichter schuwt geen enkel onderwerp en geeft ons een originele kijk op de dingen, vaak op details. De lezer krijgt alle ruimte om te interpreteren, omdat hij ons niet expliciet in een richting duwt. Kortom, een bundel die de moeite waard is.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Het geluid van denken’
Meer over Karel Wasch op deze site

Delen op uw favoriete social network!

«Een poëziewereld die zowel weemoedig, donker als verfijnd humoristisch kan zijn.» – André Oyen

VoorplatHoorneDikkemeisje-75Over ‘Het dikke meisje en de ziener’ van Philip Hoorne op Lezers tippen lezers, 7 februari 2019:
(…) ‘Het dikke meisje en de ziener’ werd op 1 februari 2019 voorgesteld in de Openbare Bibliotheek van Harelbeke met de legendarische bibliothecaris Jan Van Herreweghe die zelf ook graag en veel over boeken schrijft. Op de cover van de bundel ‘Het dikke meisje en de ziener’ staat een detail van het schilderij ‘Het pelsken’ van Peter Paul Rubens waarop een nogal ontblote jonge dame strak naar de lezer kijkt. Waarom de dichter juist deze foto koos lijkt me onthuld in het gedicht ‘E 17’. En hiermee zitten we volop in de poëziewereld van Philip Hoorne die zowel weemoedig, donker als verfijnd humoristisch kan zijn. Soms zit van al deze ingrediënten iets in één gedicht. En dat gaat zeker op voor het titelgedicht ‘Het dikke meisje en de ziener.’ Het is een tragikomisch maar wel met veel empathie geschreven poëtisch verhaal dat zowel kracht als tristesse uitlokt en de lezer ook een glimlach zal ontfutselen. In deze bundel staat de mens, met al zijn gaven, gebreken en onnozelheden, zijn boosheid, zijn goedheid en zijn eindigheid centraal. ‘Dood in bed’ is hier een heel mooi voorbeeld van. Philip Hoorne straalt ook een enorme wijsheid uit door in ‘Ik hou van mij’ te debiteren dat hij weet dat we ouder worden maar onze verlangens niet. In zijn totaliteit is het een bundel om van te genieten én te leren!
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het dikke meisje en de ziener’
Meer over Philip Hoorne op deze site

Delen op uw favoriete social network!

«Subtiel en beklemmend.» – Mirjam Scholten

coverEreeks6-OWH-DefOver ‘Olifanten warm houden’ van Dieuwke van Turenhout voor NBD / Biblion, 7 februari 2019:
In dit prozadebuut toont de auteur haar veelzijdigheid. De bundel zou door verscheidene auteurs geschreven kunnen zijn, zo divers zijn de verhalen. Het titelverhaal onthult zeer subtiel de situatie van de ik-figuur, weduwnaar geworden en eenzaam achtergelaten door zijn dochter die in India gaat helpen om olifanten te beschermen tegen de kou. In andere, beklemmende verhalen gaat het over vrouwen die in hun relatie in de knel komen. De laatste verhalen spelen zich af in de tijd waarin een auto nog een automobiel werd genoemd en ademen een heel andere sfeer. Het leven van een man verandert drastisch als zijn vader zich ‘eindelijk’ heeft dood gedronken en een erfenis achterlaat. Een jong meisje sleurt haar machteloze broertje mee naar het circus, waar ze haar verdwenen vader verwacht te ontmoeten. (…)
Meer over ‘Olifanten warm houden’
Meer over Extazereeks

Delen op uw favoriete social network!

«I wish there were more of Van Turenhout’s stories available.» – Karen Kao

coverEreeks6-OWH-DefOver ‘Olifanten warm houden’ van Dieuwke van Turenhout op Shanghai Noir, 6 februari 2019:
(…) Maybe it’s this patience, this deep dive in slow motion that gives Van Turenhout her ability to inhabit the consciousness of others. Not just people like her but those whose lives she could only enter with the power of her imagination. That sounds more obvious than it is. Most of us have only one story to tell. Van Turenhout travels with an entire circus. (…) I wish there were more of Van Turenhout’s stories available, whether in English or in Dutch. I’m ready for more.
Lees hier het artikel ‘Circus Animals’
Meer over ‘Olifanten warm houden’

Delen op uw favoriete social network!

«Zinnen die iets met je doen als lezer.» – André Oyen

VoorplatWaschGeluid-75Over ‘Het geluid van denken’ van Karel Wasch op Lezers tippen lezers, 5 februari 2019:
(…) Een poëtische autobiografie waarbij de lezer als een blinde een beeld aftast, voelt wat het voorstelt en er zo zijn eigen betekenis aan geeft. Zijn afscheid is heel confronterend omdat er zoveel herkenbaarheid in zit: totdat de dwangbuis/ van gezond verstand/hem afsneed van ons samenzijn/ (uit voor hij zich overgaf). Dat zijn zinnen die iets met je doen als lezer. Want de dichter maakt die dwangbuis bijna visueel in zijn gedicht. Het verduidelijkt ook zijn sympathie voor auteurs die wegvluchten in alcohol of drugs. En juist dat maakt de titel ‘Het geluid van denken’ zo begrijpelijk. Je kan de storm in zijn geest horen en die storm beleeft de lezer mee en ervaart hij als een blauwdruk van zijn eigen kwetsbaarheid.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het geluid van denken’
Meer over Karel Wasch op deze site

Delen op uw favoriete social network!

«Een mooie, ironische novelle.» – Michaja Langelaan

VoorplatOnbesproken3_Opmaak 1.qxdOver ‘Het onbesproken beeld’ van Helen Knopper in Argus, 5 februari 2019:
(…) Helen Knopper (…) doet verslag van een rampzalige aanslag op haar lijf en leden: een gescheurde aorta gevolgd door ‘pleurvocht’ en andere nare complicaties, inclusief drie operaties. (…)Hoe kom je die weken in een toestand van toenemende zwakte door? Hoe bescherm je jezelf tegen diepe melancholie, angsten en onzekerheid? (…) Om de traagheid van de wandklok en de dreigende melancholie te slim af te zijn draait ze de films af die in haar geest liggen opgeslagen. Over haar kat Ali B Bommel, over de parel die ze in een oester vindt en vervolgens weer kwijtraakt, over haar in 1945 in Duitsland omgekomen vader en een bezoek aan de Stasigevangenis in Berlijn. Als ze na dit veel te lange verblijf bij de ‘Engelen van het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis’ weer thuis is, is er weinig over van de ironische ‘rochelvis’. Maar ze weet er, waarschijnlijk uit lijfsbehoud, nog wel een mooie, ironische novelle over te schrijven.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het onbesproken beeld’
Meer over Helen Knopper bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!