«Dát is de kracht van Saya Yasmine Amores: haar regels resoneren, dreunen na in de lezer.» – Willem Thies

voorplatFluit1-75Over ‘Bānsuri ke gam / Het verdriet van de fluit’ van Saya Yasmine Amores in Poëziekrant, september 2020:
(…) Saya Yasmine Amores dicht over sociale pijn, over niet welkom zijn. (…) Prachtig in al zijn eenvoud, anekdotisch en laconiek maar messcherp vangt het gedicht ‘Surinaamse Hollander’ aan: ‘twee tot vier woorden / heeft hij geleerd / in Holland / nu heeft hij / grootsprakigheid’. Álles ligt samengebald in deze nieuwvorming, ‘grootsprakigheid’. Al is het geen ‘bestaand’ (woordenboek)woord, het drukt precies uit wat het ‘moet’ uitdrukken, alle lading en gelaagdheid ligt in dit ene woord, nee, hangt als een aura rond dit woord. De toon van Amores maakt haar lyriek. Die toon is ongrijpbaar en toch heel natuurlijk; lucide en (nogmaals) laconiek; soms (in het licht van wat wordt gezegd) bijna ondraaglijk onderkoeld, ‘sec’. (…) En wat te denken van deze regels in het gedicht ‘God’: ‘wat is de waarde van een alleenstaande vrouw / in deze samenleving? / de prijs van zout is hoger’. Doodkalm staat het er, maar eronder gaat een schrijnend besef (en een vlijmend protest! een aanklacht) schuil – door het noemen van een oud en traditioneel handelsproduct waartegen de waarde van een mens wordt afgemeten, in de context van de Surinaamse samenleving, wordt de associatie met het slavernijverleden opgeroepen (en de ontmenselijking en traumatisering daarmee gepaard gaande): de alleenstaande vrouw voelt zich een ding, een minderwaardig iets, minder waard nog dan zout, en stelt zich daarmee min of meer op gelijke hoogte met de slaaf, zó laag, dat wil zeggen zo verlaagd (in eigenlijke zin: ver-nederd) en gemarginaliseerd door de maatschappij. Dát is de kracht van Saya Yasmine Amores: haar regels resoneren, dreunen na in de lezer; het oppervlak is bedrieglijk rustig, maar de onderstroom trekt je mee. (…)
Lees de volledige recensie ‘De prijs van zout is hoger’ in ‘Poëziekrant’ september 2020. Nieuwsgierig naar de hele recensie? Studenten kunnen een kopie aanvragen bij indeknipscheer@planet.nl
Meer over Het verdriet van de fluit
Meer over Saya Yasmine Amores bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«Een ‘geselecteerde werkelijkheid’ wordt gestructureerd en gemodelleerd tot de ‘universele waarheid’.» – Wim Rutgers

VoorplatBouwval-75Over ‘De bouwval’ van Ronny Lobo in Antilliaans Dagblad, 12 september 2020:
(…) Hoofdpersoon van de roman is Willem de Wilde, die met zijn vrouw Monique en kinderen in de jaren zeventig naar Curaçao is uitgezonden om daar voor zijn Nederlandse bedrijf onder meer een groot aantal volkswoningen en uiteindelijk een modern nieuw hospitaal te realiseren. (…) Het gaat Willem voor de wind en hij maakt een sprookjesachtig snelle carrière. (…) Met de politici onderhoudt hij een innige band. Zijn bedrijf sponsort politieke partijen. (…) Naast bouwfraude door financieel gerommel in aannemingsprocedures, is de lokale politiek een tweede verhaallijn, een politiek die zowel corrupt blijkt als afhankelijk is van het grote geld dat de verkiezingscampagnes sponsort. (…) De derde verhaallijn in de roman is de wereld van accountancy en consultants, zoals Luuk Steenborg. (…) Hij slaagt erin de opdracht voor de bouw van het nieuwe hospitaal, via een paar douceurtjes aan de premier binnen te harken. (…) De bouw van het nieuwe ziekenhuis vormt een splijtzwam in politiek en samenleving door de keuze tussen het terrein van de oude Amstel bierfabriek of een renovatie en uitbreiding van het oude hospitaal in Otrobanda. In dit felle conflict komen in de roman de advieswereld, de bouwwereld en de politiek ‘handjeklap’ samen. (…) De bouwfraude is van ongekende omvang met tentakels vanuit de lokale bouwwereld naar Nederland (…) In De bouwval wordt ‘een geselecteerde werkelijkheid gestructureerd en gemodelleerd’ tot de ‘universele waarheid’ dat hebzucht en eigenrichting nooit lonen, met een impliciet pleidooi dat tegenover geldzucht en de daaruit voortvloeiende corruptie een sociale levenshouding prevaleert.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De bouwval’
Meer over Ronny Lobo bij Uitgeverij in de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«Een dergelijk ‘verhaal’ kent zijn oorsprong in de keiharde realiteit.»

drakendoder zonder logo met tekst proef18 (1) kopieOver ‘Het dossier van de drakendoder’ van Clyde Lo A Njoe op Boekenbijlage, 12 september 2020:
(…) De grootste boef in deze roman is niemand minder dan de witte conciërge van het hotel! Hij ‘gebruikt’ Mesut de Algerijn als loopjongen, zoals hij het eerder ook probeerde met Moncef de Tunesiër. Het is trouwens geen toeval dat het geboefte en gespuis stuk-voor-stuk uit allochtonen bestaat. In de grimmige realiteit van deze gebeurtenissen was het spijtig genoeg ook niet anders. Alleen heb ik bij sommige personages de afkomst en de nationaliteit moeten veranderen. Natuurlijk was Mesut geen Algerijn en geef ik je driemaal te raden wat hij wél was. Hetzelfde geldt voor zijn kompaan Moncef de Tunesiër. Eens temeer het bewijs dat onderzoek én heronderzoek geen zeldzaamheid zijn bij de totstandkoming van een dergelijk ‘verhaal’ dat zijn oorsprong kent in de keiharde realiteit: in zekere mate dus non-fictie. Ook hier was de realiteit het begin van de procedure. Ik was toeschouwer die morgen –als voorbijganger op de vroege morgen– die van een afstand zag, dat het personage Mesut het leven liet. Dat vergeet men nooit meer. (…) [Hoofdpersoon Xiao Xie] heeft het niet makkelijk gehad. Tijdens het sterven van zijn jonge moeder, die veel voor hem betekent, wordt hij regelrecht afgeblaft met de woorden: ‘Ga weg. Laat me met rust…’ Ik geef iedereen ter overweging wat dit voor effect heeft op een kind van nog geen zes en welke consequenties dat op hem heeft op latere leeftijd. (…)
Lees hier het interview van Kees de Kievid ‘De snoeiharde waarheid’
Meer over ‘Het dossier van de drakendoder’
Meer over Clyde Lo A Njoe bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«Deze woest barokke roman sleept iedereen mee.» – Job ter Steege

Opmaak 1Over ‘Het Wezen’ van Peter Drehmanns op Boekenbijlage, 11 september 2020:
Kunstgeschiedenisdocent Koen Grondijs is 50 jaar. Hij is helemaal klaar met de westerse cultuur die hij tot zijn beroep heeft gemaakt. Grondijs (…) vertrekt naar een verre Archipel waar het Wezen te vinden moet zijn. (…) Gelukkig heeft het Wezen ook een zelfportret geschreven. Het Wezen beschouwt zich als de zoekgeraakte zwarte doos van een neergestort vliegtuig, een biologische crash, een vleesgeworden paradox die graag in boomholtes slaapt. Verder is onbewijsbaar-blijven zijn belangrijkste taak en daar zal het niet bij blijven. Omdat wetenschappers hopeloos vastliepen met hun hun onderzoek naar het Wezen, hebben ze het doodverklaard. Koen Grondijs gaat welgemoed op stap. Tenslotte werd het Wezen nog in 1982 waargenomen. Het zal niet lang duren of hij maakt kennis met Dino Drogo, een Italiaan die dode dieren opzet. (…) De twee mannen hebben elkanders steun hard nodig, want de tocht blijkt vol met onvoorziene gevaren. (…) ‘Het Wezen’ is de uitbundige en tragikomische zoektocht van Koen Grondijs die smacht naar het Wezen. (…) Deze woest barokke roman sleept iedereen mee. Vooral lezers die Rousseau en diens hunkering naar de natuur onweerstaanbaar voelen jeuken.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het Wezen’ op deze site

Delen op uw favoriete social network!

«Sevenster is een begenadigd auteur, genadeloos openhartig over angst, verdriet, ongemakken en aftakeling.» – Martien Versteegh

Opmaak 1Over ‘De wind van morgen’ van Arjen Sevenster in Relevant, nr.3, september 2020:
(…) Sevenster is een begenadigd auteur, die dankzij zijn manier van schrijven, beschouwen én leven, troost kan bieden aan iedereen die met de dood te maken krijgt. Genadeloos openhartig over angst, verdriet, ongemakken en aftakeling viert Sevenster in ‘De wind van morgen’ ook het leven, probeert hij in het hier en nu te genieten van alles wat er is, lijkt zijn ervaring ook een verdieping van zijn spirituele reis. (…) In het boek wisselen verhalen uit het dagelijkse leven zich af met herinneringen, parabels uit het zenboeddhisme waar Sevenster troost uit put, en rake gedichten. Deze wiskundige en wetenschappelijk uitgever blijkt namelijk ook een poëet te zijn. Tot zijn vreugde maakt hij kort voor zijn dood nog de boekpresentatie mee van zijn tweede dichtbundel ‘Bloemen in de regen’.
Relevant is het tijdschrift van de NVEE.
Lees hier op blz. 32 de recensie
Meer over ‘Bloemen in de regen’
Meer over ‘De wind van morgen’

Delen op uw favoriete social network!

«Het verhaal had me van het begin tot het eind in zijn ban.» – André Oyen

VoorplatHannah-75Over ‘Hannah en ik’ van Pauline J. van Munster op Lezers tippen lezers, 10 september 2020:
Hannah is tien minuten voor Ada geboren en is van meet af aan het haantje de voorste. Zij is van niemand bang maar als het er op aan komt laat zij haar zus de kastanjes uit het vuur halen. Iets wat Ada in haar grenzeloze adoratie voor Hannah zonder morren doet. Er ontstaat een ongezonde relatie tussen de zussen, die voor Ada uiterst drastische gevolgen zal hebben. Hannah verlaat op jonge leeftijd het gezin om zelfstandig te gaan wonen, Ada volgt enkele jaren later. Want deze laatste wil zo dicht mogelijk bij haar zus wonen en daar maakt zus Hannah zo gretig mogelijk gebruik en misbruik van. Hannah en Ada mogen dan een eeneiige tweeling zijn, innerlijk hebben ze heel weinig gemeen ook al doet Ada wanhopig haar best om een copy van Hannah te zijn. Pauline J. van Munster weet bijzonder knap de personages van de beide zussen te schetsen en hun onderlinge relatie te schetsen. Het verhaal baadt een bijzonder broeierige sfeer en had me van het begin tot het eind in zijn ban.
Lees hier het signalement
Meer over ‘Hannah en ik’
Meer over Pauline J. van Munster bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«Niet alleen een thriller, maar ook een aanklacht.» – Kees de Kievid

VoorplatEtappe-75Over ‘De fatale etappe’ van Hans van Hartevelt op Boekenbijlage, 10 september 2020:
De droom van iedere wielrenner is het winnen van een grote etappekoers. (…) Een nog groter verlangen is het winnen van alle drie. (…) Maar iedereen is het erover eens dat drie rondes in één jaar winnen onmogelijk is. (…) Van Hartevelt staat op het punt om het in zijn nieuwste boek, de thriller ‘De fatale etappe’ wél te laten gebeuren. (…) Misdaadboeken die zich in de sportwereld afspelen zijn niet uniek. Ook zijn er over diverse wielergrootheden een aantal biografieën verschenen. Maar een thriller in de wereld van de wielersport is zeldzaam. Hans van Hartevelt vond kennelijk dat dit nu maar eens moest veranderen. (…) De meest bizarre scenario’s passeren de revue. De verdachtmakingen vliegen de lezer om de oren. (…) De auteur is op z’n best wanneer hij de gevoelens van renners beschrijft. Het beste voorbeeld daarvan is de ‘gedachtegang’ van Marco tijdens de slotklim naar Les Praeres. Deze etappe lijkt sterk op de veertiende etappe van de Vuelta in 2018. Ook de harde, soms meedogenloze wereld waarin de renners zich bevinden doet hij perfect uit de doeken. Het lijkt er zelfs sterk op dat Van Hartevelt met zijn boek niet alleen een thriller schrijft, maar ook een aanklacht indient tegen de soms ongeoorloofde praktijken in de wielerwereld. (…) Hans van Hartevelt heeft een inside kijk gegeven op de wielerwereld en daarmee een waardevolle bijdrage geleverd aan de sportboekerij. (…).
Lees hier de recensie
Meer over ‘De fatale etappe’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!

«Met ‘Kollektieve schuld’ schreef Edgar Cairo in 1976 een boek waar uitgevers nu naar snakken.» – Rasit Elibol

Over ‘Kollektieve schuld’ van Edgar Cairo in De koloniale leeslijst, (Dichters & Denkers) De Groene Amsterdammer, nr. 37, 10 september 2020:
Na het lezen van het werk van Edgar Cairo (1948-2000) kun je maar één ding concluderen: Nederland was nog niet klaar voor een schrijver als hij, met zijn eigen taal, zijn eigen woorden, zijn eigen vertelstructuren. Een Afro-Surinaamse man die vond dat de kolonisator geen alleenrecht had op de taal en dat de eigen taal niet onder mocht sneeuwen. (…) Misschien kun je ook wel zeggen dat Cairo zijn tijd te ver vooruit was. Zijn boodschappen zouden vandaag de dag hier in veel betere aarde vallen. Eigenlijk is het gek en opvallend dat Cairo niet ontdekt is door de huidige generaties die opkomen en gelijkheid eisen voor zwarte levens. (…) Met ‘Kollektieve schuld’ schreef Cairo een speelse familieschets waarvan het verhaal ogenschijnlijk simpel is: een Surinaamse familie – niet zomaar een uiteraard, maar een met allerlei gebreken – wordt bijeengeroepen om een reeks winti-rituelen te organiseren om de ‘collectieve schuld’ uit het verleden af te wassen en zo de problemen en ziektes weer onder controle te krijgen. (…) De verhouding die het boek heeft met de winti-praktijken is nogal ambivalent en je voelt al snel aan dat het helemaal misgaat. Gruwelijk mis zelfs. Winti is een typisch Surinaamse religie, een samensmelting van verschillende Afrikaanse religies die op plantages samen werden gebracht door tot slaaf gemaakten. Tot het begin van de twintigste eeuw was het verboden, net als de eigen taal dus. (…) Die wat vreemde eigen taal van die grote Afro-Surinaamse man die voor anderen speels was en voor Cairo niks minder dan een statement: als zwart persoon moet je jezelf niet verloochenen.
Lees hier het artikel van De Groene-redacteur Rasit Elibol
Meer over ‘Kollektieve schuld’
Meer over Edgar Cairo bij Uitgeverij In de Knipscheer
Lees ook over andere In de Knipscheer-auteurs in ‘De koloniale leeslijst’

Delen op uw favoriete social network!

Ton van Reen – De overwinning van het licht. Jeugdroman

ReenLicht75Ton van Reen
De overwinning van het licht

jeugdroman
Nederland
met illustraties in kleur van Peter-Paul Rauwerda
gebonden, 128 blz., € 13,90
ISBN 978-90-445-1564-0 NUR 283
eerste uitgave De Geus 2010
rechtstreeks bij Uitgeverij In de Knipscheer

De overwinning van het licht is een modern sprookje over het evenwicht tussen licht en donker, goed en kwaad. Op een ochtend ziet Frank aan de oever van de Maas een gouden balletje in het gras. Als hij het wil pakken, rolt het van hem weg. Nieuwsgierig volgt hij het vreemde ding. Het wijst hem de weg naar een fantastische wereld onder de rivier, vol prachtige bloemen en een schitterend paleis. In dit prachtige paradijs heerst Lucia, de mooie godin Lucia van het licht. Frank vindt het er zo mooi dat hij besluit voor altijd bij haar te blijven. Al zijn wensen worden er vervuld. Hij hoeft maar iets te willen en het is er.

Maar na een tijdje raakt hij gewend aan de wonderen en wordt alles gewoon. En hij voelt zich schuldig, omdat zijn moeder hem zal missen. Bovendien ontdekt hij dat het paradijs ook een donkere kant heeft. Ondanks de waarschuwingen van Lucia kan Frank de aantrekkingskracht van dit onbekende en gevaarlijke gebied niet weerstaan en gaat hij er toch naartoe.
Een spannend en een leerzaam boek dat veel vertelt over de oorsprong van goden en godinnen en de betekenis die ze voor de mensen hebben.

Ton van Reen schrijft graag boeken over geschiedenis en voor alle leeftijden, zoals het verfilmde ‘De bende van de bokkenrijders’, ‘Gestolen jeugd’, ‘Vlucht voor het vuur’, ‘De lichtverkoper’ en ‘Afscheid van Lucia’.

Delen op uw favoriete social network!

«Wielerepos is een ware page turner.» – Karel de Vey Mestdagh

VoorplatEtappe-75Over ‘De fatale etappe’ van Hans van Hartevelt, 10 september 2020:
Verhalen in de trant van zadelpijn op een Alpenflank kunnen me gestolen worden, een goedgeschreven wielrenroman, zoals ‘De Ronde van Italië’ van Dino Buzzati, is zeldzaam, en beter dan ‘De renner’ van Tim Krabbé wordt het in de regel niet. Met enige scepsis begon ik dan ook aan ‘De fatale etappe’. Een wielrendetective…! Die had ik nog niet in mijn fietsbibliotheek. De titel – met als ondertitel ‘Vergelding in de Vuelta’ – verraadt dat er stront aan de knikker is in de bekende Spaanse ronde en deed mij aarzelen. Niet dat de wielerwereld niet bekend is met nijd en afgunst, maar vergelding met een fatale afloop getuigt van wel heel veel kwade opzet. Daar een interessant verhaal van maken, leek mij een erg gewilde en daarom weinig geloofwaardige exercitie. En het is waar, de eerste paar pagina’s moest ik er even inkomen en overtuigd raken van dit wielerepos. Maar al gauw werd ik gegrepen door wat Hartevelt mij voorschotelde. De karakters van ploegbazen, artsen en renners begonnen al snel te leven. Realistisch en zonder in de afgekloven clichés te vervallen. Heerlijk! Wat opvalt is dat de auteur maar weinig beschrijvingen geeft van de hoofdpersonen, maar het vooral laat aankomen op dialogen. En dat het hele boek door. Die schrijfstijl moet je beheersen en dat doet Van Hartevelt. Hij heeft mij met zijn verhaal oprecht geboeid en ik las het dan ook achterelkaar uit. Hij weet de spanningsboog mooi door zijn roman heen te verwerken, waardoor het een ware page turner is.
Karel de Vey Mestdagh is ontwerper van Cyclefit, Perfect Bicycle Adjustment, omarmd door elke profrenner en alle wielerploegen.
Meer over ‘De fatale etappe’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!