«Onverwachte wending past mooi bij het verhaal.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘Jongen met rood vest’ van Hein van der Hoeven op Ansiel, 31 juli 2018:
(…) ‘Jongen met rood vest’ hangt in het Rijksmuseum, maar bij de beschrijving staat niet duidelijk hoe het museum in het bezit ervan is gekomen. Het is niet aangekocht, noch geschonken, terwijl het wel in 1946 is ‘verworven’. Dit is reden genoeg voor de advocaat om het verhaal achter het schilderij te willen uitzoeken. (…) Hij vermoedt dat het meesterwerk van Frans Hals roofkunst is. (…) De auteur heeft ervoor gekozen het verhaal te vertellen vanuit Heleen, een vrouw op leeftijd. Het is weliswaar niet vanuit het ik-perspectief, maar de lezer krijgt meestal haar gedachten en ideeën mee. Dat is een interessante invalshoek, zij staat immers min of meer aan de zijlijn. Ze heeft zo haar gedachten over de advocaat, in het begin moet ze niets van hem hebben – vast een man die alleen aan geld en eigen gewin denkt –, maar langzaam aan waardeert ze hem meer en meer. (…) Naar het einde toe is er een onverwachte wending die mooi past bij het verhaal. Een mooi en boeiend boek waarin het zoeken naar een identiteit bijzonder knap is uitgewerkt.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Jongen met rood vest’
Meer over Hein van der Hoeven bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Ik heb het in één ruk uitgelezen.» – René Klomp

Opmaak 1Over ‘Jongen met rood vest’ van Hein van der Hoeven in Mr. (Magazine voor juristen), jrg. 14, nr. 4, juni 2018:
Spannend boek, met sterke openingszin: ‘Heleen Prager moet niets van advocaten hebben.’ Ik heb het in één ruk uitgelezen. (…) Het gaat over een fictief schilderij van Frans Hals, genaamd ‘Jongen met rood vest’, dat kort na de Tweede Wereldoorlog door het Rijksmuseum is verworven. Advocaat Marc Bronstein vraagt zich af of de verwerving door het Rijksmuseum in 1946 wel kosher is geweest, neemt contact op met een nabestaande van het joodse echtpaar dat het schilderij in de oorlog was kwijtgeraakt en stelt voor een claim in te dienen bij de Restitutiecommissie. Ik zal niet verklappen hoe het afloopt. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Jongen met rood vest’
Meer over Hein van der Hoeven bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een vermakelijk verhaal over een interessant onderwerp.» – Arjen van Meijgaard

Opmaak 1Over ‘Jongen met rood vest’ van Hein van der Hoeven op Extaze, 24 april 2018:
(…) Van der Hoeven heeft ervoor gekozen het verhaal te vertellen vanuit Heleen, een vrouw op leeftijd. Het is weliswaar niet vanuit het ik-perspectief, maar de lezer krijgt alleen haar gedachten en ideeën mee. Dat is een interessante invalshoek, zij staat immers min of meer aan de zijlijn. (…) De spanning in het verhaal zit hem vooral in het feit dat de lezer meegevoerd wordt in de twijfels over het wel of niet aangaan van een procedure om het schilderij terug te vorderen en of die procedure überhaupt een kans zou maken. Daar doorheen lopen de fricties tussen Bob en Heleen, de herinneringen aan het verleden en de lijntjes die uitgezet worden en waar de lezer op moet wachten om te zien hoe ze aflopen. Soms ontrolt zo’n lijntje zich iets te voor de hand liggend of toevallig. Maar zeker naar het einde toe is er een onverwachte wending die mooi past bij het verhaal. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Jongen met rood vest’
Meer over Hein van der Hoeven bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Kijkje in de ziel van een advocaat treffend en juist beschreven». – Paul Acda

Opmaak 1Over ‘De verdwenen stad’ van Ton van Reen in Mr. Magazine voor juristen, jrg. 12 nr. 10, oktober 2016:
(…) Het boek neemt de lezer mee in een dag van het leven van een man die op alle fronten niet tevreden is met wat hij zelf is geworden en met zijn leven, zowel zakelijk als privé. Maar interessanter is dat het boek weergeeft wat de gevolgen kunnen zijn van het maar blijven doorwerken als advocaat in een praktijk zonder tevreden te zijn of erkenning te krijgen. De hoofdpersoon komt namelijk in een situatie terecht dat – terwijl hij ’s ochtends naar zijn kantoor in Roermond rijdt – de stad blijkt te zijn verdwenen. Het probleem van de hoofdpersoon is een probleem dat veel in de advocatuur voorkomt en dat maakt dat de premie van een arbeidsongeschiktheidsverzekering van advocaten zo ontzettend hoog is: overspannenheid of populairder een ‘burn-out’. (…) Een nu eens niet spetterend en positief kijkje in de ziel van een advocaat dat als spiegel kan dienen; Roermond en omgeving worden treffend en juist beschreven. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De verdwenen stad’
Meer over Ton van Reen op deze site

«Treffende zinnen.» – Piet Windhorst

VoorplatSpiegeler2-75Over ‘Kinderroof & Bijzang’ van Brigitte Spiegeler op Leeskost, 21 april 2018:
De meeste gedichten (…) hebben vaak een raadselachtige inhoud. (…) Heel vaak vindt er ook een abrupte overgang plaats van het onderwerp. (…) Na enkele malen herlezen kun je enigszins doordringen in de verbeeldingswereld van de dichteres. (…) Dansen is wel een gedicht dat eenheid vertoont. Het heeft één thematiek: de vrouwelijkheid, kwetsbaarheid tegenover de stoere mannelijkheid (leren jack en gespierde torso). Er is ook een duidelijke afronding in het thema: zijn strijdwagen tussen het porselein. In Er is mij verteld is eveneens sprake van eenheid. Trouwens ook van absurde humor. Een badkuip van emaille weert kogels af. (…) Als lezer word je toch af en toe aangenaam verrast door treffende zinnen die een diepere betekenis hebben of door humor. Daarom is het zeker de moeite waard om door te lezen en je te laten verrassen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Kinderroof & Bijzang’
Meer over Brigitte Spiegeler bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Spiegeler nestelt in een profijtelijke niche in de poëzie.» – Albert Hagenaars

VoorplatSpiegeler2-75Over ‘Kinderroof & bijzang’ van Brigitte Spiegeler voor NBD | Biblion, 20 april 2018:
Met deze tweede bundel, die vijf bedrijven telt, bevestigt Brigitte Spiegeler (1971) het niveau van haar debuut uit 2015. De stijl komt overeen: er is opnieuw sprake van vooral korte regels, een duidelijke zegging en scherpe beeldspraak, soms letterlijk, zoals in: ‘voor het slapen gaan een voetenbadje nemen / uitpuilend van vergane koralen en schelpdieren’. Onderwerpen zijn onder andere zakendoen en sjacheren, agressie op alle niveaus en bureaucratie, wat ongetwijfeld met Spiegelers beroep als advocaat heeft te maken. ‘Dergelijke aanstellerij / werkt niet in de rechtszaal / zo kom je jezelf steeds tegen / de onuitstaanbare Gutmensch’. De band tussen individuele en algemene behoeften staat steeds onder druk. De dichteres schrijft eerder vanuit een internationaal dan een Nederlands perspectief, wijst daarmee ook op de toenemende verwevenheid van de meest uiteenlopende belangen. Bovendien vervlecht ze met woorden als ‘gladiator’, ‘Viking’, ‘piramide’, ‘indianen’ en ‘Mesopotamië’ diverse cultuurperiodes, want wat verandert ooit werkelijk? Spiegeler nestelt in een profijtelijke niche in de poëzie.
Meer over ‘Kinderroof & bijzang’
Meer over Brigitte Spiegeler

«Een schijnwereld van bedrog en list.» – Philippe Cailliau

Opmaak 1Over ‘De verdwenen stad’ van Ton van Reen in De Auteur en op De Boekhouding, 30 september 2016:
‘De verdwenen stad’ is de nieuwste roman van Ton van Reen. Hij (…) toont ons de denkwereld van een advocaat die een dag lang zowel psychologisch als fysiek verloren loopt in zijn eigen vertrouwde omgeving. Timo Wolters vertrekt ’s ochtends naar zijn kantoor in Roermond, maar terwijl hij aan het rijden is, verdwijnt zijn stad: ze is uit zijn waarneming verdwenen. Hij doolt langs wegen die hij niet herkent. (…) Dat dolen zal tot de avonduren duren en is meer dan een fysieke zoektocht: Timo zal al zoekend ook zijn eigen leven exploreren. In innerlijke monologen overschouwt hij zijn huwelijk, zijn gezin, zijn (professionele) leven. (…) Blijkbaar zijn er twee realiteiten: de keiharde werkelijkheid met een job in een advocatenkantoor en een gezin met een degelijk huis die Timo allerminst aantrekt, en een werkelijkheid binnen zijn hoofd, waarin al het onaangename ontbreekt. (…) Via een romantechnische ingreep waarin twee realiteiten tegenover elkaar staan, heeft van Reen een boek geschreven dat duidelijk maakt dat een schijnwereld van bedrog en list het ene individu doet opveren, maar het andere doet wegzinken in diepe kuilen van verwarring en onmacht. ‘De Auteur’ is een driemaandelijks tijdschrift van de Vereniging van Vlaamse letterkundigen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De verdwenen stad’
Meer over Ton van Reen op deze site

«Een boek om in één ruk uit te lezen. » – Theo Jordaan

Opmaak 1Over ‘De verdwenen stad’ van Ton van Reen op Alles over boeken en schrijvers, 6 juli 2016:
Ton van Reen heeft inmiddels een rijk oeuvre opgebouwd met daarin een aantal zeer goede romans. Ook ‘De verdwenen stad’ is een roman die het lezen meer dan waard is. Een advocaat in een dorp bij Roermond raakt de regie over zijn leven kwijt. Op middelbare leeftijd blijkt zijn loopbaan in de stad Roermond verre van succesvol. En als hij op een ochtend in zijn auto stapt om naar het advocatenkantoor in Roermond te rijden, blijkt de stad verdwenen. In een heldere stijl beschrijft Ton van Reen in deze compacte roman de zoektocht van een man naar zichzelf en het leven. Soms humoristisch, soms tragisch maar altijd interessant. Een boek om in één ruk uit te lezen. De redactie beoordeelt ‘De verdwenen stad’ van Ton van Reen met +++ (zeer goed) en kiest deze roman tot Boek van de week.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De verdwenen stad’

«Eist de aandacht van de lezer volledig op.» – Francisca Mebius

Opmaak 1Over ‘De verdwenen stad’ van Ton van Reen in Advocatenblad (jrg. 96, 2016, nr. 4), 1 juli 2016:
Timo Wolters heeft altijd gedroomd van een glansrijke carrière als advocaat bij een beroemd kantoor in spraakmakende zaken. Hij weet het niet verder te schoppen dan tot advocaat voor de middenstand in Roermond, die zich bezighoudt met zaken over burenruzies, vlaggenmasten en landbouwgrond. Zijn vrouw verbrast het ‘beetje’ geld dat hij verdient aan wijntjes met vriendinnen op de golfclub en tennisbaan. Op een ochtend wordt Timo wakker en overdenkt tijdens het scheren zijn leven en de dag die voor hem ligt. De spanningen op kantoor en thuis dwingen hem tot een paar pilletjes Xanax. Onderweg vanuit zijn dorp naar kantoor rijdt hij de leegte tegemoet. Roermond is verdwenen. Hij verdwaalt in een zoektocht naar de stad, maar vooral naar zichzelf. ‘De verdwenen stad’ heeft door de klaagzang iets ongemakkelijks, maar eist tegelijkertijd de aandacht van de lezer volledig op.
Lees hier
Meer over ‘De verdwenen stad’

«Ton van Reen heeft met ‘De verdwenen stad’ een prachtig boek geschreven.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘De verdwenen stad’ van Ton van Reen op Ansiel, 5 juni 2016:
Ton van Reens nieuwste roman ‘De verdwenen stad’ neemt ons mee in een Kafkaïaanse wereld. Timo Wolters, advocaat in Roermond maar woonachtig in Horn, wordt wakker na een nare droom. (…) Maar gelukkig was het maar een droom en is hij nu wakker en lijkt alles weer het oude. (…) Dit verhaal werkt langzaam maar zeker naar een rampzalige onthulling toe. De lezer wordt net als de protagonist geconfronteerd met allerhande verontrustende gebeurtenissen. De grens tussen fictie en waarheid begint bedrieglijk vaag te worden. Ton van Reen heeft met ‘De verdwenen’ stad een prachtig boek geschreven over een man die letterlijk en figuurlijk het Noorden kwijt is door de druk van een veeleisende en corrupte wereld. Een druk die hem tenslotte fataal wordt.
Lees hier en hier de recensie en
Meer over ‘De verdwenen stad’