Twee gedichten uit ‘Het eiland en andere gedichten’ van Michiel van Kempen op Laurens Jz. Coster

VoorplatEiland-75Uit ‘Het eiland en andere gedichten’ van Michiel van Kempen op Laurens Jz. Coster, 3 december 2020:
Redacteur Raymond Noë maakt voor het blog Laurens Jz. Coster elke werkdag een keuze uit een poëziebundel van een Nederlandstalig dichter. ‘Dichter van de dag’ is op deze 3de december Michiel van Kempen (1957) van wie vorige maand ‘Het eiland en andere gedichten’ verscheen, zijn 2de dichtbundel (met een aantal in memoriam-gedichten voor Surinaamse dichters) bij Uitgeverij In de Knipscheer.De gekozen gedichten ‘Tenzij’ (voor Bhai, James Ramlall, 1935-2018) en ‘Ja dan’ zijn ook geplaatst op Neerlandistiek.nl.

Tenzij

Als er een god is die ons heeft geschapen
dan zal er een god zijn die ons weer terugneemt
daartussen beweegt zich het broze lichaam van de mens
dat wij bevragen, niets te vragen hebben
het verdraagt pijn en vreugde, maar de wens
is er vreemd aan; deze collectie cellen
is al waarmee wij het moeten doen
Als dan bruusk en tegen alle begrijpen in
een deel wordt geamputeerd, misbaar-onmisbaar
rest ons niet veel meer dan troost
dat het beste dat wij tussen dood en dood
kunnen geven, liefde is en dat die groot
en groter, buiten alle cellen om, bestaat en waar is
tenzij – wat god verhoede – ook dit gelogen is.

Ja dan

als de zon niet huivert voor het gras
als het gras niet schrikt van paardentanden
en de tandarts verder schrijft in verre landen
als de landen zeeën worden
en de zee geen land heeft om zichzelf te zijn
en het zelf verdwijnt in elektronisch klikken
en het klikken vanzelfsprekend lijkt
en jij sprekend op een ander lijkt
ja dan, ja dan

Meer over ‘Het eiland en andere gedichten’
Meer over Michiel van Kempen bij Uitgeverij In de Knipscheer

De tweede leg

RonnyLobo2020Over ‘De tweede leg’ van Ronny Lobo in Amigoe, 1 december 2020:
Op 6 september 2014 schreef Ronny Lobo zijn eerste (maandelijkse) column ‘De tweede leg’ in de Amigoe: ‘Het thema vaderschap sprak mij als kersverse vader direct aan. Over dit onderwerp wordt in gezelschappen wel vaak gesproken maar zelden geschreven. Ik zal trachten de verschillende aspecten hiervan vanuit mijn perspectief te belichten, te beginnen bij waar het vaderschap begint, namelijk de geboorte van een baby. Het autobiografisch element zal ik hierbij niet uit de weg gaan. Ik hoop de lezers met mijn verhalen tot reflectie aan te zetten over de vader-kindrelatie, waarvan mooie voorbeelden bestaan maar die in sommige gevallen veel te wensen over laat.’ Op 1 december 2020 verscheen zijn 50ste en laatste column: ‘Ik dank de Amigoe voor de gelegenheid die mij gegund werd en vooral de toenmalige hoofdredactrice Elodie Heloise die mij uitnodigde om over mijn tweede leg te schrijven.’
Lees hier de 50ste column in de reeks ‘De tweede leg’.
Meer over Ronny Lobo bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over Elodie Heloise bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Begenadigde verteller: zinsbouw en woordkeus sluiten naadloos aan bij de beschreven situatie.» – Kees de Kievid

VoorplatBouwval-75Over ‘De bouwval’ van Ronny Lobo op Boekenbijlage, 2 december 2020:
(…) Niet alleen de bouwactiviteiten nemen een deel van het boek voor hun rekening, ook de politiek komt aan de orde. Het is niet aannemelijk dat alle fictionele gebeurtenissen samen vallen met die in de werkelijkheid. Gelukkig niet wat Curaçao betreft, maar wel mogen we aannemen dat Lobo veel stof uit de realiteit put. Maar misschien nog wel belangrijker in de roman is de geschiedenis van het gezin van Willem de Wilde. (…) Beroepsmatig gaat het voor de wind; al snel is er een bloeiend aannemersbedrijf ontstaan. Dat zal voornamelijk komen doordat Willem zich naadloos aansluit bij de Curaçaose gewoonten, maar die zijn lang niet altijd koosjer! En dat geldt ook voor zijn privéleven. (…) Het zal de lezer al snel duidelijk worden dat al deze zaken naar een catastrofe zullen leiden. (…) De drama’s in de familie en de toestanden op het eiland zijn door Lobo samengevoegd tot een intrigerend geheel. Het is heel goed denkbaar dat Lobo met zijn roman een waarschuwende vinger wil opsteken. Een waarschuwing aan personen die de verleiding van malversaties niet kunnen weerstaan, maar ook aan de samenleving en politiek op Curaçao, dat het op deze manier niet kan. Wat de stijl betreft is de auteur een begenadigde verteller. Zinsbouw en woordkeus sluiten naadloos aan bij de beschreven situatie. Enige onderkoeldheid mag daaraan niet ontzegd worden, wat de leesbaarheid zeker bevordert. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De bouwval’
Meer over Ronny Lobo bij Uitgeverij in de Knipscheer

«Laat zien hoe echte vriendschap eruit kan zien; spannend, met een magische afloop.» – J.W. Hakvoort

VoorplatSchoolvakantie-75Over ‘Een schoolvakantie’ van Sakoentela Hoebba voor NBD / Biblion, 2 december 2020:
Ali en Akash wonen in Suriname. De zomervakantie begint. Akash is over naar de derde klas, maar Ali is helaas blijven zitten. Hoewel de jongens totaal verschillend zijn qua afkomst, zijn het dikke vrienden. De rijke Ali wordt door en door verwend, terwijl Akash hard werkt, ook in de vakantie. Ze gaan samen de buurman helpen om de meloenoogst binnen te halen. Dan breekt er brand uit op de plantage. Hoe loopt dat af? Het boek geeft een prachtig inkijkje in het dagelijkse leven van twee schooljongens, die opgroeien in een ander stukje van de wereld. Vriendschap is overal hetzelfde, waar je ook woont. Je kunt van elkaar op aan en steunt elkaar, hoe verschillend je afkomst ook is. Ali en Akash laten zien hoe echte vriendschap eruit kan zien, hoe het leven in Suriname is en hoe spannend een vliegerwedstrijd kan zijn. Het verhaal bevat een aantal Surinaamse woorden, wat het verhaal tot leven brengt. De auteur is geboren en woonachtig in Suriname. (…) De schrijfstijl is vlot en spannend, met een magische afloop. Vanaf ca. 10 jaar.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Een schoolvakantie’
Meer over Sakoentela Hoebba bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Poëtische archipel met een toevoegende waarde.» – Albert Hagenaars

VoorplatEiland-75Over ‘Het eiland en andere gedichten’ van Michiel van Kempen voor NBD / Biblion, 2 december 2020:
Michiel van Kempen (1957, Oirschot) is bijzonder hoogleraar Nederlands-Caraïbische Literatuur en maakte talloze reizen door het betreffende gebied. De neerslag daarvan komt volop aan bod in zijn tweede poëziebundel, qua sfeer, bv. door opname van woorden als ‘makamba’s’, ‘faja lobi’ en ‘troepialen’ maar zeker ook qua stijl, gezien o.a. de doorlopende regels en het associatieve, beeldrijke karakter. Het geheel doet prikkelend on-Nederlands aan. De titel verwijst niet alleen naar de Antilliaanse eilanden, maar ook naar de eigenheid van het individu. Thema’s zijn opvallend polair: levensdrift en dood, benadering en onbereikbaarheid, vroeger en nu. Van Kempen schrijft indringend over het definitieve afscheid van zijn ouders en van vrienden en collega’s, zoals Bea Vianen, Michaël Slory en Shrinivási: ‘je kijkt me aan maar ziet me niet / alsof de wereld door je iris vliedt / ik begrijp: ik zit al aan je binnenkant’. Deze verzen zijn toegankelijk zonder simpel te worden, terwijl ze toch steeds suggestief blijven. Ze vormen een poëtische archipel die verkenners veel heeft te bieden. Een bundel die, gekeken naar stijl, sfeer en de Antilliaanse achtergrond, voor de NL-talige poëzie een toevoegende waarde heeft.
Meer over ‘Het eiland en andere gedichten’
Meer over Michiel van Kempen bij Uitgeverij In de Knipscheer

In Memoriam MM

MMuitsnedeFred de Haas herdenkt Margarita Molina op Caraïbisch Uitzicht en in Antilliaans Dagblad, 1 en 2 december 2020:
(…) Op 23 november 2020 stond ook de tijd stil voor MM, voor ‘Margarita Molina’, het pseudoniem dat zij gebruikte voor haar zo Nederlandse naam: Henna Mulders. Margarita Molina was de naam waaronder zij haar schitterende boek ‘Schaduwvrouw’ (…) waarin zij, eerlijk en onverbloemd, haar intens beleefde bestaan heeft beschreven. In haar boek vertelt zij over haar liefde voor Curaçao en over de innige vriendschap met een van de grootste kunstenaars van het eiland, Elis Juliana, een vriendschap die in het teken stond van schrijnend verlangen en pijn van steeds terugkerend afscheid. (…) Wie haar boek leest kan ook genieten van haar beschrijvingen van de jaren ’60 en ’70 in Nederland, een tijd waarin alles kon en niets te gek was. Maar Curaçao en haar bevolking hadden haar hart gestolen. Zij bewonderde de manier waarop Elis Juliana in het leven stond en naar zijn volk keek. (…) In het Voorwoord van de door haar bezorgde bundel Nederlandse gedichten van Elis Juliana ‘Blijf nog wat’ schrijft ze nog steeds bewonderend: ‘Alles wat hij deed was doordacht, lach en kritiek wisselden elkaar af en gingen vaak samen. Hij spaarde zijn landgenoten niet, maar was nooit grof of hard in zijn uitspraken’. Een week voor zijn dood in 2013 schreef Elis Juliana nog een laatste bericht naar Henna in Nederland: ‘Dushi, ik leef naar de dag dat wij ons laatste hoofdstuk samen zullen ondertekenen om dan als één druppel in de kosmos te verdampen’. Henna heeft hun laatste hoofdstuk ondertekend op 23 november 2020. (…)
Lees hier het IM van Fred de Haas
Meer over Margarita Molina bij Uitgeverij In de Knipscheer

Boekpresentatie ‘De geur van bruine bonen’ op YouTube

VoorplatGoudzand2_Opmaak 1.qxdOp 25 november jl. werd 45 jaar onafhankelijkheid Suriname gevierd met de presentatie van de roman ‘De geur van bruine bonen’ van Henna Goudzand Nahar. Aan de gesprekstafel van moderator Guilly Koster zijn behalve de auteur Nellie Bakboord, Boris Dittrich (senator Eerste Kamer) en Peter de Rijk van Uitgeverij In de Knipscheer aangeschoven. Op 21:00 van de tijdlijn leest Nellie Bakboord een speciaal voor deze gelegenheid geschreven column. Op 26:30 komt via Zoomverbinding Peggy Bouva (van de podcast ‘De plantage van onze voorouders’ die ze samen met Maartje Duin maakt) in beeld. Zij is overigens de vrouw die op het omslag staat afgebeeld. Op 39:30 zingt Amber Nijman (ja, familie van) een prachtig lied. Uiteraard komen de thema’s van de roman zoals het doorbreken van de ‘zwijgcultuur’ tussen dochter en moeder en de openhartige belevingswereld van een vrouw van middelbare leeftijd ter sprake. Maar een boek als dit maakt méér los: op 47:00 pleit Boris Dittrich, die voor D66 in de Eerste Kamer zit, voor openbaarmaking van het geheime dossier over de rol van Nederland bij de coup van Bouterse in 1980, dat officieel pas in 2060 wordt vrijgegeven.
Kijk hier naar de presentatie
Meer over de presentatie
Meer over ‘De geur van bruine bonen’
Meer over Henna Goudzand Nahar bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Denk aan de vriendschap die ik trachtte te geven.» – Margarita Molina

MolinaJeugdRGBOp de kennisgeving van haar overlijden staat dit afscheidsgedicht van Henna Mulders.

Lieve vrienden, wees niet bedroefd
‘k heb lang genoeg op deez’ aarde vertoefd
Misschien heb ik jullie niet altijd verblijd
Mijn levensmotto was: intensiteit
Ik kende groot geluk en diep verdriet
Zoveel vrienden die ik al verloor
gingen er vóór mij al vandoor
Nu vraag ik jullie die ik achterliet:
Treur niet om mij of mijn dood, vier het leven
en denk aan de vriendschap die ik trachtte te geven

Henna Mulders alias Margarita Molina overleed op 23 november 2020.
Meer over Margarita Molina bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Intiem portret in schraal maar mooi proza.» – André Oyen

VoorplatDeEed75Over ‘De eed’ van Henry Toré op Ansiel, 22 november 2020:
Het mooie beklijvende boek begint met Lucien Maxime Reuman die afscheid neemt van Oi (…), ooit zijn beste vriend, maar nu gestorven als een verstotene, nog slechts een schaduw van zijn vroegere glorieuze ik. Het verhaal situeert zich in een terugblik van Lucien op Bonaire op in de jaren vijftig van de vorige eeuw. (…) Oi, bijgestaan door zijn trouwe vriend Lucien, omringde zich vaak met andere jonge Bonairianen, die hij trachtte de ogen te openen voor het feit, dat (zoals hij het formuleerde) de wereld niet ophield bij Klein Bonaire. (…) Oi interesseert zich sterk voor de revolutionaire krachten in Zuid-Amerika van de bevrijdingstheologie. (…) Lucien is zo geen voorvechter, maar hij volgt Oi met wie hij een eed van vriendschap heeft gezworen door dik en door dun. De kleine gemeenschap dweept ook met hem omwille van zijn engagement. Een vreselijke ontdekking in zijn persoonlijk leven pakt echter dramatisch uit voor Oi. Dit voorval drijft de vrienden Lucien en Oi uit mekaar en Oi verwordt van een groot voorvechter van het eiland tot de loser van het eiland. In ‘De eed’ zijn we getuige van een tragedie die een vriendschap en een bloeiende carrière ten gunste van de bevolking verwoest. Henry Toré heeft er met een schraal maar mooi proza een intiem portret van gemaakt.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De eed’

«Zorgvuldig vertelde roman over feminisme, emancipatie, migratie en identiteit.» – Wim Rutgers

Voorplat catalograaf-75Over ‘De catalograaf’ van Diana Tjin in Antilliaans Dagblad, 14 november 2020:
(…) De grote lijn van het verhaal in ‘De catalograaf’ is gauw verteld. Edgar van Rijn is catalograaf en gaat na een werkzaam leven met pensioen, “een wanhopig makend uitzicht op een toekomst zonder enig perspectief”. Talrijke en uitvoerige terug-verwijzingen in de tijd tonen een onevenwichtig gezin van een katholieke vader en joodse moeder die de jonge Edgar – te – weinig houvast bieden. Vader Van Rijn (…) is erg traditioneel ten opzichte van zijn echtgenote die hij het liefste in de keuken ziet, waartegen de moeder zich aanvankelijk lijdzaam maar vasthoudend en effectief verzet. (…) Feminisme en emancipatie blijken daarom belangrijke motieven in het verhaal. (…). Vrouwen slaan zich op verschillende manieren door het leven in zelfstandigheid en onafhankelijkheid. Twee andere motieven zijn migratie en identiteit. (…) De ondertitel, ‘een liefdesgeschiedenis’ (…) duidt op de dubbele liefde voor zijn werk als catalograaf en een tenslotte gevonden geliefde aan het eind van het verhaal. Diana Tjin heeft met haar derde roman, ‘De catalograaf’, in bijna vijftig korte hoofdstukken van gemiddeld nog geen vijf pagina’s een zorgvuldig vertelde roman geschreven die zorgvuldige lezing vraagt en verdient. (…) Zijn aanvankelijk gevreesd “wanhopig makend uitzicht op een toekomst zonder enig perspectief” als pas gepensioneerde aan het romanbegin krijgt perspectief aan het eind. Dat levert tot besluit een drievoudig onverwacht slot op, maar dat leest u zelf wel.
Prof. dr. Wim Rutgers is als buitengewoon hoogleraar Caraïbische letterkunde verbonden aan de universiteiten van Aruba en Curaçao.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De catalograaf’
Meer over Diana Tjin bij Uitgeverij In de Knipscheer