«Mijn ziel zie ik als een lijntje met het universum.»

VoorplatDubbelbloed3dedruk-75Interview met Etchica Voorn n.a.v. ‘Dubbelbloed’ in De Volkskrant, 20 mei 2019:
(…) Nabijheid is wat mijn leven zin geeft. (…) Mijn boek gaat over identiteit en daarmee ook over nabijheid. Met identiteit weet je je geborgen bij je ¬familie of bij een groep en dat helpt je nabij te zijn. Zo heeft het boek ook gewerkt – veel mensen met dubbelbloed herkennen zich erin. Maar ik ben er ook mensen door aan het kwijtraken. Die merken dat ze iets moeten opgeven van hun perceptie van kleur, maar willen dat niet. Het is niet dat ze racistisch zijn, het is eerder: niet bewust. (…) Want mijn kleur is verbonden met de Surinaamse cultuur. (…)
Lees hier en hier het interview
Meer over ‘Dubbelbloed’

«Helman werpt het westerse cynisme van zich af.» – Margot Poll

VoorplatHelmanEindvandekaart75Over ‘Het eind van de kaart’ van Albert Helman in NRC Handelsblad, 17 mei 2019:
Het opnieuw uitgegeven ‘Het eind van de kaart’ van de Nederlands-Surinaamse schrijver Albert Helman (pseudoniem van Lou Lichtveld, 1903-1996) is een dagboek uit 1955 over een avontuurlijke tocht van bijna zes weken door de binnenlanden van Suriname. Het verscheen pas in 1980 voor het eerst in de Privé-domein-reeks van De Arbeiderspers. Het is een verslag van een expeditie om ook ‘voorbij het eind van de kaart’ de mogelijkheden te onderzoeken voor een kunstmatig stuwmeer. Naast deze ontdekkingstocht waar hij als ‘gast’ mee mocht gaan, is het een zoektocht naar de psyche van Helman; hij werpt het westerse cynisme van zich af, schikt zich naar zijn expeditie-genoten en beweegt zich als de inheemse volkeren in het ruige oerwoud – ook buiten de kaart. Hij kan het weer waarderen gewoon ‘naar bos en mos’ te ruiken zoals zijn moeder dat vroeger noemde. Met uitgebreid nawoord van prof. dr. Michiel van Kempen, die in 2016 ook de biografie van onderwijzer, schrijver en politicus Helman schreef.
Lees hier het signalement
Meer over ‘Het eind van de kaart’
Meer over Albert Helman bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over Michiel van Kempen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Goed toegankelijke beeldrijke gedichten.» – Ignace Schretlen

VoorplatWaarbenjedaar75Over ‘Waar ben je daar’ van Jit Narain in Medisch Contact, 11 april 2019:
‘Weet je hoe lang het is geleden? / tijd is niet wat ik wil weten / hoeveel woorden heeft liefde niet geheten? / hoeveel bloemen hebben ons niet ontroerd.’ (…) Sinds zijn debuut als dichter in 1977 geldt Jit Narain als dé voorvechter van het Sarnámi, de moedertaal van de Surinaamse Hindoestanen, die nog door circa een half miljoen Surinamers in en buiten Suriname wordt gesproken. De gedichten zijn in deze bundel zowel in het Nederlands als het Sarnámi opgenomen en refereren aan het verleden van deze bevolkingsgroep , dat in India lag. Het woord ‘liefde’ symboliseert de harmonie die er toen was. (…) Dankzij een uitstekend voorwoord van Michiel van Kempen zijn de beeldrijke, vrij compacte gedichten van Narain goed toegankelijk.
Lees hier het signalement
Meer over ‘Waar ben je daar/Báte huwán tu kahán’
Meer over Jit Narain op deze site

«Drama over een verlopen dorp.» – Wim Rutgers

VoorplatRachClara_Opmaak 1.qxdOver ‘Het wonder van Santa Clara’ van Chesley Rach op De Leesclub van Alles, 12 april 2019:
(…) Het verhaal laat zich ook lezen als een drama over een verlopen dorp en een alcoholische journalist, de wonderen van Salvador, het verraad van El Brujo en de pastoor die de genezer vanaf de kansel voor de ‘antichrist’ uitmaakt, de dood van de genezer Salvador en de wraak van moeder Maria, maar de uiteindelijke delging van de schuld door ‘berouw en vergiffenis’, de titel van het laatste hoofdstuk van de veertien – als een kruisgang. Zo kun je in de roman ook reminiscenties in moderne vorm zien aan de middeleeuwse mirakelverhalen en de 19de-eeuwse verhalen over Maria-verschijningen. Ook de naamgeving van de personages is in dit verband interessant: de koster Pedro Portero, de hospita Anna Maria de los Santos, de kritische wetenschapper Juan de la Luz, de verpleegkundige Philomena del Rosario Espinoza, waarbij de namen de betekenis en functie van de personages illustreren. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het wonder van Santa Clara’
Meer over Chesley Rach

«Niet alleen deze roman is gebouwd met een cirkelstructuur maar ook zijn hele oeuvre tot nu toe.» – Wim Rutgers

VoorplatVergankelijkheid75Over ‘De vergankelijkheid der dingen’ van Eric de Brabander op De Leesclub van Alles, 5 april 2019:
(…) Hoe lees je de eind vorig jaar verschenen vijfde roman van Eric de Brabander, ‘De vergankelijkheid der dingen’: als een eenvoudig verhaal over een beroemde ontwerper en fabrikant die aan het begin van de twintigste eeuw een polshorloge ontwerpt dat vervolgens een wonderlijke tocht door tijd en ruimte maakt, door de hele vorige eeuw heen van 1918 tot 2016, en van Zwitserland via Nederland, Colombia naar Curaçao? Of ontlenen we ons leesplezier aan de ‘verborgen’ diepere lagen van het verhaal? (…) Is leesplezier van leesbegrip afhankelijk? (…) De zwerftocht van het horloge is een metafoor voor de zwerftocht die de lezer onderneemt op zijn leesavontuur door tijd en plaats. Het horloge biedt de bezitters ervan bepaald niet altijd geluk. Het horloge wordt cadeau gedaan bij de pensionering van Gaspard, een medewerker bij de Franse Peugeotfabriek, het komt vervolgens terecht bij diens zoon Julien, bij zijn kleindochter Helène, vervolgens bij een horlogemaker, bij Johannes die veilinghuizen afstruint, bij witwasser en drugshandelaar Hans van Amerongen en zijn vrouw Mireille die op Curaçao slachtoffer worden van een atrako omdat een grote drugsdeal via de Rotterdamse haven is mislukt, de twee jonge schlemielen Juny en Gerold die voor de drugsdealer Kabès Rodriguez werken, die op zijn beurt slachtoffer wordt van de grote Colombiaanse drugsbaron Alejandro Morales Peña, dan bij een schoonmaakster op vliegveld Hato die het gevonden horloge verkoopt en vervolgens politie-inspecteur Berti Camelia die het van zijn broer op zijn verjaardag cadeau krijgt, om tenslotte te eindigen bij Gunnar Fischer, de achterachterkleinzoon van de ontwerper. De twaalf hoofdstuktitels verwijzen naar al deze personen. Dan zijn we als lezers honderd jaar verder en hebben we vanuit Zwitserland een tocht gemaakt naar Nederland, Curaçao, Colombia en opnieuw naar Curaçao, waarna het horloge tenslotte weer in Zwitserse handen komt. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De vergankelijkheid der dingen’
Meer over Eric de Brabander op deze site

«Soulmuziek sleept Surinaamse tiener door pubertijd heen.» – Anita Zijlstra

VoorplatBijlmerliedje-75Over ‘Een Bijlmerliedje’ van Diana Tjin op Leeskost, 2 april 2019:
In hun oude buurt in Amsterdam waren ze het enige gekleurde gezin. In de Bijlmermeer vallen ze niet op, hoopt Sheila als ze met haar ouders en drie broers naar de pas opgeleverde flat Dennenrode verhuizen.
(…) Sheila, net begonnen op de middelbare school, ziet het daar in die nieuwe wijk wel zitten. (…) Sheila sluit nieuwe vriendschappen maar moet ook knokken de oude te behouden. Want lang niet iedere vriendin mag na school bij haar komen in die ‘enge’ buurt. Langzaam vindt Sheila haar weg in de nieuwe wereld, waarin zij zich ontwikkelt van schuchtere brugpieper tot een zelfbewuste jonge vrouw. (…) En ook ervaart de puber dat het, ondanks ze nu in multiculturele wijk woont, nog lang niet gedaan is met discriminatie, seksuele intimidatie en het verschil tussen arm en rijk. Het is de muziek die haar indirect helpt volwassen te worden. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Een Bijlmerliedje’
Meer over Diana Tjin

«Fraaie formuleringen. Raak in hun eenvoud. » – Ko van Geemert

VoorplatZevenrivierenver75Over ‘Zeven rivieren ver’ van Karin Lachmising in Parbode, 1 april 2019:
(…) Uit veel gedichten spreekt engagement, bijvoorbeeld als het over vluchtelingen gaat: “Oog in oog / duikelt / het verleden / in de toekomst / van het heden / met / overvolle boten / van werkelijkheid.” Daarnaast laat Lachmising zien hoe lastig het is werkelijk contact met een ander te hebben: “toen je even voorbij kwam / en ook even weg ging / terwijl ik stond / Een slok nam.” (…) En fraaie formuleringen, als: “Wanneer is lang geleden / voorbij?” Of: “zeven rivieren ver / om bij mij / te zijn // dichtbij / is niet altijd / ver weg.” Raak in al hun eenvoud.
Lees hier de recensie
Meer over ’Zeven rivieren ver’
Meer over Karin Lachmising op deze site

Laurens Jz. Coster kiest twee gedichten van Karin Lachmising.

VoorplatZevenrivierenver75Sinds jaar en dag ontvangen abonnees van Laurens Jz. Coster iedere werkdag een gedicht per mail. Pal na publicatie koos redacteur Raymond Noë op 16 januari 2019 twee gedichten van Karin Lachmising uit haar nieuwe bundel ‘Zeven rivieren ver’, te weten ‘Afgeleid’ en ‘Alleen’. Behalve op het blog Laurens Jz. Coster worden de gekozen gedichten ook geplaatst op ‘Neerlandistiek’, het online tijdschrift voor taal- en letterkundig onderzoek.
Lees hier de gedichten
Meer over ‘Zeven rivieren ver’
Meer over Karin Lachmising op deze site

«Lachmising speelt met woorden.» – Aarti Rampadarath

VoorplatZevenrivierenver75Over ‘Zeven rivieren ver’ van Karin Lachmising voor NBD / Biblion, 18 maart 2019:
‘Sprookjeswereld / Wanneer de sprookjesman declameert / streel ik mijn onvermoeibaar lichaam / waarin een geest huist die aan het werk gaat.’ De tweede dichtbundel van Karin Lachmising (na ‘Nergens groeit een boom die haar aarde niet vindt’, 2013) lijkt over van alles te gaan en beperkt zich daarbij niet tot een enkel continent. Het meest herkenbare en consistente thema is dat van migratie; er zijn meerdere gedichten die dat thema trachten op te roepen. Deze bundel bevat zo’n vijftig gedichten op bijna zestig pagina’s. De bundel bestaat uit twee delen: ‘Zeven rivieren ver’ en ‘Alsof schoonheid een verrassing is…’ (…) Lachmising speelt met woorden. (…). Haar taal is toegankelijk voor lezers in het hele Nederlandse taalgebied.
Meer over ‘Zeven rivieren ver’
Meer over Karin Lachmising op deze site

«Spannend als een thriller.» – Mirjam Scholten

VoorplatRachClara_Opmaak 1.qxdOver ‘Het wonder van Santa Clara’ van Chesley Rach voor NBD / Biblion, 7 maart 2019:
In deze tweede roman (na: ‘De terugkeer van Ricardo Bonifacia’) van de op Curaçao geboren schrijver staan wonderbaarlijke gebeurtenissen in het Mexicaanse Santa Clara centraal. Tom Alexander, journalist bij de New York Times, tweevoudig winnaar van de Pulitzerprijs, weduwnaar, verbitterd en aan de drank, wordt daarheen gestuurd door zijn meerdere, om onderzoek te doen naar wat in het vervallen mijndorpje allemaal is gebeurd. Hij hoort dat de jonge Salvador aantoonbaar ernstig zieken genas, louter door aanrakingen en omhelzingen. De lokale pastoor zag zijn kerk leeglopen en noemde Salvador de antichrist, met een fataal gevolg. Alexander wordt geraakt door de open vriendelijkheid van de mensen die hij ontmoet en stelt zijn nihilistische houding bij. De moeder van Salvador wordt verteerd door verdriet en richt haar haat op het dorp. Dat heeft apocalyptische gevolgen. Het verhaal is soepel, eenvoudig, soms wat kinderlijk maar wel goed geschreven. De auteur (1952) weet het wonderbaarlijke maar interessante verhaal toch geloofwaardig en spannend als een thriller te maken. Voor lezers die een eigentijdse roman over goddelijke en duivelse machten waarderen.
Meer over ‘Het wonder van Santa Clara’
Meer over Chesley Rach