Caraïbische Letterendag OBA Junior

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Op zondag 1 oktober 2017 vindt in de OBA voor het eerst de Caraïbische Letterendag OBA Junior plaats. Maar liefst tien jeugdboekenschrijvers, onder wie Dianan Lebacs, komen daarvoor over uit het Caraïbisch gebied! In totaal doen 23 kinder- en jeugdboekenschrijvers mee aan deze zinderende dag. Met als grote verrassing de Surinaamse successchrijfster Cynthia McLeod die het festival zal afsluiten. De organisatie is in handen van de Werkgroep Caraïbische Letteren en de Openbare Bibliotheek Amsterdam (OBA) die samen een spannend en interactief programma hebben gemaakt voor de jeugd van 6 tot 13 jaar. Om 11.30 uur is de feestelijke opening en start het programma. Kinderen kunnen kiezen tussen de Literaire Trippelzone met korte interactieve mini-voorstellingen van Caraïbische jeugdboekenschrijvers, de Workshop Afro-house dance door bruisende danseres Precious Alvares, de Familieworkshop swingende muziek door het duo Bengalou, de Caraïbische tekenworkshop met illustrator Mylo Freeman en de Workshop geluks-amulet maken van klei. Er is ook een lezing voor ouders en er worden Anansi verhalen verteld. Met o.a. de auteurs Diana Lebacs, Roland Ròi Colastica en Joke van Leeuwen. In de centrale hal van de OBA is ook een Boekenstraat ingericht met kraampjes van diverse uitgevers en boekverkoper. Ook Uitgeverij In de Knipscheer is present in de Boekenstraat.
Vooraf online aanmelden en tickets betalen (2,50 euro per activiteit).
Meer informatie ‘OBA Junior’
Meer over Diana Lebacs bij Uitgeverij In de Knipscheer

Bij de foto: Diana Lebacs tijdens Literaire Trippelzone op Curaçao in 2008. Foto Onno de Jong.

«Bewondering voor dit debuut.» – Els van Swol

Opmaak 1Over ‘Geen weg terug’ van Iraida van Dijk-Ooft op Literair Nederland, 20 januari 2016:-
Met het fragmentarische, en niet-chronologisch opgeschreven verhaal staat de schrijfster (…) in de recente traditie van de Surinaamse literatuur. Het is Astrid H. Roemer, winnares van de P.C. Hooftprijs 2016, die deze fragmentarische aanpak ook bezigde en daarmee brak met de traditionelere stijl van in Nederland bekende Surinaamse auteurs als Cynthia McLeod, Bea Vianen en Ellen Ombre. Waar ze niet mee breekt, is de aandacht voor de tradities van Suriname, zoals geestverering en dergelijke. Blijft de vraag naar de op het eerste gezicht grammaticale onhandigheden en een zekere stroefheid in de eerste twee hoofdstukken. (…) Dit taalgebruik, dit taaleigen – want dat is het – blijkt gaandeweg niet alleen het voertuig van het verhaal, maar ook de uitdrukking ervan; die eerste twee hoofdstukken waren alleen maar een ouverture om ons in die taal, in het drama dat volgt te trekken. Een taal, die niet alleen is geworteld in Suriname, maar ook in alle hevigheid, soms door punten tussen elk woord te zetten, uitdrukking geeft aan de heftigheid van het verhaal en de moeite die het kost om het te vertellen. Als je dit beseft, rest alleen meer bewondering voor dit debuut. En schaamte dat je als Nederlander toch nog zo ver van de Surinaamse vertelcultuur blijkt af te staan.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Geen weg terug’

«Een deel van de Surinaamse geschiedenis een stem gegeven.» – Ezra de Haan

Opmaak 1Over ‘Geen weg terug’ van Iraida van Dijk-Ooft op Literatuurplein.nl, 8 december 2015:
Met haar debuutroman Geen weg terug toont Iraida van Dijk-Ooft aan dat de Surinaamse literatuur zich inmiddels kan meten met de wereldliteratuur. Zelden las ik een op historische feiten gebaseerde roman die zo authentiek overkwam. Waar Cynthia McLeod het bij de ontsluiting van de Surinaamse geschiedenis voor een groot publiek hield, gaat Van Dijk-Ooft verder. Bij haar gaat het eerst om de taal, om het schrijven, pas daarna komt het ongelooflijke verhaal van de Afobakadam en het Brokopondostuwmeer, en wat dat allemaal teweeg bracht, aan bod. (…) Iraida van Dijk-Ooft heeft de roman dusdanig vernuftig in elkaar gezet dat ieder puzzelstukje pas tevoorschijn komt als het verhaal het echt nodig heeft. Juist door heen en weer in de tijd te springen, zie je hoe Suriname in de periode van 1962 tot 2012 veranderde. Daarmee heeft ze een deel van de Surinaamse geschiedenis een stem gegeven. Geen weg terug is een meesterlijke roman. Een roman die qua verhaal en schrijven alles biedt wat je mag hopen van een boek. Het is soms best ontluisterend en regelmatig keihard wat je leest, maar het is wél een boek over echte mensen.
Lees hier de recensie of op Caraïbisch Uitzicht
Meer over ‘Geen weg terug’

«Dan valt er een pijnlijk puzzelstukje op zijn plaats.» – Marieke Visser

Over ‘Gentleman in slavernij’ van Janny de Heer in EFM Magazine (Paramaribo), jrg. 3, nr. 10, november 2014:
Het slavernijverleden begint na jarenlange oorverdovende stilte nu toch echt een thema in de Nederlandstalige literatuur te worden. De boeken van Cynthia McLeod zorgden daarbij voor een doorbraak. Daarna volgden er meer. Het boek van Janny de Heer, ‘Gentleman in slavernij’, heeft als hoofdpersoon de Duitse Johann Dieterich Horst die in 1827 voor het eerst naar Suriname komt om er zijn geluk te beproeven. Hij raakt in de ban van de kolonie en vestigt zich uiteindelijk voorgoed in de Nederlandse kolonie. Het verhaal is vanuit het perspectief van Horst geschreven maar geeft ook inzicht in het leven van de slaven op de plantage omdat Horst regelmatig geconfronteerd wordt dat hij zich bij beide werelden betrokken voelt. Die van de blanke elite waar hij automatisch toe behoort als plantage-eigenaar, maar ook bij de wereld van de slaven waarvan de onmenselijke behandeling hem steeds weer tegen de borst stuit. Met name het lot van een familie trekt hij zich zeer aan, en hoewel hij uiteindelijk alle gezinsleden vrijkoopt en met de oudste dochter trouwt, lukt het hem niet om alles te doen wat hij zou willen. Tussen de regels dringen zich steeds vergelijkingen op tussen toen en nu, de Surinaamse maatschappij in de 21ste eeuw. Af en toe valt er dan een pijnlijk puzzelstukje op zijn plaats.
Meer over ‘Gentleman in slavernij’
Meer over Janny de Heer bij Uitgeverij In de Knipscheer