«Lobo heeft een prettige manier van vertellen.» – Ko van Geemert

VoorplatDrijfzand1KleinOver ‘Bouwen op drijfzand’ van Ronny Lobo in Parbode, jaargang 8 nr. 94, februari 2014:
De succesvolle Curaçaose architect Kenzo Schmidt ontwerpt gelijktijdig een huis op Curaçao voor een Hollands echtpaar uit Mexico en voor een nog ongetrouwd stel op Bonaire. Schmidt raakt betrokken bij het leven van deze mensen, een betrokkenheid die hem niet in de kouwe kleren gaat zitten. (…) Lobo heeft een prettige manier van vertellen, het verhaal gaat over invoelbare relationele problemen en op zichzelf is het interessant om eens een roman te lezen die zich in de wereld afspeelt van het bouwen en inrichten van huizen. Collega-schrijver Eric de Brabander sprak in zijn recensie van het boek (in het Antilliaans Dagblad, 14 september 2013) over een sympathiek debuut. Dat is naar mijn oordeel een juiste typering.

Meer over ‘Bouwen op drijfzand’

«Een architect bouwt niet, hij verwezenlijkt dromen.» – Otti Thomas

VoorplatDrijfzand1KleinOver ‘Bouwen op drijfzand’ van Ronny Lobo in Ñapa / Amigoe, 18 januari 2014:
Het verhaal heeft veel vaart, want het is grotendeels opgebouwd uit de contacten die Kenzo als vertellende ik-persoon heeft met zijn opdrachtgevers. De keuze voor een ik-persoon werkt vooral goed als Lobo zijn hoofdpersoon zijn liefde voor de architectuur en de natuur laat delen. (…) Waar deze fragmenten het hoofdpersonage tot leven wekken, zijn het de dialogen die de andere personages tot mensen van vlees en bloed maken, aangevuld met de gedachten en gevoelens die Kenzo vervolgens met de lezer deelt. Het kost de lezer weinig moeite om zich in te beelden hoe beide huizen langzaam realiteit worden.

Lees hier en hier de recensie in Antilliaans Dagblad

Meer over Bouwen op drijfzand

«Een indringend tijdsbeeld van Curaçao.» – Walter Palm

VoorplatVerkiezingsdans75KleinOver ‘Verkiezingsdans’ van Joseph Hart voor NBD/Biblion, 16 december 2013:
De eerste verhaallijn is de cocaïnehandel en de daarmee samenhangende criminaliteit. De tweede verhaallijn is de aanloop naar de Curaçaose verkiezingen en de bijbehorende strategieën van de politieke partijen om in de gunst te komen bij de kiezer. Bij deze tweede verhaallijn komt Matthew om de hoek kijken. Matthew heeft samen met een denktank een plan bedacht om Curaçao er weer boven op te krijgen, en de armoede te bestrijden die de voedingsbodem is van criminaliteit. De derde verhaallijn zijn de psychische problemen van Matthew die geplaagd wordt door traumatische jeugdherinneringen met een alcoholische vader. De auteur weet deze drie verhaallijnen tot een geheel te smeden en hij schetst een indringend tijdsbeeld van Curaçao.

Lees hier de recensie

Meer over ‘Verkiezingsdans’

Roni Klinkhamer maandag 9 december te gast in het boekenprogramma van Amsterdam FM-Radio

Opmaak 1Zaterdag 7 december 2013 vond de Haarlemse presentatie plaats van ‘Murphy Slaughter’, het romandebuut van Roni Klinkhamer. Het motto van de roman is van Murphy Slaughter zelf: ‘De kortste afstand tussen A en B is het hart…’. De opdracht van de roman is tweevoudig: ‘Voor mijn zoon Koen’ en ‘Voor David Bowie’. Peter de Rijk interviewt de auteur over haar boek tussen 16.00 en 17.00 uur in het programma ‘Boeken, heel veel boeken …’, live vanuit de OBA op Radio AmsterdamFM.

Luister hier tot 17.09 minuten naar Roni Klinkhamer over ‘Murphy Slaughter’

Meer over Murphy Slaughter

Meer over Roni Klinkhamer

Murphy Slaughter in de Vishal Haarlem

Presentatie van ‘Murphy Slaughter’ van Roni Klinkhamer in de Vishal in Haarlem, 7 december 2013:
Hoewel het boek officieel in 2014 verschijnt, werd de roman ‘Murphy Slaughter’, het schrijversdebuut van beeldend kunstenaar/performer Roni Klinkhamer, in haar thuisstad Haarlem feestelijk ten doop gehouden. In de YouTube-registratie van Rob Brakel hoort en ziet u om 02:44 het openingswoord van uitgever Franc Knipscheer, om 06:44 de overhandiging van het eerste exemplaar en het dankwoordje van Roni Klinkhamer, om 10:53 een gastoptreden van Gotcha!-rapper Ten (E1Ten) met Vincent Smeenk, om 14:45 gesprek met Roni Klinkhamer over ‘Murphy Slaughter’ met uitgeverijredacteur Peter de Rijk, om 25:38 kort fragment uit ‘Murphy Slaughter’ gelezen door Roni Klinkhamer, om 29: 13 een installatie/optreden van geluidkunstenaar Hans van Koolwijk en om 33:30 afsluiting, o.a. met Pim & Hannes Kuiper met Vincent Smeenk.

Kijk ook naar ‘Boekpresentatie Murphy Slaughter’ van Dik Bol (3:35 op muziek van Ten)

Meer over Murphy Slaughter

Meer over Roni Klinkhamer

«In zijn debuutroman combineert hij beroep en eiland.» – Walter Palm

VoorplatDrijfzand1KleinOver ‘Bouwen op drijfzand’ van Ronny Lobo voor NBD/Biblion, 05-12-2013:
In de relatie met zijn opdrachtgevers moet architect Kenzo voortdurend schipperen tussen zijn eigen klimaatbewuste en esthetische opvattingen en die van de opdrachtgevers. Als Kenzo bezwijkt voor de charmes van Karin, raakt hij verzeild in een vierhoeksverhouding die zijn relatie met zijn opdrachtgevers bemoeilijkt. Kenzo probeert een evenwicht te bereiken tussen ratio en passie. De keuze van de auteur om af te wijken van de traditionele driehoekverhouding, en te kiezen voor een vierhoeksverhouding, is zeker origineel. De moeite waard voor lezers, geïnteresseerd in architectuur en Curaçao.

Lees hier de recensie

Meer over ‘Bouwen op drijfzand’

Performance van Roni Klinkhamer op de Grote Markt in Haarlem

RonienKoen foto Anneliese Wolf

Over Roni Klinkhamer in Panorama, 26 juni 1981:
Het tot voor kort sterk onderschatte Haarlemse kunstenaresje Roni Klinkhamer gaat al geruime tijd gebukt onder een heftig verlangen om ‘de mensen te verwarren’. Ofschoon zij nog jong is en haar ongetwijfeld een glanzende loopbaan wacht, heeft zij besloten zich meteen maar op dit zwaarste onderdeel in de hedendaagse kunst te storten.

Lees hier verder

Meer over Roni Klinkhamer

Kleur is heel belangrijk voor mensen, iedereen heeft kleur nodig.

VoorplatDrijfzand1KleinRonny Lobo over ‘Bouwen op drijfzand’ in B Nieuws #3, 28 oktober 2013:
Toen ik begon met studeren stond het faculteitsgebouw van Bakema aan het Mekelpark er nog maar net. Bakema was een van de grote namen die in die tijd met de faculteit verbonden waren. Andere grootheden waren Herman Hertzberger en Aldo van Eyck, mijn idool. Van Eyck bracht een humanistische grondslag in de architectuur. Ik pas die humanistische principes ook toe in de gebouwen die ik ontwerp in het Caraïbisch gebied, ook al zien ze er heel anders uit dan gebou¬wen die je in Nederland zou maken. Dat maakt niet uit: het gaat er niet om welke vorm je kiest. Vorm staat op de tweede plaats, dat leerden wij toen. Op de eerste plaats staan intermenselijke relaties, daar komt de vorm vanzelf uit voort. Bij veel hedendaagse architecten zie je veel ‘vormwil’; zo noemden wij dat destijds. Ze maken een bepaalde vorm en stoppen daar vervolgens het programma in. Dat mocht in mijn tijd absoluut niet: als er teveel vormwil in je gebouw zat, kreeg je een onvoldoende. In mijn eigen gebouwen gebruik ik veel kleur, zoals Aldo van Eyck dat ook deed in het Moederhuis in Amsterdam. Kleur is heel belangrijk voor mensen, iedereen heeft kleur nodig.

Lees hier het artikel

Meer over ‘Bouwen op drijfzand’

«Een uitermate sympathiek en geslaagd debuut.» – Eric de Brabander

VoorplatDrijfzand1KleinOver ‘Bouwen op drijfzand’ van Ronny Lobo in Antilliaans Dagblad, 14 september 2013:
Ronny Lobo studeerde bouwkunde in Nederland en keerde terug naar Curaçao, waar hij architect werd met een speciaal oog voor klimatologische omstandigheden. De ingrediënten die nodig zijn voor de onvermijdelijke botsingen tussen architect en opdrachtgevers worden in ‘Bouwen op drijfzand’ subtiel ingevoerd door de auteur, die net als Kenzo behalve bouwkundige ook een bevlogen en kunstzinnig architect is. (…) Lobo weet zijn roman met verrassende wendingen te doorweven en deze af te wisselen met wat filosofische beschouwingen over tropische architectuur, over de relatie tussen bouwkunst en natuur, en over de noodzaak respectvol met deze natuur om te gaan.

Lees hier de recensie

Meer over Ronny Lobo