«Een spel van aantrekken en afstoten.» – Jooris van Hulle

coverAMvoorDefOver ‘Ava Miller en ik’ van Kristien De Wolf op MappaLibri, juli 2019:
Een verregaande en alles bepalende vriendschap tussen Sieglinde, de ik-verteller, en leeftijdgenote Ava Miller bepaalt de sfeer en de plotontwikkeling in ‘Ava Miller en ik’. Sieglinde Engel, door haar vrienden kortweg Sieg genoemd of Siegmund (de verwijzing naar Freud ligt hier voor de hand) heeft voor zichzelf beslist letterlijk en figuurlijk aan kant te gaan staan. (…) Wat volgt, is een steeds verder om zich heen grijpende afzondering, tot in de kledij die ze kiest: geen merkkledij, zoals het hoorde in de jaren zeventig, maar zwart, zwart en nog eens zwart. (…) En dan is er Ava Miller, in wie Sieg een denk- en geestesgenote meent te vinden. (…) Gaandeweg echter zal blijken dat Ava het absolute van de vriendschap met Sieg niet aankan. (…) Er ontstaat een spel van aantrekken en afstoten. In het relaas van Sieg in haar terugblik op wat Ava voor haar heeft betekend, word je via een aantal tijdsprongen meegevoerd naar het jaar 2012: Ava vlindert van de ene man naar de andere en raakt ten slotte in de ban van haar universiteitsprof, die belooft haar met haar doctoraat te helpen. Dit is het moment dat Sieg zal ingrijpen. (…) Handig last de auteur hier een aantal cliffhangers in (…).
Meer over ‘Ava Miller en ik’
Meer over Kristien De Wolf op deze site

«Overrompelend boek.» – Cor Gout

coverAMvoorDefOver ‘Ava Miller en ik’ van Kristien De Wolf op Extaze, 5 juni 2019:
(…) Bij ieder woord dat de auteur in de mond van Sieg Engel legt, hoor ik de nagalm van de motor van de roman: de werking van een genius, een would-be beschermgeest die haar klasgenote Ava vormt naar een ideaalbeeld, en invloed uitoefent op haar doen en laten. (…) Het eerste beeld dat Sieg (zestien jaar op dat moment) van Ava krijgt is een tegenbeeld van haarzelf: ‘Ze was goddelijk om bezig te zien, onbewust en blij, zoals kleine, wrede kinderen zijn.’ (…) Voordat zij haar eerste blikken op Ava richtte, waren het slechts de lessen Grieks van docent oude talen Franken geweest die haar boven de kille leegte van haar bestaan deden uitstijgen. Gek van opwinding kon ze worden bij het ontbinden van een stijlfiguur bij Homerus. (…) De eerste en de laatste die het object van een vergelijkbare verrukking werd, was Ava. ‘Ze stevende op mij af als een stoomboot op kruissnelheid. Mijn verstand verwachtte dat ze me voorbij zou schieten, mijn hart hoopte van niet.’ (…) Na de eindexamens ging Ava zich bovenmatig aan Matisse hechten. Dit tot ergernis van Sieg. Mateloos stoorde zij zich aan het slappe, behaagzieke gedrag dat Ava tentoon ging spreiden. (…) Nu greep Sieg voor het eerst rigoureus in Ava’s leven in. Ze raadde Matisse af te zoeken naar de Ava van wie hij dacht te houden. (…) Ava veranderde en Sieg voelde de greep op haar verslappen. (…) Aan het eind van het verhaal is Ava niet dezelfde als de persoon die we aan het begin van het boek leerden kennen. Toegenomen kracht en gerijpt inzicht worden zichtbaar in haar verbale afrekening met Sieg. (…) Ava’s inzicht in de status quo van hun relatie maakt een einde aan de tovermacht van haar demon. Ava is concreet, ze is wie ze is, ze doet wat ze nu eenmaal doet, ze maakt fouten, ze is wispelturig, ze is kwetsbaar. Ze leeft. Sieg is al deze dingen niet. Leeg was ze, toen de lezer haar leerde kennen. Nu, na alles wat in dit overrompelende boek is verteld, blijft ze leeg achter.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Ava Miller en ik’
Meer over Kristien De Wolf op deze site

«Niet alleen rake psychologische en filosofische kanttekeningen, maar ook rijke bewoordingen.» – André Keikes

coverAMvoorDefOver ‘Ava Miller en ik’ van Kristien De Wolf op Tzum, 3 juni 2019:
(…) In haar coming of age-roman ‘Ava Miller en ik’ beschouwt Kristien De Wolf op veelkantige en inventieve wijze de psychologie van menselijke verhoudingen. Sieg Engel is een meisje nog als ze tijdens haar schooljaren in de laatste decennia van de vorige eeuw een muur opwerpt tegen de buitenwereld door voor totaal zwart te kiezen. Zwart haar, zwarte make-up, vormeloze zwarte kleren en al even kleurloze schoenen. Een voor iedereen gemakkelijk te begrijpen boodschap: benader me niet. De permanent zwijgzame en afzijdige Sieg beschouwt het leven als een oefening in doorschijnendheid. (…) Sieg raakt geobsedeerd door de altijd drukke Ava met haar grote bos blonde haren en eigenzinnige optredens. Sieg en Ava zijn dermate elkaars tegenpolen, dat ze grote waardering voor elkaar krijgen. Siegs karakter leent zich echter niet voor initiatieven, zij kan zich echter wel laven aan Ava’s temperament en door hun innige vriendschap en begrip voor elkaars zienswijzen, kunnen ze op zeker moment zelfs niet meer zonder elkaar. Kristien De Wolf put voor haar roman, die geschreven is vanuit het perspectief van Sieg Engel, uit de talloze geestesgesteldheden en gedragingen die mensen vertonen als ze een relatie met een ander aangaan. En dat doet ze niet alleen door middel van rake psychologische en filosofische kanttekeningen, maar ook in rijke bewoordingen, waarbij prachtige Vlaamse uitdrukkingen de kers op de taart zijn. (…) Of Sieg ook een seksuele relatie met Ava had gewenst, blijft geheel onbesproken. (…) Maar waar Ava ten langen leste de ene na de andere jongen/man verslijt, lijkt Sieg, in een steeds ongezondere rol (…) terug te keren naar haar vroegere isolement. Haar enige seksuele ervaring deed ze, beschreven in een even grappige als gênante scène, op puur rationele gronden op om zich beter te kunnen voorstellen wat Ava toch bezielt. Het onderstreept de onderworpen houding van een van de partners in een relatie, die De Wolf in misschien wel elke menselijke verhouding lijkt te herkennen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Ava Miller en ik’
Meer over Kristien De Wolf op deze site

«Ontroerende en aangrijpende roman over geboorte en ondergang van een meisjes-vrouwenvriendschap.» – Mieke Koster

coverAMvoorDefOver ‘Ava Miller en ik’ van Kristien De Wolf op Alles over boeken en schrijvers, 31 mei 2019:
(…) Sieg Engel, een pubermeisje, besluit onbenaderbaar te worden, geen aansluiting te zoeken bij klasgenoten, leeftijdsgenoten. (…) Helemaal in het zwart gehuld vindt zij dat zij kracht uitstraalt. Tegelijkertijd flirt zij met de eenzaamheid, die zij inzet om ongestoord te leren kijken naar de mensen om zich heen. (…) In haar klas zit ook Ava Miller. Een super populair meisje, dat haar intrigeert, dat haar trickert vanwege haar uitbundige gedrag. (…) Hun vriendschap wordt sterker, zij verbinden zich aan elkaar, met elkaar. Een van de basisvoorwaarden voor echte vriendschap. (…) Het enige wat Sieg te doen staat is Ava beschermen. Zonder haar loopt Ava immers met open ogen de afgrond in of wordt daarin gedreven door haar omgeving. Dus kan zij niet anders dan een plan bedenken om deze ramp te voorkomen. En daarin gaat ze ver. Met als ultiem doel Ava, zichzelf en hun vriendschap te redden. (…) Kristien de Wolf doorgrondt de verschillende aspecten van het leven tot op het bot. Zij spaart de lezer niet. Je ontkomt er niet aan met jezelf in gesprek te zijn tijdens het lezen van dit boek.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Ava Miller en ik’
Meer over Kristien De Wolf op deze site

«Eenzaamheid is een geliefd onderwerp voor schrijvers. Een inspirerend thema.» – Serge Sekhuis

portret 9Peter Lenssen over de eenzaamheid van het schrijverschap in De Limburger, 2 april 2018:
(…) Vorig jaar is mijn boek ‘Bitterdagen’ verschenen. Dat gaat over eenzaamheid. Over een oudere man, Sjef Sonneschein, die terugkijkt op zijn leven. Hij constateert dat hij helemaal alleen over is gebleven. Iedereen die hij ooit lief had, is overleden en hij vraagt zich af: heb ik wel genoeg voor ze gedaan? Ik ben nu zelf 60, was achter in de vijftig toen ik ‘Bitterdagen’ schreef. Ja, tijdens het schrijven heb ik ook terug gekeken op mijn eigen leven. Hoe ik zelf in een andere levensfase terecht ben gekomen. Wat heb ik eigenlijk voor mensen betekend? (…) Wil ik mijn einde zelf kunnen regisseren? Ja, schrijven is ergens een eenzaam vak. Je doet het helemaal alleen, het is je eigen kunstwerk dat je in de wereld zet. Dat kan een zeer confronterend proces zijn. Natuurlijk gaat ‘Bitterdagen’ ook over mezelf. Die bittere oude man, dat ben ik ook een beetje. Geen auteur die zijn personages toevallig kiest.
Lees hier het artikel
Meer over Peter Lenssen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een knappe reis door de tijd.» – Theo Jordaan

VoorplatKerstverhalen_Opmaak 1.qxdOver ‘Kerstverhalen voor Eva’ van Peter Andriesse op Alles over boeken en schrijvers, 14 december 2016:
(…) Wat ik het meest bijzondere vind aan ‘Kerstverhalen voor Eva’ is dat Peter Andriesse er bijzonder goed in slaagt om met Eva mee te groeien. In het begin zijn de verhaaltjes wat korter en geschreven naar de belevingswereld van een peuter of kleuter. Naarmate de jaren verstrijken, worden de verhalen wat langer en de onderwerpen groeien mee met Eva. Die zijn zeer uiteenlopend, al spelen relaties in de breedste zin van het woord in veel verhalen wel een rol. Niemand wil per slot van rekening eenzaam zijn met kerst! Wat echter nooit verandert, is de kwaliteit van de verhalen. Natuurlijk zal het ene onderwerp je meer aanspreken dan het andere, maar ik heb ze stuk voor stuk met veel plezier gelezen. (…) Een grappige en soms ontroerende verhalenbundel, dat is ‘Kerstverhalen voor Eva’. De illustraties van Peter van Harmelen passen uitstekend bij de toon en schrijfstijl die Peter Andriesse gebruikt. Een zeer goed boekje voor misschien wel het hele gezin!
Lees hier de recensie
Meer over ‘Kerstverhalen voor Eva’
Meer over Peter Andriesse bij Uitgeverij In de Knipscheer

De pers over ‘Kerstverhalen voor Eva’

VoorplatKerstverhalen_Opmaak 1.qxdOver ‘Kerstverhalen voor Eva’ van Peter Andriesse:

«Wat ik het meest bijzondere vind aan ‘Kerstverhalen voor Eva’ is dat Peter Andriesse er bijzonder goed in slaagt om met Eva mee te groeien. In het begin zijn de verhaaltjes wat korter en geschreven naar de belevingswereld van een peuter of kleuter. Naarmate de jaren verstrijken, worden de verhalen wat langer en de onderwerpen groeien mee met Eva. Die zijn zeer uiteenlopend, al spelen relaties in de breedste zin van het woord in veel verhalen wel een rol. Niemand wil per slot van rekening eenzaam zijn met kerst! Wat echter nooit verandert, is de kwaliteit van de verhalen. Natuurlijk zal het ene onderwerp je meer aanspreken dan het andere, maar ik heb ze stuk voor stuk met veel plezier gelezen. (…) Een grappige en soms ontroerende verhalenbundel, dat is ‘Kerstverhalen voor Eva’. De illustraties van Peter van Harmelen passen uitstekend bij de toon en schrijfstijl die Peter Andriesse gebruikt. Een zeer goed boekje voor misschien wel het hele gezin!» – Theo Jordaan op Alles over boeken en schrijvers

«Kerstverhalen voor Eva is een bijzonder uitstapje van Peter Andriesse, die al zo’n 45 jaar prachtige romans en verhalen voor volwassenen schrijft. In zijn nieuwe boek bundelt hij de tien kerstverhalen die hij jaarlijks tussen 2004 en 2014 schreef voor de kleine Eva. Die groeide in die periode op van 3-jarige kleuter tot 13-jarige puber, de heldinnen van de verhalen groeiden met haar mee. Het resultaat van deze kersttraditie is een grappig, ontroerend en goed geschreven boekje voor alle leeftijden. Want niet alleen voor kinderen, ook voor volwassenen is er veel te genieten. (…) Kerstverhalen voor Eva heeft alle kenmerken van een echte Peter Andriesse: het trefzekere taalgebruik, het gemak waarmee de vertelstijl van een ander genre, het jeugdverhaal, wordt gehanteerd en de ingehouden humor die makkelijk overgaat in ontroering.» – Ton van der Molen op Hebban

«De verhalen situeren zich allen tijdens de kerstperiode en hebben meestal als kenmerk vriendschap en de bezorgdheid voor de eenzame. Een heel mooi voorbeeld hier van is ‘Meneer Kwakernaat en het klein geluk’. Het is het relaas van een vereenzaamd weduwnaar die doorheen het jaar vriendschap sluit met een kat. Op kerstavond vindt hij haar totaal verwaarloosd en achtergelaten door haar baas op straat. Hij warmt haar op, geeft haar melk met wat cognac, deelt zijn ‘feestdiepvriesmaaltijd’ met haar en samen vieren ze heel intens het kerstfeest. Stuk voor stuk raken de verhaaltjes je wel ergens niet alleen door hun mensvriendelijkheid maar ook door hun fijne glimlachwekkende humor. Het zijn absoluut geen kleffe smartlappen maar wel pretentieloze vertellingen, guitig en lief met een flinke knipoog naar de mensen van goede wil. De verhalen worden ook nog eens heel knap visueel ondersteund door beeldend kunstenaar Peter van Harmelen die elk verhaal heel geraffineerd in een illustratie wist te vatten. » – André Oyen op Ansiel

«Het levert verhalen op als ‘Kerstboom voor familie olifant’. Daarin heeft Fantje op een kerstkaart een boom gezien die hij wil hebben. ‘Zulke bomen groeien hier helemaal niet,’ zegt zijn vader nors. ‘En hoe komen we aan al die glinsterdingen? Mooi is het wel, maar voor ons olifanten is zoiets niet weggelegd.’ Het einde van het verhaal ga ik niet verklappen, hoogstens dat het verrassend is, zoals alle verhalen in deze bundel. Dankzij de heerlijke tekeningen van Peter van Harmelen is het een fijn voorleesboek voor de kleintjes geworden. Al staan er ook stoute en enge verhalen in die eerder voor jong volwassenen geschikt zijn.» – Peter de Rijk in Straatjournaal

«De bundel bevat tien verhalen. De verhalen zijn erg divers. Zo is er een verhaal waarin prinses Wendelien op zoek gaat naar een geschikte huwelijkspartner. Maar er staat ook een verhaal in over een eenzame oude man wiens huis nodig een schoonmaakbeurt kan gebruiken. Deze man zoekt tevens gezelschap tijdens de donkere kerstdagen. Een ander verhaal gaat over Sofietje die tijdens een wandeling in het park een jongen tegenkomt die in een doos heeft geslapen. (…) Bij ieder verhaal staat een paginagrote pentekening.» – Ingrid van der Heijden voor NBD | Biblion

Meer over ‘Kerstverhalen voor Eva’
Meer over Peter Andriesse bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De eenzaamheid heel poëtisch getekend.» – André Oyen

VoorplatGeenoorlog75metkaderOver ‘Geen oorlog’ van Ton van Reen op Ansiel, 5 september 2016:
‘Oorlog is alleen maar haat. Haat ken ik allang. Mijn vader heeft het me geleerd. Hij haatte alles wat getekend was. Ik weet alleen nog niet wat de tekens van deze oorlog zijn. Misschien is het wel de ster!’ Deze roman speelt zich af in Nederland, afwisselend in de levensfasen: 1940-’45, 1960-’62 en 1965. In de oorlog duikt het joodse jongetje Jarde onder in een dorp. Zijn moeder blijkt aan het eind van de oorlog gestorven. Vader komt in een psychiatrische inrichting. In 1960 is Jarde soldaat. Wegens insubordinatie wordt hij van officier gedegradeerd tot gewoon soldaat. In 1965 gaat Jarde naar zijn vader, maar die is juist gestorven. Jarde heeft een korte maar onstuimige liefdesverhouding met Eliane, maar ze verlaat hem. Het boek is een aanklacht tegen jodenvervolging, oorlog en tegen vervreemding. In ‘Geen Oorlog’ tekent de auteur heel poëtisch de eenzaamheid van een jongen, later een man, die door zijn genetische afkomst wordt geminacht en vernederd.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Geen Oorlog’
Meer over Ton van Reen op deze site

«Verhalen die zich rond de kerst afspelen.» – Ingrid van der Heijden

VoorplatKerstverhalen_Opmaak 1.qxdOver ‘Kerstverhalen voor Eva’ van Peter Andriesse voor Biblion, 26 januari 2016:
De bundel bevat tien verhalen. Elk jaar schreef de auteur een verhaal, waardoor Eva/de doelgroep voor ieder verhaal een jaar ouder wordt. Het eerste verhaal is toegespitst op Eva die drie jaar oud is, het laatste verhaal is geschreven voor de dertienjarige Eva. De verhalen zijn erg divers. Zo is er een verhaal waarin prinses Wendelien op zoek gaat naar een geschikte huwelijkspartner. Maar er staat ook een verhaal in over een eenzame oude man wiens huis nodig een schoonmaakbeurt kan gebruiken. Deze man zoekt tevens gezelschap tijdens de donkere kerstdagen. Een ander verhaal gaat over Sofietje die tijdens een wandeling in het park een jongen tegenkomt die in een doos heeft geslapen. (…) Bij ieder verhaal staat een paginagrote pentekening.
Meer over ‘Kerstverhalen voor Eva’
Meer over Peter Andriesse bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De lezer verveelt zich geen moment.» – E. Mutter

Opmaak 1Over ‘De rode kimono’ van Peter Andriesse voor NBD/Biblion, 5 augustus 2014:
Deze roman vertelt hij over Erik (13), die vanuit Sumatra naar Holland wordt gestuurd om naar de middelbare school te gaan. Hij wordt op de Willem Ruys onder de hoede gesteld van het echtpaar Vonk. Pamela Vonk, een jonge Indische vrouw, zoekt aan boord fysieke toenadering tot Erik. Deze ontwikkelt na enige aarzeling, een diepe genegenheid voor haar. In Holland komt hij in de kost bij een tante in een klein dorpje in de Achterhoek. Erik ervaart de overgang van het luxe leven aan boord naar het kille, armoedige leven bij zijn tante als een cultuurschok. Zijn eenzaamheid wordt verergerd door het grote verschil tussen het vrije leven in de tropen en het troosteloze leven in de Achterhoek. Andriesse vertelt dit verhaal over een jongeman die op de drempel staat van volwassenheid, op meeslepende wijze. Zijn stijl is beeldend en helder.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De rode kimono’