«Het is heel knap zoals Rob Verschuren die momenten uitlicht.» – Marjo van Turnhout

CoverStromenvoorDef.inddOver ‘Stromen die de zee niet vinden’ van Rob Verschuren op Leestafel, 28 maart 2017:
Elf korte verhalen die de lezer even laten stilstaan in het leven. (…) De personages beleven een ongemakkelijk moment, ze zijn op zoek. (…) Het lijken verhalen waarin niets gebeurt. Dat is ook zo, er gebeurt weinig, maar in ieders leven zijn een heleboel van dit soort momenten. Het is heel knap zoals Rob Verschuren die momenten uitlicht, even oproept om ze dan weer te laten vallen. (…) In alle verhalen vind je mooie natuurbeschrijvingen, en eenzelfde haast stilstaande sfeer.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Stromen die de zee niet vinden’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«Een bijzondere ervaring.» – Yolande Belghazi-Timman

CoverStromenvoorDef.inddOver ‘Stromen die de zee niet vinden’ van Rob Verschuren op Leestafel, 28 december 2016:
Het lezen van Stromen die de zee niet vinden van Rob Verschuren, een Nederlandse schrijver die al geruime tijd in Vietnam woont, is een bijzondere ervaring. In elf verhalen raak je verzeild in uiteenlopende werelden. (…) Met deze verhalen reis je niet alleen over de aardbol, maar ook in de geest. Ze brengen je dicht op de huid, hier en daar onder de huid van mensen in Vietnam, India, Nederland, Frankrijk. De schrijver zoemt in op gedachten en emoties van een personage, en stijgt naar de omgeving, de natuur en de stad en dat alles op een moeiteloze, soepele manier. (…) Veelkantig, gelaagd proza dat het bijzondere van onbekende mensen, de magie van het alledaagse tot leven brengt. Universeel. En dat alles geschreven in een stijl die doet denken aan Luceberts woorden: ‘ik tracht op poëtische wijze / dat wil zeggen / eenvouds verlichte waters / de ruimte van het volledig leven / tot uitdrukking te brengen’. Wereldliteratuur.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Stromen die de zee niet vinden’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«Combineert een originele schrijfstijl met een originele inhoud.» – Yolande Belghazi-Timman en Corine Gorter

CoverStromenvoorDef.inddInterview met Rob Verschuren over ‘Stromen die de zee niet vinden’ op Boekenbijlage, 25 maart 2017:
‘Ik heb geen eigen plek in huis, met een gezin van zeven. Ik schrijf in onze slaapkamer, aan een tafeltje voor de openslaande deuren naar de tuin, of op bed als mijn rug weer eens opspeelt. Ik heb een tijdje in het fietsenhok geschreven, maar dat was te ongezellig. Die slaapkamer is het centrum van ons familieleven. Kleindochtertje van twee danst en springt naast me op bed wanneer ik schrijf en iedereen valt de hele tijd binnen.’
Lees hier het interview
Meer over ‘Stromen die de zee niet vinden’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«‘Veelbelovend’ zou een ongepast cliché zijn bij dit debuut.» – Jan-Hendrik Bakker

CoverStromenvoorDef.inddOver ‘Stromen die de zee niet vinden’ van Rob Verschuren in Den Haag Centraal, 23 februari 2017:
(…) Wie slechts één verhaal gelezen heeft weet al direct dat de man zijn hele leven lang geschreven moet hebben, zo trefzeker van stijl, sfeertekening en compositie zijn deze verhalen. (…) Wat Verschuren tot een verhalenverteller pur sang maakt, is de volkomen natuurlijke, ongekunstelde setting in combinatie met het vermogen de zintuigen van de lezer direct te raken. In het eerste verhaal ‘Schroeven’ bij voorbeeld drinkt een man een borrel. Hij zit ‘met hoge rug over zijn glaasje gebogen, dat hij tussen zijn handen houdt alsof hij bang is voor diefstal’. Zo’n man zie je onmiddellijk voor je. Zijn verhalen staan vol met dit soort zinnen en nooit lijken ze bedacht of opgelegd. (…) ‘Veelbelovend’ zou een ongepast cliché zijn bij dit debuut. Iemand die de zestig ruim gepasseerd is heeft al een heel schrijverschap achter zich. Ging het met Frits Hotz niet net zo? Ik hoop van harte dat Verschurens talent dezelfde weg zal gaan.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Stromen die de zee niet vinden’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«Gedetailleerde schrijfstijl en volle compositie.» – Reinier van Houwelingen

CoverStromenvoorDef.inddOver ‘Stromen die de zee niet vinden’ van Rob Verschuren op Literair Nederland, 23 januari 2017:
(…) De stijl van ‘Stromen die de zee niet vinden’ is behoorlijk rijk. Vooral de precieze (natuur)beschrijvingen vallen op. Alles krijgt een naam of een bijnaam, in regels waarin het aan bijzinnen en opsommingen niet ontbreekt. (…) Frequent worden er verhalen binnen verhalen opgevoerd door Rob Verschuren. Bijvoorbeeld via een bijfiguur die een oude historie uit de doeken doet, of door een droom. (…) De meeste verhalen eindigen onbestemd, met een natuurbeeld of een vergezicht. Er is geen pointe en geen boodschap. Het gaat vooral om de sfeer die telkens knap wordt opgeroepen. Verschuren schetst elf keer trefzeker een kleine wereld en laat die wereld nadien weer achter zich. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Stromen die de zee niet vinden’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«Het titelgedicht is slechts één van de pareltjes in deze bundel.» – André Oyen

VoorplatBriefNietBestaat-75Over ‘Brief aan wie niet bestaat’ van Peter WJ Brouwer op Ansiel, 2 januari 2017:
(…) Ze gaan over jeugd, liefde en verwachting, maar ook over verlies, geweten en onbehagen. In het titelgedicht ‘Brief aan wie niet bestaat’ zit dat verlies, geweten en onbehagen zelfs alarmerend aanwezig verpakt. Het is een gedicht dat zowel blij als droef stemt, waarin je zielsgenoot of tegenstrever herkent. (…) Dit gedicht is slechts één van de pareltjes die deze bundel ons biedt, het is constant een soms eenzame soms heftige confrontatie met de paradox van het ongrijpbare.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Brief aan wie niet bestaat’
Meer over Peter WJ Brouwer op deze site

«Perfect gedoseerde taal.» – Levity Peters

VoorplatBriefNietBestaat-75Over ‘Brief aan wie niet bestaat’ van Peter WJ Brouwer in MeanderMagazine, 24 oktober 2016:
Peter Brouwer roept in zijn gedichten sterke emoties op, maar op alles behalve clichématige wijze. Hij is heel helder, maar je wordt al lezend in een richting getrokken die bepaald verontrustend is. En het is vooral die dagelijks gebruikte, maar hier perfect gedoseerde taal die het effect ervan zo sterk maakt. (…) Het droomachtige karakter is niet het enige wat opvalt aan de gedichten van Peter Brouwer. Je ziet het keer op keer gebeuren in zijn gedichten: de tijd is niet meer chronologisch. Daarmee berooft hij je van je gevoel van zekerheid, van stabiliteit, maar geeft tegelijkertijd iets wezenlijks: het besef dat de ervaring niet alleen door het verleden wordt bepaald, maar evenzeer aanwezig is als verhitte fantasieën over de toekomst. (…) Als er één ding is waar de poëzie van Peter Brouwer ons mee confronteert, dan is het met het mysterie dat het leven zelf is. (…) ‘Brief aan wie niet bestaat’ is een bundel die ik niet graag had willen missen en die blijft naklinken lang nadat je hem dichtgeslagen hebt, als een persoonlijk aan jou gerichte brief.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Brief aan wie niet bestaat’
Meer over Peter WJ Brouwer op deze site

Annette van ’t Hull – Grote meisjes. Verhalen

CoverGM1.inddAnnette van ’t Hull
Grote meisjes

Extazereeks 2
Verhalen
Nederland
Gebrocheerd in omslag met flappen
142 blz., € 15,00
Eerste druk oktober 2016
ISBN 978-90-6265-941-8

Een vakantieliefde in eigen stad. Zo denkt Ramona, de moeder van Elian in het verhaal Een feestvlag op een plastic steel, terug aan het jaar waarin ze Elians vader ieder weekend zag. Inmiddels weet ze dat het leven meestal geen feestje is, ook al koop je nog zo veel slingers en ballonnen.
Net als de tien andere personages uit Grote meisjes lijkt Ramona haar leven soms te ervaren als een jas die niet helemaal past – alsof ze ooit iets uit de verkleedkist heeft aangetrokken dat te groot voor haar is. Toch moeten er in al die levens op cruciale momenten beslissingen worden genomen en knopen worden doorgehakt. Ook Ramona neemt haar eigen beslissingen. Voor zichzelf en voor haar zoon. Wat al gebroken is, hoeft niet nog verder kapot, denkt ze. Of toch?

Grote meisjes is een verhalenbundel waarin de personages door verborgen frustraties en verlangens tot onconventionele en vaak onomkeerbare beslissingen worden gedreven.

Annette van ’t Hull (1978) heeft een fijn oog voor haarscheurtjes in illusies en verwachtingen. Ze paart een gevoel van verwondering over het handelen van haar personages aan een subtiele humor. In 2014 won ze de Nieuw Proza Prijs voor het beste debuut van 2013 in een literair tijdschrift (Extaze). Grote meisjes is haar eerste verhalenbundel.

De ‘Extazereeks’, een gezamenlijk initiatief van het literair tijdschrift Extaze en Uitgeverij In de Knipscheer, is een serie debuten van auteurs die eerder in Extaze publiceerden en verschijnt onder wisselende redactie van Cor Gout en Kees Ruys. De vormgeving is in handen van Els Kort.
Meer over ‘Grote meisjes’
Meer over de ‘Extazereeks’
Meer over Annette van ’t Hull op deze site

Peter WJ Brouwer – Brief aan wie niet bestaat

VoorplatBriefNietBestaat-75Peter WJ Brouwer
Brief aan wie niet bestaat

Gedichten
Nederland
Co-uitgave met Uitgeverij P, Leuven
Genaaid gebrocheerd met flappen, 20 x 17 cm staand
64 blz. € 16,50
september 2016
ISBN 978-90-6265-935-7

Brief aan wie niet bestaat is de derde dichtbundel van Peter WJ Brouwer. De gedichten spelen zich af op kamers, tijdens een paardenrace, in een uitgestorven straat, op volle zee en in een vliegtuig op weg naar een vreemde stad. Ze gaan over jeugd, liefde en verwachting, maar ook over verlies, geweten en onbehagen. Zijn de plekken die we bezoeken, de mensen met wie we omgaan werkelijk eenmalig? Bestaat voor alles een naam, plaats en uur, of creëren we zelf die illusie en was alles er altijd al? Of, om bij het titelgedicht te blijven: wanneer we iemand postuum een bericht sturen, vinden de woorden dan ook hun bestemming zonder dat die persoon bestaat? In deze gedichten draait het om de paradox van het ongrijpbare: het vieren ervan, het tonen en verhullen, het aan-uit, zijn steeds terugkerende tegenstellingen die Brouwers werk eigen maken. In Brief aan wie niet bestaat wordt het ongrijpbare tastbaar. Maar we hoeven maar met onze ogen te knipperen, en het zou zo weer kunnen verdwijnen.

Peter WJ Brouwer (1965) is schrijver, vertaler en theatermaker. Hij studeerde Duitse Taal- en Letterkunde in Utrecht. Sinds 2003 publiceert Brouwer regelmatig poëzie in bloemlezingen en in landelijke tijdschriften als Het Liegend Konijn, Poëziekrant, Extaze en Meander. Landdieren was zijn debuutbundel (2011). Zijn tweede bundel, Mascara, verscheen in 2014. Brouwers gedichten zijn een aantal keren bekroond of genomineerd in schrijfwedstrijden. Van Mascara werden gedichten opgenomen in ‘De 100 beste gedichten voor de VSB Poëzieprijs 2015’. Behalve als dichter en vertaler is Brouwer actief als muzikant. In die laatste hoedanigheid toerde hij de afgelopen jaren in Nederland en Vlaanderen met muziektheater rondom Jacques Brel. Brouwer treedt regelmatig op en begeleidt zijn gedichten ook op piano en accordeon.

Over Landdieren (Uitgeverij P, 2011): ‘Je bent zelden zeker van wat je leest (…). Maar dat houdt de aandacht scherp. De aangehouden moeite wordt beloond want elke lezing brengt nieuw begrip. (…) Peter WJ Brouwer heeft mij met een aantal verzen en een paar keer met een volledig gedicht heel erg bekoord.’ – Pascal Cornet in Poëziekrant

Over Mascara (Uitgeverij P, 2014): ‘Heel Mascara is namelijk vanaf het begin al behoorlijk onheilszwanger, zoals dat met een mooi woord heet. Er hangt een constant gevoel van dreiging, die op een prettige manier nauwelijks ingelost wordt.’ – Maarten Buser in Cultuurbewust

Meer over Peter WJ Brouwer op deze site

«Een nummer dat je literaire vleugels kan geven om je vakantie aan zee of in het water het nodige aroma te geven.» – André Oyen

VoorplatExtaze17-18-75Over ‘Extaze 17/18 – Water-Zee’ op Ansiel, 29 mei 2016:
De redactie van dit prachtig literair tijdschrift tracht verrukking en verwondering op te roepen door de kracht van het woord en de verbeelding. En deze pogingen van de Extaze-redactie levert telkens een boekwerk af dat je heel gulzig proeft en waardeert. Zwakke nummers ben ik persoonlijk nog niet tegengekomen, maar de absolute hoogvlieger was toch wel het Frans Kellendonknummer dat een huiveringwekkend mooi literair eerbetoon was. ‘Extaze 17/18’ is uitzonderlijk een dubbelnummer waarin Water-Zee duidelijk dominant aanwezig, zowel in essay, kortverhaal als gedicht. Er wordt gemijmerd en gefilosofeerd over diverse items gaande van het zeemanslied van de Deense Lale Andersen tot de poëzie van Slauerhoff met immer en altijd water/en of zee op de achtergrond. (…) Een nummer dat je literaire vleugels kan geven om je vakantie aan zee of in het water het nodige aroma te geven.
Lees hier de recensie
Meer over Extaze