«Een bijzondere ervaring.» – Yolande Belghazi-Timman

CoverStromenvoorDef.inddOver ‘Stromen die de zee niet vinden’ van Rob Verschuren op Leestafel, 28 december 2016:
Het lezen van Stromen die de zee niet vinden van Rob Verschuren, een Nederlandse schrijver die al geruime tijd in Vietnam woont, is een bijzondere ervaring. In elf verhalen raak je verzeild in uiteenlopende werelden. (…) Met deze verhalen reis je niet alleen over de aardbol, maar ook in de geest. Ze brengen je dicht op de huid, hier en daar onder de huid van mensen in Vietnam, India, Nederland, Frankrijk. De schrijver zoemt in op gedachten en emoties van een personage, en stijgt naar de omgeving, de natuur en de stad en dat alles op een moeiteloze, soepele manier. (…) Veelkantig, gelaagd proza dat het bijzondere van onbekende mensen, de magie van het alledaagse tot leven brengt. Universeel. En dat alles geschreven in een stijl die doet denken aan Luceberts woorden: ‘ik tracht op poëtische wijze / dat wil zeggen / eenvouds verlichte waters / de ruimte van het volledig leven / tot uitdrukking te brengen’. Wereldliteratuur.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Stromen die de zee niet vinden’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«Zorgvuldig wikkend en wegend zoekt ze naar woorden en synoniemen, naar metaforen die de gevoelswereld versterken.» – Eric de Brabander

VoorplatRodeAppel75dpiKleinOver ‘De rode appel’ van Giselle Ecury in Antilliaans Dagblad, 14 september 2013:
Giselle Ecury is een taalkunstenaar. Zorgvuldig wikkend en wegend zoekt ze naar woorden en synoniemen, naar metaforen die de gevoelswereld versterken, en naar zinsconstructies totdat de bladzijden gewoon ‘kloppen’. Een vrouwelijk boek? Doen vrouwen dat meer dan mannen? Ik vroeg me dat af. En liep langs mijn boekenkast, hield mijn hoofd schuin en liet mijn ogen over de titels en auteurs glijden. Ik vond wat ik zocht: de Hongaarse schrijver Sándor Márai. Tussen de twee wereldoorlogen schreef hij zijn meesterwerken, die pas in de jaren negentig van de vorige eeuw vertaald werden en wereldbekendheid kregen, met name Gloed en De erfenis van Eszter. Dezelfde broeierigheid, dezelfde traag stromende taal. En dan… de muziek die van tijd tot tijd uit de bladzijden opstijgt. De brutaal romantische zomerhitjes van Julien Clerc. Of Melanie, met Beautiful People. Ik was terug in de tijd waar Giselle Ecury dat zo bedacht had.

Lees hier de recensie

Meer over De rode appel

Giselle Ecury – Glas in lood

Giselle Ecury
Glas in lood
Roman. Nederland / Aruba
Ingenaaid, 360 blz.
ISBN 978-90-6265-645-5 € 18.50
Eerste druk 2009

Clarissa woont met haar dochter Inca aan een dijk tussen de kassen in een lieflijk tuindersdorp. Het kind heeft in haar oude buurman de ideale en toegewijde grootvader gevonden. Dan gebeurt er een ongeluk met opa Veer. Zonder zwaailicht en sirene is de ambulance weggereden. ‘Gek, dat alles door blijft gaan. Dat het al maar later wordt en nooit meer vroeger,’ zegt het kind. En juist dat herkent Clarissa uit haar eigen jeugd, die begon op het platteland en die zich daarna deels op Aruba afspeelde, ver weg van de mensen bij wie ze zich thuis voelde. Totdat ze uiteindelijk in een Frans dorp bij de oudere François-Xavier de rust vindt – en vrijwel direct weer verliest.

De wijsheid van Inca werkt soms confronterend. Het brengt moeder en dochter terug naar Frankrijk. Daar is de vader van het dan nog ongeboren kind omgekomen als hij een glas-in-loodraam verwijdert tijdens restauratiewerkzaamheden.

Clarissa en Inca leggen samen de weg af die hen beiden terugbrengt naar de oorsprong, naar huis. En dan blijkt de sleutel tot Clarissa’s eigen leven dichterbij te liggen dan zij ooit heeft gedacht.

Glas in lood is de tweede roman van Giselle Ecury. Zij werd geboren op Aruba, waar haar vader vandaan kwam. Het gezin vertrok naar Nederland toen ze ruim zes jaar oud was. Regelmatig keert ze echter voor korte tijd terug naar het Caribisch gebied waar een deel van haar familie nog steeds woont.

Erfdeel, haar eerste roman, speelt zich even-eens af in Nederland en op de Antillen:
«De zwaarte van andermans hartzeer invoelen is niet makkelijk. Het kan als gezeur overkomen of het kan je raken van binnen, echt ontroeren. In dit laatste geval is de verteller erin geslaagd de hoofdpersoon kwetsbaar neer te zetten; dan wil je als lezer weten hoe het verdriet wordt geleden en verwerkt tot mogelijk een bron van (nieuw) geluk. Giselle Ecury is zo’n verteller die het lukt om verdriet dusdanig te beschrijven dat het ‘mooi’ wordt, dat het meer is dan alleen maar wat ze beschrijft, dat het kunst wordt, letter-kunst.» – Jeroen Heuvel in Antilliaans Dagblad

Leon de Winter – La Place de la Bastille. Vertelling

Leon de WinterLEON DE WINTER
La Place de la Bastille

Nederland, Vertelling
Gebonden, 160 blz., 14,75
ISBN 90-6265-404-5
Achtste druk 2001

Op 1 november 1976, debuteerde In de Knipscheer als uitgever en Leon de Winter als auteur met de bundel ‘prozateksten’ Over de leegte in de wereld met, inderdaad, als ISBN 90 6265 001 5. Al met al een mooie aanleiding om zijn uit de voorraad gelopen romantitels te herdrukken in de gebonden edities.

Heeft de mens een geschiedenis, en als hij die heeft, waaruit bestaat die dan? Met dergelijke vragen worstelt Paul de Wit, de hoofdpersoon van La Place de La Bastille. Daar, op dat plein in Parijs, heeft hij een drietal foto’s gemaakt van zijn vriendin Pauline. Als hij de foto’s later bekijkt, ziet hij dat naast Pauline iemand staat die sprekend op hem lijkt. Hij brengt zichzelf in de waan dat dit zijn tweelingbroer Philip is, die dus leeft en niet, zoals waarschijnlijk leek, in de oorlog is omgekomen. Het vinden van zijn ‘dubbelganger’ wordt de drijfveer van Pauls leven.

Leon de Winter is uitgegroeid tot een van de belangrijkste schrijvers van Nederland. Van La Place de la Bastille zijn inmiddels bijna 90.000 exemplaren verkocht in de diverse edities. Het boek werd verfilmd door Rudolf van den Berg in een productie van George Sluizer.

La Place de la Bastille is een beklemmende en toch ook tedere vertelling, omdat het verdriet en het isolement van de hoofdpersoon bestreden worden met verlangens en verwachtingen.

De pers over La Place de la Bastille
«Het boeiende bij De Winter zit hem niet alleen in de thematiek, maar ook en vooral. in de vertelstructuur – het experiment zo je wil – die perfect past op de voorgestelde levensvisie. Hij is nogal sceptisch over de geldigheid van verhalen, zelfs en in de eerste plaats over de geldigheid van het verhaal bij uitstek, de geschiedenis. Dit scepticisme zoekt naar thema’s en structuren die telkens weer de geldigheid van het vertelden in vraag stellen. Dat wordt bij deze auteur geen steriel taalspelletje, geen experiment in het luchtledige, maar het staat direct in verband met bijvoorbeeld de jodenuitroeiing. La Place de la Bastille is daarvan een uitmuntend voorbeeld. Geschreven in de sierlijke, welhaast klassieke stijl van de betere literatuur, doorbreekt het de eigen grenzen, waarbinnen het zich nochtans moet bewegen. De grenzen zijn: de zoektocht van een historicus van joodse origine naar zijn herkomst… Hoe moet de man erachter komen tijdens zijn crisisjaren als mens, als man én als geschiedenisleraar, waar hij eigenlijk vandaan komt? La Place de la Bastille is de mooiste Nederlandse novelle sinds heel lang.» – De Nieuwe, Leo Geerts

«De zeer persoonlijke verwerking van het thema, en het verband dat wordt gelegd met het bankroet van de westerse cultuur, maken La Place de la Bastille tot het meest opmerkelijk boek van wat er de laatste tijd in Neder land verscheen.» – Haagse Post, Jaap Goedegebuure

«Een fascinerende vertelling, waarin de hoop het durft op te nemen tegen de berusting, waarin verdriet en eenzaamheid daadwerkelijk bestreden worden.» – Haarlems Dagblad, Wim Vogel

«De Winter weet het verloop van de gebeurtenissen zo te presenteren, dat er een spannend verhaal ontstaat… Een rijk en vol boek.» – Het Parool, Robert Anker

Pauline J. van Munster – Het evangelie volgens Daphne

Pauline J. van MunsterPAULINE J. VAN MUNSTER
Het evangelie volgens Daphne

Nederland / Roman
Paperback, 128 blz., 13,50
ISBN 90-6265-475-4
Eerste druk 2000

Daphne, een aangenomen negerinnendochter van een pastoor, groeit op in het zuiden van Frankrijk. Ze ontwikkelt zich onder de bescherming van haar gestorven moeder tot een jongvolwassen zelfstandige vrouw die in de pastorie de taak van vrouw des huizes vervult.

Haar positie maakt haar onaantastbaar en haar opvallende schoonheid blijft voor haar omgeving vooralsnog slechts een lust voor het oog.
Totdat de nieuwe burgemeester en zijn echtgenote in het dorp verschijnen. Dan gebeuren er dingen die niet door de beugel kunnen, als je het door de ogen van haar vader bekijkt.

Wat Daphne betreft is vrijheid een grenzeloos goed en is de blijde boodschap het gegeven dat er geen verschil is tussen leven en dood, tussen zwart en wit, tussen man en vrouw. Het verschil zit ‘m in hoe je ermee omgaat. Daphne maakt de keuzes en laat zonder schroom de dingen gebeuren zoals zij het wil.

Het evangelie volgens Daphne speelt nu maar is een verhaal van alle tijden. Het is een heel sensueel boek en puur erotisch, niet alleen in de relaties tussen mensen maar ook bijvoorbeeld in de beschrijving van het landschap. De korte roman koppelt de kracht van literatuur aan de suspense van een thriller.

De pers over Het evangelie volgens Daphne
«Deze debuutroman is een boekje […] dat ik na lezing nooit meer ‘boekje’ zal noemen. Dat heeft te maken met de niet-Nederlandse mentaliteit en durf die eruit spreken. Het verhaal wordt geen moment onwaarschijnlijk. De vormbeheersing van de schrijfster is zodanig dat je als je het boek uit hebt, het meteen opnieuw wilt lezen. Om tot de ontdekking te komen dat de roman vanaf het begin strak is geregisseerd.» – De Groene Amsterdammer

«Opmerkelijk geschreven, sensueel en ook een beetje erotisch. Van Munster heeft een heel eigen stijl, trage, poëtische beelden, stijlvol vormgegeven met veel aandacht voor details. Ze heeft weinig woorden nodig om de lezer het verhaal in te zuigen maar kiest precies de goede […] Daphne zelf blijft volstrekt onbewogen. Het plot is juist daarom verrassend. Als lezer heb je geen flauw benul welke wending het verhaal zal nemen.» – Leeuwarder Courant

«Goede schrijvers laten zich kennen door een oorspronkelijk verhaal, met persoonlijke stijl of structuur. De schrijfster heeft met Daphne een sterk personage neergezet, dat enerzijds intrigeert door haar ongewone gevoeligheid voor de mystieke kant van het leven en anderzijds door de eigengereide keuzes die ze maakt. De roman krijgt aan het slot thrillerachtige trekjes.» – Friesch Dagblad

«De sfeer. Die blijft tot het laatst toe mooi, loom in zijn vreemdheid.» – De Volkskrant

Harmen Lustig – Schelle Hel

Harman LustigHARMEN LUSTIG
Schelle Hel

Nederland, roman
Paperback 192 blz., € 13,50
ISBN 90-6265-448-7
Eerste druk 1997

Schelle Hel, Harmen Lustigs tweede roman, vormt met Wit Licht een tweeluik. Evenals in zijn eersteling sleept hij de lezer met zijn ritmische verteltrant het boek door. Er is weinig afstand tussen verteller en hoofdpersoon. Het boek wordt de lezer als het ware op het lijf geschreven, zodat de roes van de hoofdpersoon haast voelbaar wordt.
Maar in tegenstelling tot Wit Licht is ,strong>Schelle Hel een meer ingetogen, minder hedonistisch boek. Protagonist Kaspar Muys, de 22-jarige psychologie-student, trekt zich terug op het Franse land. In contemplatie. Bijna twee weken vertoeft hij tussen de heuvels, tussen de koeien, en tussen het gezin van een ooit door hem bewonderende middelbare schoolleraar. Een bewondering die omslaat in haat en walging, en in het laatste hoofdstuk tot een grootse apotheose leidt.

«Life is a mystery, everyone must stand alone.» – Madonna

Harmen Lustig (1966) is redacteur van Zoetermeer en voorganger van het literair-theatraal-muzikale collectief Lustig Inc. Hij debuteerde in 1995 met Wit Licht, een manische lofzang op het leven, waarmee hij vooral scoorde bij jonge lezers. Over zijn beschrijving van Kaspar Muys’ tomeloze tocht langs dranklokalen, danspaleizen, festivals en nachtcafés schreef Strictly: ‘Word je van de meeste literaire hoogstandjes niet echt vrolijk, Lustig geeft me met zijn manische verteltrant een arm voorjaarsgevoel waardoor je hoogt dat hij nog veel meer uit zijn pen zal laten vloeien.’ En Harmen Lustig zelf: ‘Ik wil het ritme van de tijd in woorden vangen, letterlijk, technoproza, teksten met een beat.’

Veere Vrijmoet – Gaten in de sneeuw

Erika DedinszkiVEERE VRIJMOET
Gaten in de sneeuw

Nederland. Roman
Paperback, 160 blz., € 12,95
ISBN 90-6265-447-9
Eerste uitgave 1997

Gaten in de sneeuw speelt in het Amsterdamse studentenmilieu. Heleen stort zich vol overgave in het snelle en opwindende studentikoze leven. Ze kan desondanks haar jeugd in de Betuwe niet vergeten: Haar vader is om onduidelijke redenen vertrokken naar Frankrijk toen ze zes was en ze is opgevoed door EVa, de zweverige moeder van wie ze zich geen dochter voelt. Heleen houdt Eva verantwoordelijk voor de breuk in hun gezin.

Door Heleens relatie met een oudere man en door de dood van een medestudente groeit het besef dat de waarheid genuanceerder ligt. Op haar eenentwintigste verjaardag krijgt Heleen bezoek van haar vader. Onbedoeld zet hij het verleden in een heel ander daglicht.

Heleen keert terug naar de Betuwe om het contact met Eva te herstellen. Er ontstaat een wankel evenwicht dat in de kerk van haar geboortedorp volkomen onverwacht uit balans wordt gerukt.

De spannende ontwikkelingsroman beschrijft de schrijnende onmacht van de personages om hun eigen leven te sturen. ‘De’ waarheid blijft tot op de allerlaatste bladzijde ongrijpbaar door het verhaal tollen.

Veere Vrijmoet (1966) trok op haar drieëntwintigste, klaar met haar studie Communicatie, naar Amsterdam en na vijf jaar werk in de reclamewereld afscheid van deze ‘rat race’. Gaten in de sneeuw is haar debuutroman.

Maryse Condé – Het valse leven

Maryse CondéMARYSE CONDÉ
Het valse leven

Guadeloupe, Roman
Vertaling: Eveline van Hemert
Gebonden met stofomslag, 400 blz. € 22,50
ISBN 90-6265-389-8
Eerste druk 1994

Albert… hoe oud was hij toen? ongeveer twaalf… stond huilend in een hoek naar zijn vader te staren, en de mensen dachten dat hij huilde uit berouw omdat hij zijn vader zo vaak kwaad had gemaakt. Ze hadden geen idee dat de kleine jongen zich een eed zwoer. Dat hijn iet zo zou leven en sterven als Mano. Hij zou weggaan van de plantage. Ergens anders een nieuw leven beginnen

Albert houdt zijn woord: na jaren net als zijn vader op een suikerplantage te hebben gewerkt, vertrekt hij op een dag van Guadeloupe naar Panama, als kanaalarbeider. Daarmee begint een soms heroïsche, soms tragische, soms komische strijd tegen ‘het valse leven’, die we in dit boek over een spanne van vier generaties kunnen meebeleven. Albert wordt de stichter van een familie die in veel opzichten geslaagd is, maar toch verscheurd raakt, doordat ieder zich op eigen wijze probeert te wapenen tegen de valse streken van het leven. De imponerende daadkracht is moeilijk te scheiden van een wanhoop die hen drijft tot bezeten arbeid, tot roekeloos politiek activisme, of tot een vlucht in hersenschimmen, in een pose of in de dood…

Van alle twisten die de Caribische samenlevingen nog steeds verdelen, legt Maryse Condé in deze wonderlijke familiegeschiedenis de wortels bloot. De geschiedenis van de familie Louis is tevens die van de moeizame integratie van zwarte Antillianen in Frankrijk endie van de vorming van een sociale bovenlaag op de Antillen.

Maryse Condé (1937, Guadeloupe) publiceerde tal van romans, verhalen, toneelstukken en essays. Haar magistrale epos Ségou werd een internationale bestseller, en zoals Ségou geprezen is als de grote roman over Afrika, zo wordt Het valse leven nu al de Antilliaanse roman genoemd.

In Het valse leven neemt Maryse Condé de lezer mee van de stranden van Guadeloupe naar de modderige aarde van Panama, en van San Francisco’s Chinatown naar de betere buurten van La Pointe. Vol humor en genegenheid boekstaaft ze een familie die langzaam en met veel moeite opklimt op de maatschappelijke ladder.

Hoe kan zij het bloed van haar familie verloochenen? Het bloed van haar overgrootvader Albert, met zijn mooie tanden waarmee hij de hele wereld wel leek te kunnen opeten, die ging werken in Panama en die rijk werd, maar tenslotte ontdekte dat je voor geld niets kunt kopen. Dat van haar arme grootvader Jacob, die gekluisterd zat aan de planken vloer van zijn winkel; van haar oudoom Jean, de patriot, held en martelaar, wiens rijke bloed de bodem van Guadeloupe had doordrenkt. En tenslotte dat van haar moeder, diede wonden likte van al haar nederlagen en zich opvrat vanwege alle desillusies en uiteindelijk vluchtte naar de andere kant van de wereld.

Coco, de vertelster van deze familiegeschiedenis, verloochent haar bloed niet, maar ze maakt de dingen ook niet mooier dan ze zijn: ze is opzoek naar de waarheid over het leven van haar familieleden, en naar de redenen waarom die zo lang voor haar verborgen is gebleven.

De pers over Het valse leven
«Een verhaal van bijbels allure, een fantastisch epos, wreed en teder, dat vier generaties omvat. Een saga waarin de herinnering helder, dichterlijk en met liefde vorm krijgt.» – La femme actuelle

«Een omvangrijk en weergaloos boek.» – De Groene Amsterdammer

«Het mooiste boek dat van Condé in het Nederlands is verschenen.» – NRC Handelsblad (1994)

«Het valse leven is een weergaloze koestering van de regio en haar mensen. De roman heeft een enorme reikwijdte en diepgang. Dit is de Cariben in de twintigste eeuw.» – Aart G. Broek

«Na Derek Walcott en Toni Morisson mag de Nobelprijs voor literatuur nu dus ook naar Maryse Condé.» – EGO

«Het valse leven is een weergaloze koestering van de regio en haar mensen. De roman heeft een enorme reikwijdt en diepgang. Dat is de Cariben in de twintigste eeuw.» – Amigoe (Curaçao)

«Opnieuw is er van Maryse Condé een magistrale roman verschenen. En opnieuw maakt deze Caribische auteur de geschiedenis van een volk tastbaar aan de hand van lotgevallen van een familie die over de hele wereld uitwaaiert. Maar ditmaal is de uitvalsbasis niet het continent Afrika – zoals in het ambitieuze epost Ségou – maar haar geboorte-eiland Guadeloupe. Het valse leven is een genot om te lezen. Condé is in staat om in één zin een complex maatschappelijk proces haarscherp te projecteren op het gedrag van een personage.» – Onze Wereld

Marie Cardinal – Het moet eruit

90-6265-123-2 (1)MARIE CARDINAL
Het moet eruit. Roman over een psychoanalyse

Frankrijk. Roman
Paperback, 232 blz., € 14,75
ISBN 90-6265-123-2
Eerste druk 1982

‘Ik was niemand. Ik had geen verlangens, geen wilskracht, geen voorkeur, geen afkeur. Ik was een afgietsel van een menselijk model dat ik niet zelf gekozen had en dat niet bij me paste. Vanaf mijn geboorte was er aan alle kanten aan me geschaafd en gebeiteld en werden mijn gebaren, mijn houding en mijn vocabulaire dagelijks gecorrigeerd. Mijn behoeften, mijn lusten, mijn temperament waren onderdrukt, ingedamd, weggestopt, opgesloten… en ik werd weer volgepompt met fatsoenlijke ideeën… Toen het duidelijk werd dat de transplantatie gelukt was, lieten ze me vrij en stuurden me het leven in.’

Marie Cardinals roman Het moet eruit beschrijf de psychoanalyse van een vrouw. De eerste indrukken van de aan zware psychosomatische ziektebeelden lijdende patiënte zijn schokkend, en roepen een sfeer van wanhoop op. De genezing die zich dan geleidelijk aan voltrekt, legt op indrukwekkende manier de lagen bloot waaruit de ‘persoonlijkheid’ is opgebouwd, en loopt parallel aan flashbacks naar haar kinderjaren in Frans-Algerije. Door haar scherpe observaties over de moeder-dochter-relatie, alsook door haar psychologische inzicht en moed, heeft Marie Cardinal zich een belangrijke plaats in de hedendaagse vrouwenliteratuur verworven.

«Een uitzonderlijke vrouw die ons even vertrouwd voorkomt als een zuster.’ – F Magazine

«Een brutaal en onbehoorlijk boek.» – Marie Claire