«Vindingrijk in verbeelding en pointe.» – Louis Smit

VooprlatMollenOver ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’ van Els de Groen voor NBD / Biblion, 10 december 2020:
Gedichten over dieren. De dichteres (1949) is kinderboekenschrijfster en was van 2004 tot 2009 lid van het Europees Parlement (fractie Groenen/VEA). De gedichten, 49 in getal, gaan over een breed scala aan dieren. Sommige beschrijven het onrecht dat hun wordt aangedaan, andere geven meer een romantisch beeld van hun leven. Vindingrijk in verbeelding en pointe en vaak aandoenlijk en lief. Daarop sluiten de humoristische illustraties van Len Munnik naadloos aan, tekenaar voor onder meer Trouw en de Dierenbescherming. In de verantwoording hekelt de dichteres het superioriteitsgevoel van de mens, die dieren altijd heeft gebruikt en misbruikt en hun rechten heeft ontzegd. Het voorwoord is van Animal Rights. Een groot deel van de opbrengst van de bundel komt ten goede aan deze organisatie en aan World Animal Protection. De bundel is boeiend voor wie het goed meent met dieren en de boodschap in de gedichten apprecieert, en voor liefhebbers van dierenfabels en -gedichten (Aesopus, La Fontaine, Kees Stip).
Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer

Ballade voor de Banaan. Gedicht van Hugo Pos

Hugo PosIn zijn bijna dagelijkse Facebookbericht memoreert Wim van Til, oprichter van en coördinator bij Poëziecentrum Nederland, de geboorte- en sterfdagen van Nederlandstalige dichters. Vandaag (11 november 2020) is het de geboortedag van onder anderen Christina Guirlande, Dimitri Antonissen en Danielle Schokker. Het is de sterfdag van de Surinaamse dichter Hugo Pos (1913-2000). Bij wijze van felicitatie/gedenken kiest Wim van Til voor een gedicht van Christina Guirlande; uitgeverij In de Knipscheer kiest voor het gedicht ‘Ballade voor de Banaan’ van Hugo Pos uit zijn bij deze uitgeverij postuum verschenen bundel ‘Twaalf balladen’ uit 2005. Dit gedicht werd ook geselecteerd door Klaas de Groot in zijn bloemlezing ‘Grenzenloos; 40 jaar Knipscheer Poëzie’ (2018).

Ballade voor de Banaan

Ik heb mijn naam bevestigd
aan een bananenstronk
prop als ik dood ben vrienden
iets van mij in uw mond

en als gij lust verzadigd
u in uw hangmat vleit
denk dan aan deze dichter
niet aan de eeuwigheid

bananen zijn gezonder
voor darmen en gemoed
dan alle speculaties
van wat er komen moet

één troost is ons beschoren
dat de banaan blijft smaken
dankzij de armen, vaker
behoeders van ons welzijn

laat uw gedachten dwalen
naar koelies, welhaast slaven,
die voor een hongerloon
de trossen kappen, stapelen

het sprookje van de tropen
wij vroom en diepgelovig
kreeg glans en oude tover
sedert Gauguin’s Tahiti

tot paradijs verheven
met bloemgetooide zeden
waar vrouwen onbevangen
het manlijk zaad opvangen

Wil ik de pret bederven,
geen sprake van, ik zou
wel willen dat niets mis was,
het beeld waarheidsgetrouw

Prins
en dat alle bananen
getuigden van de vrucht
van goed beloonde arbeid
voor wieden en de pluk.

Meer over Hugo Pos bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over ‘Grenzenloos’

De o van emotie. Gedicht van Jacques Schmitz

SchmitzPotlodenIn zijn bijna dagelijkse Facebookbericht memoreert Wim van Til, oprichter van en coördinator bij Poëziecentrum Nederland, de geboorte- en sterfdagen van Nederlandstalige dichters. Vandaag (9 november 2020) is het de geboortedag van onder anderen H.M. van Randwijk, Johanna W.P. Hell en Jacques Schmitz (1946). Het is de sterfdag van Agnita Feis en Werner Spillemaeckers. Bij wijze van felicitatie/gedenken kiest Wim van Til voor een gedicht van Agnita Feis; uitgeverij In de Knipscheer kiest voor het gedicht ‘De o van emotie’ van Jacques Schmitz uit zijn bij deze uitgeverij verschenen bundel ‘Potloden die niet kunnen’ uit 1984. Dit gedicht werd ook geselecteerd door Klaas de Groot in zijn bloemlezing ‘Grenzenloos; 40 jaar Knipscheer Poëzie’ (2018).

De o van emotie

van o
dorst hij voortaan
maar volledig verloren

legt hij zich
bij wijze van doen al
vast neer in een woord

maakt hij op
tijd zijn emotie

draait hij zich om om
te slapen

houdt hij zich
(verre en dom).

Meer over Jacques Schmitz bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over ‘Grenzenloos’

«Poëzie waar je geen genoeg van krijgt.» – Koos Dijksterhuis

VooprlatMollenOver ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’ van Els de Groen in Trouw, 6 november 2020:
(…) De Groen doet mooie observaties en ze stelt originele vragen over het ogenschijnlijk vanzelfsprekende. (… ) Olifanten komen vaker voorbij, ook in een tekening van Len Munnik, die de bundel illustreerde. ‘Olifanten jagen niet / ze eten wat het bos schaft’, schrijft De Groen, en: ‘een mug doodslaan is / moeilijker dan olifanten vellen / Hoe heftig ook het jagen / een mug haalt niet de krant / Eer haalt een krant de mug’. (…) Uit de gedichten van De Groen blijkt een groot mededogen met de dieren die we in kooien stoppen, maar ook met mensen die ‘vraatzuchtiger dan processierupsen de laatste bomen rooien om hun kroost te voeden’. (…) De Groen is schrijver maar was ook politicus, Europarlementariër zelfs. Ze weet dus waarom olifanten ongeschikt zijn voor de porseleinen kast van de diplomatie: ‘te breed voor wandelgangen / te dik voor achterkamertjes’.
Lees hier de recensie in de rubriek ‘Natuurdagboek’
Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Alle mooie woorden ten spijt, de tijd is allesverslindend.» – drs. B. Hummel

Opmaak 1Over ‘Dichtbrieven van een overzeese vriend’ van Klaas Jager voor NBD/Biblion, 6 november 2020:
In zijn vijfde dichtbundel gaat Jager (1961) in de titelcyclus de strijd aan met een denkbeeldige verre vriend. Ze nemen elkaar de maat. Er zijn herinneringen aan jeugd en liefdes. Er is afstand, verval. Ze weten ‘al die tijd staat ons bestaan in het teken / van voorbijgaan naar roemloos vergeten’. Alle mooie woorden ten spijt, de tijd is allesverslindend, weet de dichter. Zo ook in de tweede cyclus ‘Het is al zo vaak bewezen’, een eerbetoon van Jager aan zijn overleden ‘leafe mem’. Hij denkt zich ‘tijdloos op een eiland voor ons alleen’. Tussen de berusting en aanvaarding trilt de schok nog na ‘de stoel die doorgaat voor lege plek/ (…)/ het vertrek dat zijn gast is vergeten’. In ‘Klipgeiten’ (2004) werkte Jager eerder met het thema ‘genadeloze tijd’.
Meer over ‘Dichtbrieven van een overzeese vriend’
Meer over Klaas Jager bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Els De Groen weet enorm te charmeren met goedgemaakte gedichten, die bovendien ook nog een geweten schoppen.» – André Oyen

VooprlatMollenOver ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’ van Els de Groen op Ansiel, 23 oktober 2020:
Schrijver, dichter en schilder is Els de Groen een globetrotter. Ze heeft haar hele leven gereisd, wat tot uiting komt in de onderwerpen van haar boeken. (…) Vooral met Oost-Europa is ze erg vertrouwd, reden waarom politici haar in 2004 overhaalden zicht te kandideren voor het Europees Parlement. Ze hield het vijf jaar vol; politiek is een cynisch bedrijf. Weer op vrije voeten greep ze opnieuw naar de pen. Maar haar proza werd steeds bondiger en kreeg de vorm van gedichten. Haar tekeningen groeiden uit tot olieverfschilderijen. Zo ontstond ‘Wakker vallen’, haar eerste dichtbundel in 2018. En nu is er de prachtige geëngageerde bundel ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’ (…) De mate van vrijheid waarin dieren leven is doorslaggevend geweest. (…) Erwin Vermeulen, Animal Rights Campagneleider, verzorgde het voorwoord. Hij schrijft onder meer: “Wat deze gedichten zo sterk maakt, is dat alle dieren er in hun eigenheid worden beschreven en daarmee in hun waarde gelaten. De bundel staat vol prachtige observaties en kleine miniatuurtjes van dierenlevens. Vooral van wilde dieren die verwondering wekken en respect afdwingen. Vaak – ironisch verpakt – is er ook een kritische toon om ons mensen te wijzen op onze arrogantie in de omgang met de planeet en met onze medebewoners. Terecht vraagt de dichter meer nederigheid van ons mensen.” Bij deze woorden sluit ik mij volkomen aan. Els De Groen weet enorm te charmeren met goedgemaakte gedichten, die bovendien ook nog een geweten schoppen.
Lees het signalement op de Facebookpagina van Ansiel
Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De gedichten van Klaas Jager geven een raak beeld van wat hem fascineert en hoe meesterlijk hij die fascinatie in taal probeert te vangen.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘Dichtbrieven van een overzeese vriend’ van Klaas Jager op Ansiel, 15 oktober 2020:
Klaas Jager spaart niets en niemand, zeker zichzelf niet. Overzee duidt in ieder geval op afstand nemen, noodzakelijk om beter te kunnen waarnemen. De triviale waan van alledag verdoezelt alleen maar waar het werkelijk om gaat: liefde, dood, vriendschap, hoop, rechtvaardigheid. Grote thema’s, zeker. Hij doet dan ook niet mee met de tegenwoordige trend dat gedichten niet te moeilijk moeten zijn. De natuur komt als bron van inspiratie telkens terug in zijn gedichten. Niet zo vreemd, in het dagelijks leven inventariseert Klaas vogels voor de kost. Voorheen in dienst van Staatsbosbeheer en Sovon, sinds een paar jaar als ecoloog met eigen onderzoeksbureau. (…) De gedichten van Klaas Jager geven een raak beeld van wat hem fascineert en hoe meesterlijk hij die fascinatie in taal probeert te vangen. (…)
Lees het signalement op de Facebookpagina van Ansiel
Meer over ‘Dichtbrieven van een overzeese vriend’
Meer over Klaas Jager bij Uitgeverij In de Knipscheer

Presentatie ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’

VooprlatMollenOp zondagmiddag 4 oktober, vanaf 14.00 uur, signeert Els de Groen bij boekhandel Nawijn & Polak in Apeldoorn haar nieuwe en tweede dichtbundel: Hebben mollen weet van zonsondergangen? Het is een boek vol dierengedichten, geïllustreerd met cartoons in kleur en zwartwit van Len Munnik (winnaar Inktspotprijs 2020). De Groen heeft een omvangrijk oeuvre. Ze schreef tientallen kinder- en jeugdboeken, zeven romans en non-fictie-uitgaven voor volwassenen en werd in meer dan 13 talen vertaald. Voor haar werk kreeg ze o.a. de Jantje Betonprijs, de Arkadi Gaidar Award en de eerste prijs in de Stadsgedichtenwedstrijd Nederland en Vlaanderen 2016. Hoe uiteenlopend haar boeken ook zijn, ze neemt het steevast op voor wie kwetsbaar is. Daarom is de opbrengst van haar nieuwe bundel voor twee dierenorganisaties: Animal Rights en World Animal Protection. Het gaat immers slecht met de dieren; veel soorten worden bedreigd, van insecten tot en met olifanten. Al die verschillende dieren kregen een plaatsje in het boek, dat allereerst voor volwassenen is maar ook kinderen aan zal spreken. Locatie: Marktplein 24, 7311 LR Apeldoorn. Richtlijnen i.v.m. corona worden in acht genomen.
Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij in de Knipscheer

«Sevenster is een begenadigd auteur, genadeloos openhartig over angst, verdriet, ongemakken en aftakeling.» – Martien Versteegh

Opmaak 1Over ‘De wind van morgen’ van Arjen Sevenster in Relevant, nr.3, september 2020:
(…) Sevenster is een begenadigd auteur, die dankzij zijn manier van schrijven, beschouwen én leven, troost kan bieden aan iedereen die met de dood te maken krijgt. Genadeloos openhartig over angst, verdriet, ongemakken en aftakeling viert Sevenster in ‘De wind van morgen’ ook het leven, probeert hij in het hier en nu te genieten van alles wat er is, lijkt zijn ervaring ook een verdieping van zijn spirituele reis. (…) In het boek wisselen verhalen uit het dagelijkse leven zich af met herinneringen, parabels uit het zenboeddhisme waar Sevenster troost uit put, en rake gedichten. Deze wiskundige en wetenschappelijk uitgever blijkt namelijk ook een poëet te zijn. Tot zijn vreugde maakt hij kort voor zijn dood nog de boekpresentatie mee van zijn tweede dichtbundel ‘Bloemen in de regen’.
Relevant is het tijdschrift van de NVEE.
Lees hier op blz. 32 de recensie
Meer over ‘Bloemen in de regen’
Meer over ‘De wind van morgen’

«Ik heb in jou geen vriend verlóren, ik heb er een gevonden.» – Marjolein Kool

Opmaak 1Over ‘De wind van morgen’ van Arjen Sevenster in Nieuw Archief voor Wiskunde, nr.3, september 2020:
(…) Kun je heimwee hebben naar iemand die je nooit persoonlijk ontmoet hebt? Sinds een paar dagen weet ik dat het kan. Ik las de verhalen en gedichten van de wiskundige en dichter Arjen Sevenster. Hij is in 2019 overleden. Ik heb hem nooit gezien, nooit gesproken, nooit in zijn ogen gekeken, maar door zijn teksten kon ik wel in zijn ziel kijken en zo ontdekken dat ik een zielsverwant moet missen die ik nooit gesproken heb, maar die wel indrukwekkende woorden heeft nagelaten. Het zijn woorden die het verdienen om telkens weer opnieuw gelezen te worden. Arjen Sevenster was een dapper mens. Dapper zoals hij het lot van zijn ongeneselijke ziekte droeg, en dapper omdat hij ons zo eerlijk en openhartig deelgenoot wilde maken van het ziekteproces dat naar zijn onvermijdelijke einde heeft geleid. Op deze manier troost hij met zijn woorden lotgenoten en geeft hij hun dierbaren inzicht in wat onzegbaar is. (…) Ik heb Arjen postuum leren kennen in zijn woorden, zijn verhalen en gedichten. Het was een voorrecht en een genoegen. Dichter, denker, dierbare wiskundige, ik heb in jou geen vriend verlóren, ik heb er een gevonden.
Marjolein Kool is wiskundige en dichteres.
Lees hier de recensie ‘Schoonheid sterker dan de dood’
Meer over ‘De wind van morgen’
Meer over Arjen Sevenster bij Uitgeverij In de Knipscheer