«Een ongelooflijk aanstekelijk gevoel voor humor.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘Een onfatsoenlijk afscheid’ van Helen Knopper op Ansiel, 24-07-2018:
(…). Een ontroerende autobiografische roman waarin Helen Knopper (1934) de invloed van de Tweede Wereldoorlog onderzoekt op haar ontwikkeling van meisje tot jonge vrouw. Haar vader wordt in die oorlogsjaren voorgoed weggevoerd. Tientallen jaren later probeert ze als volwassen vrouw te achterhalen wat het gezinsleven in Amsterdam en de onderduikperiode in Friesland voor haar innerlijke groei hebben betekend. Haar hele verdere leven en relatie worden hevig beïnvloed door dat onfatsoenlijk afscheid dat ze gedwongen werd te nemen. Tenslotte zoekt ze de plaats van zijn dood op, Bützow in de Oostzône, waar een goederentransport en een ijzeren regime haar vader in gedachten terugbrengt. De gereformeerde Knopper heeft een ongelooflijk aanstekelijk gevoel voor humor dat af en toe wat sarcastisch overkomt! Deze bijzondere roman die heel veel filmische momenten bezit en ook gevoelig verteld is, heeft dat ‘onfatsoenlijk afscheid’ in de ogen van de lezer zeker gefatsoeneerd.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Een onfatsoenlijk afscheid’
Meer over Helen Knopper bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Oorspronkelijke taal die beeldend en verrassend is.» – Marianne Zwaneveld

Opmaak 1Over ‘Een onfatsoenlijk afscheid’ van Helen Knopper voor NBD / Biblion, 5 juni 2018:
Autobiografische roman waarin de getroebleerde ik-figuur Mette (1934) verwoordt welke betekenis het plotseling wegvoeren van haar vader in 1943 door de Duitsers heeft gehad op haar leven. Ze heeft destijds niet goed afscheid van hem kunnen nemen. Door medio jaren zeventig enkele herinneringen (haar laatste bezoek aan hem in de gevangenis in Scheveningen, haar onderduikadres en een verzetsheld) en nieuw verworven feiten (de plaats in wat nu de DDR is waar vader is gestorven) te volgen, probeert ze dat wat dood is levend te maken. Uiteindelijk vindt ze haar persoonlijke vrijheid. De auteur bedient zich van oorspronkelijke taal die beeldend en verrassend is, direct en af en toe wat plat. Als stijlfiguur hanteert ze vooral foto, licht en het leven als film. Mette leeft vanuit haar zuivere gevoel, wat het boek een pulserend en associatief karakter geeft. Losse eindjes in vriendschappen roepen nieuwsgierigheid op, maar zo kan het leven ook zijn. Een terechte herdruk (oorspronkelijke uitgave: 1977) die zich nog steeds goed laat lezen.
Meer over ‘Een onfatsoenlijk afscheid’
Meer over Helen Knopper op deze site

«Knoppers associatieve relaas positief ontvangen.» – Letter & Geest

Opmaak 1Over ‘Een onfatsoenlijk afscheid’ van Helen Knopper in Trouw, 5 mei 2018:
Herdruk van vroege roman van Helen Knopper over een jonge vrouw wier vader in de oorlog is weggevoerd. In de jaren 70 onderzoekt ze de impact van die verdwijning op haar leven. Ze gaat naar Friesland waar ze als kind ondergedoken heeft gezeten en naar Bützow waar haar vader in een strafkamp zat. Knoppers associatieve relaas werd in 1977 positief ontvangen.
Meer over ‘Een onfatsoenlijk afscheid’
Meer over Helen Knopper op deze site

Helen Knopper – Een onfatsoenlijk afscheid. Roman

Opmaak 1Helen Knopper
Een onfatsoenlijk afscheid

roman
gebrocheerd in omslag met flappen,
212 blz., € 17,50
Heruitgave 2018
ISBN 978-90-6265-968-5

In 2016 verrast Helen Knopper bijna twee decennia na haar vorige boek met haar twintigste titel ‘Het loopt het ademt het leeft’, een biografie van een vriendschap. De roman wordt meteen genomineerd voor de Halewijnprijs 2016 en de Reinaerttrofee 2016. In 1977 verscheen van Helen Knopper Een onfatsoenlijk afscheid, een psychologische roman over een vader-dochterrelatie en de zoektocht van de dochter naar wie haar vader was. Een ontroerende roman van onmiskenbaar literaire kwaliteit door de directe en sobere taal, een heruitgave meer dan waard.

Want de laatste keer dat ik hem zag was in Scheveningen en toen ben ik me zo rot geschrokken dat je dat ook geen fatsoenlijk afscheid kunt noemen.

In deze autobiografische roman onderzoekt Helen Knopper (1934) de invloed van de Tweede Wereldoorlog op haar ontwikkeling van meisje tot jonge vrouw. Haar vader wordt in die oorlogsjaren voorgoed weggevoerd. Tientallen jaren later probeert ze als volwassen vrouw te achterhalen wat het gezinsleven in Amsterdam en de onderduikperiode in Friesland voor haar innerlijke groei hebben betekend. Tenslotte zoekt ze de plaats van zijn dood op, Bützow in de Oostzône, waar een goederentransport de film van haar leven voltooit en hem in gedachten terugbrengt.

«Interessant en gevoelig verteld.» – Biblion

Helen Knopper werkt momenteel aan een essayboek ‘Het brandende huis’, een pleitrede voor het behoud van een geestelijk gezond milieu, als een noodzakelijk goed én aan de nieuwe roman ‘Het onbesproken beeld’ naar aanleiding van haar ziekbed begin 2017.
Meer over Helen Knopper bij Uitgeverij In de Knipscheer

Annel de Noré genomineerd voor Halewijnprijs 2017 en Reinaerttrofee 2017

VoorplatVersVleesMede naar aanleiding van haar laatste werk Vers vlees oud bloed (2017) is de in Suriname woonachtige schrijfster Annel de Noré genomineerd voor de Halewijnprijs 2017. De Halewijnprijs wordt jaarlijks, dit jaar voor de 31ste keer, uitgereikt aan auteurs die al voorbij hun debuut zijn, maar bij het grote publiek nog niet voldoende bekend. Prijswinnaars uit het recente verleden zijn o.a.: Tommy Wieringa, Esther Jansma, Fred Papenhove en Ton van Reen. De andere genomineerden zijn: Murat Isik, Eva Meijer, David Nolens, Christine Otten en Chris de Stoop. De prijsuitreiking vindt plaats op zondag 11 maart 2018 in Roermond tijdens de Boekenweek 2018. De genomineerden dingen tevens mee naar de Reinaerttrofee die voor de vierde maal zal worden toegekend door een jongeren-schaduwjury. De Halewijnprijs is een auteursprijs. Ook van Annel de Noré bij Uitgeverij In de Knipscheer: ‘De bruine zeemeermin’, ‘Het kind met de grijze ogen’ en ‘Stem uit duizenden’. Uit het fonds van Uitgeverij In de Knipscheer werden eerder Alfred Birney (2012) en Helen Knopper (2016) genomineerd voor de Halewijnprijs.
Meer over ‘Vers vlees oud bloed’
Meer over Annel de Noré bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over de Halewijnprijs 2017

«Een wonderschoon, maar rauw boek.» – Ezra de Haan

VoorplatKnopper1-72Over ‘Het loopt het ademt het leeft’ van Helen Knopper op Literatuurplein, 1 september 2016:
Helen Knopper (1934) had al een volledig oeuvre geschreven toen ze uit zicht van de literaire pikorde raakte. Ze debuteerde in 1966 met de dichtbundel Emotioneel Esperanto en de roman Osmose. Een voor haar typerend begin want Knopper heeft altijd flink geproduceerd. Met grote regelmaat verscheen er weer poëzie, een verhalenbundel of een roman. Een onfatsoenlijk afscheid, een roman met sterk autobiografische kenmerken, werd unaniem geprezen. In de jaren negentig schreef ze een drieluik over dit decennium: De pretentie, De terugtocht, De bestemming. Ondanks goede recensies werd het daarna stil en raakte ze in de vergetelheid, een radiostilte die 18 jaar duurde. Met Het loopt het ademt het leeft is Helen Knopper weer helemaal terug in de Nederlandse letteren. Haar boek staat zelfs genomineerd voor De Halewijnprijs. Vriendschap is een ingewikkeld begrip. Soms verwatert het, soms levert het een voortdurende irritatie op. En toch houd je het in stand, wellicht uit gewoonte. In Het loopt het ademt het leeft beschrijft Helen Knopper haar tumultueuze vriendschap met Roos Bonheur, haar heksenketel. Ze was degene die goed kon luisteren, aandacht en troost schonk en vooral onbaatzuchtig was. Toch zijn de beschrijvingen van Roos’ mindere kant die we in deze ‘biografie van een vriendschap’ te lezen krijgen, genadeloos. (…) Wat mensen bindt, is voor de buitenstaander vaak een raadsel. Liefde, vriendschap, het ligt dicht tegen elkaar en de dunne lijn met haat wordt maar al te makkelijk gepasseerd. Helen Knopper schreef met haar laatste roman een wonderschoon, maar rauw boek. Ze slaagt erin je deelgenoot te laten zijn van die heerlijke, maar vaak ook onmogelijke jaren met Roos. Het is een roman over echte mensen die je voor eens en altijd duidelijk maakt dat ouderdom er niet toe doet. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het loopt het ademt het leeft’

Helen Knopper genomineerd voor Halewijnprijs 2016 en Reinaerttrofee 2016

VoorplatKnopper1-72Mede naar aanleiding van haar laatste werk Het loopt het ademt het leeft (2015) is Helen Knopper genomineerd voor de Halewijnprijs 2016. De Halewijnprijs wordt jaarlijks uitgereikt aan auteurs die al voorbij hun debuut zijn, maar bij het grote publiek nog niet voldoende bekend. Prijswinnaars uit het recente verleden zijn o.a.: Tommy Wieringa, Arthur Japin, Esther Jansma, Fred Papenhove en Ton van Reen. De andere genomineerden zijn: Martin Michael Driessen, Benny Lindelauf, Arjaan van Nimwegen, Rashid Novaire en Philibert Schogt. De prijsuitreiking is op zondag 2 april 2017 in Roermond. De genomineerden dingen tevens mee naar de Reinaerttrofee die voor de derde maal zal worden toegekend door een jongeren-schaduwjury.
Meer over ‘Het loopt het ademt het leeft’

«Een heel indrukwekkend en doorleefd verhaal.» – André Oyen

VoorplatKnopper1-72Over ‘Het loopt het ademt het leeft’ van Helen Knopper op Ansiel, 19 juli 2016:
‘Het loopt het ademt het leeft’, de ‘biografie van een vriendschap’, is een terugblik op de jaren 1979-1995, toen de schrijfster optrok met Roos Bonheur, een nogal anarchistische figuur in de Amsterdamse Nieuwmarkbuurt. Domineesdochter Roos, die in de trant van haar held, de Franse driftkikker Céline, verklaarde dat ze ‘niks met mensen had’, ging haar eigen gang. De gereformeerde Knopper heeft dan wel haar schrijverschap, maar als ze na een bezoek aan Roos thuiskomt, valt haar op dat ze in een ‘kale bunker’ leeft en een tuthola is. (…) Roos’ haar leven werd ook door wanorde getekend; ze las, dronk, snoof, schreef slechte gedichten en verwaarloosde zichzelf, om op haar 64ste te overlijden in het souterrain waar haar bed stond. In dit boek tracht de auteur te ontdekken waarin de aantrekkingskracht bestond van deze vriendin (…) aan wie ze ondanks alles ook goede herinneringen bewaart. Want ze kenden ook diepgewortelde verbondenheid. (…)
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Het loopt het ademt het leeft’

«Een uitzonderlijke vriendschap, knap beschreven.» – Mirjam Scholten

VoorplatKnopper1-72Over ‘Het loopt het ademt het leeft’ van Helen Knopper voor NBD Biblion, 3 mei 2016:
Het autobiografische relaas van een heftige vriendschap, waarvan je vanaf pagina één weet dat die kapotgegaan is. Twee oudere vrouwen ontmoeten elkaar in Amsterdam en blijken bij elkaar om de hoek te wonen. In de oorlog woonden ze ook bij elkaar in de buurt, zonder elkaar te ontmoeten. Ze zijn beiden belezen en intelligent. Verder kunnen de verschillen niet groter zijn. De ik-figuur – de auteur – geldt als geslaagd. Haar vriendin, Roos Bonheur, kind van de sixties, is flink aan de drank en aan de coke. Gaandeweg krijgen haar verslaving én daarbij haar afgunst de overhand. De vriendschap, ja, soms als liefde beschreven, in de betere tijden, is met veel aandacht voor detail beschreven, evenals de verschrikkelijke ruzies, waarbij ze beiden flink tekeer gaan. Uiteindelijk leidt Roos’ angstwekkende kwaadaardigheid tot de definitieve breuk. Een uitzonderlijke vriendschap, knap beschreven. Met de nodige zelfkennis en zelfkritiek, en mede daardoor interessant. Stilistisch en boeiend geschreven boek.
Lees hier de recensie
Meer over ’Het loopt het ademt het leeft’

«Glorieuze terugkeer van Helen Knopper aan het literaire firmament.»

VoorplatKnopper1-72Over ‘Het loopt het ademt het leeft’ van Helen Knopper op Oost-Online, 14 april 2016:
Ze is al in de tachtig en overleefde jaren van zwaar uitgaan in de Nieuwmarkt, waar ze menig man onder tafel dronk. Stappen op het scherpst van de snede. Tussen hoeren pooiers, zeemannen en intellectuelen. Met haar vriendin Roos. Een mysterieuze vouw met een Indische achtergrond en een getroebleerd gemoed.
Ze herkenden elkaar als geestverwanten en maakten na hun eerst ontmoeting jaren de buurt onveilig. Menig glas werd geleegd, er waren drugs, en hoe Helen Knopper dat heeft overleefd is de medische wetenschap een raadsel. Over haar vriendschap met Roos schreef Helen Knopper een boek, jaren na overlijden van haar vriendin. Opmerkelijk, want tien jaar geleden stond Helen Knopper in een boek met vergeten schrijvers. Vergeten, uitgerangeerd en zonder uitgever. Maar ze bleef stug doorschrijven. Innerlijke Noodzaak. Levensbehoefte. Het Moest Eruit. En zie, nu is er een nieuw boek. Het is en biografie van een vriendschap. Het is de glorieuze terugkeer van Helen Knopper aan het literaire firmament. Hallelujah. Laat de kurken knallen. Vul de glazen. Bacchus is blij. Hopen dat dat boek geen vergeten boek wordt. Hopen dat de kater meevalt.
Bezoek hier de site
Meer over ‘Het loopt het ademt het leeft’