«Door thematiek en onderwerp interessante debuutroman.» – Ko van Geemert

VoorplatGeenwegterug75Over ‘Geen weg terug’ van Iraida van Dijk-Ooft in Parbode, oktober 2016:
Het verhaal wordt niet chronologisch verteld, maar fragmentarisch, in 25 hoofdstukken, gedateerd van 1962 tot 2014. (…) Op z’n minst twee thema’s zijn in dit boek te onderscheiden. Ten eerste: het verleden werkt door in het heden, waarbij hier ook winti een rol speelt. Voor velen was het onder water lopen van hun geboortegrond een ramp. Iraida van Dijk-Ooft in het Nawoord: ‘Heilige plekken en begraafplaatsen bleven niet gespaard van verdrinking. De aan een plaats gebonden goden en de graven van dierbaren moesten met spoed, zelfs zonder een laatste eerbetoon, worden achtergelaten. Hun geesten waren gedoemd onrustig rond te blijven dwalen.’ In de tweede plaats: incest en de aantrekkingskracht die heel jonge meisjes blijkbaar uit kunnen oefenen op oude(re) mannen. Het zijn verzwegen facetten in het leven van deze toch al getroffen familie.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Geen weg terug’

«Suïcideslachtoffers gaan twee keer dood.»

Azijn in mijn aderenOver ‘Azijn in mijn aderen’ van Orchida Bachnoe in interview met Sehrish Hussain in Virtual Beauty, juli-augustus 2014:
‘Azijn in mijn aderen’ is expliciet gericht op jongeren. Ik wilde hun een stem geven omdat ze vaak zo worstelen met het leven en daar moeilijk over kunnen praten. Bovendien rust er op het onderwerp van suïcide een groot taboe in de Hindostaanse gemeenschap. Suïcideslachtoffers gaan daarom twee keer dood; de eerste keer na hun overlijden en de tweede keer doordat ze worden doodgezwegen.
Lees hier het interview
Meer over ‘Azijn in mijn aderen’
Meer over Orchida Bachnoe

«Lees Joseph Harts ‘Verkiezingsdans’ op eigen wijze, want daar gaat het om in de literatuur.» – Wim Rutgers

VoorplatVerkiezingsdans75KleinOver ‘Verkiezingsdans’ van Joseph Hart in Antilliaans Dagblad, 10 april 2014:
In de drie delen van de meer dan vijfhonderd pagina’s tellende roman beschrijft de verteller het leven van de bevlogen docent Matthew die met een aantal vrienden een discussiegroep start, die het doel heeft de noodzakelijke politieke en sociale vernieuwing op het eiland door te voeren. (…) Op jonge leeftijd werd Matthew seksueel al ingewijd door de dienstmaagden, was hij zijns ondanks getuige van de wrange relatie die tussen zijn ouders bestond. Zijn vader was een incestueuze dronkaard die zijn dochter misbruikte en zijn vrouw in zijn delirische toestanden seksueel vernederde. Matthew haatte als een klein oedipusje zijn vader en hing aan zijn moeder, een afwijking waaraan hij op latere leeftijd nog bijna te gronde gaat omdat het hem nachten van demonische dromen bezorgt. (…) Die jeugdige haat-liefde bepaalt in sterke mate Matthews leven als volwassene in zijn huwelijk in Nederland en zijn relatie tot zowel zijn grote liefde voor de moeder van een van zijn leerlingen, tot hij eindelijk de ware liefde ontdekt. Aanvankelijk lijkt Matthew met zijn charismatische politieke stijl wel een superman, tot zijn traumatische ervaringen uit zijn jeugd zijn ondergang dreigen te worden, die hij echter door vriendschap en het vermogen echte liefde te geven en te ontvangen overwint.
Lees hier de recensie in de krant of hier als tekst
Meer over ‘Verkiezingsdans’

«Verhalenbundel in de modernistische traditie van Beckett.» – Graa Boomsma

Pierre LaufferOver ‘Koprot’ van Harry Vaandrager voor NBD/Biblion, 3 juli 2013:
In het hoofd gaat iets mis (ook seksueel), zodat de taal ontspoort, de communicatie verstoord raakt en de omgang verloedert, met alle misverstanden van dien. Het gaat om moeizame familierelaties die worden geteisterd door verstoorde gevoelens rond eros en thanatos. Elk personage, Marc of Karl of wie dan ook, heeft een strop om zijn stembanden, die elk vruchtbaar contact in de weg zit.

Lees hier de recensie

Meer over Koprot

«San A Jong kan dit welhaast onbegrijpelijke leed in krachtig proza tot leven wekken.» – Yvon van der Pijl

De laatste paradeOver ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong in OSO [Tijdschrift voor Surinamistiek en het Caraïbisch gebied], 10 september 2012:
De negen verhalen uit de bundel corresponderen met de negen kringen van de hel in Dante’s goddelijke komedie, terwijl het laatste verhaal de titel ‘Inferno’ heeft gekregen. Hiermee stelt San A Jong niet zozeer het stervensproces, maar vooral de helse behandeling, dat wil zeggen de systematische verwaarlozing van haar psychotische moeder in de toenmalige ’s Lands Psychiatrische Inrichting (LPI) aan de orde. ‘Inferno’ is zowel een ontroerende vertelling van een zorgzame dochter over haar moeder als een scherpe aanklacht van een geëngageerd schrijfster tegen de geestelijke gezondheidszorg in Suriname. Deze combinatie van emotionele betrokkenheid en oprechte opwinding over maatschappelijke misstanden bezorgt de lezer kippenvel.

Lees hier de recensie

Meer over ‘De laatste parade’

«Ze heeft oog voor detail, en kan onverwacht grappig uit de hoek komen.» – Karin Amatmoekrim

De laatste paradeOver ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong in De Volkskrant, 31 oktober 2011:
In haar debuutbundel ‘De laatste parade’ schuwt schrijfster Ruth San A Jong de schaduwkant van de samenleving bepaald niet. Je kunt je afvragen of dit alles is wat Suriname te bieden heeft maar zeker is dat San A Jong sociaal gevoelige onderwerpen aanroert. Dat doet ze soms op een verrassende manier, bijvoorbeeld door een jong meisje in dagboekfragmenten aan het woord te laten. In zulke vondsten is San A Jong sterk. Ze heeft oog voor detail, en kan onverwacht grappig uit de hoek komen. San A Jong zou vaker mogen inzoomen op de details. Dan is ze op haar best.

Lees hier de recensie

Meer over ‘De laatste parade’

«Zes van de negen verhalen zijn zonder meer juweeltjes en maken De laatste parade tot een overtuigend debuut.» – Peter Meel

De laatste paradeOver ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong op Caraïbisch Uitzicht, 26 november 2011:
‘De laatste parade’ benoemt dingen die veel mensen liever onbenoemd laten en legt dingen bloot die menigeen bij voorkeur toegedekt wenst te zien. San A Jong verliest haar respect voor de omgang met de dood niet, maar wil het mysterie niet groter maken dan het is. Zoals zij de aflegster in ‘De geur van de dood’ laat denken: ‘Eigenlijk doen we niet geheimzinnig; het is geheimhouding. Een arts vertelt zijn vrouw en kinderen toch ook niet dat hij een zaagmachine gebruikt om een been te amputeren? Of dat er soms verkeerde medicatie wordt gegeven waardoor de patiënt sterft? Nou dan. Mensen in Suriname maken van alles een geheim, een drama.’ In deze bundel wordt het drama klein en onnadrukkelijk gehouden, waardoor het aan zeggingskracht wint. De geringe omvang van de bundel – in aantal pagina’s en wat betreft het formaat – draagt mede aan dit effect bij. Het is bovendien lang geleden dat een Surinaams literair debuut er zo mooi verzorgd uitzag en met zoveel liefde voor vorm, typografie en kleurgebruik werd geproduceerd.

Lees hier de recensie

Meer over deze debuutbundel

Pauline J. van Munster – De geheime brieven van Marta

Pauline J. van MunsterPAULINE J. VAN MUNSTER
De geheime brieven van Marta
Nederland Roman
paperback, 160 blz., € 13,50
ISBN 90-6265-514-9
Eerste druk 2001

De frustraties van de vader over zijn ziekte, en over de kerk waar hij vergeefs zijn heil zocht, verworden tot tirannie over zijn vrouw en beide dochters. De oudste gaat het huis uit en de jongste neemt haar toevlucht tot het schrijven van brieven aan haar beminde beiden hunkerend naar gemiste liefde en warmte. Zo maken zij zijn onmacht pijnlijk duidelijk, en dat besef drijft hem tot het uiterste.
De brieven zijn plotseling in een ander licht komen te staan. En de lezer weet dat hij over de sleutel op het boek heeft heengelezen.

De afwisseling van bijtend realisme, haast klassieke liefdesbrieven en broeierige erotiek maken deze roman tot een waardige opvolger van Pauline J. van Munsters veelgeprezen romandebuut Het evangelie volgens Daphne (2000).

De pers over De geheime brieven van Marta
«De plot zit weer even listig in het verhaal verstopt als in Van Munsters debuutroman pas aan het eind besef je dat het lot van de meisjes en hun ouders al op de eerste bladzijden was vastgelegd. Zo is uiteindelijk De geheime brieven van Marta net zo’n perfecte tweede roman als Het evangelie volgens Daphne een echt eerste roman was.» – De Volkskrant

«Pas halverwege het boek begint het de lezer te dagen dat er heel goed sprake kan zijn van een incestueuze verhouding. Volstrekt geloofwaardig ontvouwt zich een relatie die zowel spannend als tragisch is. Geen woord te veel, geen zin overbodig.» – Trouw

«In deze originele roman valt het contrast op tussen de vaak, soms wat dramatisch beschreven broeierige, ook wel erotische sfeer in huis en de brieven waarin Marta getuigt van haar liefde. Een originele en goed opgebouwde roman, waarin het slot een nieuwe wending aan het verhaal geeft.» – Biblion

Buchi Emecheta – Gwendolen

Buchi EmechetaBUCHI EMECHETA
Gwendolen
Nigeria, Roman
Vertaling: Irma van Dam
Paperback, 270 blz., 14.75
ISBN 90-6265-336-7
Eerste druk 1991

Gwendolen voelt zich al op achtjarige leeftijd, als haar moeder haar achterlaat bij haar oma in haar geboorteland Jamaica, door het leven afgewezen. Gedurende de jaren die volgen heeft ze alle reden om zich een verschoppeling te voelen. Ze lijdt armoede en wordt seksueel misbruikt door een huisvriend. En dan, als haar ouders haar onverwacht over laten komen naar Engeland, herhalen zich daar de problemen: ze moet zich afbeulen voor haar moeder, op school raakt ze geïsoleerd, ze wordt het slachtoffer van incest en ontvlucht zwanger haar ouderlijk huis. Maar wat het boek aangrijpend maakt, zijn niet de ellende en de teleurstellingen: het is het feit dat Gwendolen ondanks alles er niet aan gaat twijfelen dat zij meer van het leven mag verwachten – en ze treedt de verdrukkende omstandigheden dan ook met grote vertegenwoordigheid van geest tegemoet, met een mengeling van gezond verstand en vastberadenheid, die niet alleen haar reacties zeer lezenswaard maakt, maar die haar ten slotte door haar troosteloze jeugd heen loost.

Buchi Emecheta (Nigeria, 1944) maakt grote naam met boeken als Als een tweederangs burger, De prijs van de bruid en Vrouwenhandel. In Gwendolen speelt voor het eerst in plaats van een Afrikaanse vrouw een vrouw uit de zwartde ‘diaspora’ de hoofdrol.

De pers over Gwendolen
«Zonder meer meeslepend geschreven… Met name door de psychologische uitdieping van Gwendolen en haar ouders is dit Emecheta’s meest geslaagde roman.’» – NRC Handelsblad

«In Gwendolen beschrijf ik het verhaal van een zwart Westindisch meisje dat het slachtoffer is van incest. Het is zo’n beetje de situatie die Alice Walker beschrijft in De kleur Paars, maar in tegenstelling tot haar probeer ik het waarom van zo’n gebeurtenis te verklaren.» – Buchi Emecheta in De Tijd

«Schreef Buchi Emecheta tot nu toe vooral over de rol van de vrouw in de traditionele Nigeriaanse samenleving, Gwendolen gaat over een Jamaïcaans meisje dat opgroeit in Engeland en met incest te maken krijgt. Gwendolen keert zich noodgedwongen van haar familie af en gaat uiteindelijk met een wit vriendje haar eigen weg. Dat maakt het boek uiterst actueel.» – Surplus

«Gwendolen is een boek waar vaart in zit. Met krachtige pennenstreken tekent Emecheta het leven van zwarte migranten in het regenachtige Engeland, de vervreemding, de eenzaamheid.» – Haagsche Courant

«Gwendolen is welhaast een reportage waarin Emecheta Jamaïcanen laat vertellen over een leven in Jamaïca en in Engeland zonder valse sentimenten of uitgebreide bespiegelingen. In die zin is de roman noch Europees noch Afrikaans maar mooi ‘Emechetiaans’.» – Furore

«Emecheta’s nieuwe roman Gwendolen, waarin een meisje door haar oom seksueel geterroriseerd wordt, is universeel in de verwording van dreiging en doodsangst.» – NRC Handelsblad