Boekpresentatie ‘de laatste framboos’ van Elly Stolwijk in Pletterij (gratis livestream)

19 SEP STOLWIJK Artscreen 1080x1920Op zondag 19 september 2021 presenteert Uitgeverij In de Knipscheer vanaf 18.30 uur zowel via livestream als live met publiek ‘de laatste framboos’, de tweede dichtbundel van Elly Stolwijk bij Uitgeverij In de Knipscheer. De presentatie vindt plaat in de Pletterij, Lange Herenvest 122, 2011 BX Haarlem. In ‘de laatste framboos’ schetst de schrijver in proza en poëzie de beleving van een vrouw die, in de negende maand van de zwangerschap, moet constateren dat haar ongeboren kind overleden is. Aan het programma werken o.a. mee recensent Ezra de Haan en pianist Koen Spijker, die werken ten gehore brengt van Bach en Schönberg. Na afloop signeert de auteur voor de aanwezigen haar nieuwe bundel.

Aanvang 18.30 uur stipt. Zaal open tussen 18.00 uur en 18.15 uur. Einde 19.15 uur. Toegang is gratis, maar wel vooraf boeken via website Pletterijof via telefonische reservering op 023 542 35 40. Het programma wordt ook live gestreamd. U kunt de livestream volgen op de homepage van debat- en cultuurpodium Pletterij, op hun Facebook-pagina of op hun Youtube-kanaal. Op het moment van de uitzending openen zich op deze drie platforms vensters met de livebeelden. Een inlogcode is niet nodig. Op de laatste twee media kunt u de uitzending later ook terugzien.

Klik hier voor de aankondiging op Pletterij
Meer over ‘de laatste framboos’
Meer over Elly Stolwijk bij Uitgeverij In de Knipscheer

Elly Stolwijk – de laatste framboos. Gedichten

Opmaak 1
Elly Stolwijk
de laatste framboos

gedichten
Nederland
gebrocheerd in omslag met flappen,
royaal formaat 17 x 22 cm
90 blz., € 18,50
ISBN 978-94-93214-52-1
eerste uitgave september 2021
presentatie 19 september 2021

In de laatste framboos schetst de schrijver in proza en poëzie de beleving van een vrouw die, in de negende maand van de zwangerschap, moet constateren dat haar ongeboren kind overleden is.

‘Met behulp van echoapparatuur verschijn jij op een beeldscherm,
doorzichtig.
We kunnen in jou kijken.
Je hartje staat stil: er is geen beweging in de vier compartimentjes.’

‘Ik bepaal de taal en zou de zinnen willen verkorten tot een punt.
De rouw, de verschrikking transformeren tot het kleinste zwarte gat,
een razend brandpunt van zwaartekracht.’

In 1986 verblijft Elly Stolwijk (1957) als vogelwacht twee maanden op een onbewoond eilandje in de Waddenzee. Daar, midden in de wildernis, besluit ze toelatingsexamen te doen voor de Gerrit Rietveld Academie. In 1993 studeert zij af aan de afdeling Autonoom. In haar werk zoekt ze in tekeningen, installaties en gedichten naar de verbinding tussen de woorden en de beelden. Ze debuteert als dichter succesvol in 2020 met de bundel liefde de vluchtige holte. Het Poëziecentrum te Gent nomineerde deze bundel voor de Poëziedebuutprijs 2021.

Over liefde de vluchtige holte:
«De vormgeving geeft de bundel een misleidende lichtheid, maar in de gedichten zit een heel leven vervat. Stolwijks stijl is helder en beklijft door een aangrijpende directheid. Deze lijvige bundel verdient het met zorg gelezen te worden.» – Jury Poëziedebuutprijs 2021

«Een bundel waar inhoud en vorm perfect matchen, impulsen omgezet in poëzie, woorden en beelden. Verklarende aantekeningen sluiten deze bundel af. Een revelatie om te koesteren. Bijzondere bundel met onvergetelijk mooie poëzie.» – NBD/Biblion

«De poëzie is even fijnzinnig en intrigerend als de tekeningen zijn. Daarbij zijn de teksten behalve intrigerend ook klankrijk, verrassend van taal en waaieren ze breed uit. Kortom, een ruime en ruimhartige bundel.» – H.C. ten Berge

Meer over ‘de laatste framboos’
Meer over Elly Stolwijk bij Uitgeverij In de Knipscheer

Juryverslag Poëziedebuutprijs 2021

Opmaak 1J.V. Neylen is met haar eerste bundel ‘En niet bij machte’ (Atlas Contact) de kersverse laureaat van de vijfde Poëziedebuutprijs, een initiatief van Poëziecentrum en deAuteurs. Dat nieuws werd op zaterdag 21 augustus jl. bekend gemaakt in De Standaard der Letteren. Een van de 4 genomineerde dichters was Elly Stolwijk. Over haar poëzie schrijft het juryrapport: Elly Stolwijk (1957, Alkmaar, Nederland) debuteert op haar drieënzestigste zelfverzekerd met ‘liefde de vluchtige holte’. De vormgeving geeft de bundel een misleidende lichtheid, maar in de gedichten zit een heel leven vervat. Zoals in het gedicht autopsie: ‘aangetekend werd het kleine archief bezorgd,/ een venster van cellofaan onthulde alleen mijn naam,/ niet de hare, die nog zelden klinkt en nergens meer/ te lezen is, behalve op een glasplaatje in het groen.’ Stolwijks stijl is helder en beklijft door een aangrijpende directheid. Deze lijvige bundel verdient het met zorg gelezen te worden. [Juryleden: Sarah Vankersschaever (voorzitter), Hans Vandevoorde, Maud Vanhauwaert, Tineke De Meyer.] Op 19 september verschijnt haar tweede bundel ‘de laatste framboos’.
Meer over Elly Stolwijk en haar debuutbundel

Gedichten van Mark Insingel en Elly Stolwijk

Opmaak 1In zijn bijna dagelijkse Facebookbericht memoreert Wim van Til, oprichter van en coördinator bij Poëziecentrum Nederland, de geboorte- en sterfdagen van Nederlandstalige dichters. Vandaag (3 mei 2021) is het de sterfdag van W. Hessels en de geboortedag van Simon Buschman, Edith de Gilde, Johan de Boose, Paul Bogaert, Erik Lindner, Josse Kok, Mark Insingel (1935) en Elly Stolwijk. (1957). Bij wijze van felicitatie/gedenken kiest Wim van Til voor het gedicht ‘Verbrande turf’ van Edith de Gilde. Uitgeverij In de Knipscheer kiest in dit bericht respectievelijk voor het gedicht ‘Zij was zo mooi in’ van Mark Insingel uit zijn bundel ‘In elkanders armen’ (In de Knipscheer, 1990) en ‘een kistje torsen’ van Elly Stolwijk uit haar bij Uitgeverij In de Knipscheer verschenen bundel ‘liefde de vluchtige holte’ uit 2020. Het gekozen gedicht van Mark Insingel is ook opgenomen in de door Klaas de Groot samengestelde bloemlezing ‘Grenzenloos – 40 jaar Knipscheer poëzie’.

Zij was zo mooi in

Zij was zo mooi in
zijn verwarring.
Hij was zo tenger in
haar tederheid.

Zij waren zo opwindend
in elkanders armen.

Hij was zo tenger in
zijn tederheid.
Zij was zo mooi in
haar verwarring.

Zij waren zo opwindend
in elkanders armen.

Hij was zo mooi in
zijn verwarring.
Zij was zo tenger in
haar tederheid.

Zij waren zo opwindend
in elkanders armen.

Zij was zo tenger in
zijn tederheid.
Hij was zo mooi in
haar verwarring.

een kistje torsen

het schilderij groeit onder mijn handen. het hoofd
is te klein. een paar dagen geleden was het hoofd
te groot. ik had de lijnen bijgewerkt, maar nu lijkt
het hoofd echt te klein, voorlopig laat ik het zo zijn.

de opdracht is: de handen die het kistje torsen
te bedekken met geduldige, witte vingerafdrukken.
het hart dat het kistje torst te bedekken met geduldige,
witte vingerafdrukken. de voeten die het kistje

torsen te bedekken met geduldige, witte vinger-
afdrukken. de ogen die zout op het kistje morsen
te bedekken met geduldige, witte vingerafdrukken.

de handen zijn te groot, ze kunnen niet groot genoeg
zijn voor de tedere gebaren waarmee ze straks
op zoek gaan in de donkere voering van de aarde.

Meer over ‘liefde de vluchtige holte’
Meer over Elly Stolwijk bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Dat is misschien een van de betekenissen van poëzie: iets creëren wat eigenlijk niet kan bestaan, of: het tijdelijk opheffen van afstand.»

Opmaak 1Alja Spaan interviewt Elly Stolwijk in MeanderMagazine n.a.v. ‘liefde de vluchtige holte’, 18 juni 2020:
In februari 2020 verscheen haar debuutbundel ‘liefde de vluchtige holte’ . De gedichten bij dit interview komen daar uit. « (…) Toen mijn moeder aan het eind van haar leven te kennen gaf dat ze niet meer geloofde in een leven na de dood vond ik dat zowel droevig als moedig (lees: taboedoorbrekend). Bij momenten probeer ik me voor te stellen dat mijn ouders elkaar weer hebben ontmoet, ergens, in de hemel. En dat ze op zoek gaan naar hun overleden kleindochter Renée Sterre. Maar eigenlijk komt die fantasie niet echt tot leven. Ook een eventuele aanwezigheid van mijn overleden vriendin Maria houd ik niet voor mogelijk, hoewel ik dat in sommige gedichten wél benoem. Dat is misschien een van de betekenissen van poëzie: iets creëren wat eigenlijk niet kan bestaan, of: het tijdelijk opheffen van afstand. (…)
Lees hier het interview
Meer over ‘liefde de vluchtige holte’

«Een revelatie om te koesteren: onvergetelijk mooie poëzie.» – Marc De Pril

Opmaak 1Over ‘Liefde de vluchtige holte’ van Elly Stolwijk voor NBD/Biblion, 9 mei 2020:
Deze debuutbundel van Elly Stolwijk (1957) begint zeer sterk. Zeven gedichten opgedragen aan haar overleden beste vriendin Maria Vermue, wier opdracht meteen de toon zet: ‘…wat zou sterven anders zijn / dan ogen die naar binnen openvallen…’. De dood, melancholie, de mysterie van het leven, thema’s die nooit ver weg zijn. Een in memoriam aan haar dochtertje Renée Sterre, overleden twee dagen voor haar geboorte. Negen gedichten die geen enkele ouder ooit wil schrijven. ‘Er zijn dagen dat ik blijf lopen van mijn moeders / graf naar dat van mijn dochter – en terug.’ Naadloos aangesloten op tien gedichten als herinnering aan het heengaan van haar moeder. De mythe van Daidalos, omgezet in twaalf gedichten en tevens opgeluisterd door negen dromerige tekeningen. De zeven ledematen met Latijnse benaming waren een opdracht voor een cantatecyclus, om af te sluiten met de serie ‘handa, heimbach’. Een bundel waar inhoud en vorm perfect matchen, impulsen omgezet in poëzie, woorden en beelden. Verklarende aantekeningen sluiten deze bundel af. Een revelatie om te koesteren. Bijzondere bundel met onvergetelijk mooie poëzie. Enthousiast onthaald en meermaals bewerkt in poëziebundels en bloemlezingen.
Meer over ‘liefde de vluchtige holte’

«Haar poëzie leest als een pleidooi voor het leven.» – Inge Bak

Opmaak 1Over ‘liefde de vluchtige holte’ van Elly Stolwijk op MeanderMagazine, 13 april 2020:
(…) Haar dichtbundel ‘liefde de vluchtige holte’ laat zich allerminst als een debuutbundel lezen. Het zichzelf durven openstellen om aan diepgaande ervaringen doordacht en doorleefd vorm te geven, getuigt van iemand die weet waar het om gaat in de poëzie en de kunst. (…) Al bij aanvang wordt duidelijk dat relaties Stolwijk ernst zijn. Dat je niet lichtvaardig over het leven en een ieder die je daarin ontmoet heen mag stappen. Oppervlakkigheid is haar vreemd. (…) De bundel gaat over relaties en rouw. Maar doordat Elly Stolwijk zo sensitief weergeeft wat die relaties voor haar hebben betekend, leest haar poëzie als een pleidooi voor het leven. Op de achterflap staat ze afgebeeld met haar armen gespreid ‒ reikend naar de armen van het getekende figuurtje op het voorplat. Ze lijkt te zeggen: Geef je over aan het leven in het nu. Verbind je met anderen. Want alles wat je dierbaar is, kan je op elk moment ontglippen. Liefde is een vluchtige holte.
Lees hier de recensie
Meer over ‘liefde de vluchtige holte’

«Strak gecomponeerde vormvaste verzen: een sterke bundel.» – Wim van Til

Opmaak 1Over ‘liefde de vluchtige holte’ van Elly Stolwijk op Poëziecentrum Nederland, 29 maart 2020:
Elly Stolwijk was in 1986 een van de dertig dichters die in de bloemlezing ‘Op weg naar het onbekende’ werd opgenomen en in 1987 een van de dichters die Elly de Waard samenbracht in de spraakmakende bloemlezing ‘De Nieuwe Wilden in de poëzie’ (beide uitgebracht door Feministische uitgeverij Sara). Daarna heb ik eigenlijk niets van haar vernomen (wat natuurlijk aan mij kan liggen), tot deze bundel bij de uitgeverij werd aangekondigd. Ik was nieuwsgierig en ging op onderzoek. Het is een forse bundel (130 blz.) met strak gecomponeerde vormvaste verzen. Ze vertegenwoordigen een zoektocht naar verbindingen, tussen woord en beeld, tussen mens en landschap, tussen liefde en afstand. Stolwijk is ook (vooral) beeldend kunstenaar; in 2019 publiceerde zij in eigen beheer ‘Small walks’, foto’s en woorden die zij maakte tijdens een verblijf in het Franse Arles. Ze verwijst hiernaar in de afdeling mantra van grafiet, gedichten over en voor haar moeder die in 2018 overleed, een paar maand voor zij naar Arles vertrok. Ook de eerste afdeling we zagen een jager lopen is een eerbetoon, dit keer aan een overleden vriendin; de afdeling Daidalus is een bijzondere interpretatie van het bekende verhaal rond Ikarus. Al met al een sterke bundel.
Meer over ‘liefde de vluchtige holte’

«Mooie bundel die kracht maar ook tederheid uitstraalt.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘liefde de vluchtige holte’ van Elly Stolwijk op Lezers tippen lezers, 28 maart 2020:
Het is een bundel die meteen aanspreekt, wat misschien voor een deel wel te danken is aan de titel. Maar toch hoe verder je in deze bundel dwaalt des te meer je gefascineerd wordt door de rijke en beeldende taal Het thema ‘verlies’ is nadrukkelijk aanwezig in gedichten zoals ‘grafgang in kimono’ waarin een personage dwaalt van het moeders graf naar het graf van de dochter. De mythische figuur Daidalos, een architect en uitvinder, die vleugels construeerde om uit gevangenschap te ontsnappen graaft een graf voor zijn zoon Ikaros en voert tevens de rouwrituelen uit. ‘liefde de vluchtige holte’ van Elly Stolwijk is een mooie bundel die kracht maar ook tederheid uitstraalt.
Lees hier het signalement
Meer over ‘liefde de vluchtige holte’

«Een ruime en ruimhartige bundel.» – H.C. ten Berge

Opmaak 1Over ‘liefde de vluchtige holte’ van Elly Stolwijk, 5 maart 2020:
De poëzie is even fijnzinnig en intrigerend als de tekeningen zijn. Daarbij zijn de teksten behalve intrigerend ook klankrijk, verrassend van taal en waaieren ze breed uit. Kortom, een ruime en ruimhartige bundel.
Meer over ‘liefde de vluchtige holte’