«Hoe bizar, vergezocht en fantastisch de verhalen ook zijn, je blijft lezen.» – Mirjam Scholten

VoorplatBuitenaards-75Over ‘Buitenaards koraal’ van Mark de Haan voor NBD/Biblion, 21 januari 2021:
Verhalenbundel. Een jongen weigert met zijn ouders mee te gaan naar de moskee, waar zijn vader gevraagd is te komen lezen. Een aantal pubers voert in een midzomernacht een geheime operatie uit, waarbij de drank vloeit. Een dramadocente krijgt de zorg over een hond toevertrouwd van een vrouw die zegt naar een andere wereld te vertrekken. Een van twee teruggetrokken samenwonende mannen gaat naar een klassenreünie. Het laatste verhaal gaat over serumdipity, een samengaan van serum en serendipiteit – het een vinden terwijl je iets anders zoekt. Het serum zou de intelligentie beïnvloeden, maar hoe? Een antivaxxer met invloed haakt er op aan. Wat de verhalen gemeen hebben is dat de personages bedrogen uitkomen. Ze willen ergens heen, iets bereiken, hun eigen weg gaan, maar het lukt niet. Lijkt de wereld in het eerste verhaal nog op de onze, later komt de lezer in andere universums terecht en kan zijn hoofd gaan tollen. Hoe bizar, vergezocht en fantastisch de verhalen ook zijn, je blijft lezen. De auteur paart een uitstekende pen aan fijne humor en soms onnavolgbare fantasie.
Meer over ‘Buitenaards koraal’
Meer over Mark de Haan bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Hij kleurt zijn taal met grote zorg in. Dat maakt het een feest om te lezen. Zeven juwelen, één mooi klein boek.» – Marianne Janssen

VoorplatBuitenaards-75Over ‘Buitenaards koraal’ van Mark de Haan op LeesKost, 15 december 2020:
(…) In totaal zeven keer zet auteur Mark de Haan zijn lezers op het verkeerde been. Zeven keer schotelt hij ze situaties voor die niet kloppen, die verbazing oproepen en een bevreesde lach. Zeven keer begin je onbevangen te lezen aan een verhaal dat de bocht omgaat, waarin de hoofdpersonen slachtoffer zijn van een gebrek aan communicatie. Mooi, ademloos geschreven, exact wat een kort verhaal nodig heeft. (…) ‘Buitenaards koraal’ is de poëtische naam van de witte schotels tegen de gevels. De wijken waar Machmut kranten bezorgt zijn aan hun uiterlijk te definiëren van arm (zijn woonwijk) via midden (Japiks wijk) naar rijk. Tuinen en tuinfeesten, barbecues, wasgoed dat buiten te drogen hangt en het aantal witte schotels dat als buitenaards koraal aan de gevels groeit : het zijn allemaal visitekaartjes van mensen, geven de hoogte van hun inkomen weer. Een fraai beeld, die koralen. Ook hier: voorbeelden van een universum dat weliswaar bestaat, maar zich buiten ons blikveld manifesteert. In de verhalen van Mark de Haan vindt de lezer véél van die mooie vergelijkingen. Hij kleurt zijn taal met grote zorg in. Dat maakt het een feest om te lezen. Zeven juwelen, één mooi klein boek.
Lees hier de recensie ‘Min maal min is plus’
Meer over ‘Buitenaards koraal’
Meer over Mark de Haan bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Fascinatie voor taal in haar grilligste vormen.» – André Oyen

VoorplatBuitenaards-75Over ‘Buitenaards koraal’ van Mark de Haan op Ansiel, 30 november 2020:
(…) ‘Buitenaards koraal’ bevat zeven verhalen, waarvan het eerste ‘Machmut Kanzal’ op het eerste gezicht vrij conventioneel lijkt en ook de titel ‘Buitenaards koraal’ oplevert. “…het aantal witte schotels dat als buitenaards koraal aan de gevels groeide.” De auteur bedoelt hier de schotelantennes die in een woonwijk op een zekere welstand duiden. Dat eerste verhaal neemt ons mee naar een naamloze stad waar een zoon van moslimvluchtelingen geconfronteerd wordt met anti-vluchtelingenbetogers terwijl hij een krantenwijk doet om wat centjes bij te verdienen. De toegankelijkheidsgraad verschilt van verhaal tot verhaal. Zij zijn soms hallucinant en soms vrij claustrofobisch. Wat ze echter allemaal gemeen hebben is dat ze goed geschreven zijn en dat ze op de teloorgang van de communicatie wijzen in een wereld die overloopt van communicatiemiddelen. De fascinatie voor taal in haar grilligste vormen loopt als een rode draad door deze bijzondere bundel.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Buitenaards koraal’
Meer over Mark de Haan bij Uitgeverij In de Knipscheer

Mark de Haan – Buitenaards koraal. Verhalen

VoorplatBuitenaards-75Mark de Haan
Buitenaards koraal

verhalen
Nederland
Extazereeks (7)
gebrocheerd in omslag met flappen, 152 blz.,
€ 17,50
ISBN 978-94-93214-19-4
eerste uitgave november 2020

De verhalenbundel Buitenaards koraal is het prozadebuut van Mark de Haan en verschijnt als zevende uitgave in de Extazereeks. Deze debutantenreeks – een gezamenlijk initiatief van het literair tijdschrift Extaze en Uitgeverij In de Knipscheer – biedt schrijvers die eerder in ‘Extaze’ hebben gepubliceerd de mogelijkheid hun werk in een zelfstandige uitgave te presenteren. De reeksredactie is in handen van Cor Gout, de vormgeving van de reeks is van Els Kort. Enkele auteurs in deze reeks zoals Annette van ’t Hull, Kristien De Wolf en Rob Verschuren hebben inmiddels meerdere boektitels op hun naam staan.

Buitenaards koraal bevat zeven verhalen, die bij eerste lezing sterk lijken te verschillen. Lijken. Want de geschetste werelden vertonen heel wat bizarre overeenkomsten met de onze en de personages zijn net echte mensen: ze komen allemaal bedrogen uit. De auteur spaart zijn personages niet, maar dat vormt geen belemmering de verhalen met plezier te lezen. Zonder uitzondering zijn ze knap geconstrueerd en bevatten een onderhuidse spanning die, om met Piet Paaltjens te spreken, grimlachjes op de mond tovert. De overkoepelende thematiek – ons onvermogen te ontkomen aan het noodlot omdat we nu eenmaal nooit méér kunnen weten dan we weten – zorgt voor een hechte samenhang. Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel: er is altijd nog de verwondering – dat er een universum bestaat waarin al deze verhalen werkelijkheid zijn.

Mark de Haan (1987) studeerde Nederlandse Taal en Cultuur in Leiden. Na zijn studie werkte hij tien jaar in het bedrijfsleven. De tijd die overschoot gebruikte hij om verhalen te schrijven. Deze bundel is het resultaat. Op dit moment werkt hij aan een roman. Hij woont en werkt in Dordrecht.

Meer over de Extazereeks

«Een zeer artistieke en originele editie van Extaze.» – André Oyen

VoorplatExtaze29-75Over ‘Extaze 29-Blokken’ op Lezers tippen lezers, 4 april 2019:
(…) ‘Extaze 29’ heeft als thema ‘Blokken’ van F. Bordewijk en bevat 5 essays. ‘Blokken’ is een korte roman van uit 1931 en het is een dystopische toekomstvisie van een communistisch-totalitaire staat die elk individualisme meedogenloos onderdrukt. Het overgrote merendeel van de mensheid is oprecht gelukkig in de blokmaatschappij en hoewel de aard van de bestuursraad dictatoriaal is, wordt hij toch op democratische manier verkozen uit alle lagen van de maatschappij. De maatschappij kan dus worden beschreven als een extreme democratie waarin de waarden van het algemeen nut als hoogste goed worden aangeprezen. De ‘blokken’ uit de titel verwijzen naar de rationele rechtlijnigheid die de Staat in de architectuur en in de samenleving als geheel doorvoert. Elke ronde vorm (die doet denken aan de menselijke, irrationele vorm) wordt uitgebannen. (…) In dit nummer gedichten van Jeanet Kingma en Bert Struyvé en korte verhalen van Helge Bonset, J.I. Clément, Guido Eekhaut, Mark de Haan, Boudewijn van Houten en Rob Verschuren. Het beeld in ‘Extaze 29’ is van Viktor Hachmang die ook voor de verstripping van de roman ‘Blokken’ tekende. (…)
Lees hier het signalement
Meer over Extaze 29

Literair tijdschrift Extaze 29 ‘Blokken’ [Jrg. 8, nr. 1]

VoorplatExtaze29-75Extaze 29– Blokken
achtste jaargang nr. 1, februari 2019
redactie Cor Gout, Els Kort (vormgeving)
gebrocheerd, geïllustreerd, 120 blz.,
€ 15,00
presentatie 7 februari 2019
ISBN 978-90-6265-759-9

Zoals in elk nummer wordt ook in dit nummer de inhoud bepaald door essays, gedichten, korte verhalen en beeld en nog uitgebreid met interviews en recensies op het digitale supplement van Extaze. Extaze 29 heeft als thema Blokken van F. Bordewijk en bevat 5 essays.

In haar essay ‘Verboden zones’ associeert Artien Utrecht ‘de verboden zone’ in Andrei Tarkowsky’s film Stalker met de totalitaire staat die F. Bordewijk beschrijft in zijn korte roman Blokken (1931). De rode draad in beide kunstwerken betreft fundamentele sociale botsingen die door de geschiedenis heen onopgelost zijn gebleven, zoals daar zijn: sociale ongelijkheid, de spanning tussen individualiteit en collectiviteit en die tussen secularisme en godsdienst.

Net als in Paul van Ostaijen’s toekomstgroteske ‘De stad der opbouwers’ (1932) zien we in Blokken hoe architectuur en ideologie met elkaar kunnen versmelten en hoe bouwcomplexen bepaalde denksystemen kunnen weerspiegelen, betoogt Thomas Pierrart in ‘Van Blokken tot brokken’.

Bij Herman van Bergeijk vinden we deze visie terug: door de scherpe staccato-achtige schrijfstijl wordt Blokken wel gezien als een novelle die de nieuwe zakelijkheid verbeeldde in de bouwkunst (sinds 1925 vanuit Duitsland tot in Nederland doorgedrongen). Maar, vervolgt hij, de afstandelijkheid van de reportage ontbreekt. De auteur neemt een standpunt in dat je anti-utopisch, sciencefictionachtig en romantisch-expressionistisch kunt noemen.

Leo Oorschot bevindt zich niet ver van deze visie waar hij schrijft dat Bordewijk zich lijkt te mengen in een architectenstrijd die in 1928 werd gevoerd tussen voorstanders van de collectivisatiebouw (bij Bordewijk: discipline, tucht, geschiedenisloosheid, individuloosheid en collectivisatiedrift) en esthetici die geen afstand wensten te nemen van de waarden van het fin de siècle.

Blokken, zo begint Boris van Meurs zijn verhandeling ‘Systeem, mens, ding’, is een boek over systemen en de rol van het individu daarin. In deze relatie lijken de dingen te worden teruggedrongen tot de ruimte van strikte functionaliteit. Maar kan het ding hier niet centraal gesteld worden? Is hun werking werkelijk altijd te voorspellen?

In dit nummer gedichten van Jeanet Kingma en Bert Struyvé en korte verhalen van Helge Bonset, J.I. Clément, Guido Eekhaut, Mark de Haan, Boudewijn van Houten en Rob Verschuren. Het beeld is van Viktor Hachmang.

De presentatie van Extaze 29 vindt plaats op donderdag 7 februari 2019. Locatie: Houtrustkerk, Beeklaan 535, Den Haag (hoek Houtrustweg). Parkeren kan gratis op het erf van de internationale school aan de overzijde. Aanvang: 20.15 uur precies. Deur open van 19.45 uur tot 20.10 uur, dus graag op tijd aanwezig zijn. Entree: € 10,00 (alleen contant te betalen). Reserveren: redactie@extaze.nl. Presentatie: Cor Gout. Licht en geluid: Anton Simonis (Adesign).
Lees ook het digitale supplement van ‘Extaze’
Meer over ‘Extaze’
Meer over F. Bordewijk / Blokken in ‘Om hart en vurigheid’

Literair tijdschrift Extaze 23 ‘Onbereikbaar’ [Jrg. 6, nr. 3]

coverE23Website.inddExtaze 23 – Onbereikbaar
zesde jaargang nr. 3, september 2017
Redactie Cor Gout, Els Kort (vormgeving)
Gebrocheerd, geïllustreerd, 112 blz.,
€ 15,00
Presentatie 14 september 2017
ISBN 978-90-6265-973-9

Het overkoepelende thema in dit nummer is ‘Onbereikbaar’ is met een zestal essays het overkoepelende thema in dit nummer. Voor Mira Feticu is ‘onbereikbaar’ een verzoening met haar pijnlijke verleden in Roemenië, die afgekapte staart van de hagedis die alsmaar regenereert als deel van het lichaam. Matthijs de Ridder maakt in zijn essay over Paul van Ostaijen aannemelijk dat de dichter op het onbereikbare stuitte bij het schrijven van de autobiografische roman Het landhuis in het dorp. Het viel hem moeilijk zijn concrete en abstracte idealen in al hun grootheid te formuleren. Anton Simons weet vanuit zijn ervaring als docent dat onbereikbaarheid tot de essentie van het onderwijs behoort. De leraren reiken naar de leerlingen zonder hen werkelijk (figuurlijk) te kunnen bereiken. De docent is een professional en moet alles wat er gebeurt gecontroleerd inzetten ten bate van de onderwijsdoelen. Kees Ruys leest in de brieven van Frits van den Bosch aan Aya Zikken zowel een groot verlangen van Van den Bosch naar een relatie met Zikken als zijn aanvaarding van de onbereikbaarheid daarvan: ‘Het was, tussen de buien door, soms heerlijk om te willen leven, om naar iemand te verlangen, om gelukkig te zijn.’ Henk van der Waal ontvouwt in het essay Het onbereikbare even aantikken (Gout/Van der Waal) de mystieke grond van ons bestaan en laat zien dat vrijheid en liefde de weg kunnen wijzen naar aardse wijsheid en goddeloze koestering. Over technologie zegt hij dat het goed is dat die ons dient, maar dat we moeten waken voor de omkering daarvan. Zijn terughoudendheid in dit opzicht sluit aan bij de waarde die Hans Schnitzler toekent aan ‘het periodiek digitaal onthouden’, een praktijk die het concentratievermogen van mensen verhoogt, ruimte creëert voor reflectie en de zintuigen aanscherpt.

Korte verhalen van Elise de Groot, Mark de Haan, Arjen van Meijgaard, Ishana Sayag, Marijke Scholten, Rob Verschuren, Bert Vissers, Henriette van Wermeskerken, Jan Zwaaneveld. Gedichten van Hester van Beers, Ruerd Smaling, Bert Vissers, Margriet Westervaarder. Het beeld in dit nummer is van Elisa Pesapane.

De presentatie van ‘Extaze 23’ zal plaatsvinden op donderdag 14 september 2017 in de Houtrustkerk in Den Haag (hoek Houtrustweg/Beeklaan). Lees ook nieuwe verhalen, gedichten, interviews en recensies op het digitale supplement van Extaze
Meer over ‘Extaze’