Cor Gout – Tien muziekmomenten die mijn leven veranderden

VoorplatGoutMuziek-75Cor Gout
Tien muziekmomenten die mijn leven veranderden

Muziekgeschiedenis
Nederland
omslagontwerp en vormgeving Els Kort
genaaid gebrocheerd, 204 blz.
groot formaat 17 x 24 cm staand
geïll. met tientallen (kleuren)foto’s
€ 19,50
Eerste uitgave 2018
ISBN 978-90-6265-987-6

Cor Gout, zelf o.a. muzikant en schrijver over muziek, vroeg zeventien zeer door hem gewaardeerde muziekschrijvers om tien muziekmomenten te beschrijven die van invloed op hun leven zijn geweest, en voegde daar zijn eigen bepalende momenten aan toe. Dat leverde 18 emotioneel geladen en wetenswaardige verhalen op. Tegelijkertijd is Tien muziekmomenten die mijn leven veranderden een ode aan het bijzondere talent van deze schrijvers zelf, de tijdschriften die zij oprichtten of waarvoor ze werkten en in sommige gevallen de boeken die zij schreven.

Voor Cor Gout, een bladenman in hart en nieren, behoren de tijdschriften en fanzines van de jaren zestig tot op heden net zo goed tot de momenten die zijn leven veranderden als het eerste jazzconcert waarbij hij aanwezig was: dat van Thelonious Monk in de Kurzaal in Scheveningen. En bij die tijdschriften en fanzines hoort het artwork, met name de covers, die voor hem blijvende bronnen van herinnering zijn en de lezer van dit boek een derde vorm van muziekgeschiedschrijving bieden. Unhinged, Rockerilla, Blow Up, Fictionalize your life, Ptolemaic Terrascope, The Bob, Option, Bad Alchemy, Out of Depression, Onetwothreefour, Music Magazine, Let it rock, Alternative Press, Gonzo Circus, Vinyl, Weekblad, Opscene, Fake, Trespassers W, Mondain den Haag: ieder plaatje vertelt een verhaaltje.

Tien muziekmomenten is een boek over mensen, momenten en muziek. Muziek die niet aan een bepaald genre of een bepaalde stijl gebonden is, muziektijdschriften en fanzines waarvoor hetzelfde geldt en eigenzinnige, onverzettelijke schrijvers uit Engeland, Italië, Frankrijk, de Verenigde Staten, Zwitserland, Japan, België en Nederland: Stefano Isidoro Bianchi, Rigobert Dittman, Simon Frith, Cor Gout, Trevor Hall, Shuhei Hosokawa, Robin James, Brenda Johnson-Grau, Céline Kautz, Peter Kuiters, Michael Mahan, Fred Mills, Phil McMullen, Didi de Paris, Enrico Ramunni , Paul Ricketts, Oscar Smit, Michael Zinsmaier.
Meer over Cor Gout bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Belangrijk stuk popgeschiedenis, mooie memoires.» – Maarten Steenmeijer

NeerkantVoorplat1_Opmaak 1.qxdOver ‘De Neerkant’ van Ernst Jansz voor NBD | Biblion, 21 december 2017:
De jaren zeventig waren de belangrijkste voor de muzikale carrière van Ernst Jansz. Met de alternatieve band CCC werd hij beroepsmuzikant. Met hun geliefden, kinderen en huisdieren vormden de leden een spraakmakende commune in De Peel. Uit CCC vloeide de Slumberlandband voort, die met hun theatrale aanpak eveneens de aandacht trok. Ook was Jansz actief in de Foolsband en in de Rumbones. Daarnaast speelde hij in de band van Boudewijn de Groot, het begin van een decennialange samenwerking. Tegen het einde van de jaren zeventig richtte hij Doe Maar op, waarmee hij Beatlesachtige successen zou oogsten in Nederland. Maar dit boek is méér dan een belangrijk stuk popgeschiedenis. Jansz kijkt ook terug op zijn complexe verhouding met zijn ouders, op het Indische familieverleden, op de meisjes en de vrouwen in zijn leven. Verschillende perspectieven wisselen elkaar af in deze mooie memoires en dat werkt goed. Naast veel foto’s bevat deze uitgave een cd met een ‘soundtrack bij het boek’ en een cd met vroege liedjes van Doe Maar. Met persoonsregister, bronnen en liedteksten.
Meer over ‘De Neerkant’

«Een mooi verteller.» – Hijlco Span

NeerkantVoorplat1_Opmaak 1.qxdOver ‘De Neerkant’ van Ernst Jansz op Volgspot (NPO Radio 5), 13 december 2017:
Op 7 december was Ernst Jansz ruim 1 uur de gast van Hijlco Span in het programma Volgspot (‘de mooiste kleinkunst en cabaret krijgt in Volgspot een podium!’) om uitgebreid te praten over zijn jongste boek ‘De Neerkant’. Tijdens het gesprek worden enkele nummers gedraaid van beide cd’s die bij het boek horen, alsmede van CCC Inc. welke band uitvoerig in het boek aan bod komt. Hijlco Span presenteert iedere werkdag tussen 20.00 en 22.00 het programma Volgspot op Radio 5. Volgspot is een programma met Muziek, Media en Theater. In iedere uitzending spreekt Hijlco een uur lang met een bekende of minder bekende Nederlander.
Luister hier naar het gesprek met Ernst Jansz, op de tijdlijn van 0:51:30 tot 1:56:50.
Of luister naar twee fragmenten over de commune of Doe Maar
Meer over ‘De Neerkant’

Kaz Lux. Rock-adel verplicht + cd

VoorplatKazLux75Lutgard Mutsaers
Kaz Lux. Rock-adel verplicht + cd

Muziekgeschiedenis
Gebrocheerd in omslag met flappen, 168 blz.
cd achter achterflap
incl. 24 blz. met 36 illustraties in zwartwit en in kleur,
cd-duur 16.15 min.
€ 25,00
ISBN 979-90-6265-958-6
Presentatie 12 november 2017

Kaz Lux (1948) was 19 toen hij op een concours in Utrecht de Personality Prijs won. Anderhalf jaar later brak hij door als frontman van Brainbox (met Jan Akkerman). Zijn ‘Down Man’ verpulverde in één klap het fröbelimago van de nederbeat. De cultstatus wachtte. Dertig jaar later riep Oor hem uit tot Zanger van de Eeuw. Toen sloeg het noodlot toe. Kaz Lux Rock-adel verplicht is het grotendeels onbekende verhaal van de selfmade muzikant die naar de top werd gecatapulteerd, afknapte, en zichzelf opnieuw uitvond als alternatieve singer-songwriter met een omvangrijk maar obscuur oeuvre. Naar aanleiding van het verhaal van Kaz Lux over zijn samenwerking met Jean-Marie Aerts (1951, Zeebrugge), is Lutgard Mutsaers op zoek gegaan naar de opnamen die zijn gemaakt in de ICP-Studios in Brussel en destijds door omstandigheden niet zijn uitgebracht. In 2017 maakten Lux en Aerts samen de selectie van 4 nummers voor de historische bonus-cd bij dit boek: Head Up, Tracks, Don’t Try Her, Comin’. In België is Jean-Marie Aerts vooral bekend als gitarist en producer van T.C. Matic en Arno Hintjens, in Nederland vooral als producer van Urban Dance Squad. In ‘Kaz Lux Rock-adel verplicht’ is een complete discografie opgenomen van alle opnamen van Kaz Lux.

Lutgard Mutsaers is de auteur van Pop Utrecht (1987), Rockin’ Ramona (1989), Haring & Hawaii (1992), 25 Jaar Paradiso (1993), Billie Holiday (1993), Beat Crazy (1998), Hauser Orkater (2009), Roep der Verten (2014) en co-auteur van Een Muziek geschiedenis der Nederlanden (2001/2006), Van the Black Rocking Cats tot Spinvis (2007) en Made in The Low Countries (2017).

‘Verloren gewaande muziek van mijn jeugdheld Kaz Lux en onze producer Jean-Marie Aerts? Klinkt goed!’ – Arjen de Vreede, DJ DNA, Urban Dance Squad

‘Een van de meest oorspronkelijke persoonlijkheden in de Nederlandse muziekscene.’ – Frank Jansen [ontdekker voor Bovema/ EMI; muziek- en rtv-producent]

‘Bij ieder woord, bij iedere klank trok er een schok van herkenning door me heen. Ik wist zeker dat dit nummer hartstikke over mij ging.’ – Thomas Verbogt [over ‘Down Man’ in zijn boek My Generation: Popverhalen]

‘Eerst Kaz Lux in Paradiso, waar ik vol ontzag toekeek (Lux, Akkerman, Pierre van der Linden). Daarna Kaz in Kessel-Lo, waar ik nooit bij was. Maar de mooie stem was er in beide gevallen.’ -Raymond van het Groenewoud [zijn band Bien Servi werkte in 1977 met Lux]

‘Echt stoppen doet Kaz waarschijnlijk nooit, als het aan hem ligt.’ – Bart van Poppel [The Analogues; produceerde Instructions van de Kaz Lux Band en The Last Train van Brainbox]

«Ernst Jansz is altijd in Neerkant blijven wonen.» – Peter van Brummelen

NeerkantVoorplat1_Opmaak 1.qxdOver ‘De Neerkant’ van Ernst Jansz in Het Parool, 9 oktober 2017:
Voor hij de band Doe Maar oprichtte, was Ernst Jansz (69) lid van CCC Inc. De groep leefde in een commune. Op zijn nieuwe album en in het boek De Neerkant blikt Jansz terug. (…) In 1969 verhuisde Jansz van de hoofdstad naar Neerkant. Met de andere leden van de groep CCC Inc. plus aanhang betrok hij er een oude boerderij. De commune die ze met zijn allen vormden, hield stand tot 1974. De anderen keerden weer terug naar Amsterdam. Ernst Jansz is altijd in Neerkant blijven wonen, in diezelfde boerderij ook. (…)
Lees hier het interview
Meer over ‘De Neerkant’

«In ‘De Neerkant’ beschrijft Ernst Jansz de jaren vóór Doe Maar.» – Alexander van Eenennaam

NeerkantVoorplat1_Opmaak 1.qxdOver ‘De Neerkant’ van Ernst Jansz in AD (interview), 9 oktober 2017:
Vijftig jaar zit Ernst Jansz (69) in het vak. In een boek beschrijft hij de jaren vóór Doe Maar, de band die hem beroemd, maar niet gelukkig maakte. Een gesprek over zijn leven, een zoektocht naar zichzelf. (…) Jansz heeft een flink deel van zijn leven beschreven in boeken en liedjes. Het nieuw verschenen De Neerkant, een combinatie van een boek en een album, sluit chronologisch aan op Molenbeekstraat (2006), dat ging over zijn jeugd in Amsterdam. De Neerkant eindigt als Henny Vrienten zich aansluit bij het twee jaar eerder opgerichte Doe Maar. (…) Jansz beschrijft en bezingt in zijn nieuwste werk de jaren 70, die hij met zijn band CCC Inc. deels doorbracht in een commune in een zelf opgeknapte boerderij in het Brabantse Neerkant. De woongroep viel uiteen, maar Jansz huist er nog steeds, met zijn vrouw (actrice Jaloe Maat) en jongste dochter Luna (22). (…)
Lees hier het interview
Meer over ‘De Neerkant’

«Tijdens de tropenjaren van Doe Maar (1981-1984) werd Neerkant een bedevaartsoord voor fans.» – Frank van den Muijsenberg

NeerkantVoorplat1_Opmaak 1.qxdOver ‘De Neerkant’ van Ernst Jansz, 30 september 2017:
(…) Zijn liefde voor het dorp in de Peel komt tot uiting in zijn vijfde boek en album, simpelweg De Neerkant getiteld, met de toevoeging Kronieken 1970-1980. In de autobiografische roman haalt hij herinneringen op aan het hippie- en muzikantenbestaan in de Neerkantse boerderij en de beginjaren van Doe Maar. De pop/reggae-band groeide uit tot een van Nederlands meest populaire en invloedrijke groepen ooit. (…) De inwoners van Neerkant hadden de vrijbuiter zien uitgroeien tot een landelijke ster. Hij woont – om precies te zijn- sinds 29 december 1969 in het dorp. Samen met de muzikanten van folkgroep CCC Inc. (Capital Canal City) betrokken ze een boerderij. (…) De commune hield vier jaar stand. (…) Vanuit Neerkant formeerde Jansz eerst de Slumberlandband en daarna Doe Maar. Uiteindelijk werd hij de enige bewoner van de boerderij. Doe Maar ging medio jaren 80 aan zijn eigen roem ten onder, waarna Jansz in relatieve luwte begon aan een carrière als schrijver en solo-muzikant. (…)
Lees hier ‘Verliefd op Neerkant: Ernst Jansz 50 jaar in het vak’
Meer over ‘De Neerkant’

«Een luisterrijke loopbaan en een verworvenheid als het BN’erschap.» – Coen de Jonge

CoverHinzeDef2.inddOver ‘Chris Hinze – een biografie’ van Kees Ruys in Jazzbulletin nr. 99, 1 juni 2016:
Toen Hinze de plaat ‘Concorde’ van het Modern Jazz Quartet had gehoord ging hij helemaal om: hij nam bij Frans Elsen les om ook deze muziek te leren spelen. Eigenlijk wilde hij altijd criminologie studeren, maar de toegang tot die studie werd geblokkeerd door zijn middelbare school; hij werd op zijn 21ste van het Haagse Thorbecke-lyceum getrapt omdat hij a) vader was geworden en b) de leider was van een nachtcluborkest. Een paar weken later hoorde Hinze de plaat ‘Opus de Jazz’ van Milt Jackson. Vooral de fluitsolo’s van Frank Wess spraken hem zeer aan. De combinatie fluit en jazz, dat was het. Voorlopig nam hij nog allerlei andere baantjes aan, zoals in de groep King Boys, een schlagerorkestje. En hij pielde nu en dan wat op de Grassi-dwarsfluit die hij had gekocht. Met zijn zijn pianospel zou hij nooit de top bereiken; dat voelde hij wel aan. Daarom ging hij vanaf 1963 klassiek fluit studeren. In 1965 deed hij toelatingsexamen voor het Koninklijk Conservatorium. Zijn leraar daar werd Frans Vester van het Danzi Quintet. Later mocht hij ook nog in Boston studeren, aan het beroemde Berklee College of Music. (…) Chris was gewoon een echte Indische jongen: sportwagens, scheuren, kekke kleren, grote huizen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Chris Hinze. Een biografie’

«Het is een erg egoïstisch beroep.» – Chris Hinze

CoverHinzeDef2.inddChris Hinze op Ikon-tv (NPO2) op zondag 22 mei 2016, 1.15:
Fluitist en componist Chris Hinze onderbrak begin jaren negentig zijn carrière en reisde af naar Azië om zich te bezinnen. Een gesprek met programmamaakster Colet van der Ven over spiritualiteit en het ego van de muzikant naar aanleiding van zijn door Kees Ruys geschreven autobiografie. Een tweede nachtzoen van Chris Hinze.
Kijk hier naar de uitzending
Meer over ‘Chris Hinze. Een biografie’

«Geen detail verwaarloosd.» – Bert Vuijsje

CoverHinzeDef2.inddOver ‘Chris Hinze – een biografie’ van Kees Ruys in Jazzism (‘Vivat Chris Hinze’ in rubriek Bebop Business), mei 2016:
Hoeveel Nederlandse musici worden geëerd met een biografie van 600 pagina’s? Boy Edgar moest het vorig jaar doen met 256 bladzijden. De loopbaan van John Engels werd door Jeroen de Valk in 224 pagina’s beschreven. Mijn eigen levensverhaal van Rita Reys beperkte zich tot 216 bladzijden. En zelfs de eerste 75 jaar van het veelbewogen leven van Hans Dulfer vulden niet meer dan 400 pagina’s.
Dat alles valt geheel in het niet bij de recente biografie van fluitist/componist/pianist Chris Hinze: 608 bladzijden op groot formaat (verschenen bij uitgeverij In de Knipscheer). De auteur Kees Ruys lijkt geen detail te hebben verwaarloosd. (…) De slotmonoloog van het boek is een beknopt credo. (…) ‘Maar als ik in mijn leven één ding heb gedaan, is het muziek maken zoals ik dat heb willen doen, met mensen die ik goed en prettig vond. Hoe die muziek genoemd wordt, interesseert me niet. Jazz, fusion, barok, wereldmuziek… give it a name.’ (…) De jazzcritici, onder wie ik, die zoveel bewondering hadden geuit voor The Present Is Past hadden aanzienlijk minder waardering voor Hinzes barok/jazz, en dat wordt in de biografie breed uitgemeten. (…) Ook bijvoorbeeld Dave Brubeck en Herbie Hancock verkochten gigantische stapels platen, maar bleven zich mateloos opwinden over het handjevol critici dat in jazzbladen met uiterst geringe oplage ongunstig over hun muziek oordeelde.
Lees hier het artikel
Meer over ‘Chris Hinze. Een biografie’
Meer over Kees Ruys bij Uitgeverij In de Knipscheer