«Ernst Jansz is altijd in Neerkant blijven wonen.» – Peter van Brummelen

NeerkantVoorplat1_Opmaak 1.qxdOver ‘De Neerkant’ van Ernst Jansz in Het Parool, 9 oktober 2017:
Voor hij de band Doe Maar oprichtte, was Ernst Jansz (69) lid van CCC Inc. De groep leefde in een commune. Op zijn nieuwe album en in het boek De Neerkant blikt Jansz terug. (…) In 1969 verhuisde Jansz van de hoofdstad naar Neerkant. Met de andere leden van de groep CCC Inc. plus aanhang betrok hij er een oude boerderij. De commune die ze met zijn allen vormden, hield stand tot 1974. De anderen keerden weer terug naar Amsterdam. Ernst Jansz is altijd in Neerkant blijven wonen, in diezelfde boerderij ook. (…)
Lees hier het interview
Meer over ‘De Neerkant’

«In ‘De Neerkant’ beschrijft Ernst Jansz de jaren vóór Doe Maar.» – Alexander van Eenennaam

NeerkantVoorplat1_Opmaak 1.qxdOver ‘De Neerkant’ van Ernst Jansz in AD (interview), 9 oktober 2017:
Vijftig jaar zit Ernst Jansz (69) in het vak. In een boek beschrijft hij de jaren vóór Doe Maar, de band die hem beroemd, maar niet gelukkig maakte. Een gesprek over zijn leven, een zoektocht naar zichzelf. (…) Jansz heeft een flink deel van zijn leven beschreven in boeken en liedjes. Het nieuw verschenen De Neerkant, een combinatie van een boek en een album, sluit chronologisch aan op Molenbeekstraat (2006), dat ging over zijn jeugd in Amsterdam. De Neerkant eindigt als Henny Vrienten zich aansluit bij het twee jaar eerder opgerichte Doe Maar. (…) Jansz beschrijft en bezingt in zijn nieuwste werk de jaren 70, die hij met zijn band CCC Inc. deels doorbracht in een commune in een zelf opgeknapte boerderij in het Brabantse Neerkant. De woongroep viel uiteen, maar Jansz huist er nog steeds, met zijn vrouw (actrice Jaloe Maat) en jongste dochter Luna (22). (…)
Lees hier het interview
Meer over ‘De Neerkant’

«Tijdens de tropenjaren van Doe Maar (1981-1984) werd Neerkant een bedevaartsoord voor fans.» – Frank van den Muijsenberg

NeerkantVoorplat1_Opmaak 1.qxdOver ‘De Neerkant’ van Ernst Jansz, 30 september 2017:
(…) Zijn liefde voor het dorp in de Peel komt tot uiting in zijn vijfde boek en album, simpelweg De Neerkant getiteld, met de toevoeging Kronieken 1970-1980. In de autobiografische roman haalt hij herinneringen op aan het hippie- en muzikantenbestaan in de Neerkantse boerderij en de beginjaren van Doe Maar. De pop/reggae-band groeide uit tot een van Nederlands meest populaire en invloedrijke groepen ooit. (…) De inwoners van Neerkant hadden de vrijbuiter zien uitgroeien tot een landelijke ster. Hij woont – om precies te zijn- sinds 29 december 1969 in het dorp. Samen met de muzikanten van folkgroep CCC Inc. (Capital Canal City) betrokken ze een boerderij. (…) De commune hield vier jaar stand. (…) Vanuit Neerkant formeerde Jansz eerst de Slumberlandband en daarna Doe Maar. Uiteindelijk werd hij de enige bewoner van de boerderij. Doe Maar ging medio jaren 80 aan zijn eigen roem ten onder, waarna Jansz in relatieve luwte begon aan een carrière als schrijver en solo-muzikant. (…)
Lees hier ‘Verliefd op Neerkant: Ernst Jansz 50 jaar in het vak’
Meer over ‘De Neerkant’

«Een luisterrijke loopbaan en een verworvenheid als het BN’erschap.» – Coen de Jonge

CoverHinzeDef2.inddOver ‘Chris Hinze – een biografie’ van Kees Ruys in Jazzbulletin nr. 99, 1 juni 2016:
Toen Hinze de plaat ‘Concorde’ van het Modern Jazz Quartet had gehoord ging hij helemaal om: hij nam bij Frans Elsen les om ook deze muziek te leren spelen. Eigenlijk wilde hij altijd criminologie studeren, maar de toegang tot die studie werd geblokkeerd door zijn middelbare school; hij werd op zijn 21ste van het Haagse Thorbecke-lyceum getrapt omdat hij a) vader was geworden en b) de leider was van een nachtcluborkest. Een paar weken later hoorde Hinze de plaat ‘Opus de Jazz’ van Milt Jackson. Vooral de fluitsolo’s van Frank Wess spraken hem zeer aan. De combinatie fluit en jazz, dat was het. Voorlopig nam hij nog allerlei andere baantjes aan, zoals in de groep King Boys, een schlagerorkestje. En hij pielde nu en dan wat op de Grassi-dwarsfluit die hij had gekocht. Met zijn zijn pianospel zou hij nooit de top bereiken; dat voelde hij wel aan. Daarom ging hij vanaf 1963 klassiek fluit studeren. In 1965 deed hij toelatingsexamen voor het Koninklijk Conservatorium. Zijn leraar daar werd Frans Vester van het Danzi Quintet. Later mocht hij ook nog in Boston studeren, aan het beroemde Berklee College of Music. (…) Chris was gewoon een echte Indische jongen: sportwagens, scheuren, kekke kleren, grote huizen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Chris Hinze. Een biografie’

«Het is een erg egoïstisch beroep.» – Chris Hinze

CoverHinzeDef2.inddChris Hinze op Ikon-tv (NPO2) op zondag 22 mei 2016, 1.15:
Fluitist en componist Chris Hinze onderbrak begin jaren negentig zijn carrière en reisde af naar Azië om zich te bezinnen. Een gesprek met programmamaakster Colet van der Ven over spiritualiteit en het ego van de muzikant naar aanleiding van zijn door Kees Ruys geschreven autobiografie. Een tweede nachtzoen van Chris Hinze.
Kijk hier naar de uitzending
Meer over ‘Chris Hinze. Een biografie’

«Geen detail verwaarloosd.» – Bert Vuijsje

CoverHinzeDef2.inddOver ‘Chris Hinze – een biografie’ van Kees Ruys in Jazzism (‘Vivat Chris Hinze’ in rubriek Bebop Business), mei 2016:
Hoeveel Nederlandse musici worden geëerd met een biografie van 600 pagina’s? Boy Edgar moest het vorig jaar doen met 256 bladzijden. De loopbaan van John Engels werd door Jeroen de Valk in 224 pagina’s beschreven. Mijn eigen levensverhaal van Rita Reys beperkte zich tot 216 bladzijden. En zelfs de eerste 75 jaar van het veelbewogen leven van Hans Dulfer vulden niet meer dan 400 pagina’s.
Dat alles valt geheel in het niet bij de recente biografie van fluitist/componist/pianist Chris Hinze: 608 bladzijden op groot formaat (verschenen bij uitgeverij In de Knipscheer). De auteur Kees Ruys lijkt geen detail te hebben verwaarloosd. (…) De slotmonoloog van het boek is een beknopt credo. (…) ‘Maar als ik in mijn leven één ding heb gedaan, is het muziek maken zoals ik dat heb willen doen, met mensen die ik goed en prettig vond. Hoe die muziek genoemd wordt, interesseert me niet. Jazz, fusion, barok, wereldmuziek… give it a name.’ (…) De jazzcritici, onder wie ik, die zoveel bewondering hadden geuit voor The Present Is Past hadden aanzienlijk minder waardering voor Hinzes barok/jazz, en dat wordt in de biografie breed uitgemeten. (…) Ook bijvoorbeeld Dave Brubeck en Herbie Hancock verkochten gigantische stapels platen, maar bleven zich mateloos opwinden over het handjevol critici dat in jazzbladen met uiterst geringe oplage ongunstig over hun muziek oordeelde.
Lees hier het artikel
Meer over ‘Chris Hinze. Een biografie’
Meer over Kees Ruys bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een heel mooi boek.» – Kees Baars

© Dirk W. de Jong American Blues omslag augustus 2015 22x22 hardOver ‘American Blues’ van Dirk W. de Jong in Countdown Café, 22 april 2016:
Het legendarische programma Countdown Café is terug! Kees Baars en Dennis Hoebee presenteren dit programma waar live muziek, interviews met artiesten en concertregistraties centraal staan. Vanuit de studio, maar soms ook live vanaf een bijzondere locatie. Elke vrijdag van 20.00 tot 00.00 uur op Radio Veronica. Op 22 april 2016 was o.a. fotograaf/schrijver ‘white nigger’ Dirk W. de Jong te gast om te vertellen over zijn reizen door de Verenigde Staten om de essentie van de bluesmuziek in woord en beeld te vatten in zijn boek ‘American Blues’. Ter sprake komen o.a. Dr. John, Willy Deville en Arthur Conley.
Luister hier naar de uitzending
Meer over ‘American Blues’

«Deze biografie leest als een trein. Kees Ruys heeft uitstekend werk geleverd.» – Roger Nupie

CoverHinzeDef2.inddOver ‘Chris Hinze, Een biografie’ van Kees Ruys, in De Auteur en op De Boekhouding, 24 maart 2016:
Chris Hinze was een pionier: hij zette world music en new age op de kaart lang voor deze termen waren ingeburgerd. Hij richtte een eigen label op, Keystone Music, waarop hij eigen werk en door hem geproducete platen uitbracht. En alsof muziek alleen nog niet voldoende is, toert hij heden ten dage met visuele concertprojecten. Net zoals Chris Hinze met een onvermoeibare vaart doorheen het leven, de wereld en muzikale genres raast, leest deze biografie als een trein. Kees Ruys heeft uitstekend werk geleverd met deze aaneenschakeling van anekdotes, getuigenissen van personen die Hinze van nabij meemaakten en diepgaande gesprekken met Hinze zelf, die zichzelf niet ontziet (zijn controledrift, niet onderhouden contacten).
Lees hier de recensie
Meer over ‘Chris Hinze. Een biografie’
Meer over Kees Ruys bij Uitgeverij In de Knipscheer

«***** Een spetterend muzikaal en visueel spektakel.» – Rabin Gangadin

CoverHinzeDef2.inddOver ‘Chris Hinze. Een biografie’ van Kees Ruys op Hebban, 7 maart 2016:
Zijn avonturen bezorgden hem een magazijn aan werkbare handvatten die voor hem zeer leerzaam bleken te zijn. De exclusief bij het boek uitgebrachte cd illustreert de veelzijdigheid van Chris Hinze als grote muzikale aanwinst. (…) De componist die even vaak van muziekstijl wisselde als een slang van haar huid is een ongekende virtuoos gebleken. (…) Het boeiende van deze uitgave is de muzikale wisselwerking tussen de adembenemende beelden en de indringende muziek, afgewisseld met persoonlijke verhalen en anekdotes. (…) Kees Ruys laat ook zien dat Hinze’s carrière een pleidooi is voor zijn eigen composities. (…) Dat waarmee hij zich verrijkte uit de vreemde culturen werd voor hem het uiteindelijke concept voor zijn muzikale expressie en improvisatie. De opgevangen exotische geluiden werden uitgedrukt in een nieuw soort intermezzo. Kees Ruys is er absoluut in geslaagd om middels dit 608 pagina’s tellend werk op een niet mis te verstane wijze een overzicht te bieden van het leven en werk van Chris Hinze.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Chris Hinze. Een biografie’
Meer over Kees Ruys bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Het verrassende leven van Neerlands’ beste jazzfluitist mooi beschreven.» – Ria Warmerdam

CoverHinzeDef2.inddOver ‘Chris Hinze. Een biografie’ van Kees Ruys voor NBD Biblion, 13 januari 2016:
Chris Hinze. De meeste oudere Nederlanders zullen nog wel een plaatje van een fluitist met steil haar uit de krochten van hun herinneringen kunnen plukken. Ondertussen heeft Neerlands’ beste jazzfluitist, geboren in 1938, verhuisd naar Indonesië en na de oorlog weer teruggekeerd, gewoon doorgeleefd, zeer succesvol doorgefloten (tientallen albums!) en over de wereld gereisd. In de jaren zeventig kreeg de op het conservatorium geschoolde Hinze succes met zijn swingende bewerkingen van klassieke muziek, maar daarna verloor het grote publiek hem uit het oog. Hinze wisselde veel van stijl en had geen behoefte aan roem, wel aan muziek maken. (…) Dit verrassende en volle leven is mooi, rijk geïllustreerd en zeer compleet beschreven in deze biografie van reisschrijver en Indonesië-kenner Kees Ruys. Met een cd waarop Hinze zelf een overzicht van zijn muziek compileerde.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Chris Hinze. Een biografie’
Meer over Kees Ruys bij Uitgeverij In de Knipscheer