«Combineert een originele schrijfstijl met een originele inhoud.» – Yolande Belghazi-Timman en Corine Gorter

CoverStromenvoorDef.inddInterview met Rob Verschuren over ‘Stromen die de zee niet vinden’ op Boekenbijlage, 25 maart 2017:
‘Ik heb geen eigen plek in huis, met een gezin van zeven. Ik schrijf in onze slaapkamer, aan een tafeltje voor de openslaande deuren naar de tuin, of op bed als mijn rug weer eens opspeelt. Ik heb een tijdje in het fietsenhok geschreven, maar dat was te ongezellig. Die slaapkamer is het centrum van ons familieleven. Kleindochtertje van twee danst en springt naast me op bed wanneer ik schrijf en iedereen valt de hele tijd binnen.’
Lees hier het interview
Meer over ‘Stromen die de zee niet vinden’
Meer over Rob Verschuren op deze site

Barney Agerbeek – Een warme oostenwind

VoorplatOostenwind-72Barney Agerbeek
Een warme oostenwind

Gedichten
Nederland, Indonesië, Polen
gebrocheerd met flappen,
72 blz., € 17,50
april 2017
ISBN 978-90-6265-957-9

Drie landen staan centraal in het leven van Barney Agerbeek: Indonesië, waar hij is geboren, Nederland, waar hij woont, en Polen, waar hij zijn vrouw heeft leren kennen. Hij verbaast zich over de soms verrassende overeenkomsten tussen deze landen, en wordt getroffen door het andere en hoe dat verandert. Wat hij ontdekt en bepalend vindt, vormt – naast de passie voor kunst en literatuur – de inspiratie voor zijn geëngageerde gedichten in uiteenlopende genres. Belevenissen uit Oost-Europa en het Verre Oosten waaien tijdloos en grenzeloos aan, elk met een eigen karakter, warmte en beweging.

Barney Agerbeek (Surabaya, 1948) schreef monografieën over Floris Meydam en Nelson Carrilho. Hij leverde bijdragen aan verschillende literaire tijdschriften en verzamelbundels als Avier, Als een zwerfkei, Ode aan Oote en In een kring van menselijke warmte. In 2013 debuteerde hij bij Uitgeverij In de Knipscheer met de verhalenbundel Schaduw van Schijn, in 2014 gevolgd door de roman Njai Inem en in 2015 de dichtbundel rood en wit met blauw.

Over ‘Rood en wit met blauw’ schreef Duco van Weerlee: ‘Ik heb nog niet eerder met zoveel compassie over erotische verhoudingen in tijden van slavernij gelezen. In al zijn publicaties tref ik dezelfde intelligente verdraagzaamheid aan, zijn specialiteit.’ En Albert Hagenaars op De Schaal van Digther: ‘Een voorbeeld bij uitstek van wat culturele vermenging én verrijking vermag.”

Meer over Barney Agerbeek bij Uitgeverij In de Knipscheer

Peter Lenssen – Bitterdagen. Roman

VoorplatBitterdagen-72Peter Lenssen
Bitterdagen

Roman
Nederland
gebrocheerd in omslag met flappen,
404 blz., € 22,00
april 2017
ISBN 978 90 6265 956 2

‘Waarom ging je eigenlijk geschiedenis studeren?’ vraagt Sjors.
‘Omdat jij me vertelde dat het heden vooral ook verleden is.’

Gekke Sjef van de honden, zo noemen buurtbewoners hem, een dwaze ouwe man. Sjef Sonneschein leeft in een in zichzelf gekeerde wereld, waartoe alleen Mounia, een verslaafde prostituee toegang heeft. Hij wordt belaagd door boze dromen uit het verleden. De voettocht in 1933 als zesjarig kind van Heerlen naar keizerstad Aken. Zijn vader, door de nazi’s vermoord. Verwarrende herinneringen aan zijn dode jeugdvrienden Matti en Hans. Zijn grote liefde Jeanne die hij illegaal begroef in het bos, met het gezicht naar het oosten, zodat ze altijd de zonsopgang zou zien. Het vreselijke lot van zijn joodse oom Jochum en tante Grete. Sjors die vlak na de oorlog getraumatiseerd uit het jappenkamp naar Zuid-Limburg kwam en zwemmend op weg naar Engeland in de Noordzee verdronk.

Te vaak keek hij weg of deed uit lafheid een stap opzij. Spil in het kwaad dat hem parten speelde is buurman Klavermans, een oud-NSB’er, waarmee het uiteindelijk tot een harde confrontatie komt.

Peter Lenssen schrijft over de dwang van herinneringen, de tragische kracht van liefde en onvermogen, de troebele grens tussen goed en kwaad, ontluistering in oorlog en verzet, de tere relatie tussen vaders en zonen, vriendschap, schuldgevoel en verlies, de ellende van ouderdom en aftakeling en de bittere vrucht van afscheid nemen. Vijfentwintig jaar geleden verscheen van Peter Lenssen het spraakmakend debuut Toplöss/Mijnverdriet. Bitterdagen is zijn tweede grote roman over Zuid-Limburg.

Frank Ong-Alok – Mijn God mijn God Waarom heb ik u verlaten? Boek + cd

VoorplatMijnGod-75Frank Ong-Alok
Mijn God mijn God Waarom heb ik u verlaten?
Autobiografische levensfacetten. Boek + cd

Suriname / Nederland
gebrocheerd met flappen, 130 blz.
geïllustreerd, deels in kleur, € 25,00
incl. cd 20 tracks, totale speelduur 62:31
presentatie 7 april 2017 Pletterij Haarlem
ISBN 978-90-6265-921-0

Frank Ong-Alok: ‘Grote thema’s in het klein. Dat zou een rode draad kunnen zijn in deze vluchtige doorsnede van mijn bestaan. Ongevraagd emigreerde ik, weliswaar zonder tegenzin, in 1969 met mijn familie vanuit Paramaribo Suriname naar Den Haag Holland.’

In deze persoonlijke notities herinnert hij zich hoe hij als 11-jarig gelovig katholiek jochie porno ontdekte en wat het toen met hem deed. En vraagt hij zich af tot op welke hoogte ‘wij mannen’ schuldig zijn aan het veroorzaken van baarmoederhalskanker bij hen die we zeggen lief te hebben? En waarom miljarden mensen zich lieten en nog steeds laten leiden door verzonnen goden?

Jörgen Raymann in zijn Voorwoord:
‘Frank Ong-Alok is een begenadigd verteller en muzikant. En vertellen over zijn muziek kan hij dus als geen ander. De muziek die hij bij dit boek heeft uitgebracht geeft het beeld van een man op wie ik trots kan zijn.’

De gelijknamige bijgevoegde cd bevat een zestal eigen composities, enkele traditionals en bestaand werk, met eigen arrangementen en teksten, vooor een belangrijk deel in het Sranantongo: muziek uit zijn vroegste muzikale herinneringen. Muziek is voor Frank Ong-Alok de weg de waarheid en het leven. ‘Muziek is in staat je hart en ziel binnen te dringen, daar de nodige schade aan te richten om vervolgens diezelfde open wond op een barmhartige wijze weer te helen.’ Aan de cd werkten o.a. mee Frank Ong-Alok (gitaren, zang), Fleur Tolman (zang), Wytze van der Zweep (percussie), Douwe Laansma (saxofoon), Joep van Rhijn (bugel) en Orlando Milan (bas).

Meer over Frank Ong-Alok op deze site

«Veelzijdige roman van Diana Lebacs.» – Wim Rutgers

Opmaak 1Over ‘Duizend leugens bruidstaart’ van Diana Lebacs in Antilliaans Dagblad, 11 maart 2017:
(…) Caribische romans zijn vaak te karakteriseren als spiegel en perspectief: ze houden de lezers niet alleen een kritische spiegel voor, maar bieden daarnaast ook een ethisch perspectief op een positieve toekomst. (…) ‘Duizend leugens bruidstaart’ kan ook gelezen worden als een verhaal in de traditie van de Caribische ‘novels of childhood’, die de ontwikkelingsgang van een jonge man beschrijven op zijn weg naar volwassenheid en zelfstandigheid. (…) Naar zijn vorm in zowel inhoud als taal en stijl heeft het verhaal met zijn terugblikken en tal van vooruitblikken ook kenmerken van een spannend jongensboek, ook al door de leeftijd van de hoofdpersoon en de afwisselende complicaties waarin deze steeds weer verzeild raakt. Daarmee vult ‘Duizend leugens bruidstaart’ een leemte van de jongvolwassenen-literatuur voor twaalf tot achttienjarigen die tot nu toe schaars is op onze eilanden. (…) Met deze veelzijdige roman heeft Diana Lebacs inhoudelijk een heel ander verhaal geschreven dan in haar publicaties tot nu toe, maar is ze zichzelf tegelijkertijd trouw gebleven door vast te houden aan haar centrale intermenselijke thema, dat je zou kunnen omschrijven als: niet zwijgen maar spreken is goud.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Duizend leugens bruidstaart’
Meer over Diana Lebacs op deze site

«Het carnaval van Ricardo Bonifacio.» – Ko van Geemert

Opmaak 1Interview met Chesley Rach over ‘De terugkeer van Ricardo Bonifacio’ in Ñapa Literatuur (Amigoe), 11 maart 2017:
En dan verscheen een paar maanden geleden uit het niets een roman. ‘Ik teken en schilder eigenlijk al veel langer dan dat ik schrijf, maar dat schilderen heb ik lang niet meer gedaan. Het schilderij dat op het omslag van het boek staat, dateert uit 1994. Ik begon rond die tijd met een drietal verhalen over uiteenlopende onderwerpen, maar het verhaal over Ricardo Bonifacio boeide mij het meest. Daar ben ik mee doorgegaan. Het was een figuur die ik bedacht had, een jongen die in een wijk op Curaçao opgroeit en allemaal avonturen beleeft, om mijn kinderen verhaaltjes te vertellen voor het slapen gaan toen ze nog klein waren. Mijn oudste dochter merkte als tiener een keer op dat ze benieuwd was hoe het de kinderen uit de verhalen vergaan was. Toen was het zaadje geplant.’
Lees hier het interview
Meer over ‘De terugkeer van Ricardo Bonifacio’

«Intense leeservaring.» – André Oyen

voorplatwarburg75Over ‘Het dilemma van Otto Warburg’ van Eric de Brabander op Ansiel, 21 maart 2017:
De figuur Otto Warburg speelt eigenlijk een sleutelrol in dit boek. (…) Hij probeert uit te zoeken welke rol suiker, volgens hem het meest achterbakse gif dat een mens tot zich kon nemen, speelt in kankerbestrijding. Heel lang na WO II vragen wetenschappers zich af welke rol het onderzoek en zijn resultaten heeft gespeeld in de medische experimenten van de nazi’s. Ook maken velen de bedenking waarom Otto Warburg de oorlog heeft kunnen overleven.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Het dilemma van Otto Warburg’
Meer over Eric de Brabander op deze site

«Volstrekt invoelbaar.» – Cuny Holthuis-Buve

VoorplatBarones72Over ‘De Barones’ van Janny de Heer op Stichting Werkgroep Herkenning, 16 maart 2017:
‘De Barones’ van Janny de Heer is het verhaal over een vrouw uit een fout gezin. De hoofdpersoon, Mien Bezemer werd zo genoemd door haar moeder omdat deze haar arrogant vond. Mien is een van de vele jonge kinderen – ze was aan het eind van de oorlog vijf jaar oud – dat het slachtoffer is geworden van de haat tegen NSB’ers na Dolle Dinsdag die uitmondde in internering van de ouders, uitsluiting van de kinderen en confiscatie van goederen. In haar omgeving wordt ze als fout kind gezien en thuis is ze overgeleverd aan ouders die hun desillusie en verbittering afreageren op hun kinderen. (…) De combinatie van gebrek aan eigenwaarde en maatschappelijke veroordeling maken iemand extra kwetsbaar. Onthutsend is het om te lezen hoe [later] de schoonmoeder iedere keer als ze Mien ziet een opmerking maakt over foute stadsgenoten en ook Miens man laat zich niet onbetuigd, terwijl hij haar voortdurend kleineert. (…) De schrijfster heeft het bijna geruïneerde leven van Mien volstrekt invoelbaar heeft gemaakt. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De Barones’
Meer over Janny de Heer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Er is nooit echt een beschuldigend vingertje.» – Marjo van Turnhout

voorplattulp75Over ‘De bushsoldaat’ van Edith Tulp op Leestafel, 13 maart 2017:
(…) Mozes is een ontsnapte kindsoldaat uit de terreurgroep van Joseph Kony, en vertelt zijn verhaal overal waar hij komt. (…) Edith Tulp, die jaren in Oeganda heeft gewoond en gewerkt, heeft een vorm gekozen die doet denken aan een jeugdboek, met directe taal, veel verwikkelingen en wendingen. Dat is wennen, maar het werkt toch goed. Zij snijdt alle grote thema’s in Oeganda aan in een ingenieus plot. (…) Het geheel vormt een goedlopend verhaal, dat door de prettige dialogen en een spanningsboog prima te lezen valt. En zo lezen we over een corrupt land, waar niets geregeld kan worden zonder iets onder de tafel door te schuiven. Een land dat verscheurd was door de burgeroorlog, waar het de trauma’s nog lang niet van verwerkt heeft. Daarnaast schetst ze de cultuur en de manier waarop het Westen aankijkt tegen deze cultuur. Dat kan begrijpelijk niet zonder kritiek, maar er is nooit echt een beschuldigend vingertje. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De bushsoldaat’

«De openhartige vlotte schrijfstijl nodigt uit tot lezen.» – C.H. Gajadin

VoorplatSchaduwvrouw_Opmaak 1.qxdOver ‘Schaduwvrouw’ van Margarita Molina voor NBD Biblion, 12 maart 2017:
Honger naar fysieke liefde die zonder schroom wordt beschreven, valt op in deze biografische debuutroman. De jaren zestig waarin alles kon en mocht, komen uitvoerig in beeld. De hoofdpersoon heeft buiten haar huwelijk om diverse verhoudingen. Een van haar geliefden vertrekt naar de Antillen. Wanneer ze hem opzoekt, leert ze daar een man kennen, voor wie ze een alles verterende liefde opvat. Deze man, Roy, documenteert de lokale cultuur en zij mag mee op zijn tochten naar allerlei uithoeken van het eiland. Terug in Nederland combineert zij een drukke baan met de opvoeding van haar kind. Ze blijft brieven en gedichten ontvangen uit de Antillen. Haar verlangen naar verre onbekende oorden kan ze realiseren wanneer ze een gepensioneerde politieman leert kennen. Na veel gereis gaan beiden samenwonen op het eiland. De openhartige vlotte schrijfstijl nodigt uit tot lezen.
Meer over ‘Schaduwvrouw’