Gedicht van Peter Abspoel

TeruglopendwaterIn zijn bijna dagelijkse Facebookbericht memoreert Wim van Til, oprichter van en coördinator bij Poëziecentrum Nederland, de geboorte- en sterfdagen van Nederlandstalige dichters. Het is vandaag (5 maart 2021) de geboortedag van onder anderen Arthur van Schendel, Koos van Zomeren, Herlinda Vekemans en Jurre van den Berg. Niét in dit rijtje staat vertaler en dichter Peter Abspoel (1962). Bij wijze van felicitatie kiest Wim van Til voor een gedicht van Herlinda Vekemans; uitgeverij In de Knipscheer kiest in dit bericht voor het gedicht ‘Frequenter dan de maan’ van Peter Abspoel uit zijn bij deze uitgeverij verschenen bundel ‘Teruglopend water’ (In de Knipscheer, 1991).

Frequenter dan de maan

Frequenter dan de maan
werd ik opgeslokt
en ook vandaag
stond ik weer op,

vond een nieuw
imaginair theater,
een onwennig lichaam,
een voorwereldlijke boekenkast.

Ging ik zitten in mijn stoel,
voelde, duizelend, ik
hem draaien om mijn as
en zeewaarts drijven.

Meer over ‘Teruglopend water’
Meer over Peter Abspoel bij Uitgeverij In de Knipscheer

Liedje van de dag van Bert Vissers op Laurens Jz. Coster

VoorplatVissersWereld1-75Uit ‘De wereld wacht op mij’ van Bert Vissers op Laurens Jz. Coster, 3 maart 2021:
Redacteur Raymond Noë maakt voor het blog Laurens Jz. Coster elke werkdag niet alleen een keuze uit een poëziebundel van een Nederlandstalig dichter, maar kiest ook een ‘Liedje van de dag’. Vandaag (3 maart 2012) is dat het deze week uitgebrachte lied ‘Mooie woestenij’ gebaseerd op het gelijknamige gedicht van Bert Vissers (1964) uit zijn bundel ‘De wereld wacht op mij’, in november 2019 verschenen bij Uitgeverij In de Knipscheer. Het lied wordt uitgevoerd door de band Bender waarvan Bert Vissers deel uitmaakt.
Luister hier naar ‘Mooie woestenij’
Meer over ‘Mooie woestenij’
Meer over Bert Vissers bij Uitgeverij In de Knipscheer

«**** Het verhaal blijft boeien tot het einde.» – Ko van Geemert

VoorplatGoudzand2_Opmaak 1.qxdOver ‘De geur van bruine bonen’ van Henna Goudzand Nahar in Parbode, maart 2021:
(…) In ‘De geur van bruine bonen’ volgen we het leven van onderwijzeres Ilse Madrettor (= Rotterdam van achter naar voren), haar man Henk, zoon Marvin en dochter Abigail. Henk zit zonder werk en lijkt niet veel moeite te doen daarin verandering te brengen, hij kijkt liever televisie of helpt Peggy en Joyce, de dochters van Henks tante, die hem opgevoed heeft. Marvin is een goedwillende, conflict vermijdende jongen, Abigail is in haar puberteit: ze is rechtlijnig, probeert eerlijk te zijn en verwijt haar moeder Ilse van alles, waartegen de laatste vaak niet opgewassen is. De verhouding met Ilses moeder Anita en jonger zusje Joan is niet best. Anita Madrettor was na de Onafhankelijkheid naar Nederland gegaan. Ilse blijft aanvankelijk bij haar grootmoeder in Paramaribo, maar wordt op zeker moment ook naar Nederland gehaald. (…) Henna Goudzand Nahar is erin geslaagd met Ilse, Henk, Abigail, Marvin en de anderen, mensen van vlees en bloed te schilderen, met wie de lezer mee kan leven. (…) Het verhaal blijft boeien tot het einde. ‘De geur van bruine bonen’ is, zoals vermeld wordt op de achterzijde van het boek, het eerste deel van een tweeluik. We kijken uit naar deel twee!
Lees hier de recensie
Meer over ‘De geur van bruine bonen’
Meer over Henna Goudzand Nahar bij Uitgeverij In de Knipscheer

Gedicht van Els de Groen vertaald in het Indonesisch

VooprlatMollenUit ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’ van Els de Groen op Nederlandse poëzie in het Indonesisch, 3 maart 2021::
Op ‘Suara suara dari utara’ (‘Stemmen uit het noorden’), het blog Puisi Belanda, is op 3 maart 2021 het gedicht ‘Een tekening’ in een Indonesische vertaling van Siti Wahyuningsih en Albert Hagenaars geplaatst. Het gedicht is afkomstig uit de bundel ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’. Het is het 212de gedicht in een almaar groeiende digitale poëziereeks van een keur van Nederlandstalige dichters.
Lees hier het gedicht ‘Een tekening’ in het Nederlands en in het Indonesisch
Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer

Kristien De Wolf – Regensoldaten. Roman

VoorplatRegensoldaten-75Kristien De Wolf
Regensoldaten

roman
België
gebrocheerd in omslag met flappen,
152 blz., € 17,50
ISBN 978-94-93214-21-7
eerste uitgave april 2021

Vergeetachtigheid kan erfelijk zijn, maar sommige mensen drinken gewoon te veel. Zoveel weet Dr. Mus, neuroloog.

Ooit, lang geleden, was alles goed. Mus was het licht in haar moeders leven, de kleine heldin in al haar verhalen, het gezicht op al haar foto’s. Maar verhalen en portretten gaan verloren en gemiste kansen komen nooit meer terug. En dus neemt dokter Mus nog maar een glaasje. Ze wacht. Misschien komt er toch nog iets, want is het niet ongelooflijk hoe de dingen kunnen lopen?

Regensoldaten is de tweede roman van Kristien De Wolf. In deze meeslepende vertelling eist de schrijver alle vrijheid op om zich onstuimig te bedienen van verbeelding, humor en tragiek. Meedogenloos, maar met een tomeloze liefde, kijkt ze naar een vrouw die vanuit de eeuwigheid haar spartelend bestaan reconstrueert. Gaandeweg wordt duidelijk dat Mus’ beproevingen onmisbaar zijn geweest om op de valreep van haar leven, in één glorieus moment, een prachtige held te kunnen worden.

Een stevige windvlaag deed mijn jas achter me opbollen. Het was alsof ik zelf een vlucht nam en zou kunnen opstijgen als de reiger, als duizend spreeuwen tegelijk, vrij en hoog in de lucht, in een prachtige dans, en helemaal synchroon, als honderdduizend regensoldaten.

De Vlaamse schrijver Kristien De Wolf (Sint-Niklaas, 1969) debuteerde in 2017 in de Extazereeks met Rotgeluk, een bundel eigenzinnige verhalen waarin haar talent in elk opzicht tot wasdom komt. In 2019 verscheen Ava Miller en ik, haar overdonderend romandebuut met een al even onvergetelijke protagonist.

Over Rotgeluk:
«Meesterlijk in haar ironie.’» – NBD/Biblion

Over Ava Miller en ik:
«Overrompelend boek.» – Cor Gout

Meer over Kristien De Wolf bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Doorleefde poëzie, in een trefzekere stijl. Een meesterlijke bundel.» – Ko van Geemert

VoorplatEiland-75Over ‘Het eiland en andere gedichten’ van Michiel van Kempen in Parbode, 1 maart 2021:
De meeste mensen zullen bij het horen van de naam Michiel van Kempen (1957), hoogleraar Nederlands-Caraïbische literatuur aan de Universiteit van Amsterdam, niet direct aan de dichter Van Kempen denken. Hij is toch vooral bekend geworden met publicaties als het standaardwerk over de Surinaamse literatuur (2003) en de biografie van Albert Helman (2016) en als onvermoeibare promotor van Surinaamse en Caraïbische literatuur. Toch publiceert hij wel degelijk ook poëzie, zo verscheen in 2012 de dichtbundel ‘Wat geen teken is maar leeft’. De onlangs verschenen bundel ‘Het eiland en andere gedichten’ opent met het indrukwekkende titelgedicht ‘Het eiland’, over Aruba. Het telt zeven pagina’s, zit boordevol beelden. (…) De toon is gezet. Er volgen vijf afdelingen (de bundel telt totaal 37 verzen). (…) De een na laatste afdeling heet ‘Genen’, met daarin onder meer twee ontroerende gedichten over Van Kempens vader en zijn moeder. De laatste afdeling, met de rake titel ‘Verzoeke geen rouwbeklag’, is een prachtig eerbetoon aan acht mensen die Van Kempen tijdens hun leven geraakt hebben en die in 2018 en 2019 overleden, zoals de Surinaamse schrijvers Bea Vianen, Shrinivási, Orlando Emanuels, Bhai, Michaël Slory. (…) Van Kempen schrijft doorleefde poëzie, in een trefzekere stijl. Een meesterlijke bundel.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het eiland en andere gedichten’
Meer over Michiel van Kempen bij Uitgeverij In de Knipscheer

W.A. Jonker – de pose en het model. Gedichten

VoorplatPose-75W.A. Jonker
De pose en het model

gedichten
Nederland
gebrocheerd in omslag met flappen,
geïllustreerd, 78 blz., € 17,50
ISBN 978-94-93214-30-9
Eerste uitgave maart 2021

In een tijdperk waarin de pose haast vanzelfsprekend is geworden, roept het model vooral vragen op. Waarom geeft het zich bloot en wat gaat er door hem of haar heen? Observeert het model niet net zo goed de bekijker en wordt hij of zij dus bekeken? W.A. Jonker maakt ons deelgenoot van zijn, soms cynische, gedachten in gedichten die door vrij abstracte illustraties worden begeleid en leert ons dat we allemaal een levenshouding hebben aangemeten. Die presenteren we vol trots met teksten op T-shirts, tatoeages, een afgetraind lijf of juist door een lichaam in verval te durven tonen. In het dagelijks leven blijft de pose gehandhaafd. Een bezoek aan de kapper blijkt ineens stukken intiemer dan het tekenen van een naakt mens. De pose en het model portretteert zowel de samenleving als de dichter zelf. Genadeloos, maar op afstand van de geportretteerde, zoals het een goed kunstenaar betaamt.

Ik kan alleen naar mijn
eigen gedachten luisteren
zo stil klinkt het
af en toe een kuch
of iemand verschuift een stoel
het lijkt wel een museum

W.A. (Pim) Jonker (1955) debuteerde met de geïllustreerde gedichtenbundel Schuld (1986). Tevens publiceerde hij gedichten in Maatstaf en in de Volkskrant. Na afgestudeerd te zijn aan de Academie voor beeldende kunsten te Arnhem koos hij voor een organisatorische loopbaan naast zijn kunstenaarschap. Zo was hij, onder andere, parttime programmeur bij de Balie, artistiek leider van de Brakke Grond en directeur van het poppodium Het Paard van Troje in Den Haag. Driemaal stelde W.A. Jonker, halverwege de jaren negentig, de geruchtmakende, underground tentoonstellingen samen van het festival Triple X. Jarenlang was hij lid van de Amsterdamse Kunstraad en de adviescommissie Cultuur en Cultuurhistorie Noord Holland. In 2016 verscheen van hem bij Uitgeverij In de Knipscheer de bundel Kijkgaten naar binnen.

«De kracht van de versmelting van woord met beeld.», volgens André Oyen (Antwerpen Leest), «Op het eerste gezicht lijken de gedichten uit Kijkgaten naar binnen heel conventioneel, maar niets is minder waar.»

W.A. Jonker over enige voorbeelden van de verspreiding:
«Toen mijn vorige gedichtenbundel Kijkgaten naar binnen in 2016 een week in de boekwinkel lag, trof ik een exemplaar aan op de toog van café De Zuid. Iemand had het gekocht, gelezen en teleurgesteld achtergelaten. Waarschijnlijk omdat de koper verwacht had als persoon zich in een van de gedichten tegen te komen. Een maand later stond mijn bundel op een display bij de Amsterdamse boekhandel Scheltema onder het kopje aanrader poëzie. Die zomer nam ik deel aan een verkoopexpositie in het verpleeghuis Sarphatihuis waar ook mijn boekjes te koop waren. Twee werden er gejat. In september heb ik in de boekhandel De Slegte te Antwerpen eigenhandig een Kijkgaten naar binnen in de afdeling poëzie gezet naast bundels van de Zuid-Afrikaanse dichter Ingrid Jonker. Als aanvulling op het aanbod.»
Meer over W.A. Jonker bij Uitgeverij In de Knipscheer

Michael Abspoel leest de feuilletonversie van ‘Het oog van de kraanvogel’ (1)

VoorplatKraanvogel-96Een feuilleton in vier afleveringen naar de gelijknamige roman van Peter WJ Brouwer voorgelezen door Michael Abspoel, aflevering 1, 21 februari 2021:
‘Het oog van de kraanvogel’, de tweede roman van dichter, muzikant en theatermaker Peter WJ Brouwer telt 280 bladzijden en bijna 58 000 woorden. De roman ligt vanaf 11 maart 2021 in de boekhandel. Voor het digitale tijdschrift Bazarow werd daaruit bij wijze van voorpublicatie een feuilleton in 4 afleveringen samengesteld. De eerste aflevering kwam uit op 20 februari jl. en is ook te lezen/vinden op deze site. Televisie- & theatermaker / zanger Michael Abspoel (ook de stem achter het televisieprogramma ‘Man Bijt Hond’) leest de afleveringen voor in een ‘luisterfeuilleton’ op YouTube. Eerder werkten Michael Abspoel en Peter WJ Brouwer samen in een muziektheaterprogramma rond Jacques Brel.
Kijk en luister hier naar aflevering 1 op YouTube
Lees hier de eerste aflevering van het feuilleton op Bazarow
Meer over ‘Het oog van de kraanvogel’
Meer over Peter WJ Brouwer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Boeiend te lezen over hoe een Surinaamse zich staande moet zien te houden in het voor haar vreemde Nederland.» – Marjo van Turnhout

VoorplatGoudzand2_Opmaak 1.qxdOver ‘De geur van bruine bonen’ van Henna Goudzand Nahar op Leestafel, 23 februari 2021:
Op de vooravond van de Surinaamse onafhankelijkheid (november 1975) emigreerden veel Surinamers naar Nederland. Zij hadden niet zo veel vertrouwen in de nieuwe staat. Ilse Madrettor, hoofdpersoon in deze roman, blijft in Suriname achter bij haar oma als moeder Anita naar Nederland vertrekt. Daar speelt mee dat Ilse een ongewenst kind is. Maar als Anita in Nederland met een nieuw gezin haar handen vol krijgt, is Ilse goed genoeg om in het gezin te komen helpen, hetgeen Ilse braaf doet. (…) De beschrijving van de tweespalt waar Ilse zich in bevindt geeft duidelijk de verschillen tussen de twee culturen weer. In dat licht wordt ook de moeder-dochterrelatie – Ilse en Anita; Ilse en Abigail – uiteengezet. Familiebanden, die in de verschillende culturen anders zijn. En hoe een Surinaamse vrouw – of man – daar mee om kan gaan.
Dat is het thema van dit boek: de hinksprong van Ilse op de grens van twee culturen. Kan ze haar evenwicht vinden en behouden? Het wordt op een zeer toegankelijke manier beschreven, natuurlijk ook met woorden uit het Surinaams, het Sranantongo. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De geur van bruine bonen’
Meer over Henna Goudzand Nahar bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Lyriek van een zelden aangetroffen soort en een zeldzame onnadrukkelijke intensiteit.» – Wilbert Voets

VoorplatEiland-75Over ‘Het eiland en andere gedichten’ van Michiel van Kempen op De Leesclub van Alles, 23 februari 2021:
(…) Dichten is het soortelijk gewicht van de taal zo veranderen dat er uitdrukkingsmogelijkheden ontstaan die voorheen onbekend waren. Ik noem hier twee werkwijzen die scharnieren rond een door de dichter beoogd effect. In de eerste modus operandi zoekt de dichter naar het unieke woord of beeld dat perfect uitdrukt wat hij wil zeggen, door precieze selectie uit het woordenboek, door combinatie, door ‘externe’ nadruk via rijm, ritme, ruimtelijke positie en typografie. De tweede modus doet in feite het tegenovergestelde: het laat zoveel mogelijk ruimte vrij die door de lezer zelf ingevuld moet worden, door verbreking van de syntaxis, het weglaten van elementen, semantische ongerijmdheid, niet inlossen van gedane suggesties. Michiel van Kempen beheerst beide technieken, in afwisseling en in combinatie. (…) De mooiste gedichten in deze tweede, eclectische bundel zijn ongetwijfeld die waarin de dichter op de valreep het wezen en eigene van zijn ouders aftast en probeert te doorgronden (…) Het levert (…) lyriek op van een zelden aangetroffen soort en een zeldzame onnadrukkelijke intensiteit waarin de beaamde versmelting van het eigen bestaan met het eeuwig voort wentelen van de evolutie op het moment suprême betrapt wordt. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het eiland en andere gedichten’
Meer over Michiel van Kempen bij Uitgeverij In de Knipscheer