«Een ontluisterende roman over de Surinaamse geschiedenis en de slavernij.» – Ezra de Haan

Over ‘Gentleman in slavernij’ van Janny de Heer in Antilliaans Dagblad, 4 februari 2014:
Wat mij erg aan deze roman beviel was het feit dat ik veel meer over de geschiedenis van Suriname te weten kwam. Want wat weten we eigenlijk over die tijd? Beschamend weinig. (…) Het verhaal laat zien dat zelfs mensen die begrepen dat het niet deugde en wisten dat het einde van de slavernij in zicht was, niet ontkwamen aan vuile handen. Dat deze Horst deed wat hij kon binnen de mores van zijn tijd, blijkt uit het vrijkopen van zijn eigen zoon en het feit dat hij hem zijn achternaam gaf. En daarmee dus erkende. (…) De auteur laat zien dat de slavernij ervoor zorgde dat ieder zinnig mens eronder leed. En dat dit in Suriname alleen maar erger werd naarmate andere landen die vervloekte slavernij afschaften…

Lees hier de recensie in Antilliaans Dagblad

Lees hier deze recensie op Literatuurplein (6 januari 2014)

Meer over ‘Gentleman in slavernij’

«Trailer ‘De laatste parade’» – Glenn Beeckman

Boektrailer over ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong op YouTube, 4 februari 2014:
Op 11 december 2011 werd het literaire debuut van Ruth San A Jong (Paramaribo, Suriname), de verhalenbundel ‘De laatste parade’, gepresenteerd bij Vereniging Ons Suriname in Amsterdam. Het boek werd zowel genomineerd voor de debutantenprijs voor volwassenen, de Academica Literatuurprijs, als voor De Inktaap, de literaire prijs toegekend door jongeren uit Nederland, België, Suriname en Curaçao. Deze videoclip werd geplaatst door Glenn Beeckman.
Meer over ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong
Meer over Academica Literatuurprijs
Meer over De Inktaap

«Videoclip De laatste parade.» – Koninklijk Lyceum Aalst

Boektrailer over ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong op YouTube, 4 februari 2014:
De in Paramaribo (Suriname) wonende auteur Ruth San A Jong debuteerde op de valreep van 2011 met de verhalenbundel ‘De laatste parade’. Het boek werd in 2012 door de nominatiejury op de voorlopige longlist van de Academica Literatuurprijs 2013 geplaatst, de jaarlijkse literaire prijs voor het beste Nederlandstalige fictiedebuut (roman of verhalen) voor volwassenen. In mei van dat jaar werd ‘De laatste parade’ ook de Caribische nominatie voor De Inktaap 2014, dé literaire jongerenprijs van het Nederlandse taalgebied, waarbij leerlingen in het hele Nederlandse taalgebied hun favoriet kiezen uit de Caribische nominatie en de winnaars van de Ako Literatuurprijs, de Gouden Boekenuil en de Libris Literatuur Prijs. Studenten aan het Koninklijk Lyceum Aalst maakten over ‘De laatste parade’ deze videoclip.
Meer over ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong
Meer over Academica Literatuurprijs
Meer over De Inktaap

«Lobo heeft een prettige manier van vertellen.» – Ko van Geemert

VoorplatDrijfzand1KleinOver ‘Bouwen op drijfzand’ van Ronny Lobo in Parbode, jaargang 8 nr. 94, februari 2014:
De succesvolle Curaçaose architect Kenzo Schmidt ontwerpt gelijktijdig een huis op Curaçao voor een Hollands echtpaar uit Mexico en voor een nog ongetrouwd stel op Bonaire. Schmidt raakt betrokken bij het leven van deze mensen, een betrokkenheid die hem niet in de kouwe kleren gaat zitten. (…) Lobo heeft een prettige manier van vertellen, het verhaal gaat over invoelbare relationele problemen en op zichzelf is het interessant om eens een roman te lezen die zich in de wereld afspeelt van het bouwen en inrichten van huizen. Collega-schrijver Eric de Brabander sprak in zijn recensie van het boek (in het Antilliaans Dagblad, 14 september 2013) over een sympathiek debuut. Dat is naar mijn oordeel een juiste typering.

Meer over ‘Bouwen op drijfzand’

«Het levert literatuur op van hoge kwaliteit.» – Peter de Rijk

VoorplatSupermarktKlein72Over ‘De supermarkt van Vieira’ van Eric de Brabander op Antilliaans Dagblad, 1 februari 2014:
Eric de Brabander maakt in dit boek dankbaar gebruik van een waar gebeurd verhaal, dat van kaping van het Portugese passagiersschip de Santa Maria in 1961. Maar zijn roman gaat verder dan die kaping. Eric de Brabander bedacht de gevolgen voor hen die meededen aan die kaping, mensen zoals João Vieira. (…) Het verhaal start in 1951, in Angola, in het Afrika van Portugal. We maken kennis met João Vieira die op dat moment nog in dienst van het leger is. Hij wordt een moordenaar tot zijn eigen verbijstering, en die van de lezer die amper twee bladzijden gelezen heeft. (…) Zijn familie kwam pas vijftig jaar na de beruchte kaping achter zijn verblijfplaats en wat er van hem was geworden…

Lees hier de recensie in Antilliaans Dagblad (blz. 16 en blz. 17)

Meer over ‘De supermarkt van Vieira’

Meer over Eric de Brabander

«Hij ontwikkelde zich tot een rasverhalenverteller.» – Herman Veenhof

Over JP den Tex in Nederlands Dagblad, 31 januari 2014:
Hij is geen man voor bands, maar ontwikkelde zich tot een rasverhalenverteller, in het Engels, Frans, soms in het Nederlands; man met gitaar boeit, vermaant en vermaakt. Vanaf de jaren tachtig heeft Den Tex gebouwd aan een mooi oeuvre als singer-songwriter. Dit najaar publiceerde uitgeverij In De Knipscheer zijn eerste boek ‘Morgen Wordt Het Beter’, waarin JP met weemoed en ironie terugkijkt op zijn jongere jaren.

Lees hier de recensie

Meer over JP den Tex

Scholieren over ‘De laatste parade’ [2]

978-90-6265-672-1Fenomenaal dat iemand je zo in een verhaal kan meesleuren’ door Robin Brabants (Inktaap 2014), 29-01-2014:
Robin Brabants heeft over elk genomineerd boek voor de Inktaap 2014 een stelling geplaatst. Zijn laatste stelling gaat over ‘De laatste parade’: er zit geen fantasie in de verhalen. ‘De laatste parade’ is een bundeling van aangepaste verhalen uit de dagelijkse realiteit waar bijna geen fantasie aan te pas is gekomen. Deze omschrijving zou ook toepasbaar kunnen zijn op de bijbel met weliswaar een nuance op vlak van de fantasie. Ruth San A Jong moest weliswaar geen verhalen verzinnen, maar ze heeft haar tijd in een ander aspect gestoken: de inlevingsgraad. Het is gewoonweg fenomenaal dat iemand je zo in een verhaal kan meesleuren van amper vijftien pagina’s lang.
Een boek moet beoordeeld worden op vlak van twee criteria: het plot en de schrijfstijl. Het plot kan fantastisch zijn, maar als het slecht verwoord is, heb je er ook niks aan. Zo kan een boek sterk geschreven zijn, maar als het verhaal je niet raakt, zal het boek snel in een vergeethoek belanden. Zo heeft ‘De laatste parade’ een zeer goede schrijfstijl als troef, maar over het plot kunnen we niet veel zeggen: het is immers gebaseerd op waargebeurde feiten. Mijn advies voor de schrijfster: probeer eens zelf een verhaal te verzinnen en bewijs zo dat je het eerste criterium ook onder de knie hebt. Wat denken jullie over dit boek?

Lees hier de reacties

Bron

Meer over ‘De laatste parade’

Tjeerd Ybeles Smit – Bijverschijnselen. Roman

Opmaak 1TJEERD YBELES SMIT
Bijverschijnselen

Roman
Nederland
Genaaid gebrocheerd, 353 blz. € 19,50
februari 2014
ISBN 978-90-6265-847-3

Uit het niets, leek het, was hij daar: de literaire laatbloeier Tjeerd Ybeles Smit met zijn debuutnovelle in 2012 met de ironische, satirische titel Sterven doe je zo.

Wie zijn website opzoekt leest: ‘Ik ben geboren in 1944, in een streng gereformeerd gezin. Dat betekende dat ik voorbeschikt was voor een leven lang oorlog. Een niet aflatende strijd tussen mezelf en mijn omgeving. Van alle scholen ben ik afgetrapt, mijn militaire diensttijd eindigde in S-5, mijn opvoeders haalde ik het bloed onder de nagels vandaan, ik brak luidruchtig met de kerk waar mijn vader ouderling was. Zelfs mijn eerste liefde en mijn dochtertje liet ik in de steek. Vrij wilde ik zijn. Als een vogel zo vrij, voor zover een krijgsgevangene dat kan zijn.’

Het kan haast niet anders dat deze ‘biografie’ ook zijn echo heeft in zijn tweede boek, de roman Bijverschijnselen. Fred Bongers dacht dat hij jaren geleden uit de criminaliteit was gestapt met een klein fortuin voor zijn oude dag, maar als hij hepatitis c blijkt te hebben overvalt zijn verleden hem met onverwachte heftigheid. Niet alleen zijn criminele verleden, ook zijn christelijke achtergrond gaat een rol spelen. Per slot van rekening staat hij op de drempel van de dood, op het punt God te ontmoeten als die zou bestaan. Is het hallucinante paranoia door de medicijnen tegen hepatitis, of is er meer aan de hand?

Wanneer hij zijn geliefde boot in de steek moet laten in de Griekse wateren en op zijn onderduikadres in Nederland arriveert om zijn kuur te ondergaan, vindt hij een brief die hem waarschuwt al zijn schulden in te lossen voordat de Dag des Oordeels aanbreekt. Wanneer hij zich afvraagt wie hem deze poets heeft gebakken, komt iedereen bij wie hij schulden heeft in aanmerking.

Dan komt de Laatste Dag.

Meer over Tjeerd Ybeles Smit

«Roman vol taalkundige cadeautjes.» – Peter Bruyn

Opmaak 1Over ‘Murphy Slaughter’ van Roni Klinkhamer in Haarlems Dagblad, zaterdag 25 januari 2014:
“Ik wilde schrijven over een hypergevoelige jongen; een beetje een neuroot, die een soort Jezuscomplex krijgt”, zegt Roni Klinkhamer over haar deze week verschenen roman ‘Murphy Slaughter’. “En die uiteindelijk in een andere stad gaat wonen om zijn obsessie na te leven.” Maar er gebeurt nog veel meer in het lijvige, ruim zeshonderd pagina’s tellende boek van Roni Klinkhamer. (…) “Vroeger, toen ik nog een stuk naïever was, zag ik in de taal soms oplossingen voor problemen. Het waren een soort cadeautjes. Zo’n woord als ‘loverution’ heb ik altijd prachtig gevonden. ‘Revolution’ betekent toch ‘omkering’, dus als je het eerste deel omkeert krijg je ‘loverution’. Schitterend woord. Dat soort ‘cadeautjes in de taal’ heb ik heel bewust in het boek verwerkt.”

Lees hier het artikel

Meer over ‘Murphy Slaughter’

Murphy Slaughter, Roni Klinkhamer, roman, Nederlandse literatuur, Lou Reed, Pont-Saint-Esprit, LSD, CIA, loverution,

«Niets minder dan een verzameling teksten van de afgelopen decennia.» – Maarten Steenmeijer

Opmaak 1Over ‘De oude wereld moe. Over vernieuwers en voortzetters in de literatuur’ van Stefaan van den Bremt voor NBD Biblion, 22 januari 2014:
Bundel opstellen over met name Spaanstalige dichters. (…) Naast bekende dichters als Federico García Lorca, Pablo Neruda en Octavio Paz becommentarieert dichter, essayist en poëzievertaler Van den Bremt ook minder bekende dichters als Jaime Sabines (Mexico), Marco Antonio Campos (idem) en Juan Manuel Roca (Colombia). Daarnaast zijn er essays over Maeterlinck, Apollinaire en Nijhoff. Sommige essays hebben een specifiek thema (zo concentreert het stuk over García Lorca zich op Granada), andere zijn inleidend van aard. Tot slot moet het essay over het vertalen van poëzie genoemd worden.

Meer over ‘De oude wereld moe’

Meer over Stefaan van den Bremt