«Stefaan van den Bremt koos voor vele monumenten.» – Ezra de Haan

Opmaak 1In deze essaybundel houdt Van den Bremt zich bezig met de vernieuwers en voortzetters in de literatuur. Als goed vertaler heeft hij zich verdiept in het oeuvre van de dichters die hij vertaalde. Soms resulteerde dat in eigen gedichten waarvan de inhoud, taal of gedachte tot door hem vertaalde dichters te herleiden is. Juist doordat hij inzicht geeft in dichters als Nijhoff, Roca, Apollinaire, Paz of Neruda wordt hun werk nog interessanter. Blauw slik en De oude wereld moe vormt een twee-eenheid en daarom horen deze boeken ook naast elkaar in de boekenkast van iedere poëzieliefhebber te staan. Juist de combinatie zal keer op keer tot herlezen leiden. Waar de Colombiaanse dichter Juan Manuel Roca een monument voor Niemand schreef, koos Stefaan van den Bremt voor vele monumenten voor Iemand.

Lees hier de recensie

Meer over “De oude wereld moe’

Meer over Stefaan van den Bremt

Performance van Roni Klinkhamer op de Grote Markt in Haarlem

RonienKoen foto Anneliese Wolf

Over Roni Klinkhamer in Panorama, 26 juni 1981:
Het tot voor kort sterk onderschatte Haarlemse kunstenaresje Roni Klinkhamer gaat al geruime tijd gebukt onder een heftig verlangen om ‘de mensen te verwarren’. Ofschoon zij nog jong is en haar ongetwijfeld een glanzende loopbaan wacht, heeft zij besloten zich meteen maar op dit zwaarste onderdeel in de hedendaagse kunst te storten.

Lees hier verder

Meer over Roni Klinkhamer

«Een heel apart boekje dat ik heel graag gelezen heb.» – André Oyen

Sterven doe je zoOver ‘Sterven doe je zo’ van Tjeerd Ybeles Smit op Ansiel, 1 november 2013:
Waarom is er vrijwel geen literatuur over doodsangst? Hoe komt dat sterven geen eigen academische faculteit verworven heeft? Hebben we soms iets beters te doen? ‘Sterven doe je zo’ is het literaire debuut van Tjeerd Ybeles Smit. Het is een novelle over de dood, maar het is echt geen triest boek, want het is een stukje filosofie gekoppeld aan een bitterzoet verhaal met een droge humorische ondergrond. Tjeerd Ybeles Smit speelt met het thema dood en de angst en het taboe daarrond.

Lees hier de recensie

Meer over Tjeerd Ybeles Smit

Kleur is heel belangrijk voor mensen, iedereen heeft kleur nodig.

VoorplatDrijfzand1KleinRonny Lobo over ‘Bouwen op drijfzand’ in B Nieuws #3, 28 oktober 2013:
Toen ik begon met studeren stond het faculteitsgebouw van Bakema aan het Mekelpark er nog maar net. Bakema was een van de grote namen die in die tijd met de faculteit verbonden waren. Andere grootheden waren Herman Hertzberger en Aldo van Eyck, mijn idool. Van Eyck bracht een humanistische grondslag in de architectuur. Ik pas die humanistische principes ook toe in de gebouwen die ik ontwerp in het Caraïbisch gebied, ook al zien ze er heel anders uit dan gebou¬wen die je in Nederland zou maken. Dat maakt niet uit: het gaat er niet om welke vorm je kiest. Vorm staat op de tweede plaats, dat leerden wij toen. Op de eerste plaats staan intermenselijke relaties, daar komt de vorm vanzelf uit voort. Bij veel hedendaagse architecten zie je veel ‘vormwil’; zo noemden wij dat destijds. Ze maken een bepaalde vorm en stoppen daar vervolgens het programma in. Dat mocht in mijn tijd absoluut niet: als er teveel vormwil in je gebouw zat, kreeg je een onvoldoende. In mijn eigen gebouwen gebruik ik veel kleur, zoals Aldo van Eyck dat ook deed in het Moederhuis in Amsterdam. Kleur is heel belangrijk voor mensen, iedereen heeft kleur nodig.

Lees hier het artikel

Meer over ‘Bouwen op drijfzand’

«‘Verkiezingsdans’ is hard maar is ook met het hart geschreven.» – Ezra de Haan

VoorplatVerkiezingsdans75KleinOver ‘Verkiezingsdans’ van Joseph Hart op Literatuurplein.nl, 14 oktober 2013:
Een spannende ‘pageturner’ die, voor iedereen die iets met Curaçao heeft, werkelijk onweerstaanbaar is. … We maken kennis met een eiland waar corrupte politici, georganiseerde misdaad maar ook persoonlijke opoffering en liefde een belangrijke rol spelen. Joseph Hart toont ons zijn visie op Curaçao en maakt dat tot een ervaring die we niet snel zullen vergeten. … Het boek mag dan politiek geëngageerd zijn, het is bovenal een mooie, spannende roman waarin de auteur alle registers van het muziekstuk dat Curaçao heet, weet te bespelen.

Lees hier de recensie

Meer over ‘Verkiezingsdans’

«Het is te hopen dat lezers zich niet door de prozaïsche titel op het verkeerde been laten zetten, want dan missen ze iets bijzonders.» – Brede Kristensen

VoorplatSupermarktKlein72Over ‘De supermarkt van Vieira’ van Eric de Brabander in Amigoe / Ñapa, 5 oktober 2013:
Verrassend is de nieuwste roman van Eric de Brabander. Hoofdpersoon is João Vieira, zoon van een Portugees uit Madeira die zich niet kon neerleggen bij de dictatuur van Salazar. Als gevolg van zijn verzet werd hij ooit door een stelletje veiligheidsagenten van Salazars geheime dienst doodgeknuppeld. João draagt die herinnering met zich mee. Het portret dat De Brabander van hem schildert is overtuigend en, naarmate de roman vordert, aangrijpend. (…) Terwijl zijn lichaam het laat afweten, krijgt João’s geest vleugels als van een vleermuis en vliegt terug in de tijd, naar Curaçao, Angola en Madeira. Dit langzame lichamelijke vertrek uit de wereld wordt door De Brabander zo levendig opgeroepen dat het bijna voelbaar is. (…) Het is te hopen dat dit boek niet alleen hier, maar ook in Nederland, België en niet te vergeten Portugal zijn weg vindt. ‘De supermarkt van Vieira’ (zorg dat de titel niet in je hoofd blijft doorgonzen) is prachtig uitgegeven met een schitterende foto van de Santa Maria op de voorkaft.

Lees hier de recensie

Meer over ‘De supermarkt van Vieira’

Meer over Eric de Brabander

«Bij vlagen is ze meesterlijk.» – Brede Kristensen

VoorplatRodeAppel75dpiKleinOver ‘De rode appel’ van Giselle Ecury in Amigoe/Ñapa, 5 oktober 2013:
Deze lange, ruim 400 pagina’s tellende roman, is soepel en boeiend geschreven. Haar zinnen zijn stuk voor stuk kernachtig. (…) De beschrijving van het stuklopen van haar relatie met haar echtgenoot Eric, die er een nevenrelatie met kind op na blijkt te houden, is simpelweg subliem. Alsof ze recht uit haar hart schrijft. Dergelijke passages zijn verwant aan ‘Voyage in the Dark’ (1934) van Jean Rhys, over een jonge vrouw die in Dominica is geboren en getogen en zich in Engeland compleet in de nesten werkt.

Lees hier de recensie

Meer over ‘De rode appel’

Meer over Giselle Ecury

«Voor wie zich wil voorbereiden op een verblijf in Aruba en die wil weten hoe het leven daar is.» – Brede Kristensen

Over ‘Onder de Watapana’ van Jacques Thönissen in ‘Amigoe/Ñapa’, 5 oktober 2013:

Vanuit literair standpunt bekeken is 2013 mondiaal een superjaar. Althans in kwalitatief opzicht. Dat geldt ook voor het Caribische gebied en de Benedenwindse eilanden. De verhalen geven een beeld van Aruba en de Arubanen. Thönissen schrijft gemakkelijk en onderhoudend. Het boek eindigt met een grappig nanzi-verhaal, het beste in de bundel.

Lees hier de recensie

Meer over ‘Onder de watapana’

«’Gentleman in slavernij’ verdient wat mij betreft een prijs.» – Brede Kristensen

Over ‘Gentleman in slavernij’ van Janny de Heer in een e-mail aan In de Knipscheer, 2 oktober 2013.
Brede Kristensen is recensent literatuur voor de Amigoe (Curaçao).

Meer over ‘Gentleman in slavernij’

«Grensverleggende verhalen uit het Caribisch gebied.» – Cilla Geurtsen

De laatste paradeOver de nominatie van ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong voor De Inktaap 2014 op Literair weblog Tzum, 21 september 2013:
Waar sommige Vlaamse en Nederlandse werken vast en zeker behoorlijk vervreemdend hebben moeten zijn voor Caribische scholieren, gaan nu ook de Nederlandse en Vlaamse leerlingen dat ervaren, want anders dan anders is de verhalenbundel De laatste parade zeker. (…) ‘De laatste parade’ is vanuit die invalshoek een uitstekende keuze voor dit project. Het boek zal veel leerlingen een kijkje geven in een wereld waar ze geen weet van hebben. (…) Qua stijl zal het zeer vlot geschreven boek geen moeilijkheden opleveren voor de bovenbouwers van havo en vwo en de Surinaamse zinsneden zijn niet te overheersend om het begrip van de tekst in de weg te staan, maar qua thematiek staat dit boek ongetwijfeld soms ver van leerlingen af. En misschien moet men ook wel wennen aan de directheid van sommige passages.
Lees hier het artikel
Meer over ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong
Meer over De Inktaap