«Een spannende roman.» – Annemiek Ruygrok

VoorbestemmingOver ‘De voorbestemming’ van Hans van Hartevelt in Leidsch Dagblad, 26 november 2011: De voorbestemming is een spannende roman die de lezer via de benauwende sfeer van een rijkeluisgezin in de jaren vijftig meeneemt naar het studentenleven van de jonge Henri in de jaren zestig om uiteindelijk in de jaren tachtig te eindigen. Van Hartevelt schetst het tijdsbeeld in de verschillende decennia door gebruikmaking van iconen uit die tijd: Terlenka, Rutex, Eltax en later Beatles en Baghwan. Een belangrijke nevenrol is weggelegd voor een kostbaar schilderij, dat cruciaal is in het leven van de arme Henri. Dat schilderij en de nogal uitgesponnen uitleg die de schilder in het boek over het werk en de schilderkunst in het algemeen geeft, gebruikt Van Hartevelt als kapstok voor zijn eigen theorieën.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De voorbestemming’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De schrijver structureert de gebeurtenissen als in een thriller.» – Gerard Oevering

VoorbestemmingOver ‘De voorbestemming’ van Hans van Hartevelt voor NBD Biblion, 4 november 2011:
In deze roman staat de vraag centraal in hoeverre een mens greep heeft op het verloop van zijn leven. Een belangrijk thema is dat je niet je leven moet dromen, maar dat je je droom moet leven. Ondanks groot verzet bepaalt de vader dat Henri zijn opvolger in het familiebedrijf moet worden. Door een vriendin herondekt Henri zijn bestemming. Hij beseft dat voor hem kunst een vorm van overleven is. De schrijver structureert de gebeurtenissen, de vragen en de mogelijkheden als in een thriller, waarbij een schilderij, een testament en het kind van Henri de dragende elementen zijn. Op ingenieuze wijze dragen kunstopvattingen, Indiase goeroes en telepathie bij aan de onverwachte oplossing van een geheim. Het verhaal zit stevig in elkaar en is goed geschreven. Een boeiende roman.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De voorbestemming’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De Haan formuleert bedachtzaam en subtiel.» – Mark Weenink

ezra de haanOver ‘Scheren zonder spiegel’ van Ezra de Haan in La Chispa, 1 oktober 2011:
Het titelgedicht ‘Scheren zonder spiegel’ gaat over hoe je in het leven staat. Word je verlamd door angst, of durf je te leven en je te scheren zonder spiegel? (…) Hoewel de gedichten qua thematiek veelal universeel zijn, komt Suriname even boven drijven. Gedichten die natuurlijk, elementair en herkenbaar tropisch aandoen. (…) Met ‘Scheren zonder spiegel’ levert De Haan een ongrijpbare dichtbundel af die tot nadenken stemt en zeker schoonheid herbergt. In de gekozen woorden, maar ook zeker tussen de regels.

Lees hier de recensie

Meer over “Scheren zonder spiegel”

Harman Nielsen – De Oudste Zang. Fantasyroman

harman nielsenHARMAN NIELSEN
De Oudste Zang
Boek 5 in de romancyclus Het Verscholen Volk
Fantasyroman. Nederland
Ingenaaid , 416 blz. € 19,50
ISBN 978-90-6265-664-6
Eerste druk 2011

De Oudste Zang is het vijfde verhaal uit de kronieken van het Verscholen Volk. Twee en een halve eeuw na de dood van de Spreker Mus is Uil, de laatste Oude, als enige van zijn metgezellen nog in leven. Haar einde nadert – en mogelijk niet enkel het hare, want de wereld is ondanks Mus’ inspanningen veranderd en de dagen verdonkeren zonder dat het wordt beseft. Vrijwel overal is het keldervolk verjaagd en de oorsprong van de Sprekers is vergeten, evenals wat ze hebben betekend. Eén man legt zijn wil op aan de snel groeiende steden en hij stuurt troepen uit om het laatste verzet te breken. Oorlog is op handen. Uil, zich ontheemd voelend, dolend door een tijd die ze niet wil, zwerft rond met in haar hoede een nakomeling van Mus. Ook over hem, Kat, voelt ze zich onzeker. En misschien vreest ze de jongen, al heeft ze hem lief.

Zelfs hij leek haar vreemd, bemerkte ze. Voorover gezeten, één arm over de helmstok en kennelijk verdiept in de aanblik die het heftig golvende water bood, scheen hij brozer dan gewoonlijk. Zijn gebronsde schrale gezicht met de stevige jukbeenderen en de ogen in de kleur van de rusteloze zee leek zacht ondanks de altijd wat grimmige trek om de mond. Zijn lange grijsblonde haar waaide warrig om zijn hoofd en schouders. Zijn verbleekte linnen jak, grof alsof het uit touw was geweven, bolde en flapperde om zijn borst, rug en armen. Hijzelf zat roerloos. Alleen zijn lippen bewogen, zoals ze zo vaak van hem had gezien. Gebruikte hij de macht die hij had, de macht van zijn zang?

Als de Oude toch betrokken raakt bij de strijd die ze had willen ontlopen, moeten de vermogens van de jongen uitkomst brengen. Maar Kat is geen Spreker zoals zijn voorvader. Niemand weet nog, wat hij wel is….

Meer over ‘De Oudste Zang’
Meer over de Het verscholen Volk-cyclus

«Er schuilt ongekende schoonheid in zijn dichtregels.» – Mark Weenink

Over ‘Sierlijke golven krullen van plezier’ van Walter Palm in La Chispa, 1 juli 2010:
De dichtbundel van Palm is opgedeeld in drie delen. In deel I staan de elementen die het eiland haar schoonheid geven, maar tevens bruut geselen, centraal: de meedogenloos brandende zon, de verkoelende noordoostpassaat en hier en daar een verfrissende regenbui. De gedichten van het tweede deel zijn gesitueerd in Den Haag, woonplaats van de auteur en dragen een hoog gehalte heimwee in zich. Het laatste deel is zeer zwaar van thematiek: de dood. Pagina na pagina wordt dit grote thema van de literatuur aangehaald. Zijn taalgebruik is helder en direct en nu en dan schuilt er ongekende schoonheid in zijn dichtregels.

Lees hier de recensie

Meer over ‘Sierlijke golven krullen van plezier’

«De sfeer die De Brabander neer weet te zetten, is treffend.» – Mark Weenink

Over ‘Het hiernamaals van Doña Lisa’ van Eric de Brabander in La Chispa, 1 juli 2010:
De Brabander vertelt het verhaal van drie boezemvrienden, mannen op leeftijd. Tandarts Boyo Raven, Kai en JonJon, die in een rolstoel zit. Het verhaal speelt tegen de achtergrond van 30 mei 1969, een van de roerigste perioden uit de geschiedenis van Curaçao. (…) Centrale thema´s van de roman zijn ouderdom, vriendschap en vergankelijkheid. De drie vrienden gaan per boot naar Venezuela om een nieuwe boot te kopen, Curaçao achterlatend in smeulende puinhopen. Onderweg overpeinzen de mannen het leven. Het aardige van De Brabanders werk is dat het Curaçao in een grotere, Zuid-Amerikaanse context plaatst. In Nederland bestaat nogal eens de neiging om het eiland af te doen als geïsoleerd en in zichzelf gekeerd. Niets is minder waar. Op een steenworp afstand ligt Venezuela. Vele latino´s bevolken de Antillen. Qua schrijfstijl is de roman onderhoudend.

Lees hier de recensie

Meer over ‘Het hiernamaals van Doña Lisa’

Jacques Thönissen – Devah

Jacques Thönissen
Devah

Roman. Nederland
Ingenaaid, 320 blz.,
ISBN 978-90-6265-652-3 € 19.50
Eerste druk 2010

Ik bracht de foto dichter bij mijn ogen en focuste op het verlegen
lachend meisje op de achtergrond. Haar gezichtje lichtte op, en als door mijn oog ingezoomd, vergrootte het zich uit, kwam als het ware op mij af. Ik draaide de foto om. De datering stond in pa’s typische, aan de voet afgeplatte blokschriftletters. Devah 22-8-85, las ik. 22 augustus: mijn geboortedag, 1985: toen werd ik acht. Mijn mond viel open.

Een net afgestudeerde student aan de kunstacademie treft op een rommelmarkt een tekening van een jong meisje aan, gesigneerd door zijn vader. Wanneer hij zijn vader met het portret confronteert, valt deze dood neer. Om de identiteit van het meisje te achterhalen begint de ik-persoon een zoektocht die hem door verschillende Oost-Europese landen voert. Daarbij wordt hij gestuurd en geïnspireerd door Sirene, een figuur uit zijn droomwereld, met wie hij van kinds af aan is meegegroeid naar volwassenheid.

Devah is een boek waarin de herinnering wedijvert met droombeelden, en droombeelden aanschurken tegen de werkelijkheid van het heden. Wie vergeten was wat het magisch realisme ook alweer inhield, wordt met Devah op zijn wenken bediend. Thönissen toont het, ontvouwt het.

Aruba is sinds een halve eeuw het tweede vaderland van Jacques Thönissen. Na zijn carrière in het onderwijs als o.a. leraar Spaans aan en directeur van het Augustinus College in San Nicolas, wijdt hij zich aan het schrijven met drie Arubaans-Caraïbische romans: Tranen om de ara, Eilandzigeuner en De roep van de troepiaal. Vanaf 2000 schrijft hij tevens drie kinder- en jeugdboeken die ook in het Papiaments zijn verschenen.

«Van Hartevelt bewijst dat hij een groot talent is.» – Bart Van der Bruggen

Over ‘Vreemd eten’ van Hans van Hartevelt in De Leeswolf (Vlabin), 31 december 2009:
De spanningsboog in elk verhaal is perfect opgezet, wat geen sinecure is als je alles wil gezegd krijgen op een beperkt aantal bladzijden. Onveranderlijk wordt er een betoverende sfeer gecreëerd die je meesleept in een setting ver weg van hier, in een ander land of in heel andere omstandigheden. Van Hartevelt schreef eerder al vier romans, maar nu bewijst hij in de zwaar onderschatte discipline van het kortverhaal dat hij een groot talent is. Schijnwerpers, graag.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Vreemd eten’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

Harman Nielsen – Nevels Kind. Fantasyroman

Harman Nielsen
Nevels Kind
Boek 4 in de romancyclus Het Verscholen Volk
Fantasy – Nederland
Paperback genaaid, 324 blz.,
ISBN 978-90-6265-641-7 € 17,90
Eerste druk 2009

Nevels Kind zet de vertellingen voort over de lotgevallen van Mus en de zijnen, de laatste Sprekers van het Verscholen Volk. Weer is een dozijn jaren voorbijgegaan. Iets is veranderd in de wereld. Ongemerkt mindert er het licht en de schemering die Mus vreesde, valt nu toch. Het keldervolk, tegen de oude gebruiken in door riviervolk en wagenvolk verdreven uit de ruïnes van de steden, doolt onzeker rond. Met hen dwalen Nevel en haar dochter. Ooit leken ze hoop te zullen brengen, maar hun lot en daarmee het lot van alle volken neemt een wending die niet is voorzien – behalve misschien door Mus.

Ze stond met hem in duister. Hoorde ze stemmen? IJle? Hese? In haar wanhoop drong ze zich tegen hem aan.
‘Ben je bang in het donker, Oude?’ Hij zei het zonder spot.
‘Nee,’ fluisterde ze.
‘Werkelijk niet? Niet zoals anderen?’
Wat bedoelde hij? En waarom leek de zoelte uit de nacht te trekken? Uil huiverde, wilde iets zeggen, maar voelde meteen Mus’ hand over haar mond. De druk van zijn vingers was zacht en bijna teder. Terwijl ze zich stilhield drong tot haar door dat heel de nacht ook verstomde. De hese stemmen hoorde ze niet langer en zelfs het geritsel van blad en het eentonige, hoge gejank van de muggen was opgehouden. Het woud leek levenloos om Mus en haar heen te liggen. En toen hij voorzichtig haar kin optilde, zodat ze omhoog staarde, zag ze aan de hemel niet langer de sterren.
‘Wat heb je gedaan, Spreker?’ vroeg ze hem schor.

Nevels Kind is het zelfstandig te lezen vierde boek in de veelgeprezen romancyclus Het Verscholen Volk.

«De Hoge Stad is wederom een sprankelend feest van stijl, originaliteit en poëtische pracht. Nielsen heeft niet enkel een mooi verhaal geschreven, hij brengt de lezer bij zichzelf en de wereld van nu.» – SF Terra

«Vergelijkbaar met Ursula Le Guin. Het beste dat de Nederlandse fantasy te bieden heeft.» – NBD/Biblion

«Nielsen beschrijft een samenleving die op de Middeleeuwen lijkt, maar dan gesitueerd in de toekomst. Niet alleen schrijft hij goed, hij geeft ook een eigen draai aan het genre. Met dit boek bewijst hij dat ook een Nederlands fantasyboek prachtig uit de verf kan komen.» – Recensieweb.nl

«Deze schrijver/filosoof is een meester in de vertelkunst en vooral de overtuigende karakters maken dit boek voor mij om te smullen.» – Elf Fantasay Magazine

Meer over ‘Nevels Kind’
Meer over de Het verscholen Volk-cyclus

«Fascinerend.» – Will Jansen

Over ‘Vreemd eten’ van Hans van Hartevelt in Bouillon!, nr.21, 10 december 2008:
Van eet-idioterie bij een staatsdiner tot kauwen op voedsel terwijl je geen smaak meer hebt, puur om te overleven, dat zijn de onderwerpen waar Hans van Hartevelt over schrijft. Hij zwierf ruim een kwart eeuw over de wereld en verzamelde zo zijn veertien verhalen met als centraal thema, eten. ‘Niemand heeft hier aandacht voor elkaar, er is geen seconde te verliezen. Tongen klakken, smakken, vingers vegen vliegen achteloos van lippen, om conversaties malen monden niet. Maar stil is het geenszins, want afgekloven botten, schoongelikt vel en kaalgevreten kraakbeen worden rochelend op de grond gespuugd.’ Fascinerend.
Meer over ‘Vreemd eten’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer