Inge Nicole met ‘De blauwdruk van Capgras’ bij Kunstuitleen Alkmaar

CapgrasTot en met 18 maart was de expositieruimte van Kunstuitleen Alkmaar gevuld met het beeldende werk van Juliet Koppedraijer, beeldend kunstenaar in het boek ‘De blauwdruk van Capgras’, geschreven door Inge Nicole. Anders dan het woord Blauwdruk doet vermoeden gaat het hierbij om een dubbelgangerswaan die gezien kan worden als identificatiesyndroom. Inge Nicole schrijft een korte familiegeschiedenis waarin de leden van de familie Koppedraijer zich als een ander voordoen en/of zoeken naar hun eigenheid. De tentoonstelling met het werk van deze Juliet Koppedraijer draait om de identiteitsvragen die in de roman aangekaart zijn.
Kijk hier naar een filmische aankondiging op Be@tv
Meer over ‘De blauwdruk van Capgras’
Meer over Inge Nicole bij Uitgeverij In de Knipscheer

Etchica Voorn – Dubbelbloed (2de druk)

Dubbelbloed_01Etchica Voorn
Dubbelbloed

Biografische roman
Suriname – Nederland
Gebrocheerd in omslag met flappen,
176 blz., € 17,50
Eerste druk 2017
Tweede druk mei 2018
ISBN 978-90-6265-969-2

De pers over Dubbelbloed

‘Autobiografisch relaas van de zoektocht van de hoofdpersoon naar antwoorden op vragen als ‘Waar hoor ik bij?’ en ‘Waar ben ik thuis?’. Aangezien de hoofdpersoon een Nederlandse moeder en een Surinaams-Creoolse vader heeft, is zij noch zwart noch wit. In geen van beide werelden wordt zij geaccepteerd. Zowel in Nederland als in Suriname ondervindt zij hevige weerstand. Het is een pijnlijk boek. Het is niet niks als haar overgrootvader aan moeders kant haar volstrekt negeert bij een bezoek. Het gaat ook niet in haar koude kleren zitten als de kennismaking met haar grootmoeder aan vaders kant uitloopt op een totale teleurstelling. Als zij haar duttende grootmoeder liefdevol streelt vraagt deze alleen wie die brutale blanke is. De schrijver moet geprezen worden om haar openhartigheid over het alledaagse racisme dat zij als ‘dubbelbloed’ zowel aan Nederlandse als Surinaamse kant ervaart.’ – NBD | Biblion

‘Dit boek is het autobiografische verslag, waarin de auteur vanuit haar bi-raciale achtergrond haar eigen identiteit tracht te vinden. Een knap boek over een dappere reis, mooi verwoord in alle twijfels.’ – Marianne Janssen op Leeskost

‘Zelden zo’n openhartig verhaal gelezen over het omgaan met je afkomst. Dubbelbloed, wat een prachtige omschrijving van de verscheurdheid die een kind voelt. Dit boek dwingt respect af voor onze landgenoten en medemensen met dubbelbloed, of ze nu uit Indonesië, Suriname, de Antillen of welke godvergeten plek ook komen.’ – Marjan Berk in AD | Algemeen Dagblad

‘Blanke Nederlanders zien haar als een zwarte vrouw, terwijl ze dat voor Surinaamse begrippen niet is. Waar zij zich minderwaardig had kunnen gaan voelen omdat ze in geen beide culturen geaccepteerd wordt, bij geen van tweeën thuis lijkt te horen, besluit ze dat ‘dubbel’ voor haar betekent dat ze van alle twee de culturen de beste dingen heeft meegekregen. Ze is een onafhankelijke sterke vrouw, en dat wil ze uitstralen.’ – Marjo van Turnhout op Leestafel

Dubbelbloed vertelt een verhaal van een moksi die te lijden heeft gehad door haar huidskleur, een inmiddels een klassiek thema uit de wereldliteratuur. Bekende schrijvers met name uit Amerika die over kleur hebben geschreven zijn Maya Angelou en Toni Morrison. Tegen de achtergrond van raciale spanningen gaat Angelou de confrontatie aan met de traumatische gebeurtenissen in haar eigen leven en ze onderzoekt de ontwikkeling van haar eigen identiteit als Afro-Amerikaanse vrouw. Dit doet Etchica Voorn in Dubbelbloed ook: ze is op zoek naar haar roots met name naar haar Surinaamse roots! Op haar eenenvijftigste besluit de ik-figuur een rituele wasi te nemen. Ze wil dichterbij haar Surinaamse familie komen.’ – Jerry Dewnarain in De Ware Tijd Literair
Meer over ‘Dubbelbloed’

«Originele roman geeft goed inzicht in het leven en de ambities van kunstenaars.» – Piet Windhorst

VoorplatCapgras75Over ‘De blauwdruk van Capgras’ van Inge Nicole op Leeskost, 4 april 2018:
(…) Juliet werd ongewild zwanger terwijl haar tweelingzuster Gusta hunkerde naar een gezinsleven. De volkomen identieke zussen besluiten dat de baby van moeder zou ruilen. Dat betekende tevens een ruil van naam en echtgenoot. (…) Juliet had een groot talent voor tekenen en schilderen. (…) Na de persoonsverwisseling ging ze wonen in de kunstenaarskolonie Heiland, waar ze zich in alle vrijheid als kunstenaar kon ontplooien. (…) Greet is de moeder van Juliet en Gusta. Na hun geboorte werd ze opgenomen in de psychiatrische instelling Sonneheuvel omdat zij leed aan het syndroom van Capgras. Dit is een dubbelgangerswaan. Ze denkt van familieleden en bekenden dat ze niet echt zijn, maar dubbelgangers. Iets wat wonderwel past met de persoonsverwisseling van de tweeling. (…) Originele roman die een goed inzicht geeft in het leven en de ambities van kunstenaars.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De blauwdruk van Capgras’
Meer over Inge Nicole bij Uitgeverij In de Knipscheer

Edith Tulp – Alleen dapper te zijn. Roman

VoorplatAlleenEdith Tulp
Alleen dapper te zijn

roman
Nederland – Afrika
gebrocheerd in omslag met flappen,
476 blz., € 22,00
ISBN 978-90-6265-467-3
Eerste druk september 2018

Voor Simone Jastein zijn een losse opmerking van een groepstherapeut en een reisbrochure genoeg om zich in te schrijven voor een reis van drie maanden door de Sahara naar West-Afrika. Ze heeft geen idee waaraan ze begint. De reisgenoten, die haar verwend vinden, vallen bitter tegen en de reisleider blijkt een bullebak. Na een zandstorm die haar bijna het leven kost, besluit ze zich aan te passen. Ze raakt in de ban van de onmetelijke woestijn en later de kleurrijke jungle, die in schril contrast staan met de somberte van de kleigronden waar ze vandaan komt. Simone verandert, maar dat neemt niet weg dat naarmate de reis langer duurt en de vermoeidheid toeneemt, de onderlinge verhoudingen onder druk komen te staan. Ondertussen wordt ze verliefd op Koen Eisenga, de chauffeur die haar gedurende de hele trip op haar huid zit.

Terug in Amsterdam, ontwikkelt zich tussen hen een moeizame relatie. Net wanneer eindelijk alles goed lijkt te gaan en ze zelfs aan samenwonen denken, besluit Koen voor een hulporganisatie af te reizen naar Liberia. Impulsief als altijd volgt ze hem, een wrede oorlog in, die beiden tot het uiterste drijft en Simone voor de grootste uitdaging in haar leven stelt.

Edith Tulp studeerde af aan de School voor Journalistiek in Utrecht. Naast tal van redacteurschappen bij publieks- en vakbladen reist zij met regelmaat naar het continent Afrika. Haar eerste reis in 1989, dwars door de Sahara naar West-Afrika, leverde de inspiratie voor Alleen dapper te zijn. Ze woonde en werkte o.a. in Namibië, Zuid-Afrika en Oeganda. In dit laatste land richtte zij in 2008 de FairPen Foundation op, een kleine ontwikkelingsorganisatie die zich tot in 2013 inzette voor jongeren. Haar verblijf in Oeganda inspireerde haar tot het schrijven van haar debuutroman De bushsoldaat die in april 2016 verscheen. Momenteel werkt ze als journalist en columnist voor diverse media en is een derde boek dat zich deels in Zuid-Afrika afspeelt in de maak.
Meer over Edith Tulp bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een heel boeiend boek.» – André Oyen

Ton_van_Reen_Dochters_Omslag_DefOver ‘Dochters’ van Ton van Reen voor Ansiel, 27 maart 2018:
Lennert Rosenberg, 59 jaar, journalist en correspondent voor De Volkskrant in Afrika, reist naar Zwitserland voor de bruiloft van zijn dochter Miriam. Aan het begin van de reis ontmoet hij Nena, een jonge vrouw die verpleegster is in Amsterdam, op weg naar haar ouders in Zwitserland. (…) Lennert heeft een trauma overgehouden aan het feit dat zijn vader een NSB-er was en zijn moeder een joodse. Nena onthult het levensverhaal van haar familie die in de oorlog naar Zwitserland vluchtte. Door haar verhalen gaan zijn ogen open voor zijn eigen geschiedenis die hij is ontvlucht door zich in Afrika te vestigen en ook nog eens een Afrikaanse dochter te adopteren. Zo worden Lennert en Nena de beste maatjes, terwijl hij zich met de schrik om het hart voorbereidt op de confrontatie met zijn dochter Miriam en zijn ex-vrouw praat hij honderduit met Nena en werkt hij aan artikels over Afrika. (…) Ton Van Reen geeft heel veel buitengewoon interessante informatie over Afrika, de jodenvervolging en dergelijke meer, maar weet ondertussen ook nog een heel boeiend boek af te leveren. Een aangename leeservaring.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Dochters’
Meer over Ton van Reen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een verrassende bundel!» – Miel Vanstreels

VoorplatSchoonspringer75MetRandOver ‘De schoonspringer’ van Jos van Daanen voor NBD | Biblion, 29 maart 2018:
Jos van Daanen (1959) presenteert ‘De schoonspringer’, zijn officiële debuut, als ‘een gedicht’ waarin alles (poëzie en proza, waarheid en leugen) in elkaar overloopt, hybride wordt. In het eerste deel volgen we een schoonspringer in zijn val: ‘Tenslotte vloog hij éénmaal echt, niet lang / en niet langer dan drieëntwintig verdiepingen’. In zijn ‘verlangen om te aarden’ kijkt hij op iedere verdieping naar binnen, hoewel: ‘Dertien is er niet / daar zit een leegte / waar niemand aan wilde bouwen’. Zijn coach geeft íntussen commentaar: ‘Eigenlijk ben ik zo ook wel, beetje pielen op de achtergrond, beetje onzichtbaar zijn.’ Een merkwaardige reis die typografisch wordt ondersteund. Het tweede deel bestaat uit schijnbaar losse gedichten; ze verwijzen ook naar fragmenten uit het eerste deel. Een citaat uit ‘Laatste avondmaal’: ‘Brood gebroken, wijn smaakt naar lood / woord verraden, er wordt bitter gekust. // De dood woekert als iets vreemds / dat niet in je lichaam hoort / nauwe tunnels boort in lever, hart en darmen. // De tuin bracht vreemder vruchten voort.’ Een verrassende bundel!
Meer over ‘De schoonspringer’
Meer over Jos van Daanen op deze site

«Aangrijpend verhaal van zijn moeder en haar homoseksuele adoptievader.» – Adri Gorissen

Opmaak 1Over ‘Zwijgplicht’ van Theo Stokkink in De Limburger, 28 maart 2018:
(…) Theo Stokkink wil al langer iets doen met het verhaal van zijn moeder. Dat komt er kort samengevat op neer dat haar Vlaamse familie haar tijdens de vlucht voor de Duitsers in 1914 kwijtraakt en dat ze als Belgische vondeling in Amsterdam terechtkomt. Ze wordt daar geadopteerd door notaris Theo Borret en diens vrouw Sophie. Theo is homoseksueel en is een schijnhuwelijk aangegaan met de ex-prostituee Sophie, die na een abortus geen kinderen meer kan krijgen. (…) Stokkink vertelt niet alleen over de tragiek van zijn moeder, maar laat ook en bovenal de verscheurdheid van de notaris zien, die echt worstelt met zijn geaardheid en die, om aan alle verleidingen te ontsnappen, verhuist naar Breda. Zijn moeder Hélène heeft het altijd geweten, vertrouwt ze hem later toe. Wat het echt voor hem heeft betekend, beseft ze pas later in haar leven. (…)
Lees hier het artikel ‘De homo en de vondeling’
Meer over ‘Zwijgplicht’
Meer over Theo Stokkink bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Onopgesmukte taal.» – Erick Kila

VoorplatOostenwind-72Over ‘Een warme oostenwind’ van Barney Agerbeek in De Auteur (De Boekhouding), 27 maart 2018:
(…) In ‘Een warme oostenwind’ brengt Barney Agerbeek zaken samen die geschiedenis zijn, maar die tegelijk een actuele waarde hebben. Uiteindelijk verandert er toch niet veel wezenlijks aan de belevingsmogelijkheden van de mens. Agerbeek tipt deze sluimerende waarheid in onopgesmukte taal aan. De wind die Agerbeeks herinneringen met zich mee voert, komt uit het oosten. Het oosten staat in het leven van de dichter in dubbele zin centraal: echo’s van de geschiedenis van Indonesië krijgen een plek in een poëtisch verband waarin we ook herinneringsbeelden van Polen aantreffen. (…) De werkelijke kracht van deze bundel is niet zo zeer de evocatie van het oosten (Europees dan wel Aziatisch), maar vooral het gevoel dat met deze evocatie verbonden is. Het gaat om het, uit alle ervaringen geboren, besef dat de ziel zich niet laat onteigenen, dat dromen, liefde en vriendschap de waarde van het bestaan uitmaken. Dit alles wordt verpakt in gewone taal, met hier en daar wat humor. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Een warme oostenwind’
Meer over Barney Agerbeek bij Uitgeverij In de Knipscheer

Interview met Karin Lachmising over ‘Ademhalen’

Opmaak 1Puwema Podcast (Paramaribo), 11 februari 2018:
In deze aflevering een gesprek met Karin Lachmising over haar boek ‘Ademhalen’. Haar jongste werk gaat over de kwetsbare tweederangspositie die vrouwen vaak bekleden in de samenleving.
Luister hiernaar de podcast
Meer over ‘Ademhalen’
Meer over Karin Lachmising op deze site

«Hier heerst de pure taal.» – Hajo Doorn

VoorplatIkwordt-75Over ‘Ik wordt’ van Harry Vaandrager in WORM, 22 maart 2018:
(…) Gaat het ergens over? Hoorde ik dat iemand vragen? Waar gaat het over? Wat is het verhaal? Is het mooi? Waar kan ik het mee vergelijken? Is het een pageturner? Blijft het hangen? Wint het een prijs? Al deze vragen zijn inert als het gaat om het werk van Harry Vaandrager. Het is geen oerHollandsche literatuur, van schitterende maar oeverloze beschrijvingen van personages, van koudwaterpsychologie, van doorgewinterde oninteressantie, van bloedeloze onderwerparmoede, van geëxalteerde schoonschrijverij, van opgeklopte niksigheid. Daaraan laaft zich het werk van Vaandrager niet. Het refereert er niet naar, het haakt niet aan of af, het reikt niet uit tot de zoete vernedering van het boekenbal. De pure uitgeklede armoede van geprojecteerd elitisme en wanhopige bestijging van de gedroomde tronen in fictieve medialandschappen. Nee, van dit alles kleeft niets aan dit werk. We hoeven ons geen zorgen te maken over would be buitenissigheden, heldenverering en celebrale treurigheden. Hier heerst de pure taal. De spitsvondigheden en banalismen, de ingedikte stroperigheid van gestapelde importanties en onsignificantie. wat het is, is het. En het wordt niks. Hoezeer de titel ons dit ook wil doen geloven. (…) Het boek wordt. Wellicht slaat de titel dus op de lezer van Harry Vaandrager. Niet hij wordt maar ik.
Hajo Doorn was artistiek leider van WORM en is stadsdramaturg bij Theater Rotterdam.
Lees hier de inleiding
Meer over ‘Ik wordt’
Meer over Harry Vaandrager bij Uitgeverij In de Knipscheer