«Met korte krachtige regels wordt de taal op scherp gesteld.» – drs. Erik Kreytz

VoorplatGrenstekens-75Over ‘Grenstekens’ van Scott Rollins op NBD/Biblion, 13 april 2020:
Deze opmerkelijke bundel van de Amerikaanse dichter die al bijna vijftig jaar in ons land woont, verkent diverse grenzen. De bundel bevat een herdruk uit 1995 van ‘Een verzameld gedicht’: het oorspronkelijk in het Engels en het Nederlands geschreven ‘Landschap van verlangen’ met een vertaling in 20 talen, waaraan nu ook nog een vertaling in het Berbers is toegevoegd. Daaraan vooraf gaan 35 oorspronkelijke Nederlandse gedichten waarvan enkele eerder in tijdschriften verschenen. Deze gedichten duiden eveneens grenzen aan, zoals water, land, stad, leven en dood. Een ‘Fries winterlandschap’ begrenst een ander gebied in een andere tijd dat opnieuw tekens toont van weer een ander terrein, bv. een eiland. Verscheidene episodes en perioden passeren zo in diverse landschappen, waarmee de wereld wordt verkend. Met korte krachtige regels wordt de taal op scherp gesteld. Het gedicht vormt de kern van een situatie, nu eens van de wolken, dan van het water of het land, de vogels enzovoort. Elk gedicht staat in een andere context, door de dichter gedefinieerd met personages en voorvallen. Dat levert een reis op door stemmingen en streken, in de realiteit en ook in de beleving of de overdenking. Een veelzijdige bundel die de lezer pakt door de essentie, op het scherp van de snede.
Meer over ‘Grenstekens’
Meer over Scott Rollins bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Haar poëzie leest als een pleidooi voor het leven.» – Inge Bak

Opmaak 1Over ‘liefde de vluchtige holte’ van Elly Stolwijk op MeanderMagazine, 13 april 2020:
(…) Haar dichtbundel ‘liefde de vluchtige holte’ laat zich allerminst als een debuutbundel lezen. Het zichzelf durven openstellen om aan diepgaande ervaringen doordacht en doorleefd vorm te geven, getuigt van iemand die weet waar het om gaat in de poëzie en de kunst. (…) Al bij aanvang wordt duidelijk dat relaties Stolwijk ernst zijn. Dat je niet lichtvaardig over het leven en een ieder die je daarin ontmoet heen mag stappen. Oppervlakkigheid is haar vreemd. (…) De bundel gaat over relaties en rouw. Maar doordat Elly Stolwijk zo sensitief weergeeft wat die relaties voor haar hebben betekend, leest haar poëzie als een pleidooi voor het leven. Op de achterflap staat ze afgebeeld met haar armen gespreid ‒ reikend naar de armen van het getekende figuurtje op het voorplat. Ze lijkt te zeggen: Geef je over aan het leven in het nu. Verbind je met anderen. Want alles wat je dierbaar is, kan je op elk moment ontglippen. Liefde is een vluchtige holte.
Lees hier de recensie
Meer over ‘liefde de vluchtige holte’

«Hiep hiep.» – Wim van Til

inge bakWim van Til is oprichter van en coördinator bij Poëziecentrum Nederland. Hij plaatste onderstaand gedicht van Koos van den Kerkhof om hem en nog drie Nederlandstalige dichters te feliciteren met hun verjaardag. Het gedicht Speleoloog in de bruidssluier komt uit de dichtbundel ‘Oud zink’ uit 2008, verschenen bij Uitgeverij In de Knipscheer.

Speleoloog in de bruidssluier

Vraag nooit waarom een spin
draden spant. Ze doet het al
miljoenen jaren, bij het opkomen
van de jonge maan.

Als wolken naar het noorden
drijven, spint ze haar ragfijne
web, van winding naar winding.

Ze laat ons zien hoe ze ijvert
als de sikkel het indigo snijdt
de pauwenkreet de nacht.

In een donkere grot daalt ze
als een speleoloog, in de bruidssluier.

Zie
Meer over ‘Oud Zink’
Meer over Koos van den Kerkhof bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Eigen stijl met fraaie en beeldende beeldspraak.» – Piet Windhorst

VoorplatOvermaat1-75Over ‘De overmaat van ontbreken’ van Margreet Schouwenaar op LeesKost, 11 april 2020:
Deze nieuwste, uitgebreide bundel, met maar liefst 55 gedichten, bevat bijna uitsluitend beschouwende Poëzie. (…) Ontroerend zijn de gedichten over haar ouders. Waar handen, opgedragen aan haar vader verhaalt van een gezin van boerenarbeiders. De zeven zonen waren vanzelfsprekend arbeiders voor de herenboer. (…) Het slotcouplet gaat over een overleden dochter. Een indrukwekkende strofe. (…) De dichteres heeft haar eigen stijl die behoorlijk afwisselend is. (…) De beeldspraak is fraai en beeldend. (…) Een bijzonder geslaagde bundel.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De overmaat van ontbreken’
Meer over Margreet Schouwenaar bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Schouwenaar kan wat met woorden.» – Ivan Sacharov

VoorplatOvermaat1-75Over ‘De overmaat van ontbreken’ van Margreet Schouwenaar op MeanderMagazine, 6 april 2020;
(…) De laatste strofe [van het gedicht ‘Tango’] is een climax. Het woordje ‘Kijk’ kan natuurlijk overdrachtelijk worden gelezen, maar het mooie is dat de dichter er impliciet ook op wijst dat geluk letterlijk een kwestie van kijken is! (…) Wat volgt is zo mogelijk nóg mooier: ‘in enkele stappen wordt bestaan’. Dat kan betekenen dat het geluk in enkele stappen te bereiken is. Maar ook dat ons bestaan zo kortstondig is, dat het maar enkele stappen duurt. We bestaan misschien pas echt als we het leven kunnen zien voor wat het is: puur geluk. En dan is het opvallend dat het reiken naar geluk samenvalt met het ervaren ervan: de ‘stappen’ naar het geluk zíjn het geluk! (…) Schouwenaar kan wat met woorden. (…) Ook de rest van de bundel is de moeite waard. (…)
Lees hier de recensie ‘De opmaat van geluk’
Meer over ‘De overmaat van ontbreken’
Meer over Margreet Schouwenaar bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Strak gecomponeerde vormvaste verzen: een sterke bundel.» – Wim van Til

Opmaak 1Over ‘liefde de vluchtige holte’ van Elly Stolwijk op Poëziecentrum Nederland, 29 maart 2020:
Elly Stolwijk was in 1986 een van de dertig dichters die in de bloemlezing ‘Op weg naar het onbekende’ werd opgenomen en in 1987 een van de dichters die Elly de Waard samenbracht in de spraakmakende bloemlezing ‘De Nieuwe Wilden in de poëzie’ (beide uitgebracht door Feministische uitgeverij Sara). Daarna heb ik eigenlijk niets van haar vernomen (wat natuurlijk aan mij kan liggen), tot deze bundel bij de uitgeverij werd aangekondigd. Ik was nieuwsgierig en ging op onderzoek. Het is een forse bundel (130 blz.) met strak gecomponeerde vormvaste verzen. Ze vertegenwoordigen een zoektocht naar verbindingen, tussen woord en beeld, tussen mens en landschap, tussen liefde en afstand. Stolwijk is ook (vooral) beeldend kunstenaar; in 2019 publiceerde zij in eigen beheer ‘Small walks’, foto’s en woorden die zij maakte tijdens een verblijf in het Franse Arles. Ze verwijst hiernaar in de afdeling mantra van grafiet, gedichten over en voor haar moeder die in 2018 overleed, een paar maand voor zij naar Arles vertrok. Ook de eerste afdeling we zagen een jager lopen is een eerbetoon, dit keer aan een overleden vriendin; de afdeling Daidalus is een bijzondere interpretatie van het bekende verhaal rond Ikarus. Al met al een sterke bundel.
Meer over ‘liefde de vluchtige holte’

«Mooie bundel die kracht maar ook tederheid uitstraalt.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘liefde de vluchtige holte’ van Elly Stolwijk op Lezers tippen lezers, 28 maart 2020:
Het is een bundel die meteen aanspreekt, wat misschien voor een deel wel te danken is aan de titel. Maar toch hoe verder je in deze bundel dwaalt des te meer je gefascineerd wordt door de rijke en beeldende taal Het thema ‘verlies’ is nadrukkelijk aanwezig in gedichten zoals ‘grafgang in kimono’ waarin een personage dwaalt van het moeders graf naar het graf van de dochter. De mythische figuur Daidalos, een architect en uitvinder, die vleugels construeerde om uit gevangenschap te ontsnappen graaft een graf voor zijn zoon Ikaros en voert tevens de rouwrituelen uit. ‘liefde de vluchtige holte’ van Elly Stolwijk is een mooie bundel die kracht maar ook tederheid uitstraalt.
Lees hier het signalement
Meer over ‘liefde de vluchtige holte’

«Het vinden van het houvast in dagelijkse rituelen.» – Wim van Til

VoorplatGrenstekens-75Over ‘Grenstekens’ van Scott Rollins op Poëziecentrum Nederland, 25 maart 2020:
Sinds 1972 woont Scott Rollins in Nederland en werkt hij o.a. als vertaler. Hij publiceerde een drietal poëziebundels in het Engels en een spoken word cd (‘After the beep’). Met ‘Grenstekens’ debuteert hij als dichter in de Nederlandse taal. Het centrale thema van de bundel is het zoeken naar grenzen, het onderzoeken naar mogelijkheden achter die grenzen en tegelijkertijd het vinden van het houvast in dagelijkse rituelen. (…) Niet alle gedichten blijven dicht bij huis, Rollins neemt ons in zijn gedichten ook mee naar Noord- en Zuid-Amerika, naar Nieuw-Zeeland en de Caraïben en naar landschappen in Europa. De bundel besluit met het gedicht ‘Landschap van verlangen’, dat in 23 talen vertaald is. (…)
Scroll hier voor het signalement
Meer over ‘Grenstekens’
Meer over Scott Rollins bij Uitgeverij In de Knipscheer

Romantisch en weemoedig, nostalgisch, maar zij schuwt het engagement evenmin.» – Wim van Til

VoorplatOvermaat1-75Over ‘De overmaat van ontbreken’ van Margreet Schouwenaar op Poëziecentrum Nederland, 23 maart 2020:
Margreet Schouwenaar is altijd al een productief dichter geweest, maar het lijkt erop dat zij vanaf 2010 met nog meer energie aan het publiceren is geslagen. Deze bundel is de achtste die zij in dit decennium het licht laat zien; daar zitten dan wel twee bloemlezingen uit haar oeuvre tussen, maar toch. Opvallend genoeg valt deze periode samen met haar Stadsdichterschap van Alkmaar, van 2009 tot 2018. Haar onderwerpen zijn divers, haar insteek is vooral romantisch en weemoedig, nostalgisch, maar zij schuwt het engagement evenmin. Zo ontstaat er een caleidoscoop aan beelden, van ‘Het wonder van de boterham’, ‘Waar schepen vergaan ontstond jouw naam’ en ‘Pas als ik je verlaat trekt je water mijn huid strak’ tot ‘Ik laat sporen na, maar weet niet waar ik sta.’ Ook uit deze verzameling wordt duidelijk dat Margreet Schouwenaar haar omgeving benut om gedichten te schrijven, zij heeft maar weinig aanleiding nodig om het te vereeuwigen in een gedicht.
Meer over ‘De overmaat van ontbreken’
Meer over Margreet Schouwenaar bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De dreiging hangt vanaf het eerste gedicht in de lucht.» – Wim van Til

VoorplatHuisHuid30075Over ‘Huis huid’ van Theo Monkhorst op Poëziecentrum Nederland, 21 maart 2020:
‘Huis huid’ is voor zover ik dat kan nagaan, het dichtersdebuut van romanschrijver Monkhorst. Bij zo’n titel moet ik altijd denken aan dat gedicht van Gerrit Kouwenaar, gedacht ( Je hand is bijna je hond/je huis is bijna je huis/je vorm is bijna je worm/je dicht is bijna wat je gedacht had). De waarschuwing dat taal je voor de gek kan houden door net iets anders te betekenen dan je geschreven hebt. Dat gevaar hangt boven deze bundel; hij bestaat uit 26 (!) losse gedichten die dan weer de muze (Mirabel, geleerde, zongestoofde) dan weer het voorgeslacht ten tonele voeren. En dat alles in een ouderlijk huis dat doordrenkt is van familiegeschiedenis. De dreiging hangt vanaf het eerste gedicht in de lucht (“Dit huis is mijn huid die ik van een ander kreeg de schepping van een dode die mij omsluit”) en krijgt dan ook zijn beslag aan het eind:

Als de tuin mijn huid, dit huis waarin ik
levenslang leefde, overwoekert,
gras als haar lichaam bekleedt,
laat dan duizend bloemen bloeien
in mijn lege hoofd, het ongekamde
paradijs. Ik zal juichen.

Meer over ‘Huis Huid’
Meer over Theo Monkhorst bij Uitgeverij In de Knipscheer