«‘Dubbelbloed’ leest als een trein.» – Pim de la Parra

Dubbelbloed_01Over ‘Dubbelbloed’ van Etchica Voorn in De Ware Tijd , 14/15 oktober 2017:
(…) ‘Dubbelbloed’ is de titel van een onlangs verschenen autobiografische roman van Etchica Voorn, die zekere verwantschap vertoont met mijn levensverhaal, zoals opgetekend in ‘Prins Pim’. Ook zij heeft haar boek aan haar moeder opgedragen. (…) ‘Dubbelbloed’ leest als een trein en ik vertrouw er op dat we nog veel van deze auteur zullen horen.
Lees hier de column ‘Mi kumba blaka’ van Pim de la Parra
Meer over ‘Dubbelbloed’

Kristien De Wolf – Rotgeluk. Verhalen

CovervoorRotgelukDef.inddKristien de Wolf
Rotgeluk

Extazereeks (5)
Verhalen
Nederland België
Gebrocheerd in omslag met flappen,
116 blz., € 15,00
ISBN 979-90-76265-965-4
Presentatie 26 oktober 2o17

In haar verhalen volgt Kristien De Wolf (1969) het vruchteloze streven van de mens naar geluk dat hij buiten zichzelf hoopt aan te treffen. Het zou zo gemakkelijk kunnen zijn, maar blijkt dat in de praktijk toch niet.

Met veel ironie ontleedt De Wolf hoe haar personages verstrikt raken in hun eigen beperkende overtuigingen. Ze zoeken wanhopig naar geluk, onophoudelijk en vrijwel blind. Maar wat is geluk? Ze verwachten het te vinden in hun werk, hun lichaam, de liefde, geld, de natuur, God. Als het geluk zich dan eindelijk aandient, bescheiden en kortstondig, missen ze het moment jammerlijk en laten het voorbij gaan. Toch gloort er ook hoop in Rotgeluk. Het laat ons glimlachen en werpt tegelijk een niets verhullend licht op de wereld die we rondom ons hebben opgetrokken. De hel zijn niet de anderen. De hel ben je gewoonlijk zelf.

Kristien De Wolf is life coach. Sinds 2014 schrijft ze een veel gelezen blog. Ze publiceerde eerder enkele verhalen in Extaze. Rotgeluk is haar eerste verhalenbundel. Deze titel was tevens de benaming van het eerste verhaal dat Kristien in Extaze publiceerde. Het was meteen een schot in de roos. In luttele alinea’s bracht zij de lezers binnen in een kantoorgebouw en maakte ze hen bekend met de groepsdynamiek van de werknemers van het bedrijf. Het verhaal gaat op de eerste plaats over overleven op de werkvloer, maar er is meer, het stelt ook vragen over de zin van dat werk. ‘Als bij toverslag keerden de normale geluiden terug. Iedereen die niet zijn bureau leegmaakte, schoot als een raket aan het werk, alsof daarin nog steeds de redding lag en de zin van alles.’

De Extazereeks, een gezamenlijk initiatief van het literair tijdschrift Extaze en Uitgeverij In de Knipscheer, biedt schrijvers die eerder in Extaze hebben gepubliceerd de mogelijkheid hun werk in een zelfstandige uitgave te presenteren. De vormgeving van omslag en binnenwerk is van Els Kort.

Meer over Kristien De Wolf op deze site
Meer over de Extazereeks [ = ]

Presentatie vierde en vijfde deel Extazereeks

VoorplatMeijgaard-WolfOp donderdagavond 26 oktober 2017 om 19.30 uur presenteren Uitgeverij In de Knipscheer en Literair Tijdschrift Extaze twee nieuwe debuten in de ‘Extazereeks’ in Boekhandel Douwes in Den Haag. Van Arjen van Meijgaard Wij hebben alles bij ons, een roman over disharmoni. En van Kristien De Wolf Rotgeluk, een bundel korte verhalen met schrille boventonen. Met gesprekken met de auteurs en met Portugese liederen ten gehore gebracht door Lia de Ruiter (zang) en Anton Hoexum (piano).
Locatie: Boekhandel Douwes Herengracht 60, 2511 EJ Den Haag. Toegang vrij. Voor informatie en reserveringen tel. 070-7371126.
Meer over Arjen van Meijgaard op deze site
Meer over Kristien De Wolf op deze site
Meer over Extazereeks

Etchica Voorn – Dubbelbloed

Dubbelbloed_01Etchica Voorn
Dubbelbloed

Biografische roman
Suriname – Nederland
Gebrocheerd in omslag met flappen,
176 blz., € 17,50
ISBN 978-90-6265-969-2
Presentatie 3 september 2017

De pijn is scherp en snijdend als mijn oudere Surinaamse nicht zonder enige aanleiding haar naaldhak in mijn rug plant.
‘Je moet niet denken dat je beter bent omdat je wit bent.’
Ik ben tien jaar en begrijp er niets van. Ze heeft haar punt gemaakt en het doet zeer.

Etchica is een dubbelbloed, kind van een Surinaams-creoolse vader en een Nederlandse moeder. Lang is zij zich niet bewust van haar moksi, haar gemengde afkomst. Als opgroeiend meisje is zij onwetend en naïef, als twintiger onbekommerd met een twist van verwarring. Pas na de geboorte van haar zoon op haar dertigste wordt zij nieuwsgierig naar haar dubbele achtergrond.
Na het overlijden van haar vader groeit het verlangen meer te weten over haar creoolse afkomst. Haar oma uit Drenthe biedt liefde en bescherming in een oer-Hollandse omgeving. Maar als ook haar Surinaamse oma, die zij nooit echt heeft gekend, het leven laat, vreest Etchica een deel van de familiegeschiedenis en daarmee een deel van zichzelf kwijt te raken. Ze besluit op zoek te gaan naar haar Surinaamse wortels, naar de familie voor wie zij een vreemde is, in het land waar ze nooit eerder is geweest.
Etchica ervaart dat zij als moksi uiteindelijk nergens bij hoort, niet bij haar Nederlandse witte familie, niet bij haar Surinaamse zwarte familie. Tegelijk beseft ze dat zij als dubbelbloed het beste van twee culturen in zich draagt, dat onafhankelijkheid en zelfstandigheid belangrijker zijn dan afkomst en kleur.
Dubbelbloed is het autobiografische verhaal van ondernemer, blogger en schrijver Etchica Voorn. In haar boek beschrijft zij vanuit haar bi-raciale achtergrond haar zoektocht naar de eigen identiteit.

Lof vooraf:
«Vroeger werd ik altijd aangesproken als halfbloedje. Ik heb dat overigens nooit als negatief ervaren. Toen Etchica mij voor het eerst op ‘dubbelbloed’ attendeerde, voelde dat als een enorme verrijking. Afkomstig zijn uit twee culturen zie ik als pure rijkdom!» – Diana Matroos

«Haar thema is sterk en gedurfd. Ze pakt het ook heel eigenzinnig en authentiek aan. Niets dan lof daarvoor. Het opent opnieuw je ogen.» – Koos van den Kerkhof

Meer over de presentatie

«Het is heel knap zoals Rob Verschuren die momenten uitlicht.» – Marjo van Turnhout

CoverStromenvoorDef.inddOver ‘Stromen die de zee niet vinden’ van Rob Verschuren op Leestafel, 28 maart 2017:
Elf korte verhalen die de lezer even laten stilstaan in het leven. (…) De personages beleven een ongemakkelijk moment, ze zijn op zoek. (…) Het lijken verhalen waarin niets gebeurt. Dat is ook zo, er gebeurt weinig, maar in ieders leven zijn een heleboel van dit soort momenten. Het is heel knap zoals Rob Verschuren die momenten uitlicht, even oproept om ze dan weer te laten vallen. (…) In alle verhalen vind je mooie natuurbeschrijvingen, en eenzelfde haast stilstaande sfeer.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Stromen die de zee niet vinden’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«Van ’t Hull levert een geslaagd debuut.» – Sonja Schulte

CoverGM1.inddOver ‘Grote meisjes’ van Annette van ’t Hull in Leeuwarder Courant, 12 januari 2017:
In de verhalenbundel gaat het elke keer opnieuw over mensen die pech hebben. Flinke pech. Het gaat over hoe met het leven om te gaan, en hoe dat meestal niet lukt. Het moment waarin dit blijkt is elf maal in een spannend, helder geschreven kort verhaal opgetekend. (…) Haar instinct voor een goed verhaal is niet minder sterk, zo niet sterker, dan haar empathie. (…) Een fraaie combinatie van verwondering en spanning. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Grote meisjes’
Meer over Annette van ’t Hull op deze site

«Een bijzondere ervaring.» – Yolande Belghazi-Timman

CoverStromenvoorDef.inddOver ‘Stromen die de zee niet vinden’ van Rob Verschuren op Leestafel, 28 december 2016:
Het lezen van Stromen die de zee niet vinden van Rob Verschuren, een Nederlandse schrijver die al geruime tijd in Vietnam woont, is een bijzondere ervaring. In elf verhalen raak je verzeild in uiteenlopende werelden. (…) Met deze verhalen reis je niet alleen over de aardbol, maar ook in de geest. Ze brengen je dicht op de huid, hier en daar onder de huid van mensen in Vietnam, India, Nederland, Frankrijk. De schrijver zoemt in op gedachten en emoties van een personage, en stijgt naar de omgeving, de natuur en de stad en dat alles op een moeiteloze, soepele manier. (…) Veelkantig, gelaagd proza dat het bijzondere van onbekende mensen, de magie van het alledaagse tot leven brengt. Universeel. En dat alles geschreven in een stijl die doet denken aan Luceberts woorden: ‘ik tracht op poëtische wijze / dat wil zeggen / eenvouds verlichte waters / de ruimte van het volledig leven / tot uitdrukking te brengen’. Wereldliteratuur.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Stromen die de zee niet vinden’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«Combineert een originele schrijfstijl met een originele inhoud.» – Yolande Belghazi-Timman en Corine Gorter

CoverStromenvoorDef.inddInterview met Rob Verschuren over ‘Stromen die de zee niet vinden’ op Boekenbijlage, 25 maart 2017:
‘Ik heb geen eigen plek in huis, met een gezin van zeven. Ik schrijf in onze slaapkamer, aan een tafeltje voor de openslaande deuren naar de tuin, of op bed als mijn rug weer eens opspeelt. Ik heb een tijdje in het fietsenhok geschreven, maar dat was te ongezellig. Die slaapkamer is het centrum van ons familieleven. Kleindochtertje van twee danst en springt naast me op bed wanneer ik schrijf en iedereen valt de hele tijd binnen.’
Lees hier het interview
Meer over ‘Stromen die de zee niet vinden’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«‘Veelbelovend’ zou een ongepast cliché zijn bij dit debuut.» – Jan-Hendrik Bakker

CoverStromenvoorDef.inddOver ‘Stromen die de zee niet vinden’ van Rob Verschuren in Den Haag Centraal, 23 februari 2017:
(…) Wie slechts één verhaal gelezen heeft weet al direct dat de man zijn hele leven lang geschreven moet hebben, zo trefzeker van stijl, sfeertekening en compositie zijn deze verhalen. (…) Wat Verschuren tot een verhalenverteller pur sang maakt, is de volkomen natuurlijke, ongekunstelde setting in combinatie met het vermogen de zintuigen van de lezer direct te raken. In het eerste verhaal ‘Schroeven’ bij voorbeeld drinkt een man een borrel. Hij zit ‘met hoge rug over zijn glaasje gebogen, dat hij tussen zijn handen houdt alsof hij bang is voor diefstal’. Zo’n man zie je onmiddellijk voor je. Zijn verhalen staan vol met dit soort zinnen en nooit lijken ze bedacht of opgelegd. (…) ‘Veelbelovend’ zou een ongepast cliché zijn bij dit debuut. Iemand die de zestig ruim gepasseerd is heeft al een heel schrijverschap achter zich. Ging het met Frits Hotz niet net zo? Ik hoop van harte dat Verschurens talent dezelfde weg zal gaan.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Stromen die de zee niet vinden’
Meer over Rob Verschuren op deze site

«Sublieme balans.» – Odile Schmidt

CoverGM1.inddOver ‘Grote meisjes’ van Annette van ’t Hull op Korte verhalen schrijven voor wedstrijden, 19 februari 2017:
(…) Het eerste dat opvalt bij deze bundel is de sublieme balans tussen beschrijving, intern monoloog en handeling. Annette schrijft evenwichtig en haar schrijfstem is door de hele bundel gelijk. De toon is licht ironisch, kalm. De verhalen zijn licht absurd maar komen geloofwaardig over, worden verteld als waar gebeurd met details waardoor je het voor je ziet alsof je er bij bent. (…) De verhalen haperen nergens, ze zijn origineel met goed gevonden details. (…) Voor schrijvers van korte verhalen een aanrader, vooral als je je afvraagt hoe balans in je verhaal te vinden op een subtiele manier.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Grote meisjes’
Meer over Annette van ’t Hull op deze site