«Hartstochtelijk en ontroerend pleidooi voor natuurbehoud op Aruba.» – Walter Palm

voorplataraOver ‘Tranen om de ara’ van Jacques Thönissen voor NBD | Biblion, 1 februari 2017:
‘Tranen om de ara’ speelt zich af op Aruba. De hoofdpersoon Carlos, de laatste Arubaanse indiaan, blikt terug op zijn leven. Zijn ‘Leitmotiv’ is de strijd voor de natuur. Daarom weigerde hij te werken voor de olieraffinaderij en verzet hij zich tegen projectontwikkelaars die over zijn plantage een asfaltweg willen aanleggen. De roman is een hartstochtelijk en ontroerend pleidooi voor natuurbehoud, dat weer symbool staat voor het behoud van het ‘oude Aruba met zijn unieke karakter en typische levensstijl’. Een waardevol boek is het geworden, waarin ook oude Arubaanse gewoonten als Dera Gai en ringsteken op ezels worden vastgelegd. Achterin een verklarende woordenlijst. Tweede verbeter druk.
Meer over ‘Tranen om de ara’
Meer over Jacques Thönissen op deze site

«Heel boeiend boek waarin land- en tuinbouw de hoofdrol spelen in een apocalyptische setting.» – Jan van Liere

Opmaak 1Over ‘De ontwrichting’ van Hans van Hartevelt in Nieuwe Oogst, 14 januari 2017:
Wat zou er gebeuren als alle technische verworvenheden ons plotseling in de steek laten? Het antwoord op die vraag biedt stof voor macabere fantasieën. Het boek ‘De ontwrichting’ gaat erover. Wanneer totaal onverwacht in het hele land de elektriciteit uitvalt, mobiele telefoons dienst weigeren en alle computersystemen plat gaan, kunnen chaos, hulpeloosheid en anarchie de overhand krijgen. Het thema is in de literatuur, met name in het science fiction-genre, niet onbekend. Maar nu is ook een boek verschenen waarin land- en tuinbouw de hoofdrol spelen in zo’n apocalyptische setting. Auteur Hans van Hartevelt schetst een agrarische wereld die over ongeveer tien jaar nog veel meer hightech is dan nu, waar per satelliet vrijwel alle bedrijfsactiviteiten gestuurd worden en waar op één bedrijf een onwaarschijnlijk groot aantal activiteiten plaatsvindt. Tegelijk brengen slechte prijzen, omstreden investeringsbeslissingen en egoïstische afnemers boer Adriaan van de Emmahoeve steeds verder in de problemen. In die zin is er over tien jaar niet veel veranderd. Tot een cyberaanval door computercriminelen voor een drastische wending zorgt in dit moeilijke boerenbestaan.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De ontwrichting’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Talige spitsvondigheid en een onalledaagse brille qua stijl.» – Sander Meij

Opmaak 1Over ‘Maskerade’ van Harry Vaandrager op Tzum, 15 januari 2017:
(…) ‘Maskerade’ is geschreven vanuit verschillende perspectieven, in de vorm van brieven, interviews en andere ego-documenten; vol woordgrapjes, neologismen, intertekstuele verwijzingen en postmoderne bespiegelingen over het bestaan. In die zin zou je Maskerade ook een experimentele roman kunnen noemen. Maar vanuit de gedachte dat veel romans die wij als ‘klassiek’ beschouwen, in brief- dan wel dagboekvorm zijn geschreven, zou je dit boek tegelijkertijd ook als zodanig kunnen bestempelen. (…) Het verhaal is ingebed door brieven van de Rotterdamse Ada Brink, die als een soort Kaspar Hauser tijdens haar jeugd opgesloten heeft gezeten in een bijkeuken. Verder bestaat het uit interviewfragmenten met de fictieve kunstschilder Bob Boëtius, die net als Rob Scholte zonder benen door het leven gaat, plus het verontwaardigde commentaar van diezelfde Bob Boëtius op de weergave van zijn woorden ín die interviews. De interviewer wordt door Boëtius ‘Vaantje’ genoemd, in wie de lezer de bijnaam van de auteur kan herkennen. Daar tussendoor klinkt vanuit een ‘versteende baarmoeder’ ook nog de stem van Ben Boëtius, de ongeboren tweelingbroer van Bob. Ben tekent de baarmoederwand vol met ‘schilderingen’ en bij gebrek aan daglicht tekent hij ook in het luchtledige. (…) Tot slot krijgen we ook nog de brieven van vader Boëtius te lezen. (…) In zijn laatste brief besluit hij dan ook voor eeuwig te zwijgen, ‘niemand breekt mij de bek nog open.’ Hier klinkt de echo van Hermans’ ‘Au pair’, waarin personages in opstand willen komen tegen de almacht van de auteur en zich vertwijfeld afvragen waarom de ellende die hen overkomt juist hén moet overkomen. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Maskerade’
Meer over Harry Vaandrager op deze site

«Intrigerend.» – L.W. Zandberg

Opmaak 1Over ‘Maskerade’ van Harry Vaandrager op NBD | Biblion, 13 januari 2017:
Bob zit opgesloten in het donker, van waaruit hij een gevecht levert met zichzelf. Ben is zijn nooit geboren tweelingbroer. Deze dode foetus koestert zich in het feit dat hij nooit ter wereld is gekomen. Meerdere stemmen komen aan het woord. Zo vertelt Bob over zijn gevecht, maar becommentarieert hij zijn eigen vertelling en maakt deze soms zelfs belachelijk. Daarnaast is er een voor- en nawoord van Ada, een verteller die misschien niet bestaat, net als de andere personages. (…) Er wordt driftig verwezen naar allerlei filosofen, dichters en personages uit de wereldliteratuur. Dit maakt het plotloze boek zowel intrigerend als irritant. (…)
Meer over ‘Maskerade’
Meer over Harry Vaandrager op deze site

«Weergaloos goede stijl.» – Hans Puper

Opmaak 1 Over ‘Maskerade’ van Harry Vaandrager op MeanderMagazine, 11 januari 2017:
(…) Taal speelt een essentiële rol: de verhouding met het onzegbare bijvoorbeeld. Ada, een ander personage, schrijft daarover in haar brief die aan de vertelling vooraf gaat: ‘Er schijnen lieden te zijn, die daar levenslang over neuzelen. Anderen verhangen zich erom. Dichters krijgen er woorddiarree van. Overloop. Hoe miezerig, hoe kleinzielig. Is er een erfzonde, dan is dat de taal.’ Van dat geneuzel is ook dit boek gelukkig niet vrij; het had anders ongeschreven kunnen blijven. Zo zegt Ben – zie hieronder – bijna aan het slot: ‘Bob, ik kan niet anders dan verstillen. Stilte, het is het onvermogen om het onzegbare te benaderen. Ik heb een leven van zwijgen in te halen.’ Hij is de enige niet. (…) Een groots boek. De thematiek is van alle tijden, maar lijkt nieuw door de bijzondere vorm. De grote kracht van Vaandrager ligt echter in zijn weergaloos goede stijl.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Maskerade’
Meer over Harry Vaandrager op deze site

«Harry Vaandrager is een woordkunstenaar pur sang.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘Maskerade’ van Harry Vaandrager op Ansiel, 6 januari 2017:
‘Ik zal afdalen naar mijn eigen onderwereld, om de woorden te vinden die ik al zo lang zoek. Ik moet eerst verdwijnen, om te kunnen leven. Er is geen weg terug.’ (…) Alle sprekers van ‘Maskerade’ vertellen in de ik-vorm en ze wijzen er stuk voor stuk op dat ze misschien niet bestaan. Het zijn stemmen en schimmen in plaats en ze lijken op elkaar. De personages draaien steeds in elkaars wereld rond en ze weten niet of ze de ander verzonnen hebben dan wel of ze door hem/haar verzonnen zijn. (…) Harry Vaandrager is een woordkunstenaar pur sang die met metaforen, taalkronkels en beeldtaal een literair vuurwerk in mekaar knutselt dat nog heel lang in het lezershoofd blijft nakreunen.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Maskerade’
Meer over Harry Vaandrager op deze site

‘Parelmoerpoeder’ in de publiciteit.

VoorplatParelmoer-72Over ‘Parelmoerpoeder’ van Clyde R. Lo A Njoe op Caraïbisch Uitzicht, 3 januari 2017:
Tijdens een boekenpresentatie in boekhandel Donner, Coolsingel 119 te Rotterdam, op 25 juni 2016, met het thema ‘vrijheid’ naar aanleiding van het Surinaamse Keti Koti- feest (‘Gebroken Ketenen-feest’) werd Clyde R. Lo A Njoe geïnterviewd ter gelegenheid van de verschijning van zijn omvangrijke roman ‘Parelmoerpoeder’, en wel door de literatuurwetenschapper, schrijver en dichter Michiel van Kempen: ‘In een gepassioneerde na-oorlogse relatie ontvouwt zich langzaam een verhaal over de Tweede Wereldoorlog. Het geeft heel subtiel een gedetailleerd beeld over hoe men zich in de laatste oorlogsjaren probeert staande te houden. Een indrukwekkend boek.’
Kijk naar het interview (25 minuten) in dit bericht. Daarin ook verwijzingen naar een radio-interview en een kort gefilmd interview.
Meer over ‘Parelmoerpoeder’
Meer over Clyde Lo A Njoe

«Unicum in Nederlands taalgebied.» – Bart Smout

Opmaak 1Over ‘Maskerade’ van Harry Vaandrager op Passionate Platform, 21 december 2016:
Lezers die op zoek zijn naar herkenbare hoofdpersonen waar ze zich fijn mee kunnen identificeren, kunnen ‘Maskerade’ beter mijden. Ada, Bob en Ben zijn geen ronde personages. Ze zijn eerder stemmen uit een schimmenrijk die om elkaar heen dansen. Vraag is of ze überhaupt bestaan of dat ze elkaar verzinnen, niet meer zijn dan maskers die worden opgezet en afgezet. (…) Waarom zou je het bestaan überhaupt verheerlijken, die trage en pijnlijke weg naar de ondergang? (…) Maar de afkeer gaat gepaard met verlangen. De personages hunkeren alle drie naar een gebied voorbij woorden en betekenis, naar een plek waar stilte de scepter zwaait. (…) De wereld kan misschien niet vernietigd worden, maar vaste betekenissen wel. (…) Ergens lijkt Vaandrager in zijn schrijven op de Roemeense essayist Emil Cioran, die stelt dat geboorte een ziekte is waarvan niemand herstelt. Soms waart de geest van middeleeuwse mystici door zijn schrijven, die eveneens werden gedreven door het verlangen zichzelf te verliezen en op te lossen in het niets. Ook de absurde wereld van de Ierse modernist Samuel Beckett klinkt door in ‘Maskerade’. Maar de geschiedenis nog eens dunnetjes overdoen, dat is niks voor Vaandrager. Zijn stijl heeft voldoende eigen smoel om voor zichzelf te spreken. Daarmee laat de Rotterdamse schrijver opnieuw zien dat hij een unicum is binnen het Nederlandse taalgebied. Eentje om te koesteren.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Maskerade’
Meer over Harry Vaandrager op deze site

Overhandiging eerste exemplaar ‘Parelmoerpoeder’

parelmoerpoeder1Op 15 december 2016 overhandigde schrijver Clyde R. Lo A Njoe zijn eerder dit jaar verschenen grote romandebuut ‘Parelmoerpoeder’ aan Leo Wienesen:
Lo A Njoe droeg zijn roman op aan George Maduro en Boy Ecury en aan (‘de anonieme held’) Leo Wienesen. Leo Wienesen (Amsterdam, 1922), was van 1937 tot 1942 werkzaam bij de Gemeentelijke Voedselvoorzieningen van Amsterdam ofwel ‘de Gaarkeuken’. Toen de anti-Joodse maatregelen van kracht werden moest hij onderduiken, maar bleef niettemin in de Hongerwinter van 1944/45 en ook in de vroege jaren van de wederopbouw, toen voedsel nog lange tijd schaars was, zijn rol spelen in de voedselvoorziening voor Amsterdamse behoeftigen.
Klik hier voor meer foto’s van Rob Groenwold
Meer over ‘Parelmoerpoeder’
Meer over Clyde Lo A Njoe op deze site

«Een mooi boek over een mooi thema, geschreven in een mooie schrijfstijl.» – Monique van der Hoeven

VoorplatParelmoer-72Over ‘Parelmoerpoeder’ van Clyde R. Lo A Njoe op Alles over boeken en schrijvers, 29 november 2016:
(…) Het boek begint met een verhaal over de relatie tussen de elegante en zeer succesvolle jonge vrouw Esther, die er een zeer bourgondische levensstijl op na houdt, en de kunstenaar Dird. Esther heeft een magische aantrekkingskracht op Dird, en ze zuigt hem op alle fronten haar leven binnen. Zij is duidelijk degene die bepaalt hoe alles gebeurt, en ook in welk tempo, Dird volgt dat eigenlijk altijd maar keurig. De Joodse Esther gaat in 1977 nog altijd gebukt onder het oorlogsverleden van haar ouders, die inmiddels allebei overleden zijn; zij is geboren in de hongerwinter. (…) Naast het verhaal van Esther’s ouders loopt er een aantal andere verhaallijnen: de parelmoerpoeder-business van Esther en haar zakencontacten, het leven van Dird en zijn kunst en werk op de visafslag, wat hij samen met zijn vriend Rousse nachtdiensten draait, en het verhaal van Vera, Esther’s beste vriendin. (…) De verhaallijn van de Joodse ouders van Esther in het circuit van onderduikers in Amsterdam vond ik zonder meer zeer de moeite van het lezen waard. (…) Een mooi boek over een mooi thema, geschreven in een mooie schrijfstijl.
Lees hier de recensie
Meer over Parelmoerpoeder’
Meer over Clyde Lo A Njoe