«Gesneuveld voor een regering die niet in wilde zien dat het koloniale tijdperk voorgoed voorbij was.» – Maureen Welscher

Opmaak 1Interview met Sanne Biesheuvel over ‘Oorlog aan de overkant’ op Meer dan babipangang, 14 januari 2021:
De vader van schrijfster Sanne Biesheuvel – bekend van het boek ‘Oorlog aan de Overkant’ – werkte als hospik tijdens de politionele acties. Gedesillusioneerd kwam hij terug maar de liefde voor Indonesië is altijd gebleven. Die liefde bracht hij over op zijn dochter. Na de capitulatie van Japan in 1945 riepen Soekarno en Hatta op 17 augustus 1945 de onafhankelijkheid uit: de Republiek Indonesië. Er volgde een gewelddadige periode waarin Indonesische groeperingen, gevoed door nationalistische gevoelens, duizenden Nederlanders, Chinezen en Indische Nederlanders doodden. Ondertussen beschouwde Nederland zich, ook na het uitroepen van de onafhankelijkheid, nog steeds als soeverein. Vanuit Nederland vertrokken tussen 1945 en 1949 200.000 militairen naar Indonesië. Eén van hen was de vader van Sanne Biesheuvel.
Lees hier het interview
Meer over ‘Oorlog aan de overkant’
Meer over Sanne Biesheuvel

«De onthechte westerse mens kijkt in de spiegel.» – Joyce Hes

Voorplat75Over ‘Het witte land’ van Rob Verschuren in Argus, nr. 23, 22 december 2020:
(…) Als reclameman krijgt Bobby West op een dag een foto in handen van een vrouw die net een tsunami heeft overleefd. Hij begint naar haar te verlangen hoewel hij beseft dat dat in feite het verlangen naar iets groters is: extase, eeuwige jeugd en volledige overgave. Hij laat alles achter en gaat zijn droom achterna richting het onbestemde, het witte land, het Oosten dat in tegenstelling tot het Westen iets ongrijpbaars heeft. Daar in een achteraf wijk in een niet benoemde stad leest hij Cervantes ‘Don Quichot’, wiens ‘echte wapen zijn fantasie was’ en ‘een opmerkelijk vermogen de werkelijkheid te negeren’. En verder wacht hij op ’vingerwijzingen van het lot’. Uiteindelijk komt hij terecht bij een afvalverwerkingsbedrijf dat gerund wordt door een verlamde mysterieuze dame in het wit. Bij haar gezeten ervaart hij hun contact als een Piéta, een schilderij van Maria en haar kind: de onthechte westerse mens kijkt in de spiegel en ziet een kind dat te midden van een berg rotzooi zijn hoofd in de moederschoot legt.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het witte land’
Meer over Rob Verschuren bij Uitgeverij in de Knipscheer

«Peter Drehmanns, onthoud die naam!» – Jeroen Vullings

Opmaak 1Over ‘Het Wezen’ van Peter Drehmanns op Nieuwsweekend, NPO Radio 1, 19 december 2020:
(…) ‘Het Wezen’ is weer hélemaal een Drehmanns. Hij heeft een deraillerende, literair kankerende stijl waarin de hele moderne tijd op de schop gaat op een zeer incorrecte prettig leesbare manier. (…) Het is een roman van een desillusie (…); schrijven tot de laatste snik en dat vind ik bewonderenswaard (…) Peter Drehmanns, onthoud die naam!
Luister en kijk hier naar de uitzending
Meer over ‘Het Wezen’

«Voor veel mensen in het ‘moederland’ was Suriname ‘een buitenkind’.» – Martien van Oorsouw

VoorplatGoudzand2_Opmaak 1.qxdOver ‘De geur van bruine bonen’ van Henna Goudzand Nahar op Caraïbisch Uitzicht, 16 december 2020:
Ilse is een vrouw van bijna 49 die als 15-jarig meisje naar Nederland kwam in het kader van gezinshereniging. Ze werkt als leerkracht in Amsterdam. Daarmee zijn twee van de belangrijkste thema’s van de roman van Henna Goudzand Nahar genoemd. Maar ‘De geur van bruine bonen’ gaat over veel meer. De roman kwam op 25 november 2020 uit, de dag dat de 45 jarige onafhankelijkheid van Suriname gevierd werd. Wat betekent het je te vestigen in een samenleving die je als deel van het koninkrijk der Nederlanden meent te kennen? Rond de dag van de Surinaamse onafhankelijkheid vertrekt de moeder van Ilse naar Nederland. Ze laat haar dochter Ilse achter bij haar eigen moeder. Een paar jaar later vertrekt ook Ilse naar Nederland. (…) Veel mensen in het ‘moederland’ weten niet, wat de gevolgen voor de koloniën waren van de periode van overheersing. Voor hen was Suriname Verweggistan, of ‘om het op z’n Surinaams te zeggen: een buitenkind’: ze namen de lusten voor lief, met de lasten, waaronder de migratie van Surinamers naar Nederland, wilden ze niets te maken hebben. (…) “In deze roman gaat het vooral om Ilses omgang met de Nederlandse maatschappij, de manier waarop haar kinderen omgaan met de Nederlandse maatschappij en haar twijfels over de opvoeding. De vraag of je opvoeding klopt met wat de maatschappij van je kinderen wil, is een vraag van alle ouders, maar voor een migrant is deze vraag extra belangrijk.”
Lees hier het artikel ‘Het verleden is niet weg na de migratie’
Meer over ‘De geur van bruine bonen’
Meer over Henna Goudzand Nahar bij Uitgeverij In de Knipscheer

«In één ruk uitgelezen.» – Kathleen Boyen

VoorplatGoudzand2_Opmaak 1.qxdOver ‘De geur van bruine bonen’ van Henna Goudzand Nahar op Bolcom, 12 december 2020:
In één ruk uitgelezen en ik wacht met veel spanning op deel 2. Persoonlijk vind ik er universele thema’s in terug: moeder-dochter relatie, familierelaties, verstikkende loyaliteit, het gekwetste en verwaarloosde kind dat tevergeefs naar liefde-aandacht-goedkeuring van een ouder smacht, onuitgesproken behoeftes en verlangens, spanningen met pubers, de strijd en de moed om het anders te willen en het te doen…, de hoge lat die vrouwen van deze generatie van de leeftijd van Ilse voor zichzelf leggen. Dit alles in de historische en culturele context van Suriname waar wij, hier in België, minder mee vertrouwd zijn.
Meer over ‘De geur van bruine bonen’
Meer over Henna Goudzand Nahar bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Zeker in tijden waarin het slavernijverleden om een passend antwoord vraagt is ‘De geur van bruine bonen’ een must.» – Lennie Haarsma

VoorplatGoudzand2_Opmaak 1.qxdOver ‘De geur van bruine bonen’ van Henna Goudzand Nahar op Bolcom, 8 december 2020:
(…) ‘De geur van bruine bonen’ is een belangrijk boek. De wijze waarop de schrijfster de ontwikkeling van Ilse beschrijft, overtuigt en geeft een prachtig en indringend beeld van Surinaamse- Nederlandse vrouwen in Nederland. En hoe zij een evenwicht zoeken tussen de cultuur van Suriname waar ze schatplichtig aan willen zijn en de Nederlandse samenleving die zich tot op de dag van vandaag onvoldoende realiseert wat een 3 eeuwen lange koloniale geschiedenis betekent. Het boek is spannend, je leeft mee met de personages uit het boek, generatieconflicten worden bloot gelegd en er is humor. Alleen al de achternaam van Ilse, als je het omdraait Rotterdam. Overigens herkenbaar zo’n Nederlandse naam, want Nederland heeft ook qua naamgeving van dorpen en steden zijn koloniale stempel op Suriname gedrukt als je alleen al kijkt naar plaatsen met namen als Utrecht, Alkmaar, Domburg en Wageningen. Zeker in tijden waarin het slavernijverleden om een passend antwoord vraagt is ‘De geur van bruine bonen’ een must.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De geur van bruine bonen’
Meer over Henna Goudzand Nahar bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Relatie wordt meesterlijk beschreven.» – Nellie Bakboord

VoorplatGoudzand2_Opmaak 1.qxdOver ‘De geur van bruine bonen’ van Henna Goudzand Nahar op Caraïbisch Uitzicht, 7 december 2020:
(…) Anita Madrettor vertrekt net als vele anderen rondom de onafhankelijkheid naar Nederland. Ze laat haar dochter Ilse achter bij haar moeder, Ilse’s oma. We maken kennis met het leven van deze Ilse. Haar moeder laat nooit meer iets van zich horen tot op een dag Ilse naar Holland wordt gehaald. Voor Ilse breekt dan een heel ander leven aan. (…) We leren Ilse kennen als een vrouw van middelbare leeftijd die kost wat kost iedereen van dienst wil zijn. (…) Van haar puberdochter Abigail krijgt Ilse keer op keer de wind van voren. (…) Je wil weten hoe het zit met de relatie tussen Ilse en haar moeder. Waarom is de moeder van Ilse, Anita Madrettor, vlak voor de onafhankelijkheid in 1975 zonder Ilse naar Nederland afgereisd? (…) ‘De geur van bruine bonen’ is een innemend geschreven roman waarin onze zwijgcultuur zonder opsmuk wordt doorbroken. Door het neerzetten van tot de verbeelding sprekende karakters leg je dit boek niet naast je neer. (…)
Lees hier de recensie ‘De zwijgcultuur doorbroken’
Meer over ‘De geur van bruine bonen’
Meer over Henna Goudzand Nahar bij Uitgeverij In de Knipscheer

Peter Lenssen – Genoeg geweest. Roman

VoorplatGenoeggeweest-75Peter Lenssen
Genoeg geweest
De zelfmoordbestanden

roman
Nederland
royaal formaat 210 x 145 mm
gebrocheerd in omslag met flappen,
318 blz., € 22,00
ISBN 978-90-6265-797-1 NUR 301
maart 2021

Twee betekenisvolle boeken liggen ten grondslag aan deze roman. ‘Permanent Record’ (Onuitwisbaar) van klokkenluider Edward Snowden, een onthullend boek over de ongrondwettelijke praktijken van de Amerikaanse geheime dienst NSA inzake massasurveillance, én ‘Het is oorlog, maar niemand die het ziet’ van Volkskrant-journalist Huib Modderkolk, waarin de kwetsbaarheid van de open samenleving, de schaduwkanten van het Internet en de kwalijke rol van inlichtingendiensten in Nederland worden belicht.

Wat doet het met een mens wanneer hij dag in dag uit anderen afluistert en bespioneert? Maakt het hem tot een ander mens? Een onmens? Wat betekent het voor de relatie met zijn naasten? Wat gebeurt er als hij vervolgens zelf wordt bespied?

In Genoeg Geweest, een roman over afluisteren en bespioneren – een volksziekte van deze tijd – én de psychische en sociale verloedering die daar het gevolg van is, wordt het verhaal verteld van een geheimagent die door zijn werk alles kwijtraakt: zijn vrouw, zijn zoon, zijn sociale leven én zijn morele kompas. Wat blijft er over van een man wiens leven draait om het in de gaten houden van medeburgers? Wat gebeurt er als de verstoten zoon op wrede manier zijn vaders leven stilzet, en geheel in lijn met vaders werk, alsnog indringend om aandacht vraagt?

Peter Lenssen bracht met zijn vorige roman ‘Pleisterplaats Belleville’ een ode aan Charlie Hebdo en de vrijheid van het woord. De roman werd genomineerd voor Halewijnprijs 2018 en Peter Lenssen won er de Reinaerttrofee 2018 mee. Met Genoeg Geweest neemt hij stelling tegen de verwording van de menselijke intimiteit en het obsceen variété van oude en nieuwe media, waarin dom geweld, plat amusement, emotie-exhibitionisme en valse reclame naadloos in elkaar overlopen. Opnieuw een hoogst actueel, onmisbaar boek van een dwarse auteur die zich niets gelegen laat liggen aan maatschappelijke taboes of literaire trends.

Meer over Peter Lenssen bij Uitgeverij In de Knipscheer

Peter WJ Brouwer – Het oog van de kraanvogel. Roman

VoorplatKraanvogel-96Peter WJ Brouwer
Het oog van de kraanvogel

roman
Nederland
omslag Albert van der Weide
gebrocheerd met flappen,
ca. 304 blz., € 19,50
maart 2021
ISBN 978-94-93214-22-4 NUR 301

Het oog van de kraanvogel is een ontwapenend verhaal over de verbondenheid tussen twee mannen. Een psychologische roman over coming-out in de brede zin van het woord. Over persoonlijkheid, identiteit en seksualiteit.

Wanneer Marcus voor zijn werk naar Japan reist, blijkt zijn komst voorbereid door Arthur, een oud-studiegenoot met wie hij meer dan twintig jaar geen contact heeft gehad. Marcus is na één conservatoriumjaar rechten gaan studeren, Arthur is orkestmusicus geworden. Marcus laveerde dat eerste jaar tussen zijn vriendin, zijn muziekopleiding en de zorgzame maar claimende Arthur. Het lange weekend dat de jongens samen aan zee doorbrachten, staat in zijn geheugen gegrift. Wat stond zijn vriendschap met Arthur in de weg?
In Tokio kijkt Marcus terug op een leven vol onvervulde verlangens. De ontmoeting met Arthur levert een nieuwe confrontatie op. Kijkt Marcus weer weg of heeft hij het lef om bij zichzelf te rade te gaan?

Peter WJ Brouwer (1965) is schrijver, vertaler en theatermaker. Hij publiceerde drie dichtbundels, waaronder bij Uitgeverij In de Knipscheer ‘Brief aan wie niet bestaat’ (2016). ‘Het oog van de kraanvogel’ is zijn tweede roman na ‘Het Siamees moment’ uit 2017.

Over ‘Het Siamees moment’ schreef Britta Koopen in Eindhovens Dagblad: «Met zijn debuutroman laat Brouwer meteen zien waar hij als romanschrijver thuishoort: in het niet al te lange rijtje van literaire schrijvers. Het gewone wordt bijzonder en blijft toch alledaags, een liefde komt en gaat voorbij, het leven gaat door terwijl het even lijkt stil te staan. Eigenlijk doet Brouwer in zijn roman niets anders dan wat hij in zijn gedichten doet: hij vangt een scène in woorden, in de mooiste woorden die je kunt gebruiken om een scène in te vangen.»
Meer over Peter WJ Brouwer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Zeker in tijden waarin het slavernijverleden om een passend antwoord vraagt is ‘De geur van bruine bonen’ een must.» – Lennie Haarsma

VoorplatGoudzand2_Opmaak 1.qxdOver ‘De geur van bruine bonen’ van Henna Goudzand Nahar op Bolcom, 8 december 2020:
(…) ‘De geur van bruine bonen’ is een belangrijk boek. De wijze waarop de schrijfster de ontwikkeling van Ilse beschrijft, overtuigt en geeft een prachtig en indringend beeld van Surinaamse- Nederlandse vrouwen in Nederland. En hoe zij een evenwicht zoeken tussen de cultuur van Suriname waar ze schatplichtig aan willen zijn en de Nederlandse samenleving die zich tot op de dag van vandaag onvoldoende realiseert wat een 3 eeuwen lange koloniale geschiedenis betekent. Het boek is spannend, je leeft mee met de personages uit het boek, generatieconflicten worden bloot gelegd en er is humor. Alleen al de achternaam van Ilse, als je het omdraait Rotterdam. Overigens herkenbaar zo’n Nederlandse naam, want Nederland heeft ook qua naamgeving van dorpen en steden zijn koloniale stempel op Suriname gedrukt als je alleen al kijkt naar plaatsen met namen als Utrecht, Alkmaar, Domburg en Wageningen. Zeker in tijden waarin het slavernijverleden om een passend antwoord vraagt is ‘De geur van bruine bonen’ een must.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De geur van bruine bonen’
Meer over Henna Goudzand Nahar bij Uitgeverij In de Knipscheer