Henna Goudzand Nahar – De geur van bruine bonen. Roman

VoorplatGoudzand2_Opmaak 1.qxdHenna Goudzand Nahar
De geur van bruine bonen

roman
Nederland / Suriname
gebrocheerd in omslag met flappen,
372 blz., € 23,50
eerste uitgave 2020
ISBN 978-94-93214-17-0
presentatie 25 november 2020

In De geur van bruine bonen, het eerste deel van een naar feuilletonromans opgezet tweeluik, staat het leven van Ilse Madrettor centraal. Zoals zovelen verliet ook haar moeder Suriname rond het uitroepen van de onafhankelijkheid. Ilse blijft achter bij haar grootmoeder in Paramaribo. Dat verandert wanneer Anita Madrettor, Ilses moeder, moeite krijgt alle ballen in haar nieuwe gezin in de lucht te houden. Ilse wordt naar Nederland ‘gehaald’, waar ook haar oom Frank, de jongste broer van haar moeder, en de belangrijkste persoon in haar leven woont. Wanneer Jan, de boezemvriend van Ilse, ruim dertig jaar later, tijdens een etentje met haar en zijn nieuwe vriend, over het drugsverleden van Frank begint, raakt Ilse in een crisis.

Henna Goudzand Nahar werkte als docente Nederlands in Paramaribo en – sinds ze in 1989 naar Nederland trok – in Amsterdam. In 2005 verscheen haar eerste roman Hele dagen in de regen. Het boek thematiseert postkoloniale etnische en religieuze cultuurconflicten tegen het decor van de jaren van het militaire regime in Suriname, in 2015 gevolgd door haar tweede roman Over het zoute water die zich afspeelt in de periode van de slavernij. Bij Uitgeverij In de Knipscheer publiceerde zij in de verhalenbundel Waarover we niet moeten praten.

Over Hele dagen in de regen: «Henna Goudzand Nahar beschrijft het geharrewar, de moed en de lafheid van de bewoners met kennis van zaken.» – Trouw

Over Over het zoute water: «De auteur is er goed in geslaagd het leven dat zich honderden jaren terug heeft afgespeeld spannend de beschrijven. De realiteit van slavernij in onze vaderlandse geschiedenis komt een stap dichterbij.» – NBD/Biblion

«****(*) Peter Drehmanns overtreft zichzelf en schrijft een grandioze roman.» – Guido Van Wambeke

Opmaak 1Over ‘Het Wezen’ van Peter Drehmanns, op Goodreads, 8 oktober 2020:
Laat ik maar meteen met de conclusie beginnen: ‘Het Wezen’, de dertiende en meest ambitieuze roman van Peter Drehmanns, is magistraal. Een verbluffend sterk verhaal, on-Nederlands in stijl en thematiek, veellagig en rijk in meerdere betekenissen. (…) In ‘Het Wezen’ trekt Drehmanns alle registers open en overtreft hij zichzelf. (…) Hoewel Drehmanns zichzelf geen geëngageerd auteur wil noemen, is maatschappij- en cultuurkritiek in ‘Het Wezen’ uitdrukkelijk aanwezig. Hij moraliseert niet maar observeert scherp: de spiegel die hij ons voorhoudt over de gedigitaliseerde wereld en de verstoorde relatie tussen mens en natuur is bepaald confronterend. (…) ‘Het Wezen’ is een ideeënroman van internationaal niveau. (…) Peter Drehmanns hoort thuis in het rijtje van schrijvers als Louis-Ferdinand Céline, Sandro Veronesi, Francesco Pecoraro en László Krasznahorkai. De vraag is dan ook: waarop wachten de recensenten van de kwaliteitskranten om deze uitmuntende roman in de kijker te zetten? Boekhandels – ik denk aan Passa Porta, Boekenhuis Theoria, Het Paard van Troje, Limerick, De Groene Waterman, Boekarest, Barbóék, De Raaklijn, De Reyghere, De Zondvloed, e.a. – kunnen alvast hun gidsende rol spelen door een prominente plaats te reserveren voor ‘Het Wezen’. En wil uitgeverij In de Knipscheer en het Nederlands Letterenfonds er alstublieft voor zorgen dat er snel een vertaling volgt? Dank.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Het Wezen’

«Intrigerende vertelling van een foute gezinssituatie.» – S. Koops

VoorplatHannah-75Over ‘Hannah en ik’ van Pauline J. van Munster voor NBD/Biblion, 8 oktober 2020:
Pauline J. van Munster was vijftien jaar lang afwezig in de literaire wereld, maar in 2018 verscheen weer een boek van haar hand: het dubbelmysterie ‘De zoektocht naar Madeleine Merano’. Na twee jaar volgt ‘Hannah en ik’, een mysterieus boek over de eeneiige tweeling Hannah en Ada. In ruim 200 bladzijden vertelt Ada hun verhaal vanuit de gevangenis. Fragmenten en personen uit hun gezamenlijk verleden worden afgewisseld met een gedetailleerd verslag van dinsdag 1 november, vijf jaar eerder. Door deze afwisseling wordt het langzaam duidelijk hoe Ada in de gevangenis is beland. Hannah is de oudste van de tweeling en heeft altijd haar jongere zusje beschermd en op die dinsdag 1 november is het Ada’s beurt om Hannah te beschermen. ‘Hannah en ik’ is een intrigerende vertelling van een foute gezinssituatie en de wat verknipte relatie tussen de tweeling Hannah en Ada. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Hannah en ik’
Meer over Pauline J. van Munster bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Ambitieuze roman vanuit perspectief hoofdpersoon; lijkt qua opzet op de ‘Divina Comedia’ van Dante.» – Wim Fievez

Opmaak 1Over ‘Het Wezen’ van Peter Drehmanns voor NBD/Biblion, 8 oktober 2020:
Als de kunsthistoricus Koen Grondijs, de humeurige hoofdpersoon van deze roman, 50 wordt, neemt hij de radicale beslissing om zijn oude leven achter zich te laten. Hij leeft in complete onmin met zijn omgeving. Zijn cursisten boeien hem niet meer. Hij vervloekt de oppervlakkige en totaal vercommercialiseerde cultuur. Zijn relatie is opnieuw op de klippen gelopen. Hij besluit om de beschaafde wereld achter zich te laten en in de tropen op zoek te gaan naar een mythisch Wezen. Op zijn tocht wordt hij vergezeld door een joviale Italiaanse taxidermist. Na lange omzwervingen op de plaats van bestemming aangekomen, worden beiden door een agressief natuurvolk gevangengenomen en maandenlang opgesloten in een boomhut waar ze zijn overgeleverd aan de grillen van een dolgedraaide sjamaan. Gaat Grondeis de loutering vinden waarvoor hij alles heeft opgegeven? Ambitieuze roman die wordt verteld vanuit het perspectief van de hoofdpersoon; lijkt qua opzet op de ‘Divina Comedia’ van Dante. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het Wezen’ [ = ]

«Een knap staaltje beschrijving van psychologische ontwikkeling!» – Kees de Kievid

VoorplatHannah-75Over ‘Hannah en ik’ van Pauline J. van Munster op Boekenbijlage, 7 oktober 2020:
(…) Eeneiige tweelingen zijn op een paar zeer kleine details na lichamelijk identiek, maar de auteur laat zien dat de omstandigheden waarin ze opgroeien tot een groot verschil in geestelijke toestand kunnen leiden. Een knap staaltje beschrijving van psychologische ontwikkeling! De ultieme gevolgen worden al direct in het eerste hoofdstuk duidelijk: Ada zit in de gevangenis. Daar weten ze alles af van de tweeling. Het heeft in de kranten gestaan: “Moordzuchtige tweeling op oorlogspad? Is de nachtclub nog veilig?” “Ze hadden er alle reden toe om de man de keel door te snijden.” Maar Ada, de ik-verteller, zegt er meteen over dat dit een verkeerde afspiegeling van het gebeurde is. Nee, het “is gewoon het zielige verloop van een mislukt huwelijk met moeilijk opgroeiende kinderen, gebroken illusies … foute huwelijken, foute moeders, foute mannen”. Wat dus in aanzet een thriller lijkt – wie heeft de man vermoord – wordt door Van Munster omgezet in een psychologische ontwikkelingsroman. (…) Van Munster heeft het verhaal een strakke structuur gegeven. Begin en einde tijdens het bezoek van Hannah aan Ada in de gevangenis. Tussen begin en einde het verhaal van de misdaad, zeer gedetailleerd weergegeven, soms bijna in ‘real time’. Achtereenvolgens dan steeds een hoofdstuk over die ellendige dag en een hoofdstuk over het opgroeien van de twee zussen, hun vader, hun moeder, oom Bob en Aisia, de bijrollen in het verhaal. (…) Het proces van het opgroeien en de onontkoombare breuk zijn door de auteur in een directe stijl en met veel inlevingsvermogen neergezet. Zodanig zelfs dat de lezer zich met de verteller kan en gaat vereenzelvigen. De opbouw van het verhaal wekt ruim voldoende spanning op, waaraan de afwisseling van het ‘coming of age’-verhaal en de gebeurtenissen op de dag van de moord, sterk bijdraagt.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Hannah en ik’
Meer over Pauline J. van Munster bij Uitgeverij In de Knipscheer

«‘Het Wezen’ is een boek waar Nederland trots op moet zijn.» – Julie Smit

Opmaak 1Over ‘Het Wezen’ van Peter Drehmanns op Smitaki’s Boekenlust en op Hebban, 5 oktober 2020:
Wat een geweldige verrassing is dit boek: een literaire stem die niet op zijn mondje is gevallen en elke pagina van groots vuurwerk voorziet, zowel qua inhoud als stijl. Te vergelijken met Ilja Leonard Pfeijffer, die de wereld er ook zo lekker van langs gaf in zijn roman ‘Grand Hotel Europa’, waarin hij ten strijde trekt tegen de toeristenplaag. Ook ‘Het Wezen’ kan een satire genoemd worden op het toerisme. En gaat bovendien tekeer tegen onze hele gedigitaliseerde wereld. (…) In het begin van het boek moest ik even denken aan Hanya Yanagihara’s ‘Notities uit de jungle’, waar wetenschappers op zoek gaan naar het geheim van het eeuwige leven op een eilandje, waar praktisch niemand komt, maar door de wetenschappelijke ontdekkingen uitgroeit tot een toeristenoord. Ook al lijkt de omgeving met zeldzame planten, dieren en inheemse stammen hetzelfde, ‘Het Wezen’ gaat over een zoektocht naar jezelf, een reis door het harnas van een onstuitbare mopperkont. Het verhaal zet vraagtekens bij onze moderne maatschappij die wordt gedomineerd door de massamedia, maar geeft ook een behoorlijke tik aan mensen die voortdurend kritiek leveren. Koen Grondijs is een prachtig hoofdpersoon, nog een veel grotere mopperpot dan Ivo Brandani uit ‘Leven in tijden van vrede’ van de Italiaanse Francesco Pecoraro. ‘Het Wezen’ is een boek waar Nederland trots op moet zijn: geweldig geschreven met heerlijk bijtende humor en actuele onderwerpen. Het boek mag zich meten met ‘Grand Hotel Europa’ van Pfeijffer en met ‘De rat van Amsterdam’ van Pieter Waterdrinker: grootse on-Nederlandse romans met een onderhoudende, satirische kijk op ons hedendaagse leven.
Lees hier of hier de recensie
Meer over ‘Het Wezen’

De pers over ‘Huis van as’ (2002) van Saya Yasmine Amores (Cándani)

CandaniIn ‘Huis van as’ bezoekt Amelia haar geboorteland na het overlijden van haar vader. Ze ontmoet er ook haar jeugdvriendin, inmiddels een jonge moeder. Amelia is jaloers op haar hartstocht die zin aan het leven geeft. Hun sterk verschillende levens blijken veel inniger verbonden te zijn dan Amelia vermoedt.

«Zij heeft én het talent én de ambitie én de verhaalstof om een van de groten van de Surinaamse literatuur te worden.» – Hella Haasse

«Met ‘Huis van as’ van de Hindoestaans-Surinaamse schrijfster Cándani (Saya Yasmine Amores) komen we terecht in het mijnenveld van amoureuze en familiale relaties dat zo kenmerkend is voor het leven in en de literatuur uit het Caribisch gebied. In ‘Huis van as’ wordt een heel register van gevoelens subtiel bespeeld. De totale verwarring van Amelia wordt overtuigend in beeld gebracht.» – Gerrit Jan Zwier, Leeuwarder Courant

«In haar dichtbundel ‘Een zoetwaterlied’ beschreef Cándani (Saya Yasmine Amores) twee jaar geleden de onderdrukte sensualiteit van de hindostaanse vrouw. Vorig jaar viel haar prozadebuut ‘Oude onbekenden’ op door de geheel eigen poëtische stijl waarmee ze het thema van de hindostaanse immigratie behandelde. Beide thema’s verbindt Cándani nu in haar nieuwe roman ‘Huis van as’. Hierin ontdekt de hoofdfiguur Amelia bij een bezoek aan Suriname dat haar inmiddels overleden vader haar jeugdvriendin Rita al op dertienjarige leeftijd zwanger had gemaakt. Maar het blijft niet bij deze ene ontdekking. Haar vriendin Rita is waarschijnlijk ook nog eens het buitenechtelijke kind van haar vader, zodat de relatie tussen hen pure incest is. De ontreddering die dat meebrengt roept Cándani op met een opeenstapeling van zeer korte zinnen. Dit staccato-effect wordt nog eens versterkt door de tegenwoordige tijd die ze gebruikt. Zo ontstaat ook bij de lezer het onrustige gevoel dat alle samenhang ontbreekt. Opnieuw toont Cándani haar gedrevenheid om te onderzoeken wat je met taal kunt doen.» – Jos de Roo, Trouw

Meer over ‘Huis van as’
Meer over Cándani bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over Saya Yasmine Amores bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Het idee om Don Quichot als spiegel te gebruiken is brutaal en geniaal.” – Marguérite Berreklouw

Voorplat75Lezersreactie over ‘Het witte land’ van Rob Verschuren, 2 oktober 2020:
‘Het witte land’ is literatuur omdat het gaat over het universele thema van de existentiële eenzaamheid van de mens en zijn verlossing daaruit. Verder barst het van de ironie en dat maakt het tragikomisch. Het idee om het verhaal Don Quichot als ridder van de droevige figuur als spiegel te gebruiken, is brutaal en geniaal. Zo’n stukje als in Interludium, waarin je het vertrek van Schiphol beschrijft…. dan staat elk woord op zijn juiste plek, Rob. Tenslotte heb ik nog mijn woordenschat dankzij jou uitgebreid met woorden als: valavond, rabide vermaak en eonenlange sedimenten. Ik hoop voor je dat je boek besproken wordt in de belangrijke kranten. Ik ga het in elk geval aanprijzen bij mijn leesgroepje, dat uit vijf hooggeleerde dames bestaat en bij andere vriendinnen.
Meer over ‘Het witte land’
Meer over Rob Verschuren bij Uitgeverij in de Knipscheer

«Op zoek naar de zwartharige jonge vrouw op een foto uit een tijdschrift.» – Hein-Anton van der Heijden

Voorplat75Over ‘Het witte land’ van Rob Verschuren op Boekenbijlage, 30 september 2020:
(…) ‘Dat hij de vrouw nooit zou vinden was niet van belang. Hij zag haar niet langer als doel, maar als vertrekpunt. Hij zou andere dingen vinden, net als Columbus. Natuurlijk was de hele onderneming krankzinnig en hijzelf stapelgek, maar alle grote daden en alle grote gedachten hebben een belachelijk begin.’ Eenmaal in Azië (…) zwerft hij eindeloos door de stad, voert lange gesprekken met door het leven getekende lotgenoten, wordt ernstig dronken, en kijkt terug op zijn leven; tot nu toe niets nieuws onder zon. Maar wat ‘Het witte land’ onderscheidt van veel vergelijkbare romans is dat er iets onverwachts gebeurt, iets wat indruist tegen de spelregels van hoe je een spannend verhaal schrijft. Juist met deze gebeurtenis, en met de aanloop daar naartoe, maakt Verschuren het verband voelbaar tussen zijn jongensgevoel van vervreemding in de Oostenrijkse bergen, en zijn ontworteldheid als middelbare man. Verlossing begint niet met een daverende klap of een groot gebaar, maar met iets kleins, iets vanzelfsprekends. Met iets wat mensen tot mensen maakt.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het witte land’
Meer over Rob Verschuren bij Uitgeverij in de Knipscheer

« * * * * Een grandioos originele roman die je als een vloedgolf over je heen moet laten komen.» – Marnix Verplancke

Opmaak 1Over ‘Het Wezen’ van Peter Drehmanns in Knack Focus, 23 september 2020:
(…) Grondijs neemt zich voor naar de Archipel te reizen en op zoek te gaan naar het wezen uit de titel, een mensachtig halfaapje, een spookdiertje dat voor het laatst gezien is op 22 september 1999. (…) Hij pakt zijn spullen, boekt zijn tickets en verhuurt zijn kunstzinnig ingerichte huis. (…) Wat volgt, is een onderdompeling in een wereld die doet denken aan een combinatie van Louis Couperus’ Stille kracht en Joseph Conrads Heart of Darkness, maar dan overgoten met de vileine saus van Evelyn Waughs A Handful of Dust, en dat geschreven in een uitzonderlijk rijke, misschien wel ietwat pervers plastisch aanvoelende taal. Peter Drehmanns gooit zijn Grondijs de jungle in, waar hij maar moeilijk wegkomt van zijn cultuur en achter iedere boom Richard Attenborough denkt te zullen aantreffen. Maar juist daar wil hij dus mee breken, met de toeristenindustrie voor de ‘Wekelingen’ die hem waarschuwen voor de Epidemie. (…) ‘Het Wezen’ is een grandioos originele roman en een belevenis die je als een vloedgolf over je heen moet laten komen.
Meer over ‘Het Wezen’