Clyde R. Lo A Njoe – Mallura. Roman

Opmaak 1Clyde Lo A Njoe
Mallura

roman
Nederland
gebrocheerd in omslag met flappen,
340 blz., € 19,50
ISBN 978-90-6265-992-0
Eerste druk 2018

Is Edgar Allen Poe vermoord, en zo ja, waarom? In Mallura reconstrueert Clyde Lo A Njoe met sterke en levendige dialogen de schimmige dood van Edgar Allen Poe. Mallura wordt zo een whodunnit, een ‘detective’ met een spannende plot.

Er is altijd van uitgegaan dat niemand wist waar de Amerikaanse schrijver en dichter Edgar Allen Poe zich bevond tussen 28 september en 3 oktober 1849, enkele dagen vóór zijn dood. Poe, inmiddels landelijk bekend door gedichten als ‘Lenore’ en ‘The Raven’, wordt in de vroege morgen van 3 oktober in beklagenswaardige staat aangetroffen in de stad Baltimore: ziek en in andermans kleding. Als hij op 7 oktober 1849 komt te sterven in het Washington College Hospital, ontstaan twijfels bij Mallura, een plantagehouder die in korte tijd een innige verstandhouding met de markante schrijver heeft ontwikkeld. Mallura heeft de overleden Poe amper vierentwintig uur daarvóór nog tot diep in de nacht gesproken, waarbij de laatste een gloedvolle monoloog afstak.

Na een jaar keert Mallura voor zaken weer terug naar Baltimore. Toevalligerwijs ontmoet hij de jonge journalist Robert Q. Dempsey, die voor een gerenommeerd New Yorks tijdschrift de opdracht heeft aangenomen om een plausibele verklaring te vinden voor het mysterieuze overlijden van de geprezen dichter en schrijver. Er volgt een boeiende gezamenlijke ontdekkingsreis. Poe was drankzuchtig en mogelijk gebruiker van de pijnstiller laudanum (opiumtinctuur). Hij droeg altijd grote hoeveelheden geld bij zich. Is hij bezweken aan een ziekte als cholera of tuberculose? Of een aandoening aan de hersenen? Een overdosis? Of is hij door een misdrijf om het leven gekomen? Gaandeweg denken beide mannen hét aanknopingspunt te hebben gevonden, waarmee de oorzaak van de dood van Poe definitief kan worden ontsluierd.

Beeldend kunstenaar Clyde R. Lo A Njoe (Aruba, 1948) debuteerde in 1982 als dichter en ‘pas’ in 2016 als romanschrijver (met ‘Parelmoerpoeder’). Mallura, zijn tweede roman, is een tot het einde intrigerende roman.
Meer over Clyde Lo A Njoe bij Uitgeverij In de Knipscheer

Pauline J. van Munster – De zoektocht naar Madeleine Merano. Roman

Opmaak 1Pauline J. van Munster
De zoektocht naar Madeleine Merano

roman
Nederland
gebrocheerd in omslag met flappen,
152 blz., € 16,50
ISBN 978-90-6265-988-3

Iedereen zoekt wat en vindt wat, hoe verrassend soms ook.

De romans en verhalen van Pauline J. van Munster spelen zich meestal af in een geïsoleerde situatie. Het kan de benauwdheid van een klein gezin zijn zoals in De geheime brieven van Marta (2001), of binnen de muren van een klooster zoals in Lied van Mod (2003) of binnen een parochie in een dorp zoals in Het evangelie volgens Daphne (2000). De zoektocht naar Madeleine Merano speelt zich af op een klein eiland. De gesloten sfeer zorgt voor een beklemming die de roman tot het eind toe spannend houdt. Abel, een jonge man, gaat naar het eiland waar zijn twee moeders een korte maar intense geschiedenis hebben liggen. Tijdens zijn zoektocht, waarin hij in het verleden duikt van zijn beide moeders, ondergaat hij een transformatie. Zijn vondst zal voor altijd zijn leven veranderen.

Diverse personages komen aan het woord en de lezer volgt hen in hun eigen zoektocht, die zijdelings met Madeleine Merano te maken heeft. Iedereen zoekt wat en vindt wat, hoe verrassend soms ook. De plot is sterk, en de verschillende subplots en nevenintriges zijn listig met elkaar verweven. Daarbij kenmerkt De zoektocht naar Madeleine Merano zich door een fraaie en beeldende stijl, geplaatst in een niet-Nederlandse setting. Met deze roman, haar vijfde boek, is Pauline van Munster na 15 jaar niet gepubliceerd te hebben weer terug in het literatuurlandschap.

Over ‘Het evangelie volgens Daphne’ schreef De Groene Amsterdammer: «Deze debuutroman zal ik na lezing nooit meer `boekje’ noemen. Dat heeft te maken met de niet-Nederlandse mentaliteit en de durf die eruit spreken.» En De Volkskrant: «De sfeer. Die blijft tot het laatst toe mooi, loom in zijn vreemdheid.»

Over ‘De geheime brieven van Marta’ schreef De Volkskrant: «Net zo’n perfecte tweede roman als ‘Het evangelie volgens Daphne’ een echt eerste roman was.»
En Trouw: «Volstrekt geloofwaardig, geen woord te veel, geen zin overbodig.»

Over ‘Lied van Mod’ schreef het Haarlems Dagblad: «De derde roman van Pauline J. van Munster is in veel opzichten een ongewoon boek: een slimme structuur en chronologie, een tragische hoofdpersoon en een stijl die zonder meer gedreven en broeierig is. Het is met name haar bezwerende stijl die je al lezend doet wegzweven van de harde, concrete wereld naar de rustgevende illusie van het klooster. Haar eerste boeken ken ik niet. Die leemte zal ik snel opvullen!»
Meer over Pauline J. van Munster bij Uitgeverij In de Knipscheer

Craig Strete – De vloek van de familie Darkland

Opmaak 1Craig Strete
De vloek van de familie Darkland

roman
Amerika
Oorspronkelijke titel The Angry Dead
Vertaald uit het Amerikaans door Irma van Dam
gebrocheerd in omslag met flappen
224 blz., € 18,50
2018
ISBN 978-90-6265-976-0

De Amerikaans-indiaanse schrijver Craig Strete verrast zijn lezers voortdurend. Met zijn magisch-realistische (SF-) verhalen in o.a. Als al het andere faalt en Doodsriten (resp. bejubeld door Jorge Luis Borges en Salvador Dalí), met zijn realistische rock-’n-rollroman Twee spionnen in het huis van de liefde, met zijn bekroonde jeugdromans zoals Grootvaders reisdoel, met zijn avonturenroman De roep van stormbrenger, met zijn ‘Shakespeareaanse’ historische roman Het mes in de geest, met zijn oorlogsroman Het spel van Kat en Adelaar, met zijn detectiveroman De dronken detective, maar ook met zijn poëzie (o.a. met Jim Morrrison) en toneelstukken. En bijna altijd speelt zijn indiaanse erfenis een rol in zijn literatuur, zo ook in De vloek van de familie Darkland.

De tiener Sees Jane Elkhart is half indiaans, half blank. Zij woont met haar moeder in de grote stad. Haar vader, haar indiaanse deel, is overleden toen zij nog maar een klein kind was. Zij kan zich weinig van hem herinneren. Haar moeder heeft kortstondige relaties met vriendjes, die haar allemaal weer na verloop van tijd verlaten, en verwaarloost Sees Jane. Het vriendje dat ze deze zomer heeft, weet haar ervan te overtuigen Sees Jane de zomer door te laten brengen bij haar grootvader, de vader van haar vader, en haar nichtje. Sees Jane heeft hen nooit eerder ontmoet, haar moeder heeft dit al die jaren niet toegestaan. Grootvader Elkhart en nichtje Mary hebben een huis gehuurd aan een meer, bij de grond van de stam van haar vader. Het is een groot maar vervallen huis, en het is het enige huis aan deze kant van het meer. Aan de andere kant van het meer staan caravans, en bevindt zich een indiaanse winkel, waarboven de familievriend Jason Two Elks woont, die geregeld het meer over peddelt in zijn kano.

Sees Jane komt er al snel achter dat er iets niet deugt in het huis. Sommige kamers zitten op slot, en ze bespeurt een aanwezigheid. Een meisje op een schilderij lijkt tot leven te komen. Ze ontdekt dat er iets moet zijn gebeurd met de oude bewoners van het huis, een groot en gruwelijk geheim, dat er iets duisters heeft plaatsgevonden. Maar de grootvader, oud als hij is, is sterk en koppig – hij laat zich niet wegjagen.

De vloek van de familie Darkland is een klassiek spookverhaal. Als de doden niet tot rust komen, als de doden boos zijn, zijn de levenden in hun nabijheid niet veilig. Gaandeweg ontdekken de bewoners van het huis dat er iets moet zijn waarvoor zelfs de boze doden bang zijn. Een krachtmeting volgt. Zal de familievloek eindelijk kunnen worden doorbroken, of zal deze strijd op leven en dood tot de ondergang leiden?
Meer over Craig Strete op deze site

«Hartstochtelijk en ontroerend pleidooi voor natuurbehoud op Aruba.» – Walter Palm

voorplataraOver ‘Tranen om de ara’ van Jacques Thönissen voor NBD | Biblion, 1 februari 2017:
‘Tranen om de ara’ speelt zich af op Aruba. De hoofdpersoon Carlos, de laatste Arubaanse indiaan, blikt terug op zijn leven. Zijn ‘Leitmotiv’ is de strijd voor de natuur. Daarom weigerde hij te werken voor de olieraffinaderij en verzet hij zich tegen projectontwikkelaars die over zijn plantage een asfaltweg willen aanleggen. De roman is een hartstochtelijk en ontroerend pleidooi voor natuurbehoud, dat weer symbool staat voor het behoud van het ‘oude Aruba met zijn unieke karakter en typische levensstijl’. Een waardevol boek is het geworden, waarin ook oude Arubaanse gewoonten als Dera Gai en ringsteken op ezels worden vastgelegd. Achterin een verklarende woordenlijst. Tweede verbeter druk.
Meer over ‘Tranen om de ara’
Meer over Jacques Thönissen op deze site

«Heel boeiend boek waarin land- en tuinbouw de hoofdrol spelen in een apocalyptische setting.» – Jan van Liere

Opmaak 1Over ‘De ontwrichting’ van Hans van Hartevelt in Nieuwe Oogst, 14 januari 2017:
Wat zou er gebeuren als alle technische verworvenheden ons plotseling in de steek laten? Het antwoord op die vraag biedt stof voor macabere fantasieën. Het boek ‘De ontwrichting’ gaat erover. Wanneer totaal onverwacht in het hele land de elektriciteit uitvalt, mobiele telefoons dienst weigeren en alle computersystemen plat gaan, kunnen chaos, hulpeloosheid en anarchie de overhand krijgen. Het thema is in de literatuur, met name in het science fiction-genre, niet onbekend. Maar nu is ook een boek verschenen waarin land- en tuinbouw de hoofdrol spelen in zo’n apocalyptische setting. Auteur Hans van Hartevelt schetst een agrarische wereld die over ongeveer tien jaar nog veel meer hightech is dan nu, waar per satelliet vrijwel alle bedrijfsactiviteiten gestuurd worden en waar op één bedrijf een onwaarschijnlijk groot aantal activiteiten plaatsvindt. Tegelijk brengen slechte prijzen, omstreden investeringsbeslissingen en egoïstische afnemers boer Adriaan van de Emmahoeve steeds verder in de problemen. In die zin is er over tien jaar niet veel veranderd. Tot een cyberaanval door computercriminelen voor een drastische wending zorgt in dit moeilijke boerenbestaan.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De ontwrichting’
Meer over Hans van Hartevelt bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Talige spitsvondigheid en een onalledaagse brille qua stijl.» – Sander Meij

Opmaak 1Over ‘Maskerade’ van Harry Vaandrager op Tzum, 15 januari 2017:
(…) ‘Maskerade’ is geschreven vanuit verschillende perspectieven, in de vorm van brieven, interviews en andere ego-documenten; vol woordgrapjes, neologismen, intertekstuele verwijzingen en postmoderne bespiegelingen over het bestaan. In die zin zou je Maskerade ook een experimentele roman kunnen noemen. Maar vanuit de gedachte dat veel romans die wij als ‘klassiek’ beschouwen, in brief- dan wel dagboekvorm zijn geschreven, zou je dit boek tegelijkertijd ook als zodanig kunnen bestempelen. (…) Het verhaal is ingebed door brieven van de Rotterdamse Ada Brink, die als een soort Kaspar Hauser tijdens haar jeugd opgesloten heeft gezeten in een bijkeuken. Verder bestaat het uit interviewfragmenten met de fictieve kunstschilder Bob Boëtius, die net als Rob Scholte zonder benen door het leven gaat, plus het verontwaardigde commentaar van diezelfde Bob Boëtius op de weergave van zijn woorden ín die interviews. De interviewer wordt door Boëtius ‘Vaantje’ genoemd, in wie de lezer de bijnaam van de auteur kan herkennen. Daar tussendoor klinkt vanuit een ‘versteende baarmoeder’ ook nog de stem van Ben Boëtius, de ongeboren tweelingbroer van Bob. Ben tekent de baarmoederwand vol met ‘schilderingen’ en bij gebrek aan daglicht tekent hij ook in het luchtledige. (…) Tot slot krijgen we ook nog de brieven van vader Boëtius te lezen. (…) In zijn laatste brief besluit hij dan ook voor eeuwig te zwijgen, ‘niemand breekt mij de bek nog open.’ Hier klinkt de echo van Hermans’ ‘Au pair’, waarin personages in opstand willen komen tegen de almacht van de auteur en zich vertwijfeld afvragen waarom de ellende die hen overkomt juist hén moet overkomen. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Maskerade’
Meer over Harry Vaandrager op deze site

«Intrigerend.» – L.W. Zandberg

Opmaak 1Over ‘Maskerade’ van Harry Vaandrager op NBD | Biblion, 13 januari 2017:
Bob zit opgesloten in het donker, van waaruit hij een gevecht levert met zichzelf. Ben is zijn nooit geboren tweelingbroer. Deze dode foetus koestert zich in het feit dat hij nooit ter wereld is gekomen. Meerdere stemmen komen aan het woord. Zo vertelt Bob over zijn gevecht, maar becommentarieert hij zijn eigen vertelling en maakt deze soms zelfs belachelijk. Daarnaast is er een voor- en nawoord van Ada, een verteller die misschien niet bestaat, net als de andere personages. (…) Er wordt driftig verwezen naar allerlei filosofen, dichters en personages uit de wereldliteratuur. Dit maakt het plotloze boek zowel intrigerend als irritant. (…)
Meer over ‘Maskerade’
Meer over Harry Vaandrager op deze site

«Weergaloos goede stijl.» – Hans Puper

Opmaak 1 Over ‘Maskerade’ van Harry Vaandrager op MeanderMagazine, 11 januari 2017:
(…) Taal speelt een essentiële rol: de verhouding met het onzegbare bijvoorbeeld. Ada, een ander personage, schrijft daarover in haar brief die aan de vertelling vooraf gaat: ‘Er schijnen lieden te zijn, die daar levenslang over neuzelen. Anderen verhangen zich erom. Dichters krijgen er woorddiarree van. Overloop. Hoe miezerig, hoe kleinzielig. Is er een erfzonde, dan is dat de taal.’ Van dat geneuzel is ook dit boek gelukkig niet vrij; het had anders ongeschreven kunnen blijven. Zo zegt Ben – zie hieronder – bijna aan het slot: ‘Bob, ik kan niet anders dan verstillen. Stilte, het is het onvermogen om het onzegbare te benaderen. Ik heb een leven van zwijgen in te halen.’ Hij is de enige niet. (…) Een groots boek. De thematiek is van alle tijden, maar lijkt nieuw door de bijzondere vorm. De grote kracht van Vaandrager ligt echter in zijn weergaloos goede stijl.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Maskerade’
Meer over Harry Vaandrager op deze site

«Harry Vaandrager is een woordkunstenaar pur sang.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘Maskerade’ van Harry Vaandrager op Ansiel, 6 januari 2017:
‘Ik zal afdalen naar mijn eigen onderwereld, om de woorden te vinden die ik al zo lang zoek. Ik moet eerst verdwijnen, om te kunnen leven. Er is geen weg terug.’ (…) Alle sprekers van ‘Maskerade’ vertellen in de ik-vorm en ze wijzen er stuk voor stuk op dat ze misschien niet bestaan. Het zijn stemmen en schimmen in plaats en ze lijken op elkaar. De personages draaien steeds in elkaars wereld rond en ze weten niet of ze de ander verzonnen hebben dan wel of ze door hem/haar verzonnen zijn. (…) Harry Vaandrager is een woordkunstenaar pur sang die met metaforen, taalkronkels en beeldtaal een literair vuurwerk in mekaar knutselt dat nog heel lang in het lezershoofd blijft nakreunen.
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Maskerade’
Meer over Harry Vaandrager op deze site

‘Parelmoerpoeder’ in de publiciteit.

VoorplatParelmoer-72Over ‘Parelmoerpoeder’ van Clyde R. Lo A Njoe op Caraïbisch Uitzicht, 3 januari 2017:
Tijdens een boekenpresentatie in boekhandel Donner, Coolsingel 119 te Rotterdam, op 25 juni 2016, met het thema ‘vrijheid’ naar aanleiding van het Surinaamse Keti Koti- feest (‘Gebroken Ketenen-feest’) werd Clyde R. Lo A Njoe geïnterviewd ter gelegenheid van de verschijning van zijn omvangrijke roman ‘Parelmoerpoeder’, en wel door de literatuurwetenschapper, schrijver en dichter Michiel van Kempen: ‘In een gepassioneerde na-oorlogse relatie ontvouwt zich langzaam een verhaal over de Tweede Wereldoorlog. Het geeft heel subtiel een gedetailleerd beeld over hoe men zich in de laatste oorlogsjaren probeert staande te houden. Een indrukwekkend boek.’
Kijk naar het interview (25 minuten) in dit bericht. Daarin ook verwijzingen naar een radio-interview en een kort gefilmd interview.
Meer over ‘Parelmoerpoeder’
Meer over Clyde Lo A Njoe