De pers over ‘En de zee spleet in tweeën’

SelmanOver ‘En de zee spleet in tweeën’ van Ibrahim Selman:

«Deze roman is het indringende verhaal van een rusteloze vlucht. Ibrahim Selman, afkomstig uit Iraaks Koerdistan, is zeker niet de eerste vluchteling die zijn ervaringen aan het papier toevertrouwt. Wat zijn verhaal bijzonder maakt, is zijn stilistische aanpak. Het grootste gedeelte van de roman bestaat uit gesprekken zonder dat zelfs maar wordt aangegeven wie wat zegt – wat het gevoel van vervreemding versterkt. Selman wisselt de gesprekken af met een al even opmerkelijke stijlfiguur: dromen, gedachten, mijmeringen, herinneringen aan gebeurtenissen uit het heden en verleden, die consequent in de tweede persoon enkelvoud worden beschreven. Selman weet het gevoel van ontheemd zijn met zijn karakteristieke stijl overtuigend duidelijk te maken.» – Roeland Sprey in Leeuwarder Courant

«De kracht van de roman is de navoelbare angst van de vluchteling, zijn dreigende dromen. Elke vluchteling heeft uiteraard zijn eigen relaas. Maar zulke verhalen kregen we tot nu toe in onze taal nauwelijks te lezen. Daarom is het goed dat in ‘En de zee spleet in tweeën’ de bewogen geschiedenis van Shero is beschreven. De vaderlandse literatuur krijgt er op de koop toe een aantal uitheemse locaties bij. Nederland ligt aan de Maas maar zodoende ook een beetje aan de Tigris.» – Hans Warren in de Provinciale Zeeuwse Courant

«En dan schrijf je een boek als een film, onderbroken door passages die in de ‘jij-vorm’ zijn geschreven waarin je uitlegt wat je deed, waarin je relativeert. Het is een sober boek, dat wil zeggen er is geen colour locale, je moet het met de woorden doen. En dat is echt genoeg. Die woorden boren diep in het gevoelsleven van de lezer. Ze boren net zo hard als Farhad boorde in de berg om bij de vrouw die hij liefhad, Shirin te komen. Het is hem nooit gelukt. Het verhaal van Farhad en Shirin is een eeuwenoud verhaal over twee gelieven die elkaar niet kunnen bereiken ondanks alle inspanningen. Je vindt dit verhaal in allerlei vormen terug, in Iran, Irak, Turkije. Het is een symboolverhaal. Maar het boek van Ibrahim Selman is meer dan een symbool. Je kunt de woorden aanraken, je kunt praten over het verhaal en filosoferen over de gedachtewereld van de schrijver. Ibrahim Selman schreef het boek in een taal, die hij heeft geleerd in andere omstandigheden. En het is verbijsterend. Zijn taalgebruik heeft iets met een tuin te maken waarin bloemen bloeien, maar waarin ook rotsblokken liggen. Deels strelend, deels striemend. Het boek is hierdoor bijna een gedicht. De beeldspraak is soms zo mooi dat je de roman even weg moet leggen om de schoonheid van de taal tot je door te laten dringen.» – Anneke Krijthe
Meer over ‘En de zee spleet in tweeën’
Meer over Ibrahim Selman bij Uitgeverij In de Knipscheer

Gewaagd onderwerp integer verteld

VoorplatNjaiInem75Over ‘Njai Inem’ van Barney Agerbeek in Moesson, november 2014:
Barney Agerbeek waagde zich aan een onderwerp waarvan het makkelijk is om in een cliché te vervallen, maar dat deed hij gelukkig niet. In ‘Njai Inem’ beschrijft hij een periode in het leven van Inem, een Javaans meisje dat als contractkoeli naar Sumatra vertrekt maar door de planter wordt uitgekozen zijn njai te worden. Het verhaal wordt beurtelings verteld door Inem en de planter.
Meer over ‘Njai Inem’
Meer over Barney Agerbeek

«Deze schrijver laat ons eindeloos genieten!» – Karel Wasch

VoorplatNjaiInem75Over ‘Njai Inem. Kroniek van een steen’ van Barney Agerbeek op Leestafel.nl, 7 november 2014:
In ‘Njai Inem’ schetst Agerbeek het trieste verhaal van een jong meisje dat als njai komt te werken. Het speelt rond 1930. Een njai was de huidhoudster/concubine van meestal blanke kolonisten, die uit de dagarbeiders een meisje uitkozen, dat hun bed moest delen, hun rug moest wassen en hun drank moest inschenken. Maar er was de meer, de njai moest ook een luisterend oor lenen aan de ‘toean’ haar baas. Daarbij kon ze soms haar eigen mening te berde brengen, maar dat moest uiterst behoedzaam gebeuren. Wekte zij de ergernis op van haar meester en gebieder dan waren de gevolgen meestal afschuwelijk. Een positie van gegijzelde dus. Van iemand, die niet kan bewegen in vrijheid, kortom een steen. (…) Een stukje onvervalste Oosterse mystiek weeft Agerbeek knap door het verhaal in de gedaante van een blinde muzikant. Hij laat een waarschuwing horen in het voorbijgaan. Het verhaal heeft de structuur van de Wajangvertellingen en weet Agerbeek dat meesterlijk te doen als een volleerd jongleur. (…) Agerbeek weet sentimentaliteit te omzeilen, vooral door zijn gestileerde stijl en zijn vermogen situaties ‘uit te sparen.’ Deze schrijver laat ons eindeloos genieten!
Lees hier de recensie
Meer over ‘Njai Inem’
Meer over Barney Agerbeek

«Toch blijft de auteur heel sober in zijn vertelling.» – André Oyen

VoorplatNjaiInem75Over ‘Njai Inem’ van Barney Agerbeek op iedereenleest.be, 7 oktober 2014:
De ‘njai’ is een inheemse vrouw die in Nederlands-Indië gedwongen werd samen te leven met een Europese man, haar ‘toean’. Zij was zijn persoonlijke verzorgster en uit hun relatie kwamen vaak kinderen voort. De njai kan daarom worden beschouwd als de oermoeder van vele Indische mensen. Zonder enige inspraak wordt er over het lichaam van Inem beschikt. Ze voelt zich vernederd tot en met. Doordat de planter Inem seksuele gunsten afdwingt heeft het meisje een vrij comfortabel leven op materieel vlak maar op emotioneel vlak voelt ze zich eenzaam en misbruikt. Toch blijft de auteur heel sober in zijn vertelling, het verdriet en de pijn wordt in alle stilte beleefd. Niet tegenstaande het mijden van het melodrama wordt de lezer wel degelijk geconfronteerd met een mensonterend systeem en de uitwas ervan.
Lees hier de recensie of hier op ansiel.cinebelblogs.be
Meer over ‘Njai Inem’
Meer over Barney Agerbeek

«Hilarische situaties die plots een heel ernstige en beklemmende toon krijgen.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘Murphy Slaughter’ van Roni Klinkhamer op iedereenleest.be, 16 juli 2014:
Een lijvige roman over kunst en het prettig of minder prettig gestoord (het hangt er maar vanaf hoe je het bekijkt) bijbehorend kunstwereldje. (…) ‘Murphy Slaughter’ is een bijzonder goed geschreven boek, met heel veel angelsaksisch smakende hilarische situaties die plots een heel ernstige en beklemmende toon krijgen. Het boekt bulkt van knap geformuleerde zinnen, goed opgebouwde scènes, en bijzondere personages en krijgt daardoor ook een eigen literair karakter. Een bijzondere roman met heel veel sfeer en spirit!
Lees hier de recensie of hier
Meer over ‘Murphy Slaughter’

Felicita Vos te gast bij NTR Dichtbij Nederland

DuivelsklauwVoorplat75Op dinsdag 1 juli was schrijfster Felicita Vos een uur lang de gast van Naeeda Aurangzeb in het NTR radio-avondprogramma ‘Dichtbij Nederland’ naar aanleiding van haar ‘Duivelsklauw’. Als dochter van een Roma vader en een Nederlandse moeder ontdekte zij al jong hoe culturen kunnen schuren.
Klik hier voor de uitzending
Meer over ‘Duivelsklauw’

Felicita Vos in programma Babbels op donderdag 8 mei 2014.

DuivelsklauwVoorplat75Edwin Kleiss en Katja Zwart gaan 8 mei in gesprek met Felicita Vos in de studio van Zaanradio naar aanleiding van haar romandebuut ‘Duivelsklauw’ over de geschiedenis van drie generaties van een zigeunerfamilie in Nederland. En de auteur heeft recht van spreken, want Felicita Vos is zelf dochter van een Romavader en kent het lief en leed (de Tweede Wereldoorlog) van de Roma en Sinti als geen ander. De uitzending wordt herhaald op zondag 11 mei om 12.oo uur en is live op internet te beluisteren.

«Overtuigende roman over een wereld die wellicht de onze is.» – Ezra de Haan

Opmaak 1Over ‘Murphy Slaughter’ van Roni Klinkhamer op Literatuurplein, 1 mei 2014:
Murphy Slaughter is de naam van het hoofdpersonage, een veelbelovende kunstenaar in Haarlem die op het punt van doorbreken staat. Met een belangrijke solotentoonstelling voor de boeg raakt hij zijn belangrijkste project kwijt. ‘The Leapmap to Freedom’, een map waarin de oogst van een jaar hard werken is opgeslagen, blijkt onvindbaar. Murphy wordt gedwongen een reden te bedenken voor de afwezigheid van de map. En zo stapelen de leugens zich in ijltempo op. Amusant is de kritiek die Klinkhamer in humoristisch en rap proza op de kunstwereld heeft. Nog interessanter is echter de extra dimensie in het boek. Zo komt de door Murphy bedachte New Yorkse kunstcriticus later in het boek, en tot grote verbazing van Murphy zelf, tot leven. De lezer, die al geruime tijd twijfelt aan het bestaan van de Leapmap to Freedom, begrijpt langzaam maar zeker dat de wereld van kunst en kunstenaars aan andere wetten voldoet. Murphy Slaughter is een roman waarin kunst en kunstenaar-zijn het uitgangspunt vormen om de wereld onder een loep te leggen. Roni Klinkhamer toont keer op keer haar fantasie maar ook haar kennis van zaken die eerder de wereld op zijn kop zetten. Roni Klinkhamer schreef een boek dat qua humor en fantasie moeiteloos met Groundhog Day kan wedijveren. Het boek wil echter meer laten zien dan de eerder genoemde film. Het gaat Klinkhamer ook om de fantasiewereld van de kunstenaar versus de kunstwereld, om creativiteit en zakelijkheid en wat er gebeurt als die teveel met elkaar in contact komen. Murphy Slaughter gaat om de perceptie van de realiteit. Zo zwaar als dit klinkt, zo licht en vlot leest de dikke roman. Roni Klinkhamer schreef een overtuigende roman over een wereld die wellicht de onze is.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Murphy Slaughter’

«Schrijfster legt geschiedenis van Roma-familie vast.» – Herman Spinhof

DuivelsklauwVoorplat75Over ‘Duivelsklauw’ van Felicita Vos in AD, 30 april 2014:
In een familieroman beschrijft Felicita Vos de geschiedenis van een Romafamilie, die zich deels afspeelt in de crisisjaren van de jaren dertig in Rotterdam. (…) ‘Slechts twee foto’s heb ik uit de tijd van mijn eigen grootouders.’ Schrijfster Felicita Vos verklaart het gebrek aan foto’s door het gebruik in Romakringen om persoonlijke bezittingen na het overlijden te verbranden. Zelf dochter van een Romavader en een gadje (niet-Roma) moeder heeft ze de geschiedenis van drie generaties opgeschreven. Vos’ grootouders woonden van 1934 tot 1939 in Rotterdam aan de Nijverheidstraat en aan de Schiedamsedijk. (…) Hendrik (de grootvader in het boek) was van oorsprong een gadje die als turfsteker in Drenthe uit zijn kringetje wilde breken en op zoek ging naar avontuur. Hij werd verliefd op een Romameisje, trouwde en trok als schipper de wijde wereld in. (…) Op de Schiedamsedijk hield hij een logement dat al snel een hoerenkeet werd. Hij begaf zich in NSB-kringen met als reden dat hij zich wilde informeren over de politieke ontwikkelingen om zo zijn Romagezin beter te beschermen. Daarin ging hij heel ver. In de oorlog pleegde hij verzet maar heulde ook met de Duitsers. Welke vergaande consequenties dat had, beschrijft Felicita Vos in Duivelsklauw.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Duivelsklauw’

«Een cadeautje om te lezen.»

Azijn in mijn aderenOver ‘Azijn in mijn aderen’ van Orchida Bachnoe op WelkBoek, 25 april 2014:
Een razendsnelle roman met soms absurdistische trekjes. Wanneer je een fan bent van Bollywoodverhalen komen bepaalde dingen je bekend voor, bijvoorbeeld wanneer er in het laatste deel van het boek grenzen vervagen tussen realisme en fantasie. Als je bereid bent om je mee te laten slepen zul je geregeld prettig verrast zijn. De tragische zijde die altijd aanwezig is, blijft verfijnd op de achtergrond en zorgt ervoor dat het verhaal in balans blijft. Een cadeautje om te lezen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Azijn in mijn aderen’