E. de Haan – De zwijguren

VoorplatZwijguren2_Opmaak 1.qxdE. de Haan
De zwijguren
Vijftien literaire reisverhalen en een zeeslag

geïllustreerd met 16 foto’s gedrukt in kleur,
gebrocheerd in omslag met flappen,
228 blz., € 22,00
ISBN 978-90-6265-758-2
eerste uitgave februari 2019

In Zwijguren. Vijftien literaire reisverhalen en een zeeslag volgt E. (Ezra) de Haan de voetsporen van wereldberoemde schrijvers en dichters. Aan de hand van briefwisselingen, notities en dagboeken traceert hij woon- en sterfhuizen, bezoekt hij graven of sanatoria waar zijn helden voor heel even bereikbaar lijken te worden. Door tijdelijk dezelfde paden te bewandelen vallen verleden en heden samen. De ene keer betreft het Samuel Beckett in Hamburg, waar hij het Duits leerde spreken, of John Keats in Winchester, mijmerend over zijn geliefde Fanny Brawne. Lord Byron maken we in Genua, Venetië en Navarino mee. Joseph Brodsky, Ezra Pound en Frederick Rolfe treffen we aan op een Italiaans eiland, vrijwel naast Strawinsky, Diaghilev en Multatuli’s eerste echtgenote Tine. Maar ook minder grote goden als Trakl, Klopstock en Choukri of vergeten talenten als Mohr, Waggerl en Blecher komen aan bod. Overal in Europa en Noord-Afrika blijken schrijvers herinneringen op te roepen. Kafka in Praag, Hitler in Beelitz. ‘De zwijguren’ rakelt geschiedenissen op die anders met de wind weg zouden waaien. Elk verhaal wordt voorafgegaan door een foto van Judith Heinsohn of Peter de Rijk.

E. de Haan (1957) is als Peter de Rijk redacteur bij uitgeverij In de Knipscheer en docent Creatief schrijven. E. de Haan debuteerde met de novelle ‘Vonk’ (1996). In 1999 volgde ‘Kermis in de hel’, een korte roman. ‘Ik belde mijn muze’ (2003) was zijn eerste dichtbundel. De tweede, ‘Scheren zonder spiegel’ verscheen in 2011. Ilja Leonard Pfeiffer nam gedichten van hem op in ‘De Nederlandse poëzie van de twintigste en eenentwintigste eeuw in 1000 en enige gedichten’. Voor zijn in het Roemeens vertaalde poëzie ontving hij de Premiul Naţional Tudor Arghezi. ‘Zoeken naar Slory’ (2014), een roadnovel die zich in Suriname afspeelt, is zijn laatste roman. Als Peter de Rijk stelde hij ‘Even zuiver als de ongeschreven brief’ (2015) samen, de bloemlezing uit het oeuvre van Rogi Wieg. Zijn tweede verzameling van interviews in boekvorm ‘Stemmen uit de wereldliteratuur. Over de grens’ is in 2017 verschenen eveneens onder eigen naam, alsook de hommage aan Rogi Wieg ‘In een kring van menselijke warmte’ en de bloemlezing ‘Dit is de beste aller tijden’ uit het oeuvre van Hans Plomp. In 2018 kwam onder de naam Ezra de Haan het in opdracht van Büchmania geschreven ‘Over Büch, Goethe, reizen en verzameldrift’ uit.

Over Stemmen uit de wereldliteratuur. Over de grens:
‘Dit werk spoort passioneel aan tot lezen.’ (André Oyen)

Over Zoeken naar Slory:
‘Een prachtig portret.’ (Eric de Brabander)
‘Het zoeken naar een dichter, het vinden van een land.’ (Albert Hagenaars)
‘Fascinerend hoe exotisch onze werkelijkheid in de ogen van een ander kan zijn.’ (Marieke Visser)
‘Een schitterend reisverhaal vol poëzie, geuren en kleuren.’ (André Oyen)
‘Een enerverend boek.’ (Robert-Jan Trügg)

Meer over E. de Haan bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over Peter de Rijk bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Unicum in Nederlands taalgebied.» – Bart Smout

Opmaak 1Over ‘Maskerade’ van Harry Vaandrager op Passionate Platform, 21 december 2016:
Lezers die op zoek zijn naar herkenbare hoofdpersonen waar ze zich fijn mee kunnen identificeren, kunnen ‘Maskerade’ beter mijden. Ada, Bob en Ben zijn geen ronde personages. Ze zijn eerder stemmen uit een schimmenrijk die om elkaar heen dansen. Vraag is of ze überhaupt bestaan of dat ze elkaar verzinnen, niet meer zijn dan maskers die worden opgezet en afgezet. (…) Waarom zou je het bestaan überhaupt verheerlijken, die trage en pijnlijke weg naar de ondergang? (…) Maar de afkeer gaat gepaard met verlangen. De personages hunkeren alle drie naar een gebied voorbij woorden en betekenis, naar een plek waar stilte de scepter zwaait. (…) De wereld kan misschien niet vernietigd worden, maar vaste betekenissen wel. (…) Ergens lijkt Vaandrager in zijn schrijven op de Roemeense essayist Emil Cioran, die stelt dat geboorte een ziekte is waarvan niemand herstelt. Soms waart de geest van middeleeuwse mystici door zijn schrijven, die eveneens werden gedreven door het verlangen zichzelf te verliezen en op te lossen in het niets. Ook de absurde wereld van de Ierse modernist Samuel Beckett klinkt door in ‘Maskerade’. Maar de geschiedenis nog eens dunnetjes overdoen, dat is niks voor Vaandrager. Zijn stijl heeft voldoende eigen smoel om voor zichzelf te spreken. Daarmee laat de Rotterdamse schrijver opnieuw zien dat hij een unicum is binnen het Nederlandse taalgebied. Eentje om te koesteren.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Maskerade’
Meer over Harry Vaandrager op deze site

«Vaandrager laat zien wat de essentie van literatuur is: geen mooie verhaaltjes voor de vaak maar indrukwekkende scènes.» – Ezra de Haan

Pierre LaufferOver ‘Koprot’ van Harry Vaandrager op Literatuurplein.nl, 12 april 2013:
Harry Vaandrager ziet verhalen als een spel, een taalexperiment. Iets wat je in de Nederlandse literatuur te weinig tegenkomt. Hij geeft zichzelf een opdracht en voert die zo kaal en strak mogelijk uit. De taal moet je tegen de haren instrijken. Je moet kennis maken met dat wat je liefst uit de weg gaat. En juist die uitgebeende taal doet de verhalen volledig tot hun recht komen. Ademloos lees je over de zelfkant van onze samenleving. Niet in afstandelijke, journalistieke taal maar in directe woorden die je uit je schoenen blazen.

Lees hier de recensie

Meer over Koprot