«Speels en doordacht.»

Over ‘De schoonheid van een kruispunt’ van Meine Fernhout voor NBD/Biblion, 17 juni 2026:

‘De schoonheid van een kruispunt’ is een psychologische roman over schrijven, lezen en leven. Hugo, docent en schrijver, komt niet verder met zijn roman. Vanuit zijn raam observeert hij het tankstation tegenover zijn woning, waar pompbediende Jesse werkt, die veel literatuur leest. De komst van fotografe Pien, die het tankstation wil fotograferen, herinnert Hugo aan zijn verleden als gitarist. Hij besluit Pien op te zoeken op het Franse platteland, terwijl Jesse zijn eigen verhaal begint te schrijven, geïnspireerd door de komst van kunstenares Mirna en de muziek van Oasis. Speels en doordacht geschreven, met veel aandacht voor de uitwerking van de karakters. Geschikt voor een literaire lezersgroep. Meine Fernhout (Velsen, 1946) is een Nederlandse auteur. Hij schreef een klein aantal boeken, waaronder ‘Red mij niet’ en ‘De stem van het vuur’.

Meer over ‘De schoonheid van een kruispunt’
Meer over Meine Fernhout bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een ode aan het schrijven en lezen.» – André Keikes

Over ‘De schoonheid van een kruispunt’ van Meine Fernhout op Tzum, 27 april 2026:

(…)  In De schoonheid van een kruispunt, de vierde roman van Meine Fernhout, bewegen de ontwikkelingen zich spaarzaam en geleidelijk voort. Het oppervlakkige verhaal is snel verteld, maar daarachter gebeurt veel meer. (…)  Er is een motorrijdende, naar een intrigerend thema zoekende schrijver, Hugo. (…)  Tegenover zijn flatje staat een ouderwets Avia-pompstation. Edward Hopper in de polder, kun je wel zeggen na het bekijken van de binnenkanten van voor- en achterflap. (…) En daar komt Hugo geregeld langs om de tank van zijn motor te vullen of een krantje te kopen. Het valt Hugo al snel op dat Jesse altijd leest. En niet zo maar wat, maar ware literatuur. (…) Hij blijft maar uit zijn raam kijken om ieder detail in zich op te zuigen, wat vagelijk herinnert aan Georges Perecs Poging tot uitputtende beschrijving van een plek in Parijs. (…) Op zeker moment ziet hij een jonge vrouw langskomen, die foto’s blijkt te maken van het gebouwtje. Het is het begin van een reeks gebeurtenissen, waarin de levens van de al wat oudere Hugo, Jesse en de twee vrouwen steeds meer onderling verwikkeld raken. (…) De schoonheid van een kruispunt, welbeschouwd gaat het om een rotonde, want dat is het steeds gebruikte woord in de roman, is een echt liefhebbersboek. Bestemd voor mensen die niet naar spektakel zoeken, maar kunnen genieten van Fernhouts fijnzinnige stijl en muzikale cadans. (…) Fernhout, ooit uitmakend van de band Bintangs, ruimt naarmate de roman vordert ook steeds meer plek in voor de muziek van de Britse rockgroep Oasis. Hij laat er mee zien wat muziek en muziekteksten met een volwassen wordend mens al niet kunnen doen. Ook dat Oasis-thema vlecht Fernhout er mooi ongeforceerd in, waarmee de lezer weer even ervaart hoe dat ooit was; helemaal geraakt worden door muziek, die voor jou gemaakt lijkt te zijn, hoewel die ondertussen door vele tienduizenden anderen ook zo wordt beleefd. (…)

Lees hier de recensie ‘Edward Hopper in de polder’
Meer over ‘De schoonheid van een kruispunt’
Meer over Meine Fernhout bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een bevreemdend verhaal over een benzinestation waar mensen gaan en komen.» – Marjo van Turnhout

Over ‘De schoonheid van een kruispunt’ van Meine Fernhout op Leestafel, 24 maart 2026:

Hugo Mallegrom heeft last van een schrijversblokkade. Hij was enthousiast begonnen aan een boek, maar nu komt hij niet verder. (…)  ‘Het hinkelmeisje’ wil niet van de grond komen. (…) Vanuit het raam van zijn werkkamer kijkt hij uit op een benzinestation waar het niet bepaald een levendige boel is. Hij kan zien dat er een jongen achter de kassa zit. (…) Maar de jongen, Jesse, ziet hem ook. (…)  Zit in dit alles misschien een verhaal? Het zou zo maar een thriller kunnen worden: Jesse verdwijnt. Zijn werkgever weet niet waar hij is, zijn huisbaas niet, maar ook zijn moeder niet. (…) Een bevreemdend verhaal over een benzinestation waar mensen gaan en komen, zonder contact te maken. Wat is daar de schoonheid van? (…) Door de wisseling van vertelperspectief, ga je twijfelen of het verhaal bedoeld is als werkelijkheid of fantasie. Je hebt steeds de schrijver dezes in je achterhoofd, hij is tenslotte degene die de woorden schreef die je leest. Fernhout schrijft:
‘Hugo weet als geen ander dat literatuur eigenlijk altijd een nader verklaren is van iets dat verborgen ligt en er om vraagt om ontvouwd te worden.’ Dan, als Jesse aan het woord komt, komt er snelheid in het verhaal. (…)

Lees hier de recensie
Meer over ‘De schoonheid van een kruispunt’
Meer over Meine Fernhout bij Uitgeverij In de Knipscheer