«Een inhoudelijk interessante biografie.» – Aleid Truijens

Opmaak 1Over ‘Rusteloos en overal. Het leven van Albert Helman’ van Michiel van Kempen in De Volkskrant, 5 november 2016:
Niets uit dit overvolle, lange leven lijkt biograaf Michiel van Kempen, bijzonder hoogleraar Nederlands-Caraïbische literatuur, te zijn ontgaan. Hij weet bewonderenswaardig veel over zijn onderwerp. (…) Albert Helman werd vooral bekend door De stille plantage, een roman over kolonialisme en slavernij. Maar hij deed zoveel meer, blijkt uit dit boek. Hij was componist, muziekrecensent, theatermaker, amateurwiskundige, taalkundige, vertaler, literair criticus en journalist voor alle mogelijke kranten en bladen. Zijn leven lang reisde Lichtveld de wereld rond. Hij woonde in Barcelona en deed verslag van de Spaanse Burgeroorlog. In Suriname was hij minister en hoofd van de Rekenkamer, daarna was hij jarenlang diplomaat. Vanaf de jaren twintig was hij actief in het Nederlandse literaire leven. Hij kende Slauerhoff, Ter Braak, Du Perron, Vestdijk, Roland Holst en Marsman, werkte met Joris Ivens en was bevriend met George Orwell en Frida Kahlo. Het interessantst aan deze biografie is dat het een internationale (cultuur)geschiedenis is van de 20ste eeuw. (…) Van Kempen uit zijn kritiek en bewondering terloops, in beschrijvingen en ironische terzijdes. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Rusteloos en overal’
Meer over Michiel van Kempen op deze site
Meer over Albert Helman op deze site

«Een boeiend en leerzaam verhaal.»

Over ‘Gentleman in slavernij’ van Janny de Heer op WelkBoek, 3 november 2016:
Dieterich, plantagehouder, heeft een kind verwekt bij een slavin. Nobel van hem om het vrij te willen kopen, maar de moeder wordt wanhopig omdat een vrije niet mag wonen bij slaven en de familie uiteen zou vallen. De levens van slavenhouder en slaven zijn verweven, maar het is schrijnend om te zien hoe weinig besef blanken hebben van het slavenbestaan. (…) Wil je meer weten van de koloniale geschiedenis van Suriname, dan is het een boeiend en leerzaam verhaal.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Gentleman in slavernij’
Meer over Janny de Heer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Liefdevol lied over de oude slavenfamilies van Statia.» – Franca Duindam

JEANETTE_STASIA_COVER-75LICHTOver ‘Statia Song’ van Jeanette Bos voor NBD | Biblion, 1 oktober 2016:
Tot 2010 behoorde Statia oftewel St. Eustatius tot de Nederlandse Antillen, nu vormt het een bijzondere gemeente van Nederland omdat het te klein is om zelfstandig te zijn. In grafische zwart-witfoto’s en kleurenfoto’s wordt door de gerenommeerde Nederlandse fotografe een bewogen en intiem portret van Statia gegeven. Van het bijzondere landschap tot een inkijkje in het dagelijkse leven en de feesten van de bewoners. ‘Wij zijn één grote familie’ werd haar verteld en zij werd liefdevol opgenomen in deze familie, in hun huis, in hun leven, in hun verleden en in hun verhalen, wat uiteindelijk resulteerde in dit prachtige portret. De fotografe heeft het eiland twintigmaal bezocht, zij heeft verschillende solo foto-exposities gehouden. Naast de prachtige foto’s wordt informatie gegeven over de geschiedenis, de geografie, constitutionele status en informatie over de bevolkingsgroepen. Dit boek vormt een liefdevol lied over de oude slavenfamilies van Statia. Het bevat 87 foto’s op expositieformaat. Gebonden luxe editie, fraaie vormgeving.
Meer over ‘Statia Song’
Meer over Jeanette Bos op deze site

«De prachtige foto’s doen meer dan hun werk.» – Eric de Brabander

JEANETTE_STASIA_COVER-75LICHTOver ‘Statia Song’ van Jeanette Bos in Antilliaans Dagblad, 24 september 2016:
(…) Onlangs kwam een fotoboek uit van Statia, van de hand van Jeanette Bos. ‘Statia Song’ is een verzameling foto’s die op hun geheel eigen wijze het verhaal vertellen dat Statia is. Het boek is eigengereid gebonden waarbij het rugblad weggelaten is, zodat je tegen het scherp van de foto’s aankijkt. Jeanette Bos heeft doelbewust tekst weggelaten, de prachtige foto’s doen meer dan hun werk. Alleen achterin het boek vertelt ze in een bladzijde over haar fascinatie met het eiland en over de ‘struggle’ van de oude Statiaanse families – die ondanks de nieuwe staatkundige structuur die verandering en import van nieuwe mensen met zich meebracht – om hun traditionele leefwijze te behouden. (…) De reiziger naar onze bovenwindse eilanden doet er goed aan dit boek aan te schaffen. De zwart-wit en kleurenfoto’s in dit fotoalbum zijn een lust voor het oog en geven een prachtig beeld van datgene wat te verwachten is. (…)
Lees hier of hier de recensie
Meer over ‘Statia Song’
Meer over Jeanette Bos op deze site

«Werkelijk álles klopt aan dit boek.» – Willeke van der Vlist

JEANETTE_STASIA_COVER-75LICHTOver ‘Statia Song’ van Jeanette Bos op Leestafel, 9 september 2016:
(…) De opbouw van het boek is bijzonder en indrukwekkend; het begint en eindigt met pagina’s vol zwart wit foto’s van het oerbos van Statia, waar voorzichtig aan steeds meer bebouwing zichtbaar is, hier een muurtje, daar een schuurtje. Adembenemende beelden van de woeste natuur, de hoge vulkaan begroeid met bos, prairies vol immense keien en uitgebleekt hout. Tot je ineens twee-pagina grote foto’s van mensen krijgt. Alleen maar foto’s, geen tekst, maar bij iedere foto heb je het gevoel dat tekst overbodig is, omdat de foto zelf een verhaal vertelt. Verhalen van leven en van dood, veel dood en begrafenissen, met mensen op wiens gezichten een heel leven geschreven staat, maar zelfs op die foto’s spat het leven er van af. Veel kinderen, veel oude mensen. De levenslust spat van alle foto’s af, er wordt gedanst, muziek gemaakt, gegeten, liefgehad, gewerkt en ontmoet. Ook al zie je aan de hoofden dat sommige levens niet over rozen zijn gegaan, er gaat een enorme kracht en dynamiek van uit. Het boek eindigt zoals het begon, met die prachtige eenzame, immense natuur, maar nu in omgekeerde volgorde, met steeds minder bebouwing en steeds meer leegte. Werkelijk álles klopt aan dit boek, het grote formaat, de prachtige foto’s, zwart-wit en verstild én vol kleur en beweging, de portretten, de verhalen zonder dat er tekst aan te pas komt. Het is een indrukwekkend adembenemend eerbetoon aan Statia en zijn bewoners geworden, een boek om op je koffietafel te leggen en héél vaak in te kijken, terwijl de reiskriebels om je koffers te pakken en óók die kant op te reizen, per pagina groter worden. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Statia Song’
Meer over Jeanette Bos op deze site

Indrukwekkend portret van Edgar Cairo uit 1980!

Cairo
Ik geef mijn mond het woord te eten’ door Jan Venema van Edgar Cairo in NOS Beeldspraak.
Sinds augustus 2015 staat op internet deze aflevering (42:39) van het in de jaren zeventig en tachtig toonaangevende kunstprogramma op televisie ‘Beeldspraak’. ‘Ik geef mijn mond het woord te eten’ laat een jonge Edgar Cairo (32) zien op het toppunt van zijn creativiteit: begeesterd romanschrijver, dichter, theatermaker, columnist, performer. Het televisieportret is een welkome aanvulling op de documentaire ‘Edgar Cairo: “Ik ga dood om jullie hoofd” ’ van Cindy Kerseborn uit 2010, want geeft ook jongere generaties de kans Edgar Cairo (1948-2000) op volle kracht en in volle glorie te aanschouwen.
Meer over Edgar Cairo op deze site
Kijk hier naar ‘Edgar Cairo: “Ik ga dood om jullie hoofd”’

«Thriller die met een scherpe blik rondgaat in de gedachtewereld van Curaçaoënaars.» – G.P. Schuring

Opmaak 1Over ‘Kruispunt’ van Joseph Hart op NBD Biblion, 21 december 2015:
Twee jongemannen vertrekken van Curaçao naar Nederland. Giovanni gaat studeren, maar Frensel is min of meer weggevlucht. Hij was daar een kleine crimineel en drugshandelaar. Ook in Nederland gaat het slecht met hem, in tegenstelling tot Giovanni. Frensel heeft een minderwaardigheidscomplex en is ervan overtuigd dat blanke Nederlanders op hem neerkijken. Giovanni zit in het studentenleven en organiseert de komst van de op Curaçao charismatische pastoor Alfredo. Frensel raakt echter in de ban van Macho Nato, een radicale politicus die wil dat zijn land van Nederland losraakt. Het is een redelijk spannende psychologische thriller, die met een scherpe blik rondgaat in de gedachtewereld van de mensen van Curaçao, maar die ook een pijnlijk beeld geeft van de armoede en daaruit voortkomende misstanden zoals prostitutie en drugsgebruik.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Kruispunt’
Meer over Joseph Hart bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Mooi proza.» – André Oyen

VoorplatLandskinderen75Over ‘Yu di tera / Landskinderen’ van Janny de Heer op Ansiel en Iedereenleest, 13 oktober 2015:
Drie prachtige historische verhalen over het leven op Curaçao door de eeuwen heen. Het verhaal Rosa laat ons andermaal duidelijk zien dat slaven met lijf en leden totaal afhankelijk waren van hun meesters. Het tweede verhaal speelt zich af in de zeventiende eeuw en vertelt de geschiedenis van een Nederlandse planterszoon Maarten, die eigenlijk vanuit het graf gedwongen wordt met Alfonsa, ex-slavin en weduwe van zijn vader, te trouwen. (…) Het laatste verhaal gaat over Sonja. Zij verliest haar kind door een ongeluk dat ze aan onoplettendheid van haar man Bennie wijt. Maar hoe meer je over dit gezin te weten komt, des te meer je je een andere mening over Bennie gaat vormen. Dit verhaal stelt ook de jeugdzwangerschappen op Curaçao aan de kaak. (…) Met haar verhalen weet Janny de Heer de problemen die ‘de landskinderen van Curaçao’ ondervinden zeer sterk in mooi proza te schetsen en ze ook goed te plaatsen in hun eigen tijdskader.
Lees hier enhier de recensie
Meer over ‘Yu di tera / Landskinderen’
Meer over Janny de Heer bij Uitgeverij In de Knipscheer

Janny de Heer – Gentleman in slavernij (2de druk)

JANNY DE HEER
Gentleman in slavernij

Roman
Nederland / Suriname
Gebrocheerd, 336 blz., € 19,50
ISBN 978-90-6265-832-9
september 2013
Tweede druk 2015

Janny de Heer debuteerde in 1999 met Landskinderen van Curaçao. In Suriname verrichtte zij uitgebreid historisch onderzoek voor het schrijven van Gentleman in slavernij, een roman over een Duitse immigrant in het 19de eeuwse Suriname.

Een jongeman uit een welgestelde Duitse familie, Johann Dieterich Horst, zoekt in 1827 zijn geluk in Suriname. In de loop der jaren klimt hij op van ‘blankofficier’, directeur tot administrateur op diverse plantages. Als hij zeker weet dat hij in Suriname wil blijven, koopt hij zelf plantages. In een maatschappij waar slavernij een gegeven is zou hij de slaven het liefst willen behandelen zoals hij vroeger thuis op het landgoed van zijn vader geleerd heeft met het personeel om te gaan. Hij is begaan met de slaven, en vanaf het begin voelt hij zich vooral betrokken bij het lot van Candasie en haar kinderen, al is hij niet altijd in staat de slavin te beschermen.

Horst leeft in twee werelden. De sympathie en vriendschap die hij voor Candasie voelt, mondt op een avond uit in meer. Dezelfde avond slaat het wantrouwen echter bij hem toe en dat verdrijft de liefde waar hij even daarvoor nog zo zeker van was. Afrika, een slavin, is weggelopen en Candasie zou haar geholpen hebben. Horst weigert die beschuldigingen te geloven totdat hij het haar rechtstreeks vraagt en hij in haar ogen een bekentenis meent te zien. Pas een jaar later hoort hij dat zijn zoon in slavernij is geboren en hij koopt het kind vrij zodra hij kan.

Gentleman in slavernij is een meeslepende geschiedenis over het koloniale Suriname in de 19de eeuw, een tijd van grote veranderingen in de verhoudingen tussen de bevolkingsgroepen. Meeslepend omdat de roman vertelt over hoe het dagelijks leven op en om de plantages werkelijk was. Janny de Heer ontraadselt daarbij knap de familiegeheimen die rond Johann Dieterich Horst zijn ontstaan tot aan zijn dood op 72-jarige leeftijd op een wel heel dramatisch moment.
Meer over ‘Gentleman in slavernij’

«Een overtuigend beeld van schrijnend bestaan van contractkoelies en njais.» – Angèle van Baalen

VoorplatNjaiInem75Over ‘Njai Inem’ van Barney Agerbeek op Literair Nederland, 19 maart 2015:
Waar al zoveel grote schrijvers mooie romans over Nederlands-Indië geschreven hebben, lijkt het ondoenlijk aan die reeks er nog een toe te voegen. ‘Njai Inem, Kroniek van een steen’ is een eenvoudig, chronologisch geordend verhaal over jonge Indiërs die een vel papier tekenen waardoor ze ‘contractkoelie’ worden en daarmee de zeggenschap over hun leven uit handen geven. Voor de zestienjarige Inem en haar twee beste vrienden, het meisje Siti en haar vriend Djoko is dat een gedenkwaardige dag. (…) Hoewel nergens in het verhaal de chronologie wordt doorbroken, is het geen droge opsomming, doordat het verhaal verteld wordt enerzijds door een alwetende verteller, anderzijds vanuit het perspectief van Inem of haar meester. Wanneer Inem de ik-verteller is, wordt een ander lettertype gebruikt. (…) Een vlot geschreven kroniek die een overtuigend beeld geeft van het schrijnende bestaan van contractkoelies en njais.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Njai Inem’