Joseph Hart – De Wooncirkel. Roman

VoorplatWooncirkel-75Joseph Hart
De Wooncirkel

Roman
Curaçao
Gebrocheerd met flappen, 328 blz.
€ 19,50
Eerste uitgave in het Nederlands 2017
ISBN 978-90-6265-971-5
Presentatie 3 september 2017

‘Ik schrijf niet omdat ik een spannend en mooi verhaal wil verkopen aan de lezer. Ik schrijf omdat ik niet anders kan, omdat er een uitweg moet zijn voor de intensiteit van mijn gevoelens die nauw verbonden zijn met de sociaal-culturele geschiedenis van toen en nu van mijn eiland.’ – Joseph Th. Hart

Joseph (Jopi) Hart, geboren op Bonaire (1940) en opgegroeid op Curaçao, is tot zijn pensionering docent Engels o.a. aan de Universiteit van de Nederlandse Antillen. Daarna wijdt hij zich volledig aan het schrijven. Hij debuteert in 2000 als dichter met Entrega, een bundel in vier talen, en als romancier in het Engels met de romans Election Dance (2006) en The Yard (2010). Bij Uitgeverij In de Knipscheer verschijnt in 2013 Verkiezingsdans, het Nederlandstalige origineel van Election Dance, in 2015 Kruispunt en in 2017 De Wooncirkel, de Nederlandse versie van The Yard.

Gaat Verkiezingsdans over de structuur van de misdaad en de corruptie in de politiek, Kruispunt verhaalt over het agressieve gedrag van een jonge crimineel. In De Wooncirkel staat de geschiedenis van de slavernij met haar naweeën centraal.
De Wooncirkel beschrijft de geestelijke ontwikkeling van de hoofdpersoon Armani. Ondanks de verschrikkingen van haar verleden is ze in staat is tot vergeving in een verdeelde gemeenschap die nog steeds met haar verleden worstelt. Armani wordt op mysterieuze wijze aangetrokken door de ruÏne op het erf van Shon Janchi, de wooncirkel waar haar voorouders als slaven verbleven. Ze vecht voor de restauratie ervan, maar ondervindt hevige tegenstand, die haar met het verleden confronteert. In een vorig leven is ze, in het 17de-eeuwse Afrika, Dalila van de Mandinastam die gedwongen de gruwelijke oversteek maakt naar Curaçao en daar, ondanks de vernederingen en geweld op de plantage, de stammoeder wordt van haar opvolgers Malaika in het 19de-eeuwse Otrobanda en Armani in de 21ste eeuw.
‘De roman verdient een ruime verspreiding om zijn drievoudige vernieuwende visie van optimisme op een centraal aspect van Curaçaos verleden – en toekomst.’ – Wim Rutgers

Meer over ‘Verkiezingsdans’
Meer over ‘Kruispunt’
Meer over de presentatie

1 juli 2017: Videoclip ‘Recover’ van Robby Harman (met o.a. Pete Philly)

Van het album ‘Harmanized’ van Robby Harman op YouTube, 1 juli 2017:
Ter gelegenheid van de viering Keti Koti, de afschaffing van de slavernij in Suriname en op de voormalige Nederlandse Antillen, is van dit nummer va de cd ‘Harmanized’ een videoclip uitgebracht. “During the Trans Atlantic Slavery, European Countries Transported, Murdered and Enslaved Between 25 and 100 Million Africans. Holland was One of the Last Countries in Europe to Abolish Slavery on July 1st 1863. There were No Official Excuses or Recovery Payments Made by the Dutch Governement for the Inhumane Treatment and Murder of These Africans. The People of Surinam Celebrate the 1st of July as Their Emancipation Day. They Gather and Commemorate and Celebrate. This Day is Called ‘Keti Koti’ (Broken Chains). The Official Slavery Monument is in The Oosterpark in Amsterdam. In Surinam Slavery Stopped for Africans in 1863. The Dutch Started it for People of India in 1873. The Difference was that They Were Called ‘Contract Laborers’.”
Meer over ‘Harmanized’
Meer over Robby Harman / Robert Harman Sordam op deze site

«Een inhoudelijk interessante biografie.» – Aleid Truijens

Opmaak 1Over ‘Rusteloos en overal. Het leven van Albert Helman’ van Michiel van Kempen in De Volkskrant, 5 november 2016:
Niets uit dit overvolle, lange leven lijkt biograaf Michiel van Kempen, bijzonder hoogleraar Nederlands-Caraïbische literatuur, te zijn ontgaan. Hij weet bewonderenswaardig veel over zijn onderwerp. (…) Albert Helman werd vooral bekend door De stille plantage, een roman over kolonialisme en slavernij. Maar hij deed zoveel meer, blijkt uit dit boek. Hij was componist, muziekrecensent, theatermaker, amateurwiskundige, taalkundige, vertaler, literair criticus en journalist voor alle mogelijke kranten en bladen. Zijn leven lang reisde Lichtveld de wereld rond. Hij woonde in Barcelona en deed verslag van de Spaanse Burgeroorlog. In Suriname was hij minister en hoofd van de Rekenkamer, daarna was hij jarenlang diplomaat. Vanaf de jaren twintig was hij actief in het Nederlandse literaire leven. Hij kende Slauerhoff, Ter Braak, Du Perron, Vestdijk, Roland Holst en Marsman, werkte met Joris Ivens en was bevriend met George Orwell en Frida Kahlo. Het interessantst aan deze biografie is dat het een internationale (cultuur)geschiedenis is van de 20ste eeuw. (…) Van Kempen uit zijn kritiek en bewondering terloops, in beschrijvingen en ironische terzijdes. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Rusteloos en overal’
Meer over Michiel van Kempen op deze site
Meer over Albert Helman op deze site

«Een boeiend en leerzaam verhaal.»

Over ‘Gentleman in slavernij’ van Janny de Heer op WelkBoek, 3 november 2016:
Dieterich, plantagehouder, heeft een kind verwekt bij een slavin. Nobel van hem om het vrij te willen kopen, maar de moeder wordt wanhopig omdat een vrije niet mag wonen bij slaven en de familie uiteen zou vallen. De levens van slavenhouder en slaven zijn verweven, maar het is schrijnend om te zien hoe weinig besef blanken hebben van het slavenbestaan. (…) Wil je meer weten van de koloniale geschiedenis van Suriname, dan is het een boeiend en leerzaam verhaal.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Gentleman in slavernij’
Meer over Janny de Heer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Liefdevol lied over de oude slavenfamilies van Statia.» – Franca Duindam

JEANETTE_STASIA_COVER-75LICHTOver ‘Statia Song’ van Jeanette Bos voor NBD | Biblion, 1 oktober 2016:
Tot 2010 behoorde Statia oftewel St. Eustatius tot de Nederlandse Antillen, nu vormt het een bijzondere gemeente van Nederland omdat het te klein is om zelfstandig te zijn. In grafische zwart-witfoto’s en kleurenfoto’s wordt door de gerenommeerde Nederlandse fotografe een bewogen en intiem portret van Statia gegeven. Van het bijzondere landschap tot een inkijkje in het dagelijkse leven en de feesten van de bewoners. ‘Wij zijn één grote familie’ werd haar verteld en zij werd liefdevol opgenomen in deze familie, in hun huis, in hun leven, in hun verleden en in hun verhalen, wat uiteindelijk resulteerde in dit prachtige portret. De fotografe heeft het eiland twintigmaal bezocht, zij heeft verschillende solo foto-exposities gehouden. Naast de prachtige foto’s wordt informatie gegeven over de geschiedenis, de geografie, constitutionele status en informatie over de bevolkingsgroepen. Dit boek vormt een liefdevol lied over de oude slavenfamilies van Statia. Het bevat 87 foto’s op expositieformaat. Gebonden luxe editie, fraaie vormgeving.
Meer over ‘Statia Song’
Meer over Jeanette Bos op deze site

«De prachtige foto’s doen meer dan hun werk.» – Eric de Brabander

JEANETTE_STASIA_COVER-75LICHTOver ‘Statia Song’ van Jeanette Bos in Antilliaans Dagblad, 24 september 2016:
(…) Onlangs kwam een fotoboek uit van Statia, van de hand van Jeanette Bos. ‘Statia Song’ is een verzameling foto’s die op hun geheel eigen wijze het verhaal vertellen dat Statia is. Het boek is eigengereid gebonden waarbij het rugblad weggelaten is, zodat je tegen het scherp van de foto’s aankijkt. Jeanette Bos heeft doelbewust tekst weggelaten, de prachtige foto’s doen meer dan hun werk. Alleen achterin het boek vertelt ze in een bladzijde over haar fascinatie met het eiland en over de ‘struggle’ van de oude Statiaanse families – die ondanks de nieuwe staatkundige structuur die verandering en import van nieuwe mensen met zich meebracht – om hun traditionele leefwijze te behouden. (…) De reiziger naar onze bovenwindse eilanden doet er goed aan dit boek aan te schaffen. De zwart-wit en kleurenfoto’s in dit fotoalbum zijn een lust voor het oog en geven een prachtig beeld van datgene wat te verwachten is. (…)
Lees hier of hier de recensie
Meer over ‘Statia Song’
Meer over Jeanette Bos op deze site

«Werkelijk álles klopt aan dit boek.» – Willeke van der Vlist

JEANETTE_STASIA_COVER-75LICHTOver ‘Statia Song’ van Jeanette Bos op Leestafel, 9 september 2016:
(…) De opbouw van het boek is bijzonder en indrukwekkend; het begint en eindigt met pagina’s vol zwart wit foto’s van het oerbos van Statia, waar voorzichtig aan steeds meer bebouwing zichtbaar is, hier een muurtje, daar een schuurtje. Adembenemende beelden van de woeste natuur, de hoge vulkaan begroeid met bos, prairies vol immense keien en uitgebleekt hout. Tot je ineens twee-pagina grote foto’s van mensen krijgt. Alleen maar foto’s, geen tekst, maar bij iedere foto heb je het gevoel dat tekst overbodig is, omdat de foto zelf een verhaal vertelt. Verhalen van leven en van dood, veel dood en begrafenissen, met mensen op wiens gezichten een heel leven geschreven staat, maar zelfs op die foto’s spat het leven er van af. Veel kinderen, veel oude mensen. De levenslust spat van alle foto’s af, er wordt gedanst, muziek gemaakt, gegeten, liefgehad, gewerkt en ontmoet. Ook al zie je aan de hoofden dat sommige levens niet over rozen zijn gegaan, er gaat een enorme kracht en dynamiek van uit. Het boek eindigt zoals het begon, met die prachtige eenzame, immense natuur, maar nu in omgekeerde volgorde, met steeds minder bebouwing en steeds meer leegte. Werkelijk álles klopt aan dit boek, het grote formaat, de prachtige foto’s, zwart-wit en verstild én vol kleur en beweging, de portretten, de verhalen zonder dat er tekst aan te pas komt. Het is een indrukwekkend adembenemend eerbetoon aan Statia en zijn bewoners geworden, een boek om op je koffietafel te leggen en héél vaak in te kijken, terwijl de reiskriebels om je koffers te pakken en óók die kant op te reizen, per pagina groter worden. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Statia Song’
Meer over Jeanette Bos op deze site

Indrukwekkend portret van Edgar Cairo uit 1980!

Cairo
Ik geef mijn mond het woord te eten’ door Jan Venema van Edgar Cairo in NOS Beeldspraak.
Sinds augustus 2015 staat op internet deze aflevering (42:39) van het in de jaren zeventig en tachtig toonaangevende kunstprogramma op televisie ‘Beeldspraak’. ‘Ik geef mijn mond het woord te eten’ laat een jonge Edgar Cairo (32) zien op het toppunt van zijn creativiteit: begeesterd romanschrijver, dichter, theatermaker, columnist, performer. Het televisieportret is een welkome aanvulling op de documentaire ‘Edgar Cairo: “Ik ga dood om jullie hoofd” ’ van Cindy Kerseborn uit 2010, want geeft ook jongere generaties de kans Edgar Cairo (1948-2000) op volle kracht en in volle glorie te aanschouwen.
Meer over Edgar Cairo op deze site
Kijk hier naar ‘Edgar Cairo: “Ik ga dood om jullie hoofd”’

«Thriller die met een scherpe blik rondgaat in de gedachtewereld van Curaçaoënaars.» – G.P. Schuring

Opmaak 1Over ‘Kruispunt’ van Joseph Hart op NBD Biblion, 21 december 2015:
Twee jongemannen vertrekken van Curaçao naar Nederland. Giovanni gaat studeren, maar Frensel is min of meer weggevlucht. Hij was daar een kleine crimineel en drugshandelaar. Ook in Nederland gaat het slecht met hem, in tegenstelling tot Giovanni. Frensel heeft een minderwaardigheidscomplex en is ervan overtuigd dat blanke Nederlanders op hem neerkijken. Giovanni zit in het studentenleven en organiseert de komst van de op Curaçao charismatische pastoor Alfredo. Frensel raakt echter in de ban van Macho Nato, een radicale politicus die wil dat zijn land van Nederland losraakt. Het is een redelijk spannende psychologische thriller, die met een scherpe blik rondgaat in de gedachtewereld van de mensen van Curaçao, maar die ook een pijnlijk beeld geeft van de armoede en daaruit voortkomende misstanden zoals prostitutie en drugsgebruik.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Kruispunt’
Meer over Joseph Hart bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Mooi proza.» – André Oyen

VoorplatLandskinderen75Over ‘Yu di tera / Landskinderen’ van Janny de Heer op Ansiel en Iedereenleest, 13 oktober 2015:
Drie prachtige historische verhalen over het leven op Curaçao door de eeuwen heen. Het verhaal Rosa laat ons andermaal duidelijk zien dat slaven met lijf en leden totaal afhankelijk waren van hun meesters. Het tweede verhaal speelt zich af in de zeventiende eeuw en vertelt de geschiedenis van een Nederlandse planterszoon Maarten, die eigenlijk vanuit het graf gedwongen wordt met Alfonsa, ex-slavin en weduwe van zijn vader, te trouwen. (…) Het laatste verhaal gaat over Sonja. Zij verliest haar kind door een ongeluk dat ze aan onoplettendheid van haar man Bennie wijt. Maar hoe meer je over dit gezin te weten komt, des te meer je je een andere mening over Bennie gaat vormen. Dit verhaal stelt ook de jeugdzwangerschappen op Curaçao aan de kaak. (…) Met haar verhalen weet Janny de Heer de problemen die ‘de landskinderen van Curaçao’ ondervinden zeer sterk in mooi proza te schetsen en ze ook goed te plaatsen in hun eigen tijdskader.
Lees hier enhier de recensie
Meer over ‘Yu di tera / Landskinderen’
Meer over Janny de Heer bij Uitgeverij In de Knipscheer