«Van boekpresentatie naar een theateroptreden.»

Dubbelbloed_01Etchica Voorn over nominatie ‘Dubbelbloed’ voor de OPZIJ Literatuurlijst 2018 op AFRO Magazine, 5 juni 2018:
‘Dubbelbloed’, de debuutroman van Etchica Voorn is genomineerd voor de OPZIJ Literatuurprijs 2018. ‘Dit had ik ook echt nooit kunnen dromen. Het is bijna idioot dat ik daar sta, in een lijst van 10 boeken, naast twee van mijn heldinnen. Ik ben supertrots op die nominatie. Dat is eigenlijk al winnen voor mij en voor mensen die zich herkennen in mijn verhaal dat ik neerpende in mijn boek.’ (…) De imposante Amsterdamse bracht ‘Dubbelbloed’ uit in september vorig jaar en overrompelde zwart en wit met de ervaringen en onderwerpen die haar identiteit hebben doen vormen als Nederlands-Surinaamse vrouw in Amsterdam. (…)
Lees hier het interview
Meer over ‘Dubbelbloed’

«De man is een artiest.» – Prem Radhakishun

Opmaak 1Over ‘Alsof men alles loslaat’ van Michaël Slory in Zwarte Prietpraat, 4 juni 2018:
‘Een geweldige man die zich niets aantrekt van de conventies van de maatschappij. (…) De man is een artiest en hij wilde dat mensen zijn boeken kochten (…) uit liefde voor de poëzie en de literatuur. Ik hoop dat zijn boeken in Nederland verkrijgbaar zijn. Gaat u alstublieft de boeken van Michaël Slory kopen.’ Zwarte Prietpraat is een radio programma van Prem Radhakishun op NPO1 op maandag tussen 00.00 en 02.00 uur. Het nieuws en de actualiteiten op een andere manier gebracht: provocerend, dwars, rauw, intelligent en ongecensureerd. Prem maakt nieuws, verslaat nieuws, maar vooral lacht hij het nieuws uit.
Luister hier in het tijdbalkje helemaal bovenin van ca. 03.25 tot 4.40 (eerste uur)
Meer over ‘Alsof men alles loslaat’ van Michaël Slory, 2018
Meer over ‘Torent een man hoog met zijn poëzie’ van Michaël Slory, 2012
Meer over ‘Ik zal zingen om de zon te laten opkomen’ van Michaël Slory, 1991
Meer over Michaël Slory bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Hij is absoluut de beste dichter van Suriname.» – John Jansen van Galen

Opmaak 1Over ‘Alsof men alles loslaat’ van Michaël Slory in Met het oog op morgen, 3 juni 2018:
Elke eerste zondag van de maand praat John Jansen van Galen de luisteraars van Met het oog op morgen weer bij op poëziegebied in ‘John’s poëzierubriek’. Zondagavond 3 juni ging het over ‘Alsof men alles loslaat’, de nieuwe bundel van Michaël Slory.
Kijk en luister hier naar de rubriek
Meer over ‘Alsof men alles loslaat’
Meer over Michaël Slory bij Uitgeverij In de Knipscheer

Etchica Voorn met ‘Dubbelbloed’ genomineerd voor de OPZIJ Literatuurprijs 2018

Dubbelbloed_01Etchica Voorn met ‘Dubbelbloed’ genomineerd voor de OPZIJ Literatuurprijs 2018, 1 juni 2018:
De tien genomineerde boeken voor de shortlist van de OPZIJ Literatuurprijs 2018 – in alfabetische volgorde van de auteur – zijn: Griet op de Beeck met ‘Het beste wat we hebben’, Renate Dorrestein met ‘Dagelijks werk’, Laura van der Haar met ‘Het Wolfgetal’, Hella de Jonge met ‘Hartschade’, Charlotte Mutsaers met ‘Harnas van Hansaplast’, Nina Polak met ‘Gebrek is een groot woord’, Marieke Lucas Rijneveld met ‘De Avond is ongemak’, Aya Sabi met ‘Verkruimeld land’, Etchica Voorn met ‘Dubbelbloed’ en Jolande Withuis met ‘Raadselvader’.
Deze tien titels werden geselecteerd uit een longlist van 33 boeken, die tot stand was gekomen na beoordeling van totaal 81 titels. Alle boeken zijn uitgekomen tussen 1 mei 2017 tot 30 april 2018
We kunnen zonder meer spreken van een rijk en zeer gevarieerd aanbod, waarbij de literaire kwaliteit gemiddeld opvallend hoog was. Op 3 juli a.s. zal de winnaar van de OPZIJ Literatuurprijs 2018 bekend worden gemaakt in het dubbeldikke zomernummer van OPZIJ, dat ook in het teken van deze prijs zal staan. De OPZIJ Literatuurprijs is een prijs die jaarlijks wordt uitgereikt. In aanmerking komen titels die bijdragen aan de bewustwording, emancipatie en ontplooiing van vrouwen. Maar daarnaast moet de winnende titel ons ook hebben gegrepen vanwege de literaire kwaliteit en/of de impact op onze maatschappij.
Meer over ‘Dubbelbloed’

«Heel knappe bundel die de veelzijdigheid van Michaël Slory extra in de kijker zet.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘Alsof men alles loslaat’ van Michaël Slory op Ansiel, 24 april 2018:
(…) Slory zet in zijn poëzie de geschiedenis en het leven van de creolen met een karakteristieke eigen toon neer, maar tevens draagt zijn poëzie sporen van een brede oriëntatie , bijvoorbeeld met bundels sonnetten en kwatrijnen. (…) Op vijf na werd geen van de bijna 50 gedichten in deze bundel eerder gepubliceerd. (…) Het is een heel knappe bundel geworden die de veelzijdigheid van Michaël Slory extra in de kijker zet.
Lees hier de recensie [ = pdf in bijlage ]
Meer over ‘Alsof men alles loslaat’
Meer over Michaël Slory bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Alles wat Michaël Slory ziet leidt bijna vanzelf tot een gedicht.» – Hans Franse

Opmaak 1Over ‘Alsof men alles loslaat’ van Michaël Slory op MeanderMagazine, 23 mei 2018:
(…) De bloemlezing ‘Alsof men alles loslaat’ van Michaël Slory, maakt deze recensent (…) trots op de verzameling poëzie en proza die in deze 93 bladzijden zijn samengebracht. (…) Dank zij dichters als Michaël Slory hebben wij de mogelijkheid kennis te nemen van mooie poëzie in die taal uit een land waar nog zoveel Nederlands leeft: het maakt de bundel interessant en belangrijk; een ‘must’ voor diegenen die geïnteresseerd zijn in poëzie in het algemeen en de culturele ontwikkeling in de republiek Suriname in het bijzonder. En uiteraard voor diegenen die van fraaie boekjes houden, want het is mooi uitgegeven. (…) De dichter is iemand voor wie alles taal wordt. Sommige mensen die ik ken maken constant tekeningetjes van alles wat ze zien, waar soms heel rake, meesterlijke bij zijn; ik krijg de indruk dat alles wat Michaël Slory ziet bijna vanzelf tot een gedicht leidt. Er is niet één alles doordringend poëtisch thema dat de bundel bepaalt, maar het is de hele wereld, inclusief de talen die er gesproken worden. In de verhelderende Verantwoording achterin de bundel merkt Michiel van Kempen niet voor niets op dat er maar weinig dichters zijn ‘voor wie leven, werkelijkheid en taal zo’n naadloos continuüm vormen’. (…) De liefhebbers hebben de polyglot Slory al herkend; het is aan hen om de bundel aan te schaffen en verder te lezen en van de kleurrijke internationale taaloefeningen te genieten. (…)
Lees hier en hier de recensie
Meer over ‘Alsof men alles loslaat’
Meer over Michaël Slory bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Dit boek schreeuwt om verfilming.» – Jona Lendering

VoorplatGrunwald75Over ‘Het geheim van mevrouw Grünwald’ van Diana Tjin op Mainzer Beobachter, 15 juli 2018:
(…) Maar het is natuurlijk in de eerste plaats een roman, waarin vier verhaallijnen door elkaar lopen. Dat lijkt complexer dan het is. Om te beginnen is daar de raamvertelling over de jonge Anna, die ergens begin jaren negentig op bezoek gaat bij de stokoude mevrouw Grünwald. De laatste komt wat meer uit de verf dan de eerste, maar zij is dan ook de eigenlijke hoofdfiguur van de roman. Ook Anna heeft echter een eigen verhaal – ze komt uit een disfunctionerend gezin – dat eveneens uit de doeken wordt gedaan en dat, vanzelfsprekend, iets te maken blijkt te hebben met de wederwaardigheden van mevrouw Grünwald. De derde en meest wrange verhaallijn is hoe mevrouw Grünwald in de jaren vijftig naar Nederland kwam: een land dat in meer dan één betekenis kil was voor de nieuwkomers. (…) En tot slot is er het vierde verhaal, waar het (getuige de documentatie achterin het boek) Tjin het meest om is te doen: dat van de internering van de Duitse Surinamers. (…) Ik ga ervan uit dat wat Tjin hierover vertelt, grotendeels waar is. Bijvoorbeeld dat de detentie zeven jaar duurde: niet van mei 1940 tot mei 1945, maar tot februari 1947. Bijvoorbeeld dat de meeste Duitse Surinamers nooit in Duitsland waren geweest. (…) En bijvoorbeeld de absurditeit dat prins Bernhard, die toch ook Duitser was, in 1942 op bezoek kwam in Paramaribo. Uiteraard was de detentie onvergelijkbaar met wat er is gebeurd in de Jappenkampen en de Duitse concentratiekampen. Het aardige van de roman van Tjin is dat ze mooi toont hoe de detentie toch traumatisch kon zijn. (…) En dan moet het verblijf in Nederland nog komen, waar Grünwalds kinderen het heel moeilijk krijgen. (…) Ik kan trouwens de gedachte niet onderdrukken dat dit boek, met dat leuke contrast tussen het Suriname van de jaren veertig en het Amsterdam van 1990, ronduit schreeuwt om verfilming.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het geheim van mevrouw Grünwald’

«De Surinaamse schrijver Edgar Cairo zou op 7 mei 2018 70 jaar zijn geworden.»

CairoOntworteld op de akker van de wereld – Edgar Cairo’s legacy’ in Perdu, 6 mei 2018:
De Surinaamse schrijver Edgar Cairo zou op 7 mei a.s. 70 jaar zijn geworden. Met zijn ‘provocatieve’ columns in de Volkskrant, met zijn romans, theater en poëzie stelde hij al in de jaren ’80 zowat alle thema’s aan de orde die in recente debatten over blackness, Zwarte Piet, herdenken van het koloniale verleden, white innocence aan de orde komen. Wat is Cairo’s legacy voor de jonge schrijvende generatie van nu? Een lezing, columns, een tafelgesprek. De titel van dit evenement is ontleend aan zijn dichtbundel ‘Lelu Lelu’. Met: Dean Bowen, Esther Duysker, Henna Goudzand Nahar, Michiel van Kempen, Chris Polanen & Matthijs Ponte. Alle sprekers zullen in columns ingaan op het werk van Edgar Cairo, zijn werk en hun eigen werk. Zo zal Dean Bowen ingaan op het bewegen tussen verschillende taalregisters. Hoe voedt dit de inventie van taal? Hoe fungeert het als een manier om eigenaarschap van de taal te claimen? Het werk van Bowen (in zijn debuutroman ‘Bokman’) staat, zoals hij het zelf zegt, op de fundering die mede door Cairo gelegd is.
Locatie: Boekhandel Perdu, Kloveniersburgwal 86, 1012 CZ Amsterdam. Inloop vanaf 13.30 uur. Aanvang 14.00 uur. Toegang 9 / 6 euro (korting).
Meer over Edgar Cairo op deze site

«Van Kempen heeft zijn eigen magnum opus afgeleverd.» – Albert Hagenaars

Opmaak 1Over ‘Rusteloos en overal. Het leven van Albert Helman’ van Michiel van Kempen op De verborgen hoek, 12 april 2018:
Wie van volslanke biografieën houdt mag de armen uit de mouwen steken voor ‘Rusteloos en overal – Het leven van Albert Helman’. Dit boek over Lou Lichtveld, zoals de echte naam luidde van de Surinaamse schrijver, musicus, verzetsman, reiziger, politicus en nog veel meer, werd geschreven door Michiel van Kempen (Oirschot, 1957), bijzonder hoogleraar Nederlands-Caraïbische literatuur aan de Universiteit van Amsterdam. (…) Zijn stijl resulteert in een prettig leesbare verhaalvorm die dus door een groot publiek kan worden genoten, groter althans dan verwacht mag worden op basis van de vele onbekende zaken die aan bod komen, zowel voor de Nederlandse als de Surinaamse lezers! Van Kempen legt gelukkig veel uit maar wordt nergens betweterig. Hij getuigt van empathie voor de talrijke personages, op de eerste plaats de man die de aanleiding van het boek vormt. De auteur is dan wel gefascineerd door Helman, kritiekloos over diens talrijke onhebbelijkheden zoals gierigheid en bemoeizucht is hij allerminst. (…) Twee punten met name maken het boek extra boeiend, de beschrijvingen van Helmans gereis en gesjouw, en zijn contacten met bekende, soms zelfs internationaal beroemde figuren. (…) Van Kempen heeft met zijn levensbeschrijving van “een van de grootste Surinamers van de twintigste eeuw” zijn eigen magnum opus afgeleverd. Hoeveel studies, correcties en onthullingen uit allerlei hoeken ook nog volgen, en reken maar dat dit gebeurt, over alle bronnen heen zal dit standaardwerk over de caleidoscopisch onnavolgbare Lou Lichtveld een verlichtende slagschaduw blijven werpen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Rusteloos en overal’
Meer over Michiel van Kempen op deze site
Meer over Albert Helman op deze site

Etchica Voorn – Dubbelbloed (2de druk)

Dubbelbloed_01Etchica Voorn
Dubbelbloed

Biografische roman
Suriname – Nederland
Gebrocheerd in omslag met flappen,
176 blz., € 17,50
Eerste druk 2017
Tweede druk mei 2018
ISBN 978-90-6265-969-2

De pers over Dubbelbloed

‘Autobiografisch relaas van de zoektocht van de hoofdpersoon naar antwoorden op vragen als ‘Waar hoor ik bij?’ en ‘Waar ben ik thuis?’. Aangezien de hoofdpersoon een Nederlandse moeder en een Surinaams-Creoolse vader heeft, is zij noch zwart noch wit. In geen van beide werelden wordt zij geaccepteerd. Zowel in Nederland als in Suriname ondervindt zij hevige weerstand. Het is een pijnlijk boek. Het is niet niks als haar overgrootvader aan moeders kant haar volstrekt negeert bij een bezoek. Het gaat ook niet in haar koude kleren zitten als de kennismaking met haar grootmoeder aan vaders kant uitloopt op een totale teleurstelling. Als zij haar duttende grootmoeder liefdevol streelt vraagt deze alleen wie die brutale blanke is. De schrijver moet geprezen worden om haar openhartigheid over het alledaagse racisme dat zij als ‘dubbelbloed’ zowel aan Nederlandse als Surinaamse kant ervaart.’ – NBD | Biblion

‘Dit boek is het autobiografische verslag, waarin de auteur vanuit haar bi-raciale achtergrond haar eigen identiteit tracht te vinden. Een knap boek over een dappere reis, mooi verwoord in alle twijfels.’ – Marianne Janssen op Leeskost

‘Zelden zo’n openhartig verhaal gelezen over het omgaan met je afkomst. Dubbelbloed, wat een prachtige omschrijving van de verscheurdheid die een kind voelt. Dit boek dwingt respect af voor onze landgenoten en medemensen met dubbelbloed, of ze nu uit Indonesië, Suriname, de Antillen of welke godvergeten plek ook komen.’ – Marjan Berk in AD | Algemeen Dagblad

‘Blanke Nederlanders zien haar als een zwarte vrouw, terwijl ze dat voor Surinaamse begrippen niet is. Waar zij zich minderwaardig had kunnen gaan voelen omdat ze in geen beide culturen geaccepteerd wordt, bij geen van tweeën thuis lijkt te horen, besluit ze dat ‘dubbel’ voor haar betekent dat ze van alle twee de culturen de beste dingen heeft meegekregen. Ze is een onafhankelijke sterke vrouw, en dat wil ze uitstralen.’ – Marjo van Turnhout op Leestafel

Dubbelbloed vertelt een verhaal van een moksi die te lijden heeft gehad door haar huidskleur, een inmiddels een klassiek thema uit de wereldliteratuur. Bekende schrijvers met name uit Amerika die over kleur hebben geschreven zijn Maya Angelou en Toni Morrison. Tegen de achtergrond van raciale spanningen gaat Angelou de confrontatie aan met de traumatische gebeurtenissen in haar eigen leven en ze onderzoekt de ontwikkeling van haar eigen identiteit als Afro-Amerikaanse vrouw. Dit doet Etchica Voorn in Dubbelbloed ook: ze is op zoek naar haar roots met name naar haar Surinaamse roots! Op haar eenenvijftigste besluit de ik-figuur een rituele wasi te nemen. Ze wil dichterbij haar Surinaamse familie komen.’ – Jerry Dewnarain in De Ware Tijd Literair
Meer over ‘Dubbelbloed’