«Openhartigheid over het alledaagse racisme prijzenswaard.» – Walter Palm

Dubbelbloed_01Over ‘Dubbelbloed’ van Etchica Voorn voor NBD | Biblion, 26 januari 2018:
Autobiografisch relaas van de zoektocht van de hoofdpersoon naar antwoorden op vragen als ‘Waar hoor ik bij?’ en ‘Waar ben ik thuis?’. Aangezien de hoofdpersoon een Nederlandse moeder en een Surinaams-Creoolse vader heeft, is zij noch zwart noch wit. In geen van beide werelden wordt zij geaccepteerd. Zowel in Nederland als in Suriname ondervindt zij hevige weerstand. Het is een pijnlijk boek. Het is niet niks als haar overgrootvader aan moeders kant haar volstrekt negeert bij een bezoek. Het gaat ook niet in haar koude kleren zitten als de kennismaking met haar grootmoeder aan vaders kant uitloopt op een totale teleurstelling. Als zij haar duttende grootmoeder liefdevol streelt vraagt deze alleen wie die brutale blanke is. De schrijver moet geprezen worden om haar openhartigheid over het alledaagse racisme dat zij als ‘dubbelbloed’ zowel aan Nederlandse als Surinaamse kant ervaart.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Dubbelbloed’

«Een niet weg te denken thema in de Surinaamse literatuur.» – Jerry Dewnarain

Dubbelbloed_01Over ‘Dubbelbloed’ van Etchica Voorn in De Ware Tijd Literair, 20 januari 2018:
(…) ‘Dubbelbloed’ vertelt een verhaal van een moksi die te lijden heeft gehad door haar huidskleur. (…) Het is inmiddels een klassiek thema uit de wereldliteratuur. (…) Bekende schrijvers met name uit Amerika die over kleur hebben geschreven zijn Maya Angelou en Toni Morrison. (…) Tegen de achtergrond van raciale spanningen gaat Angelou de confrontatie aan met de traumatische gebeurtenissen in haar eigen leven en ze onderzoekt de ontwikkeling van haar eigen identiteit als Afro-Amerikaanse vrouw. Dit doet Etchica Voorn in ‘Dubbelbloed’ ook: ze is op zoek naar haar roots met name naar haar Surinaamse roots! Op haar eenenvijftigste besluit de ik-figuur een rituele wasi te nemen. Ze wil dichterbij haar Surinaamse familie komen. (…) Uiteindelijk beseft Voorn dat zij kan putten uit rijke culturen: zowel uit een blanke als uit een zwarte cultuur.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Dubbelbloed’

«Onafhankelijkheid en kracht.» – Marjo van Turnhout

Dubbelbloed_01Over ‘Dubbelbloed’ van Etchica Voorn op Leestafel, 17 januari 2018:
(…) Als je er bij stil staat is het inderdaad vreemd dat kinderen wier ouders anders van kleur zijn halfbloed genoemd worden. Dubbelbloed is zoveel logischer. Toch kennen wij dat woord dat de schrijfster gebruikt niet. En zo besloot Etchica Voorn een boek te schrijven, het verhaal van haar speurtocht naar wie ze eigenlijk is. Wat is haar afkomst? Is ze meer Nederlands, of toch Surinaams? Haar moeder brengt de Nederlandse roots in, haar vader de Surinaams-creoolse. (…) Blanke Nederlanders zien haar als een zwarte vrouw, terwijl ze dat voor Surinaamse begrippen niet is. (…) Waar zij zich minderwaardig had kunnen gaan voelen omdat ze in geen beide culturen geaccepteerd wordt, bij geen van tweeën thuis lijkt te horen, besluit ze dat ‘dubbel’ voor haar betekent dat ze van alle twee de culturen de beste dingen heeft meegekregen. Ze is een onafhankelijke sterke vrouw, en dat wil ze uitstralen. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Dubbelbloed’

«De beste, levende schrijfster van Suriname.» – Michiel van Kempen

annel de noréOver ‘Vers vlees oud bloed’ van Annel de Noré op Caraïbisch Uitzicht, 6 januari 2018:
(…) In haar jongste bundel probeert Annel de Noré te experimenteren met verschillende verhaalgenres en vertelstijlen. (…) De uitgever heeft er heel slim aan gedaan door de bundel te besluiten met het lange verhaal ‘De zeemeerman’. Daar zie je opeens wat een fantastische stiliste Annel de Noré is. (…) Het verhaal is schitterend geschreven, de stijl knispert en zindert en brandt en de zinnen staan als huizen in de blinkende zon. (…) Als je lezers zou vragen naar wie de beste Surinaamse schrijfster is, dan zullen vermoedelijk telkens dezelfde drie, vier namen oppoppen. Die van Annel de Noré zal daar niet bij zijn, vrees ik. Geheel ten onrechte: Annel de Noré is de beste, levende schrijfster van Suriname. Ze steekt met kop en schouders boven de anderen uit. De beste boeken van 2017? Mag ik er alsnog ook één verhaal bijdoen?
Lees hier de recensie
Meer over ‘Vers vlees oud bloed’
Meer over Annel de Noré bij Uitgeverij In de Knipscheer

Michaël Slory – Alsof men alles loslaat. Bloemlezing

Opmaak 1Michaël Slory
Alsof men alles loslaat
bloemlezing poëzie en kort proza

Suriname / Nederland
samenstelling en Nawoord Michiel van Kempen
vertalingen uit het Sranantongo i.s.m. Ed Hart
genaaid gebonden met stofomslag en leeslint,
88 blz., € 18,50
Eerste uitgave 2018
ISBN 978-90-6265-993-7

Er zijn maar weinig dichters voor wie leven, werkelijkheid en taal zo’n naadloos continuüm vormen als Michaël Slory. Al wat de in 1935 in het Surinaamse district Coronie geboren dichter meemaakt, ziet, voelt, ruikt, leest of bedenkt zet zich om in poëtische taal. Het heeft geen zin een opsomming te geven van wat Slory kan inspireren: het kan alles zijn, van een palmboom tot een vuilniston. En elk nieuw gedicht is een geboortemoment, een aftasten van wat de vorm wil prijsgeven. Dat kan in elke traditionele versvorm zijn – haiku, kwatrijn, sonnet en ga zo maar door – of in elke vrije vorm. En het kan zijn in het Nederlands, in Slory’s moedertaal het Sranantongo, in het Spaans waarmee hij in de jaren ’80 van de 20ste eeuw begon te experimenteren of in het Engels dat hij na 2000 beproefde als poëzietaal. Proza schreef hij maar heel weinig: sinds hij in 1987 medewerker werd van het Surinaamse dagblad de Ware Tijd heeft hij een aantal korte prozaschetsen aan de krant bijgedragen. Daaruit is in Alsof men alles loslaat een kleine selectie opgenomen. Op vijf na werd geen van de bijna 50 gedichten in deze bundel eerder gepubliceerd. De eerste versies van de gedichten werden geschreven tussen ongeveer 1986 en 2016; zo goed als alle gedichten werden later door Slory herzien, bijgeschaafd of soms grondig omgewerkt. Geen enkele dichter is zo’n conservator van de enorm uitgebreide taalschat van het Sranantongo als Michaël Slory. Een tiental gedichten geschreven in het Sranantongo werd door Michiel van Kempen in samenwerking met Ed Hart vertaald naar het Nederlands en is vóór publicatie ter autorisatie voorgelegd aan de dichter.

Alsof men alles loslaat is na Ik zal zingen om de zon te laten opkomen (1991) en Torent een man hoog met zijn poëzie (2012) de derde bloemlezing uit het werk van Michaël Slory die bij Uitgeverij In de Knipscheer verschijnt.
Meer over Michaël Slory bij Uitgeverij In de Knipscheer

Diana Tjin over ‘Mijn Amsterdam’

VoorplatGrunwald75Diana Tjin over ‘Mijn Amsterdam’ in Het Parool, 16 december 2017:
(…) Mijn speciaalzaak is Java Bookshop in de Javastraat. Eigenaren Sanne Fase en Sharon Perlee hebben echt hart voor het boekenvak. Ze lezen alle boeken die ze verkopen en kennen hun klanten goed. Ze houden ook recensies bij en wie de nieuwe talenten zijn. Dat vind ik echt bijzonder. Mijn boek ‘Het geheim van mevrouw Grünwald’ hebben ze als leestip in de winkel liggen. Ze houden me elke keer keurig op de hoogte van hoe mijn boek verkoopt. (…)
Lees hier het portret
Meer over ‘Het geheim van mevrouw Grünwald’

«Boeiend en actueel boek.» – Willeke van der Vlist

Dubbelbloed_01Over ‘Dubbelbloed’ van Etchica Voorn op Leestafel, 11 december 2017:
‘Dubbelbloed’ is het autobiografische verhaal van Etchica Voorn, dochter van een Surinaamse vader en een Nederlandse moeder. (…) In de volksmond was ze een ‘halfbloed’, maar al vanaf het moment dat ze als kind een spreekbeurt houdt over haar afkomst, voelt ze dat er iets niet klopt aan die term. (…) ‘Dubbelbloed’ wordt voor haar de term die de lading het meest dekt. Niet half, maar dubbel. Niet één maar, twee culturen. (…) Op zoek naar erkenning en naar haar ‘roots’ gaat ze op reis naar Suriname. Het is een deel van een ontdekkingstocht in haarzelf die jaren duurt, onderweg naar een plek waar het er allebei mag zijn en waar ze nóch haar Nederlandse, noch haar Surinaamse kant hoeft te verloochenen. Als gevolg van die zoektocht transformeert in de loop de jaren haar spiegelbeeld langzaam van oer-Hollands naar dubbelbloedig, in een geleidelijk maar onvermijdelijk proces. Dat bracht onrust én verrijking met zich mee. (…) Boeiend en actueel boek in een tijd waarin veel mensen leven met een dubbele nationaliteit of afkomst, die vaak het gevoel hebben tussen wal en schip te vallen en in plaats van bij twéé groepen, nérgens bij te horen.
Lees hier de hele recensie
Meer over ‘Dubbelbloed’

Etchica Voorn met ‘Dubbelbloed’ in het NTR- tweeluik ‘Hoezo halfbloed?’

Dubbelbloed_01Etchica Voorn is over haar roman ‘Dubbelbloed’ te zien in het NTR- tweeluik ‘Hoezo halfbloed?’ van Nadya Sewradj dat op NPO 2-televisie wordt uitgezonden op zondag 10 december 2017 om 13.55 uur en op zondag 17 december 2017 om 13.45 uur:
Documentairemaker Nadya Sewradj (33) heeft een Nederlandse moeder en een Hindoestaanse vader. Zij is dus van gemengde afkomst. Op jonge leeftijd kreeg zij al het gevoel dat ze anders was. Anders dan haar klasgenootjes op school omdat ze er niet Nederlands uitziet. “Tijdens het Sinterklaasfeest zeiden mijn klasgenootjes: speel jij maar Zwarte Piet want “Jij hoeft toch niet geschminkt te worden!” Al vroeg was Nadya zich bewust van haar kleur en voelde zich daardoor niet helemaal Nederlands. Maar volledig Hindoestaans voelt zij zich ook niet. Haar vader heeft haar geen Hindoestaans geleerd heeft en niets van het Hindoeïsme meegegeven waardoor ze zich in die kant van de familie ook een buitenstaander voelt. “Daar was ik de ‘bakra’. Ik voelde mijzelf er dus aan beide kanten niet helemaal bij horen. Maar hoe komt dat? Ben ik ook echt anders? Of komt het doordat de buitenwereld mij als anders ziet?” In de serie Hoezo, halfbloed? onderzoekt Nadya wat haar gemengde afkomst voor haar betekend heeft.
Kijk hier naar de aflevering van de 10 december 2017
Meer over ‘Dubbelbloed’

«Dit boek dwingt respect af.» – Marjan Berk

Dubbelbloed_01Over ‘Dubbelbloed’ van Etchica Voorn in AD | Algemeen Dagblad, 6 december 2017:
(…) Etchica Voorn heeft een boek geschreven, ‘Dubbelbloed’. Mijn dochter bracht het mij ogenblikkelijk: ‘Dit moét je lezen moes!’ Hetgeen ik deed, en ik viel stil. Zelden zo’n openhartig verhaal gelezen over het omgaan met je afkomst. Een Surinaams-creoolse vader en een Nederlandse moeder, afkomstig uit Drenthe. Zelf een goed gelukt product uit deze samensmelting van twee totaal uiteenlopende werelden: vuurrood haar, lichte huid en prachtige groene ogen. Maar altijd hunkeren naar kennismaken met het onbekende deel van de wereld van haar vader. (…) Dubbelbloed, wat een prachtige omschrijving van de verscheurdheid die een kind voelt. (…) Dit boek dwingt respect af voor onze landgenoten en medemensen met dubbelbloed, of ze nu uit Indonesië, Suriname, de Antillen of welke godvergeten plek ook komen. (…)
Lees hier de column
Meer over ‘Dubbelbloed’

Etchica Voorn te gast bij Radio Stanvaste

Dubbelbloed_01Op zondag 3 december 2017 praat Etchica Voorn van 15.15-15.45 uur met Fred Fitz-James over haar boek ‘Dubbelbloed’ in het programma PZN van Radio Stanvaste (Rotterdam), een minderheden- en jongerenomroep die 24/7 uitzendt en hier live te beluisteren is.
Meer over ‘Dubbelbloed’