Mala Kishoendajal – Het boegbeeld

Mala KishoendajalMALA KISHOENDAJAL
Het boegbeeld

Roman
Nederland / Suriname
Paperback, 336 blz., €16,90
ISBN 90 6265 536 X
Eerste druk 2002

Het boegbeeld van Mala Kishoendajal is een sleutelroman over DE ZAAK TARA SINGH VARMA. In Het boegbeeld dringt Mala Kishoendajal door in de persoonlijkheid van een vrouw die haar leven fantaseert.
Mala Kishoendajal weet als geen ander van de hoed en de rand en was vorig jaar de klokkenluider in het TROS TV-programma OPGELICHT.

In Het boegbeeld is de museumwereld het decor waartegen het leven van kunstconservatrice Sitara Sharma zich afspeelt. Voor het oog van de media treedt dit boegbeeld van een grote groep migranten in Nederland op dramatische wijze terug uit haar functie door bekend te maken dat zij lijdt aan kanker. Welke rol speelt Saul Mulder, hoofdconservator van museum De Groene Onyx, in het netwerk van verzinsels van zijn werkneemster? Wie spreekt de waarheid en waar regeert de leugen?

De pers over Het boegbeeld
“Het is verbijsterend te lezen hoe gemakkelijk Varma telkens weer bij bestaande structuren kon aanschuiven en dan niets hoefde te presteren omdat het feit dat ze er was, al voldoende was. Ook blijkt waarom zovelen die wisten wat er aan de hand was, toch hun mond hielden. Mala Kishoendajal is daarop een uitzondering. Zij durfde het destijds als Surinaamse Hindoestaanse toch aan om de kat de bel aan te binden. Dat doet ze nu opnieuw in haar roman Het boegbeeld. Na lezing kun je Tara Varma nooit meer horen, zien of lezen, zoals in haar recente publiciteitsoffensief, zonder te denken dat ze aan een nieuw circuit begonnen is.” – uit: Trouw

“Boek over een gevallen boegbeeld van allochtoon Nederland. Fascinerend onderwerp met boeiende aspecten. Vermakelijke fictie, aangekleed door de sfeer van het Hindoestaans-Surinaamse leven in Nederland.” – uit: NRC Handelsblad

Mala Kishoendajal heeft het bizarre verhaal van Tara Singh Varma (in het boek Sitara Sharma geheten) literair aangekleed en verweven met het verhaal van de Surinaamse Emma, die in het boek voorkomt als huishoudster van de liegende Sharma. De auteur benut de geschiedenis van Emma om de lezer een beeld te geven van het Hindoestaanse gezinsleven in Nederland. En dat lukt haar voortreffelijk, mede door de prettige vertelstijl.” – Uit: Haarlems Dagblad (GPD)

Candani – Huis van as

CandaniCANDANI
Huis van as

Nederlands / Surinaams Roman
Paperback, 108 blz., 12,95
ISBN 90-6265-534-3
Eerste druk 2002

Najaar 2002 werd in Amsterdam Huis van as, de tweede roman van Cándani gepresenteerd. Over haar debuutroman Oude onbekenden uit 2001 zei Hella Haasse: “Zij heeft én het talent én de ambitie én de verhaalstof om een van de groten van de Surinaamse literatuur te worden.”

Cándani (1965, Surinaamse van Hindoestaanse komaf en pas sinds 1990 in Nederland) maakte in eerste instantie grote indruk als dichteres, met name met Een zoetwaterlied, haar bundel uit 2000. Haar proza kenmerkt zich dan ook door een poëtische stijl. In Huis van as bezoekt Amelia haar geboorteland na het overlijden van haar vader. Ze ontmoet er ook haar jeugdvriendin, inmiddels een jonge moeder. Amelia is jaloers op haar hartstocht die zin aan het leven geeft. Hun sterk verschillende levens blijken veel inniger verbonden te zijn dan Amelia vermoedt. Ze ontdekt een rauwe waarheid. Wat Huis van as tot een subtiel en rijk boek maakt, is dat Amelia niet van plan is te blijven steken in ontgoocheling over het bedrog.

De pers over Huis van As
Met Huis van as van de Hindoestaans-Surinaamse schrijfster Cándani komen we terecht in het mijnenveld van amoureuze en familiale relaties dat zo kenmerkend is voor het leven in en de literatuur uit het Caribisch gebied. In Huis van as wordt een heel register van gevoelens subtiel bespeeld. De totale verwarring van Amelia wordt overtuigend in beeld gebracht. Hier en daar is Cándani – van huis uit dichteres – mij wat te lyrisch en onbestemd, maar dat doet aan de kracht van haar vertelling geen afbreuk. – uit: Leeuwarder Courant

Huis van as maakt ook duidelijk hoe groot de mentale afstand is tussen Surinamers in Nederland en in Suriname. Bij terugkeer in Suriname vinden zij een andere werkelijkheid dan ze vermoedden. De ontreddering die dat meebrengt roept Cándani op met een opeenstapeling van zeer korte zinnen. Dit staccato-effect wordt nog eens versterkt door de tegenwoordige tijd die ze gebruikt. Zo ontstaat ook bij de lezer het onrustige gevoel dat alle samenhang ontbreekt. Opnieuw toont Cándani haar gedrevenheid om te onderzoeken wat je met taal kunt doen. – uit: Trouw

Joanna Werners – Schaamteloze warmte

Joanna WernersJOANNA WERNERS
Schaamteloze warmte

Nederlands / Surinaams Roman
Paperback, royaal formaat, 507 blz., 22,50
ISBN 90-6265-545-9
Eerste druk 2002

Schaamteloze warmte is een intieme liefdesvertelling over twee vrouwen – Luna zwart, Letty wit – die elkaar ontmoeten, van elkaar gaan houden en samen op reis gaan naar Suriname. De roman is daardoor ook een uitbundig reisverhaal, dat de lezer vooral de onstuimige schoonheid van het land en de warmte van haar bewoners wil laten zien, een liefdesverklaring bijna aan het eens door Luna verlaten vaderland.

Joanna Werners in een interview met Lydia Emanuels: “Ook ik besef elke dag meer dat ik iets heb achtergelaten wat ik nooit heb willen achterlaten. Ik heb Suriname verlaten omdat ik me na de coup daar niet veilig meer voelde. Dat doet pijn. Als ik diep daarover zou nadenken, zou het best kunnen zijn dat ik ziek word. Dat laat ik niet toe en ik heb goddank de mogelijkheid gevonden over mijn liefde voor mijn land te schrijven.”

Joanna Werners kwam op haar achttiende naar Nederland, studeerde lichamelijke opvoeding en rechten en is docent economie. Ze debuteerde in 1987 met de (reeds lang uitverkochte) autobiografische roman Droomhuid en werd daarmee in de literaire pers geplaatst bij schrijfsters als Astrid Roemer en Marion Bloem. Met haar latere werk, altijd over cultuurverschillen in Nederland en Suriname, vindt zij aansluiting bij werk van schrijfsters als Buchi Emecheta en Maryse Condé. Joanne Werners heeft door de jaren heen een aanzienlijk vast eigen lezerspubliek opgebouwd, vooral afkomstig uit zowel zwarte als ‘witte’ vrouwenorganisaties. In 2000 trouwde zij met haar vriendin. Hun relatie, twee culturen op één kussen, was in 2001 onderwerp in de documentaire televisieserie GEMENGDE LIEFDE.

De pers over Schaamteloze warmte
Tussen Letty en Luna, een Hollandse en Surinaamse vrouw, beiden woonachtig in de randstad, ontstaat een intieme, harmonieuze relatie. Ze gaan op vakantie naar Luna’s geboorteland. Beiden willen vooral het Surinaamse binnenland leren kennen. In feite is dit boek een groot reisverslag vanaf het moment dat ze in het vliegtuig stappen tot hun vertrek uit Suriname. Middels gedetailleerde beschrijvingen van vrijwel al hun doen en laten kan de lezer precies meemaken hoe de twee vrouwen met elkaar omgaan, wat ze eten, wie ze ontmoeten. Het schept een intiem en tegelijkertijd herkenbaar beeld. Via de ogen van beide toeristen komt de lezer heel wat te weten over de situatie in het land. Beide vrouwen overwegen de mogelijkheid om terug te keren naar Suriname maar vanuit Nederland kunnen ze heel wat mensen financieel ondersteunen. Werners kan misleidend eenvoudig schrijven, tussen de regels door is meer verpakt dan het lijkt. Zonder er een issue van te maken zet de auteur nu vrouwenliefde neer als een decorstuk in een exotische omgeving. Onstuimige passie uit eerdere boeken is nu omgeslagen in beheerste spiritualiteit. Een uitermate geschikt boek als eerste kennismaking met Suriname; voor wie het land al kennen, is dit een onuitputtelijke bron van herkenning. – uit: Biblion

Michiel van Kempen – Pakistaanse nacht

Michiel van KempenMICHIEL VAN KEMPEN
Pakistaanse nacht

Nederlands Verhalen
Paperback, 184 blz., 14,50
ISBN 90-6265-547-5
Eerste druk 2002

Michiel van Kempen is behalve literatuurwetenschapper en essayist over de Surinaamse letteren ook romancier en verhalenschrijver. Zijn Plantage Lankmoedigheid werd door de Standaard der Letteren tot de mooiste boeken van 1998 gekozen: een knap, humoristisch, mooi-geconstrueerd en intelligent romandebuut. Zijn bundel met humorvolle en soms hilarische reisverhalen over India in Het Nirwana is een lege trein (2001) is inmiddels een steady-seller aan Indiagangers.

Ook Pakistaanse nacht begint als een reisverslag maar gaandeweg krijgt deze novelle onder de verhalen trekken van een Oosterse vertelling. En vanzelfsprekend speelt Suriname (in drie van de zes overige verhalen) een rol. Zo verbeeldt (in De eer van het lintje) een Surinamer in Nederland zich de loop van de geschiedenis van zijn geboorteland een radicale wending te hebben gegeven. Tupperware gaat over een gemengde relatie tussen een Surinaamse vrouw en een Nederlandse man en in De laatste dagen van de rijstpelmolen storten de decembermoorden tante Rina en haar rumdrinkende Lucas op een absurde manier in het verderf.

De pers over Pakistaanse nacht
Een verrassend goed, maar ook behoorlijk onsmakelijk verhaal. – Jessica Durlacher over Tupperware in Vrij Nederland
Dit heeft ruimte, sfeer en lading. – Gerrit Jan Zwier over Pakistaanse nacht in Leeuwarder Courant

Bundel met één lang en zes korte verhalen. Het lange verhaal dat bijna de helft beslaat is naamgevend voor de bundel en tevens het enige dat in Azië speelt. Dit verhaal Pakistaanse nacht belicht aspecten van Pakistan en een elitaire bovenlaag die ook bij insiders weinig bekend zijn. De schrijver bezit een bepaalde obsessie met erotiek die zich in dit verhaal soms met een soort Rushdie surrealisme openbaart. Dichtung und Wahrheit raken gaandeweg zozeer verstrengeld dat zich een mysterieus sprookjesachtig visioen ontspint. De andere verhalen leiden naar een nu eens voorspelbare dan weer onverwachte plot. In alle verhalen klinken verre of overduidelijke verwijzingen door naar Suriname, een vast thema van Michiel van Kempen. Gemakkelijk leesbaar, vloeiend, onderkoeld ironisch en humoristisch en doordacht geschreven. – uit: Biblion

Cindy Kerseborn Edgar Cairo: ‘Ik ga dood om jullie hoofd’ DVD

Cindy Kerseborn
CINDY KERSEBORN
Edgar Cairo: ‘Ik ga dood om jullie hoofd’
DVD
Suriname/Nederland
Imprint: Stichting Cimaké
DVD 73:09 minuten € 18,00
2011
ISBN 978-90-6265-606-6

Pijn en schaamte over de koloniale geschiedenis van Nederland in Suriname. Dat overheerst in het leven en werk van schrijver en dichter Edgar Cairo. Het is beklemmend aanwezig in de documentaire Edgar Cairo: ‘Ik ga dood om jullie hoofd’ van Cindy Kerseborn.

De film ging op 16 november 2010, de tiende sterfdag van Edgar Cairo, in première voor een publiek van genodigden. Sindsdien is hij vertoond aan de Université Sorbonne (30 maart 2011) en op 17 september 2011 vond de Amerikaanse première plaats op de Universiteit van Californië te Berkeley bij gelegenheid van de internationale conferentie Colo-nial and Post-Colonial Connections in Dutch literature. Op 22 mei dit jaar werd een met 20 minuten ingekorte versie door de publieke omroep ntr uitgezonden bij Het uur van de wolf.

In oktober verschijnt de film op dvd, uitgebracht door Stichting Cimaké van regisseur en producent Cindy Kerseborn. Vanzelfsprekend bevat de dvd de oorspronkelijke, lange versie van de film.

Edgar Cairo overleed op 52-jarige leeftijd. Gedurende zijn korte leven schreef Edgar Cairo zo’n veertig boeken in vrijwel alle literaire genres, waarin alle tegenstellingen samen komen die de verhouding tussen migranten en gevestigde Nederlanders beheersen: huidskleur, sekse, en bovenal de onverwerkte, alsmaar doorzeurende koloniale erfenis. Hij schreef dit werk grotendeels in een heel persoonlijke versie van het Surinaams-Nederlands, en in het Sranantongo dat tot dan toe vrijwel alleen als spreektaal bestond. Bovendien schreef hij een omvangrijk poëtisch oeuvre, dat hij met een onnavolgbaar klankarsenaal wist voor te dragen en produceerde ongeveer 200 schilderijen waarin hij op geheel eigen wijze indringende thema’s wist te verbeelden.

Mala Kishoendajal – Dame Blanche

Mala KishoendajalMALA KISHOENDAJAL
Dame Blanche

Nederland, Hindoestaans, Roman
Paperback, 224 blz. 15,75
ISBN 90-6265-510-6
Eerste druk 2001

De thematiek van migratie en identiteit (India, Cariben, Europa/Amerika) kennen we vooral als stroming in de Engelstalige literatuur (V.S. Naipaul, Neil Bissoondath), maar is ook deel van de Nederlandstalige literatuur. Zo verhaalt Mala Kishoendajal (Paramaribo, 1959) in haar debuutroman Dame Blanche over vier generaties Hindoestaans leven van zelfs voor de komst naar Suriname uit India tot vooral hier en nu in Nederland.

Rode draad in deze raamvertelling is de jonge vrouw Indrani die haar verhaal verbindt met die van haar zoontje Ravi en haar dochter Lakshmi, met die van haar grootouders, haar ouders, haar (gewezen) echtgenoot Radjinder en Maarten, met die van Lila (en haar Casanova), Celia (de Haagse hoer), Dewi (versus buitenvrouw) en nicht Shalini (en haar huwelijk met Haagse Bart) en met de verhalen uit Narayan’s versie van het grote Indiase epos Ramayana.

Mala Kishoendajal heeft twee scenario’s voor theater op haar naam staan: Geen weg terug, over de immigratie van Brits Indiërs naar Suriname en van Surinamers naar Nederland, en Sita, de vrouw, waarin de traditionele vrouw uit de Ramayana naast de moderne westerse Hindoestaan wordt neergezet. Als journalist is zij de vrouw die in ‘de zaak Tara Singh Varma’ haar geveinsde ziekte naar buiten bracht.

De pers over Dame Blanche
«Tegen een kakelbonte achtergrond van Hindoestaanse gebruiken en rituelen doet Indrani verwoede pogingen zich staande te houden als hoofdredacteur van een tijdschrift en tegelijkertijd haar dochtertje op te voeden. Dankzij de laconieke humor van Kishoendajal is Dame Blanche geen particuliere klaagzang maar een moderne Bildungsroman die een energieke indruk achterlaat.» – Onze Wereld

«De kracht van deze roman schuilt vooral in de beschrijving van de emoties van een jonge vrouw die op zoek is naar het geluk op het kruispunt tussen twee culturen. Die emoties worden als het ware ingekaderd in de portretten van alle personeges die in haar leven een rol spelen.» – Friesch Dagblad

«Dame Blanche: een klein monument over de Hindoestanen. In deze roman draait elk verhaal om een persoon die levensecht wordt doordat de auteur soms ver in de tijd terug gaat om gebeurtenissen in hun perspectief te plaatsen.» – Weekkrant Suriname

«Mala Kishoendajal heeft een boek geschreven vol traditionele Hindoestaanse gebruiken rond huwelijk en begrafenis, Indiase films, muziek en dans. Maar het is tegelijkertijd heel Nederlands als het werk, collega’s, vrienden en uitgaan betreft. Traditie en moderniteit zijn hier niet meer een dilemma tussen verwestersen en eigen cultuurbehoud, zoals o.a. in Anil Ramdas’ novelle Het besluit van Mai, maar lopen in deze roman dwars door autochtoon en allochtoon heen.» – Amigoe

«Combinatie van goed gehanteerde literaire middelen als stijl en compositie en een uitdagende stellingname tegen clichébeelden die tussen twee culturen heersen.» – Trouw

Rita Rahman – Liefdesgeuren. Roman

Rita RahmanRITA RAHMAN
Liefdesgeuren

Suriname Roman
Paperback, 176 blz., 16,05
ISBN 90-6265-518-1
Eerste druk 2001

Myrna, milieuactivist in de Cariben, ontmoet in Nederland op Wereldvoedseldag de staatssecretaris van Landbouw. Deze Arno blijkt aan slapeloosheid te lijden en op haar aanbod hem ervan te genezen middels een slaaptherapie, waarin haar oma haar heeft ingewijd gaat hij gretig in.
Myrna’s verhaal gaat over een vrouw S. die na een heftige liefdesnacht verslag doet aan haar minnaar van haar werk in krottenwijken en over haar relatie met een politiek strijder voor en na de onafhankelijkheid van haar Caribische eiland.

Net als Isabel Allende in Het goud van Tomas Vargas, gebruikt Rita Rahman Sheherazades eeuwenoude procédé, schijnbaar tegen Arno’s slapeloosheid maar in werkelijkheid om hem zijn ogen te openen.

De intriges van beide verhalen, de affaire tussen Myrna en Arno, en het slaaptherapieverhaal, dat verandert in een politiek geladen liefdesverhaal van S., maken Liefdesgeuren tot een verrassende roman met een verhaal binnen een verhaal binnen een verhaal, waarin de auteur de lezer regelmatig op het verkeerde been zet,

Rita Rahman (Aruba, 1952) groeide op in Suriname en was tot haar vertrek in 1980 naar Nederland werkzaam bij het Ministerie van Onderwijs. Sinds haar studie niet-westerse sociologie in Leiden is zij actief op het terrein van de internationale samenwerking. Ze was onder andere bestuurslid van de Europese Werkgroep Racisme Bestrijding en publiceerde onder meer over de slavenhandel en de slavernij in Suriname en over zwarte en migrantenvrouwen in verenigd Europa. Vanaf 2000 is zij gevolmachtigd minister en plaatsvervangend ambassadeur op de Nederlandse ambassade in New Delhi.

De pers over Liefdesgeuren
«Liefdesgeuren is een indringende roman met een misleidende titel. Wil Rita Rahman er lezers mee lokken? Dan hoop ik dat ze in die val trappen. Ze is bijna nog slimmer dan Sheherazade zelf.» – De Ware Tijd

«Rita Rahman heeft een literaire vorm gevonden om de fundamentele vraag te stellen hoe het zover kon komen in Suriname. Compositorisch en stilistisch een droomdebuut.» – Trouw

John Leefmans – Retro. Gedichten

John LeefmansJohn Leefmans
Retro. Gedichten

Suriname, Poëzie
Ingenaaid, 104 blz., 15,75
ISBN 90 6265 498 3
Eerste druk 2001

John Leefmans (Suriname, 1933) verliet op 15-jarige leeftijd Suriname. Maakte carrière als diplomaat en woont pas sinds 1995 weer definitief in Nederland. Hij is secretaris van het Surinaamse Forum, voorzitter van de stichting Surinaams Muziek Collectief en lid van de redactieraad van OSO, tijdschrift van het Instituut ter Bevordering van de Surinamistiek. Hij was met onder andere Pim de la Parra, Rudi Kross en Ronald Venetiaan redacteur van/publicist in het Surinaamse tijdschrift Mamjo, en mede-oprichter van het toentertijd in Leiden geruchtmakende (anti)-literaire blad Kat t-t kaf. Bij Radio Nederland had hij eind jaren vijftig een wekelijkse rubriek Fa un tan.
In 1981 verscheen zijn eerste dichtbundel Intro onder het pseudoniem Jo Löffel. Retro, nu onder zijn eigen naam, beschouwt hij als zijn tweede bundel. Hij nam in 2000 deel aan Poetry International en vertaalde poëzie van onder meer Jules Deelder in het Sranan.

De pers over Retro
“Sisyphus hak ik dagelijks hier rust / vlecht kransen ongevraagd onbesteld / in ’t grauwe vlak, codes voor archeologen / en dagelijks de dullen moor / de muur bestormend met zijn hoofd / maar alle stenen blijven boven / gereserveerd voor de donder” (uit ‘Nocturne’).

De bundel zelf wil ik kort en krachtig samenvatten onder het motto ‘Genieten voor erudieten’. De gedichten van Leefmans voeren de lezer mee naar verre landen, Tantalus wisselt even snel met Xenophoon als Angelen plaatsmaken voor Saksen. De gedichten stomen verder en gunnen je geen enkele moment rust.

“Hier zijn we dan, mijn vrouw en ik / net levend, een werk van Westerik / Wij praten vol wijsheid met elkaar / en worden wat ouder met het jaar / Soms vliegen we uit, uit de duiventil / maar keren terug, als de melker het wil” (uit ‘Ecce’).» – geciteerd uit Yves Joris in Meander 196

Cándani – Oude onbekenden

CándaniCANDANI
Oude onbekenden

Suriname. Roman
Paperback, 128 blz., 13,50
90-6265-497-5
Eerste druk 2001

Cándani (Suriname, 1965) kwam in 1990 naar Nederland. Najaar 2000 verscheen haar dichtbundel Een zoetwaterlied (een nieuwe geboorte en wat ze verwoordt komt uit het diepst van haar ziel) over het leven van de afstammelingen van de Brits-Indische contractarbeiders en geeft stem aan het levensgevoel van de Caribische en Europese Hindoestanen.

«Zij spreekt van de mens en de aarde op een manier die nieuw is in de Nederlandse poëzie.» – Koos van den Kerkhof

In Oude onbekenden is de schrijfster Roshni op zoek naar haar wortels in Suriname. Zij dwaalt rond het verlaten huis van haar ouders. In het hotel ontmoet zij de pottenbakker. Hij heeft aantekeningen van de eerste contractarbeiders. In de hoop dat zij een boek wil schrijven over de geschiedenis van de immigranten, vraagt hij haar deze dagboeken te bestuderen. Terwijl zich tussen hen een relatie ontspint, onthullen verhalen uit de kring van familie haar een geheim. Oude onbekenden is het prozadebuut van Cándani.

De pers over Oude onbekenden
«Zij heeft én het talent én de ambitie én de verhaalstof om een van de groten van de Surinaamse literatuur te worden!» – Hella Haasse

«Cándani geeft blijk van een heel eigen stijl. Met een minimum aan woorden bereikt ze een maximaal effect.» – Trouw (Jos de Roo)

«Het verhaal is vele malen verteld. Het komt er op aan hoe men dat doet. Cándani doet dat heel bespiegelend en poëtisch; het gaat om de manier waarop zij probeert op dichterlijke wijze de reikwijdte van pijnlijke conflicten te begrijpen.» – Haagsche Courant

Annel de Noré – De bruine zeemeermin

annel de noréANNEL DE NORÉ
De Bruine Zeemeermin

Suriname Roman
Paperback, 256 blz., 15,75
ISBN 90-6265-480-0
Eerste druk 2000
Tweede druk 2001

De Bruine Zeemeermin is de debuutroman van de in Suriname geboren Annel de Noré (Paramaribo, 1950). Ze won er in Caracas de eerste prijs mee in een literaire prijsvraag voor ingezetenen van het Caribisch gebied.

De Bruine Zeemeermin is een wervelende Caribische roman over een Surinaamse familie. De hoofdstukken, telkens vanuit een ander perspectief geschreven, vertellen allemaal een onderdeel van het ietwat weemoedige levensverhaal van een aantal vrouwen wier geschiedenissen nauw met elkaar verstrengeld zijn. Ieder van hen krijgt op eigen wijze te maken met de traditionele ongeschrevenwetten van het ‘systeem’ van seksuele ontrouw en van buitenvrouwen in de Caribische samenleving. De centrale figuur is Ingrid, een vrouw die gevangen zit in een relatie met een man die haar soms mishandelt. Marjorie, haar dochter, lijdt daar als kind zeer onder en sluit zich ter bescherming emotioneel af. Als ze ontdekt dat haar moeder een geheime liefde had komt er een keerpunt in haar leven.

Voor de vrouw in de roman betekent liefde vooral opoffering. Geen van de vrouwen in het verhaal heeft alles wat ze wil: allemaal moeten ze keuzes maken die hun leven bepalen. Ik wil niet zozeer de keuzes uitleggen, maar wel laten zien dat we niet alles kunnen begrijpen. Soms begrijp je op een bepaald moment van je leven opeens wat de ander destijds heeft bewogen en soms zal je het nooit begrijpen. En: Ik heb geen enkel vooroordeel: niet op het gebied van ras, seksuele geaardheid, godsdienst of wat dan ook. Het is eerder omgekeerd. Ik wil de lezer een spiegel voorhouden, juist laten zien hoeveel vooroordelen er bestaan. Ik beschrijf wat ik zie en wat ik hoor om me heen. – Annel de Noré in De Ware Tijd

De pers over De Bruine Zeemeermin
«Uit het niets debuteert de Surinaamse Annel de Noré (50) met de prachtig uitgebalanceerde roman De Bruine Zeemeermin. Het verhaal lijkt eenvoudig: het beschrijft de geschiedenis van de familie Baas gedurende een eeuw. Maar al in de proloog blijkt hoe gecompliceerd die geschiedenis eigenlijk is. De oermoeder van de familie, Peetje, heeft zelf geen kinderen, maar neemt sinds 1895 alle vierendertig kinderen in haar huis op, die haar drie broers in het wilde weg hadden verwekt.» – Jos de Roo in Trouw

«Annel de Noré heeft met De Bruine Zeemeermin een psychologisch familieportret neergezet dat vergeleken kan worden met de familieromans van andere Caraïbische schrijfsters die de laatste jaren tot de populaire en veelgelezen auteurs zijn gaan behoren. Haar werk past in deze traditie en kan zich met het niveau van deze auteurs zonder meer meten. Een prachtig debuut! – Wim Rutgers in Amigoe

«Een verhaal van overspel, echtscheiding, vreugde en opgroeien in een Surinaamse familie. Maar hoe beschreven! De stijl is schitterend. Kinderen en volwassenen worden op hetzelfde psychologische plan gebracht. Geen zwart-wit tekening, maar een `moeras van tegenstrijdige emoties’. Aangrijpend en overtuigend. Het beste Caraïbische debuut sinds Bea Vianen en Astrid Roemer.» – Michiel van Kempen voor Biblion