«Deze verhalenbundel is schitterend omdat alle verhalen zonder exceptie boeiend zijn.» Job ter Steege

VoorplatBrabanderOnweer-75Over ‘Het geluid van naderend onweer’ van Eric de Brabander op LeesKost, 29 maart 2021:
(…) Deze verhalenbundel, ‘Het geluid van naderend onweer’, is schitterend omdat alle verhalen zonder exceptie boeiend zijn. Nergens zakt het niveau in of zijn er tussen de verhalen ‘zwakke broeders’ aan te wijzen. Telkens weer wordt de lezer verrast door een prikkelende wending of een verrassend slot. De schrijfstijl is levendig en nooit vervelend. Zo ook de onderwerpen. Nooit vervalt de schrijver in een herhaling van zetten of gezeur. Het zevende en langste verhaal draagt de titel van dit boek. ‘Het geluid van naderend onweer’ gaat over een tandarts in crisis. Er staan trouwens twee verhalen over een tandarts in dit boek. Niet verbazingwekkend aangezien de auteur tandarts is. In het tweede verhaal krijgt de tandarts een verkrachter en moordenaar in zijn behandelstoel. De delinquent staat onder bewaking, maar weet toch, met allerlei tandheelkundige spullen in zijn mond, uit de stoel te ontsnappen. Zo iets wil je toch lezen? En al die andere buitengewone verhalen die er niet voor onder doen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het geluid van naderend onweer’
Meer over Eric de Brabander bij Uitgeverij In de Knipscheer

«In rake penstreken schildert hij een voorstelbaar tafereel dat plotsklaps overgaat in een volkomen surrealistisch gebeuren.» – René Dellemann

VoorplatBrabanderOnweer-75Over ‘Het geluid van naderend onweer’ van Eric de Brabander voor NBD / Biblion, 25 maart 2021:
Een schrijver kan door van alles gevoed worden om daar vervolgens over te schrijven. Het kunnen eigen levenservaringen zijn, denkbeelden die hij wil delen en vaak ook is de verbeelding een bron om uit te putten. (…) In deze bundel trakteert hij de lezer op 27 sketches, soms lang vaak kort, die meestal beginnen in de alledaagse werkelijkheid, bijna altijd die van Curaçao en het kleurrijke leven daar. In rake penstreken schildert hij een voorstelbaar tafereel dat plotsklaps overgaat in een volkomen surrealistisch gebeuren. Een tandarts die gaat tatoeëren, pratende honden, een pianiste die een jonge bewonderaar als een vampier leegzuigt, twee vissers die letterlijk een zeemeermin aan de haak slaan. Het zijn verhalen die de lezer verbijsterd dan wel met een grim- of glimlach achterlaten. Schrijven kan hij en zijn proza leest vlot weg. (…)
Meer over ‘Het geluid van naderend onweer’
Meer over Eric de Brabander bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Onheil en poëzie in een oude fabrieksruïne.» – Marianne Janssen

VoorplatHetMeer-75Over ‘Het Meer’ van Harman Nielsen op LeesKost, 9 februari 2021:
Diyan (…) werd fotograaf, maar kan er niet van bestaan en daarom beoefent hij de fotografie vooral in zijn vrije tijd. Hij zwerft rond, op zoek naar gebouwen, situaties die nét dat beetje extra hebben: verval, schemerlicht, verboden gebied achter hekken. Waar niemand komt, komt Diyan met zijn camera in de aanslag. Ditmaal is hij aan het speuren op een terrein waar een ruïne van een fabriek staat. (…) Dit gebouw, zo voelt hij, geeft hem ‘het meer’ waarnaar hij altijd op zoek is, die afwijking van het gewone, dat extra waardoor het lijkt of de muren wijken om hem met zijn camera welkom te heten en een nieuwe dimensie te geven. (…) Als hij thuis zijn bestanden overzet op zijn laptop wacht hem een verrassing. Van achter de treden van een trap ziet hij een meisjesgezicht opdoemen. Zij staart hem aan. (…) Deze novelle is onheilspellend en bijna thrillerachtig van sfeer. Dat is opmerkelijk omdat het boek heel poëtisch geschreven is, prachtig, vaak dromerig van taal.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het Meer’
Meer over Harman Nielsen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De gedichten over de vader en de moeder lieten mij als lezer sprakeloos. Zo origineel van opzet en vooral ontroerend.» – Brede Kristensen

VoorplatEiland-75Over ‘Het eiland en andere gedichten’ van Michiel van Kempen in Ñapa / Amigoe, 30 januari 2021:
(…) In zijn nieuwste dichtbundel is zijn verbeelding soms knap extreem en regelmatig steekt hij de draak met onze verwachtingen. Te beginnen met een lang beschrijvend gedicht over Aruba. Ik heb ervan genoten. Jammer dat het slechts 7 pagina’s lang is. Wat mij betreft had hij nog wel wat pagina’s door kunnen schrijven. (…) Na het overrompelende prozagedicht over Aruba, volgt een reeks kleinere gedichten, getiteld ‘Eilanden’. Ze bevatten verbeelde herinneringen aan de eilanden en vooral Suriname. (…) Na de reeks ‘Eilanden’, volgen nieuwe reeksen en dan krijgt de bundel weer vaart en diepgang. Dat begint al met de reeks ‘Stupor Mundi’: verbazing der wereld. Tussen haakjes, naar mijn gevoel had de hele bundel zo getiteld mogen zijn. (…) Dan volgt, bijna logischerwijze, de reeks ‘Efemeer’. Het kortstondige. Hier gaat het over liefde en relaties, o zo kwetsbaar, o zo vluchtig. (…) Wat hierna volgt zijn herinneringen, van familie in ‘Genen’ en van vrienden in ‘Verzoeke geen rouwbeklag’. Hier lijken schijn en verbeelding te zijn weggeblazen door de verhevigde werkelijkheid van verlies. De gedichten over de vader en de moeder lieten mij als lezer sprakeloos. Zo origineel van opzet en vooral ontroerend. (…). In de laatste reeks probeert hij in de geest van de overleden dichters zijn herinneringen aan hen te verwoorden. Daarin slaagt hij wonderwel. Het is alsof ze zelf nog even spreken door Van Kempens pen. (…) Misschien geldt dit het sterkst voor Shrinivási, die bescheiden dichter die met een minimum aan woorden zoveel wist te zeggen. Het korte kwatrijn van Van Kempen drukt het feilloos uit, de herinnering aan hem. (…) Wat een onvergetelijk inzicht in vriendschap. Alles overziende denk ik dat deze bundel van Van Kempen inderdaad een gedenkwaardig voorbeeld van ‘ultraïsme’ is in zijn diverse gedaanten. Eerst het scheutje surrealisme dat onze beleving van de vreemde werkelijkheid verhevigt en dan, geleidelijk aan, het besef van een ‘ stupor mundi’, om te besluiten met verlies en de ervaring van het niets dat ons bewustzijn van het ongrijpbare verhevigt, van dat ‘iets’ dat niet meer is.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het eiland en andere gedichten’
Meer over Michiel van Kempen bij Uitgeverij In de Knipscheer

Voorpublicatie verhaal van Eric de Brabander

VoorplatBrabanderOnweer-75Het verhaal Peter Pan uit ‘Het geluid van naderend onweer’ van Eric de Brabander in Antilliaans Dagblad, 30 januari 2021:
Speciaal voor het Antilliaans Dagblad stelde de auteur een van de verhalen uit zijn binnenkort te verschijnen nieuwe boek ‘Het geluid van naderend onweer’ ter beschikking: ‘Peter Pan’, een sneak peek van wat de lezer van het volledige boek te wachten staat. De bundel telt 27 verhalen. ‘Het geluid van naderend onweer’ is het zesde boek van Eric de Brabander bij Uitgeverij In de Knipscheer. “De Brabanders short stories zijn echt wonderlijke, vreemde verhalen, surrealistische en magisch-realistische verhalen. In die zin zijn het als het ware ‘fantastische vertellingen’, zo eigen aan de Nederlandstalige literatuur van Curaçao.”
Lees hier het verhaal ‘Peter Pan’
Meer over ‘Het geluid van naderend
Meer over Eric de Brabander bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Soepele dialogen en juweeltjes van vondsten.» – Kees de Kievid

coverEreeks6-OWH-DefOver ‘Olifanten warm houden’ van Dieuwke van Turenhout, in Boekenbijlage 12 januari 2019:
(…) Elementen die we er in aantreffen zijn o.a. magisch-realisme, surrealisme, gothic, horror, maar er zijn er ook die veel dichter bij het dagelijkse leven staan. (…) De verhalen hebben geen duidelijk plot, maar laten de lezer, soms geschokt, achter met vragen die hij zelf moet beantwoorden. Turenhout weet zeer soepele dialogen te schrijven en maakt veelvuldig gebruik van beeldspraak. Er zitten juweeltjes van vondsten tussen. – “De Nikon, die hapjes uit de werkelijkheid neemt…” – “Stil waden ze door de vrijdagmiddag, duwen zich door de beschaving, hun hoofden gebogen, hun gedachten slepend”. (…) Het kan een kwestie van smaak zijn, maar het meest bevielen mij de verhalen die het dichts bij het magisch-realisme aansluiten. De bundel doet verlangen naar een roman van Dieuwke van Turenhout (…).
Lees hier de recensie
Meer over ‘Olifanten warm houden’
Meer over Extazereeks

«Zeker aanschaffen en meerdere malen lezen.» – Hans Franse

Hans PlompDeBesteOver ‘Dit is de beste aller tijden. Een bloemlezing uit vijftig jaar dichtwerk’ van Hans Plomp op MeanderMagazine, 8 augustus 2017:
(…) De poëzie van Hans Plomp is uiterst helder, zijn taalgebruik eenvoudig, zijn woordkeus alledaags, wat ook logisch is gezien zijn bijdrage aan het ’Manifest van de jaren zeventig’, waarin de uitdrukking ‘nieuwe wartaal’ voorkomt, waarmee deze groep schrijvers zich tegen de Vijftigers afzette. (…) Een deel van deze bloemlezing is gewijd aan vertalingen die Plomp maakte. Het taalgebruik van zowel de Europese als de exotische gedichten was prachtig. Ik heb een paar gedichten in de oorspronkelijke taal nagezocht en geconstateerd dat de vertalingen niet alleen mooi taalgebruik opleveren, maar ook goed zijn. (…) De levensschets, opgeschreven door Peter de Rijk, is als een monoloog van Hans Plomp zelf. Lees eerst de levensschets. Daarna de poëzie en dan nog eens de levensschets. (…) De levensschets is verhelderend. Wie kennis wil nemen van poëtische reacties op grote maatschappelijke bewegingen, moet deze bloemlezing zeker aanschaffen en meerdere malen lezen.
Lees hier de recensie
Lees meer over ‘Dit is de beste aller tijden’
Meer over Hans Plomp bij Uitgeverij In de Knipscheer

‘Dit is de beste aller tijden’ in Top-10-lijst bol.com

Hans PlompDeBesteOver ‘Dit is de beste aller tijden’ van Hans Plomp in Verse Inkt (nr. 25), 11 juli 2017:
Iedere week publiceert Janneke Siebelink, hoofdredacteur Boeken bij bol.com, een lijstje met de nieuwste boeken. In haar favorietenlijstje van de afgelopen week selecteerde zij de bloemlezing uit vijftig jaar dichtwerk van Hans Plomp (1944). ‘Dit is de beste aller tijden’ biedt een ruime keuze uit zijn poëtische oeuvre. Zowel uit zijn vroege periode, die van provo en Beatgeneration, zijn gedichten opgenomen, als uit de latere meer introspectieve, erotische en surrealistische. De lezer van deze bloemlezing gaat daarbij terug in de tijd en beleeft de ontwikkeling van de dichter achterstevoren. Een keuze uit de vertalingen van Hans Plomp is tevens opgenomen. Ze waren belangrijk, boden vriendschap van over het graf en waren van invloed op zijn denken en schrijven. Daarnaast is een levensschets toegevoegd die inzicht geeft in de turbulente tijden die de dichter, schrijver en organisator van veel literaire evenementen in Amsterdam en te Ruigoord ten volle heeft beleefd. Met bibliografie.
Bekijk hier Verse Inkt nr. 25
Lees meer over ‘Dit is de beste aller tijden’
Meer over Hans Plomp bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Zijn leven verliep in isolement. Hij schiep zijn eigen eilanden.» – Klaas de Groot

978-90-6265-676-9Over ‘De (zee)laarzen van Bernardo Ashetu’ in Nieuw Letterkundig Magazijn, (jrg. 35 nr. 1), mei 2017:
De Surinaamse dichter Bernardo Ashetu (1929-1982) publiceerde tijdens zijn leven één bundel: ‘Yanacuna’ (1963). Het grootste deel van zijn werk bleef in portefeuille. De mans achter het pseudoniem Ashetu, Hendrik George (Henk) van Ommeren, was marconist en werkte een deel van zijn leven op de koopvaardij. Als zeeman schreef hij heel wat zeegedichten. In veel daarvan is Ashetu’s neiging tot het surrealisme merkbaar. (…) In Nederland komt in 2007 ‘Dat ik zong’ op de markt en in 2011 de meest uitgebreide keuze ‘Dat ik je liefheb’, ook met gedichten uit de dertig ongepubliceerde bundels. Het is wonderbaarlijk om te zien dat degenen die iets zeggen over deze verzamelingen, allemaal heel enthousiast zijn, terwijl het werk verder een stil leven blijft leiden. Klaas de Groot schreef eerder over Bernardo Ashetu o.a. in Literair tijdschrift Extaze 17/18 ‘Water-Zee’ [Jrg. 5, nr. 1/2, april 2016]
Lees hier het artikel
Lees hier een uitgebreidere versie op Caraïbisch Uitzicht dd. 2 juni 2017
Meer over Bernardo Ashetu op deze site
Meer over Klaas de Groot op deze site

«Gaan we een magische tijd tegemoet?» – Rob Schouten

VoorplatSeguraOver ‘De mooie mond van Bobby Cespedes’ van Ulises Segura in de rubriek ‘Het debuut’ in Trouw, 10 september 2016:
In de verhalen van Segura snuiven de hoofdpersonen de geheimzinnige krachten van het leven en de dood op. Een anorectische vrouw koopt een cicade in een kooi, een filmer maakt een documentaire over een homoseksuele schilder van alternatieve strips, een man betreedt een oud huis dat herinneringen oproept aan zijn jeugd waarin hij met vriendjes een verdronken hond in de duinen begroef. (…) In zekere zin zijn de vertellers in Segura’s verhalen, volwassen of niet, allemaal kinderen met een open oog voor het surrealistische, soms apocalyptische karakter van de wereld – de wijde wereld, want deze verhalen spelen zich even gemakkelijk af in een anonieme wijk van Oostende als op weg naar Mars of in een filmisch Andalusië. De bevolking van Segura’s korte verhalen bestaat uit alternatievelingen, zwervers, gelukszoekers of mensen in precaire situaties die praten over hun soms visionaire werkelijkheid. (…) Ze zijn als het ware de hallucinogenen in het verder tamelijk nuchtere en samenhangende literaire klimaat van onze generatie, maar als correctie op al die goed doortimmerde, kritische, psychologisch verantwoorde bouwsels van tegenwoordig laten ze de andere, meer verrassende, onduidelijker kant van de realiteit zien. En die mag ook wel eens worden belicht.
Lees hier of hier de recensie
Meer over ‘De mooie mond van Bobby Cespedes’
Meer over de Extazereeks