«Jopi Hart legt met zijn romans de vinger op het zeer van de Atlantische slavenhandel.» – Eric de Brabander

foto Michiel van Kempen

Over het werk van Joseph (Jopi) Hart  op Literatuurgeschiedenis, 17 december 2023:

(…) Otrobanda, een oude stadswijk die in de eerste helft van de afgelopen eeuw gekenmerkt werd door een groot aantal muzikale en kunstzinnige inwoners, speelt in elk van Jopi Harts romans een rol. (…) ‘Verkiezingsdans’ (2013) is (…) een roman over persoonlijke opoffering, corrupte politici, georganiseerde misdaad, liefde en seks die zich afspeelt op Curaçao. (…) Met de lafhartige moord op parlementariër Helmin Wiels haalde de werkelijkheid de fictie in. (…) In 2015 volgde ‘Kruispunt’. In deze psychologische thriller beschrijft Joseph Hart twee jonge mensen met totaal verschillende achtergronden, die naar Nederland verhuizen. (…) ‘De Wooncirkel’ (2017)  beschrijft de geestelijke ontwikkeling van de hoofdpersoon Armani. Ondanks de verschrikkingen van haar verleden is ze in staat is tot vergeving in een verdeelde gemeenschap die nog steeds met haar verleden worstelt. (…)  Hart hield frequent lezingen over de slavernij, de bron van alle sociale ellende en ongelijkheid op de Nederlands-Caraïbische eilanden. Teruglezende in Harts boeken lijkt het erop dat Jopi Hart een glazen bol moet hebben gehad, nu dat in Nederland het besef is doorgedrongen dat de Atlantische slavenhalers aan de basis liggen van het wantrouwen, het onbegrip dat bestaat tussen de verschillende delen van het Koninkrijk der Nederlanden.

Lees hier het portret
Meer over Joseph Hart bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Els Langenfeld kon fel zijn als ze wist dat ze het gelijk aan haar zijde had.» – Eric de Brabander

Els LangenfeldIn Memoriam Els Langenfeld in Antilliaans Dagblad, 11 juni 2013:
Els Langenfeld was een gedreven mens, altijd met haar neus in archieven. Ze was dan wel niet als historicus opgeleid, toch was Els een wandelende encyclopedie als het ging over het koloniale verleden van Curaçao. Daar heeft zij ook verscheidene boeken over gepubliceerd, afgezien van de regelmatige middenpagina’s in het Antilliaans Dagblad over dit onderwerp. Gedreven was Els en die gedrevenheid ging gepaard aan een vrolijkheid en optimisme die aanstekelijk was, ook tijdens haar ziekte de afgelopen drie jaar. (…) Als Els er was, dan was ze er. Je kon er niet omheen. Dat lijkt in contradictie met haar aangeboren bescheidenheid, maar dat was het niet. Want Els kon fel zijn als ze wist dat ze het gelijk aan haar zijde had.

Lees hier het IM

Meer over Els Langenfeld