«‘We begrepen elkaar’: Harry Vaandrager en Samuel Beckett.» – Ewoud Goethals

VoorplatIkwordt-75Over het proza van Harry Vaandrager als masterproef literatuurwetenschappen KU Leuven, juli 2018:
(…) Sinds 2011 schrijft Vaandrager enkel nog fictioneel proza. Dat proza is zeer donker maar humoristisch, zowel gebald als lyrisch en bijna uitsluitend in monoloog-vorm geschreven. (…) Vanaf de verhalenbundel ‘Koprot’ (2013) worden zijn boeken gezamenlijk uitgegeven door ‘het balanseer’ en ‘In de Knipscheer’. Recent verschenen nog de romans ‘Maskerade’ (2016) en ‘Ik wordt’ (2018). Zo wordt Vaandrager stilletjes aan de auteur van een klein maar interessant oeuvre. Ik richt mij in dit artikel op zijn proza. Dat proza vertoont namelijk opvallende gelijkenissen met het werk van Samuel Beckett. (…) Zijn vertellers modificeren soms hun verhaal. (…) Op bepaalde momenten negeren Vaandragers personages hun hele voorafgaande verhaal. (…) De ik-verteller van ‘Ik wordt’ stelt meermaals zijn verhaal bij, bijvoorbeeld: ‘Laten we het gezegde lankmoedig als ongezegd beschouwen. Vooruit, dus helemaal opnieuw beginnen.’ (…) Daarnaast speelt Vaandrager ook op een andere manier een spel met het voornaamwoord ‘ik’, in het bijzonder in zijn laatste roman ‘Ik wordt’. Op de eerste pagina van die roman is dat voornaamwoord vreemd genoeg nergens te bespeuren. Het zit echter wel verstopt in heel wat woorden op die pagina: ‘verschrikkelijk’, ‘hartstikke’, ‘getikt’, ‘verschrikkingen’, ‘grinniken’, ‘zeik’, ‘niks’, ‘niksend’. (…) Samuel Beckett en Harry Vaandrager vertellen zichzelf verhalen om gezelschap te creëren en zo hun eenzaamheid te bezweren, anderzijds lijkt hun hoofd bevolkt door allerlei mysterieuze stemmen. Zij zijn niet de meest eenvoudige auteurs. Lezers begrijpen hen waarschijnlijk niet altijd, maar een ding is zeker: zij begrijpen elkaar.
Lees hier de vergelijkende literatuurstudie
Meer over ‘Ik wordt’
Meer over Harry Vaandrager bij Uitgeverij In de Knipscheer

Delen op uw favoriete social network!