«Het boek is een boek over het schrijven van boeken in tijden van crisis.» – Jan-Hendrik Bakker

VoorplatLuchtvrouw-75Over ‘De Schrijver en de Luchtvrouw’ van Theo Monkhorst in Den Haag Centraal, 18 november 2021:
Is ‘De Schrijver en de Luchtvrouw’ een vertelling over de pandemie die ons land sinds twee jaar in haar greep heeft? Gaat het over wat schrijvers in zo’n crisistijd moeten doen of over het verschil tussen fictie en werkelijkheid? (…) In de titel staat de personage van de schrijver centraal en de vrouw die hij fantaseerde. Het is een overbekend motief: de kunstenaar die op zijn eigen creatie verliefd is geworden. Dat geldt ook voor de schrijver uit dit boek, die anders dan alle andere figuren geen eigen naam heeft. Behalve Schrijver dan, met een hoofdletter welteverstaan. Hier is iets gewichtigs aan de hand, de lezer is gewaarschuwd. Vandaar de titel? Toch is de pandemie in dit verhaal zeker zo gewichtig, begrijpt diezelfde lezer naarmate het boek vordert. De lucht- of fantasievrouw, een markante klimaatwetenschapper die knokt voor onze planeet, overlijdt er zelfs door. Kort na haar dood – de lezer moet het doen met wat summiere mededelingen daarover, want heeft ze wel echt bestaan? – duiken er in het verhaal personen op die ook al enige gelijkenis vertonen met personen uit het aanvankelijke verhaal uit het eerste deel. In deel 2 krijgen we met de schrijver van dat verhaal te maken. Tegelijk duiken er figuren op in zijn naaste omgeving die wel wat weg hebben van het verhaal waarmee de schrijver bezig was. In deel 3 met onversneden apocalyptische scenes verschuift de focus geheel naar de ontwrichtende uitwerking van de pandemie en zijn we getuige van in der haast geïmproviseerde lijkverbrandingen, profiteurs en een ware volksopstand. (…) Ook verschijnen er nieuwe personages die zich bij de Schrijver voegen, zelfs een jong meisje dat hem ‘vader’ noemt. De suggestie is weer dat hij haar met zijn schrijftalent verwekt zou hebben. (…) Het lijkt erop dat dit literaire spiegelspel uiteindelijk de inzet is van de roman. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De Schrijver en de Luchtvrouw’
Meer over Theo Monkhorst bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Haarscherpe analyse van alle complexe relaties op de Caraïbische eilanden.» – Michiel van Kempen

VoorplatVanzover-75Over ‘Van zo ver gekomen’ van Bernadette Heiligers voor NBD/Biblion, 18 november 2021:
Dini, een tienjarig Dominicaans meisje dat is meegekomen met haar moeder die illegaal op Curaçao verblijft, maakt mee hoe haar moeder verdrinkt. Einde van moeders droom om met een Curaçaoënaar te huwen. Dini moet zich zien staande te houden in de familie van de elitaire doña Lillian Helbier, verzorgt Lillians zieke man, helpt de zoon Simon in zijn atelier en wordt verkracht door de oudste zoon. De familie Helbier zakt af; het décor is de mei-revolte van 1969. Jaren later werkt Dini als mediation jurist en helpt zij de Nederlandse Renske met de Bonairiaan Eldon. Beetje bij beetje hoort zij van doña Lillians werkster Ena hoe alle complexe relaties in elkaar zitten. Alles is anders dan zij denkt. De auteur (1952), die eerder de roman ‘Schutkleur’ schreef, geeft een haarscherpe analyse van alle complexe relaties op de Caraïbische eilanden. Zij heeft een jaloersmakend goede pen: op elke bladzijde staat wel een krachtige metafoor of een kathedraal van een zin. Dit verhaal moet je langzaam lezen om de relaties tussen de vele personages goed te begrijpen, maar dan word je ook beloond met een prachtverhaal.
Meer over ‘Van zo ver gekomen’
Meer over Bernadette Heiligers bij Uitgeverij In de Knipscheer

Arno Duivestein – 25 Jaar Pletterij. Blogs

VoorplatPletterijBoek-75Arno Duivestein
25 Jaar Pletterij
25 jaar in 52 blogs

fotografie Harry van Kesteren
vormgeving Anne van der Sluis
gebrocheerd in omslag met flappen,
geïllustreerd in 4 kleuren
royaal formaat, 112 blz.,
ISBN 978-94-93214-61-3
eerste uitgave december 2021

De Pletterij is hét Debat- en Cultuurpodium in Haarlem. Met een kleine staf en ruim 80 vrijwilligers organiseert de Pletterij jaarlijks ruim 120 debatten, lezingen, concerten, documentaire voorstellingen en diverse events. Vaak over serieuze zaken als milieu, ongelijkheid en politieke conflicten, maar ook over zaken die het leven mooi maken zoals muziek, film, literatuur en lekker eten. Op 18 juni 2020, bestond de Pletterij 25 jaar. Op dezelfde dag in 1995 opende het Mondiaal Centrum, later MCH, de voorloper van de Pletterij, voor het eerst haar deuren. Vanwege de Corona-beperkingen konden de geplande festiviteiten niet doorgaan. Deze werden een jaar opgeschoven. Bij wijzen van aftellen naar de nieuwe datum besloot Arno Duivestein, directeur en oprichter van de Pletterij, om iedere week een blog te schrijven over de 25-jarige geschiedenis. Op 18 juni 2021 verscheen blog 52. Helaas moesten de jubileum-festiviteiten andermaal worden uitgesteld.
Is het geworden wat hij voor ogen had. Wat waren de memorabele momenten? Wat veranderde er in die jaren? Aan de hand van korte verhalen en QR-links naar foto’s en video-opnames uit deze periode wordt een beeld geschetst van ruim 25 jaar geschiedenis, al dan niet in de marge van de maatschappelijke/culturele ontwikkeling van Haarlem.

Meer over Pletterij (en Letterij) op deze site
Meer over Mondiaal Centrum Haarlem (en Mondiaal Literair) op deze site

«Thrillerachtige roman maakt indruk door de intrigerende verhouding tussen Irma en Paul.» – Ko van Geemert

Opmaak 1Over ‘Irma. Een mikado van boze goden’ van Kees Broere in Ñapa (Amigoe), 13 november 2021:
“Als alles gaat zoals bedacht, zal hij het niet kunnen navertellen. Ze heeft ruim anderhalve dag de tijd.” Het zijn de eerste zinnen van de nieuwe, thrillerachtige roman van Kees Broere, die begint op Curaçao, eind jaren zeventig van de vorige eeuw. Hoofdpersoon is Irma Weever. (…) Haar Surinaamse ouders waren verhuisd naar Curaçao, die “gestolde glimlach in de Caribische Zee”. (…) Irma gaat naar het Maria Immaculata Lyceum en ontmoet daar medeleerling Paul Fadel, de tweede hoofdrolspeler. (…) Een derde hoofdrolspeler is een eiland: Sint-Maarten en orkaan Irma die in 2017 over het eiland raast: het oog van de orkaan trekt op 5 september 2017 over het eiland en richt daar gigantische schade aan. Alle tien hoofdstukken van het boek beginnen met een tijdsaanduiding: van dinsdag 5 september 2017, 05.00 uur tot en met 6 september 2017, 17.00 uur, en in alle tien hoofdstukken komen wij Sint-Maarten tegen. (…) Hoe het verder gaat met Irma en Paul en welke rol Sint-Maarten daarin speelt, moeten we in het midden laten. De ondertitel van Irma is goed gekozen: Een mikado van boze goden. Boze goden zijn niet ver te zoeken en mikado i sen behendigheidsspel. De spelers in dit verhaal lijken inderdaad allemaal een spel te spelen. (…) Het boek maakt indruk door de intrigerende verhouding tussen Irma en Paul.
Lees hier ‘In “Irma” lijkt iedereen een spel te spelen’
Meer over ‘Irma. Een mikado van boze goden’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer

Gedicht uit ‘Ik ga strijden moeder’ van Astrid H. Roemer op Laurens Jz Coster

VoorplatRoemerBloemlezing-75Uit ‘Ik ga strijden moeder’ van Astrid H. Roemer op Laurens Jz. Coster, 15 november 2021:
Redacteur Raymond Noë maakt voor het blog Laurens Jz. Coster elke werkdag een keuze uit een poëziebundel van een Nederlandstalig dichter. ‘Dichter van de dag’ is op deze 15de november 2021 Astrid H. Roemer (1947) van wie dezer dagen de bloemlezing ‘Ik ga strijden moeder’ verschijnt bij Uitgeverij In de Knipscheer. De bloemlezing is samengesteld en ingeleid door Koos van den Kerkhof. Het door Noë gekozen gedicht ‘Hoop’ is vandaag ook geplaatst op Neerlandistiek.nl.

Hoop

Hoe heet het wachten
dat niet wordt beëindigd.

Het wachten dat ophoudt omdat die
wacht door de dood wordt overvallen.

Is er een naam voor onvervuld
wachten.

Een wachten vergelijkbaar met
bloeiende rozenstruiken waarvan niet één
roos wordt geplukt door een gretige
hand.
Een oceaan die onophoudelijk golft en
geen strand voelt.
Vergelijk het met een albatros die na
jaren in de wind geen hooggebergte
vindt om te landen.

Er moet een naam worden gevonden voor
het wachten dat zich verzamelt
in mij tot wanhoop
en instort
en niets achterlaat dan een plek
waar het is gebeurd met
dat opgestapelde wachten op jou.

Meer over ‘Ik ga strijden moeder’
Meer over Astrid H. Roemer bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer gedichten van In de Knipscheer-auteurs op Laurens Jz Coster

Boektrailer [4] voor de bundel ‘Een engel aan de deur’ van Aly Freije.


Gedicht ‘Hij kent de lichte vogeltaal’ van Aly Freije in vierde boektrailer, 11 november 2021:
Ter gelegenheid van het uitkomen van de dichtbundel ‘Een engel aan de deur’ van Aly Freije op 19 september 2021 maakte Louis Stiller van vijf gedichten uit de bundel boektrailers: op locatie gefilmde voordrachten van de gedichten door Aly Freije. In deze videoclip leest Aly Freije het gedicht ‘Hij kent de lichte vogeltaal’.
Klik hier voor de boektrailer ‘Hij kent de lichte vogeltaal’
Klik hier voor de presentatie van ‘Een engel aan de deur’
Klik hier voor andere boektrailers
Meer over ‘Een engel aan de deur’
Meer over Aly Freije bij Uitgeverij In de Knipscheer

“Zin om te schrijven.” Koos van den Kerkhof onverwacht overleden.

koos_van_den_kerkhof_bew_kl_2Deze zondag vernam ik dat in de nacht van zaterdag op zondag 14 november 2021 dichter en redacteur Koos van den Kerkhof (11 april 1946) onverwacht is overleden aan een gescheurde aorta. Als dichter debuteerde hij in 1978 bij de toenmalige Limburgse uitgeverij Corrie Zelen. Vanaf die tijd zit zijn naam in mijn geheugen, vanwege de samenwerking die Uitgeverij Corrie Zelen, de Rotterdamse uitgeverij Flamboyant/P en Uitgeverij In de Knipscheer in die jaren hadden op het gebied van vertegenwoordiging van hun fondsen naar de boekhandel toe. Pas in 2000 kwam het tussen hem in zijn hoedanigheid van redacteur en de uitgeverij tot een sindsdien ononderbroken samenwerking. De debuutroman De bruine zeemeermin van de toen in Paramaribo woonachtige auteur Annel de Noré was het eerste boek dat hij, al actief als schrijfdocent, voor In de Knipscheer redigeerde. Hij had antropologie gestudeerd en die gevormde belangstelling voor andere culturen gecombineerd met zijn dichterstalent voor taal maakte dat hij fascinatie had voor het schrijven van Surinaamse en Antilliaanse auteurs. Hij was begin deze eeuw een aantal jaar stadsdichter van Venlo; een aantal van die stadsgedichten is opgenomen in de bundel Oud zink, die in 2008 bij Uitgeverij In de Knipscheer verscheen. Enkele jaren later was hij gastdocent aan de Schrijversvakschool Paramaribo van Ruth San A Jong. Zijn laatste boek waaraan hij voor de uitgeverij werkte betrof de samenstelling en bezorging van een bloemlezing uit het poëtisch werk van Astrid H. Roemer Ik ga strijden moeder, die op het punt van verschijnen staat. Koos heeft de presentexemplaren nog net kunnen bewonderen. Onze laatste e-mailwisseling dateerde van een paar uur voor zijn overlijden:

Beste Franc, (…) Ik vond de kussenenvelop met twee exemplaren van Ik zal strijden moeder op de deurmat. Dank daarvoor. Mooi omslag met de handen, bijzonder mooie kleur ook. Ik heb met plezier en overgave aan de selectie gewerkt en het essay en de verantwoording geschreven. Het was een stimulerende opdracht. Ik kreeg erdoor zin om te schrijven. (…) Niets bepaalt wat ik schrijf dan mijn eigen verhaal en dat verhaal verandert steeds zoals alle deeltjes in mijn lichaam. Onlangs schreef ik onverwacht twee eerste versies van gedichten. Afbeeldingen van het werk van de Amerikaanse schilder Joan Mitchell brachten me ertoe terug te keren naar technieken die ik al vaker heb toegepast. (…). En ik mailde om 19:38 terug: Dag Koos, Ik hoop dat ze zullen leiden tot een bundel. Het is de tragiek van de redacteur: werk van anderen gaat voor.

Die anderen zullen hem dankbaar zijn: Barney Agerbeek, Peter Andriesse, Orchida Bachnoe, Alfred Birney, Eric de Brabander, Cándani [Yasmine Amores], Aly Freije, Els de Groen, Edwin de Groot, E. de Haan, Jopi Hart, Hans van Hartevelt, Elodie Heloise, Hanneke van der Hoeven, Hein van der Hoeven, Ernst Jansz, Mala Kishoendajal, Roni Klinkhamer, Helen Knopper, Frank Kraaijeveld, Karin Lachmising, Els Launspach, Diana Lebacs, Joan Leslie, Clyde R. Lo A Njoe, Ronny Lobo, Djordje Matic, Arjen van Meijgaard, Henriette de Mezquita, Quito Nicolaas, Annel de Noré, Frank Ong-Alok, Fred Papenhove, Glenn Pennock, Hans Plomp, Ton van Reen, Astrid H. Roemer, Arjen Sevenster, Brigitte Spiegeler, JP den Tex, Jacques Thönissen, Diana Tjin, Edith Tulp, Hans Vaders, Etchica Voorn, Bert Vuijsje, Karel Wasch, Rogi Wieg, Kristien De Wolf en de velen die ik zonder twijfel nu vergeet.

franc knipscheer
Haarlem, 14 november 2021

Meer over Koos van den Kerkhof bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Kees Broere lijkt hier als doorgewinterd journalist voortreffelijk van op de hoogte te zijn.» – Ko van Geemert

Opmaak 1Over ‘Irma. Een mikado van boze goden’ van Kees Broere in Argus, 10 november 2021:
(…) Hoofdpersoon is Irma Weever, die eind jaren zeventig van de vorige eeuw met haar Surinaamse ouders verhuisd is naar Curaçao. Ze wordt op de middelbare school verliefd op medeleerling Paul Fadel, de tweede hoofdrolspeler, met wie zij een uiterst curieuze verhouding krijgt. (…) Irma vertrekt naar Amsterdam om rechten te studeren, Paul gaat een chemische studie doen in Nijmegen. (…) Beiden gaan naar New York voor een vervolgstudie. (…) In New York wordt Irma bezocht door (Special Agent) Joe, die Paul goed blijkt te kennen en die later nog een belangrijke rol in het verhaal zal gaan spelen. (…) Irma heeft veel kenmerken van een thriller. Wie bespioneert wie? Wat is precies de rol van de chemicus Paul? Wie is special agent Joe? Wat is de achtergrond van de VNA op Curaçao? (…) Kees Broere lijkt hier als doorgewinterd journalist voortreffelijk van op de hoogte te zijn. Maar het is toch vooral de intrigerende verhouding tussen Irma en Paul (en Joe) die de lezer bijblijft.
Lees hier of hier ‘Een vrouw, een orkaan en een tor in een schedel’
Meer over ‘Irma. Een mikado van boze goden’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer

Gedicht van Hugo Pos [2]

Hugo Pos
In zijn bijna dagelijkse Facebookbericht memoreert Wim van Til, oprichter van en coördinator bij Poëziecentrum Nederland, de geboorte- en sterfdagen van Nederlandstalige dichters. Het is vandaag (11 november 2021) de sterfdag van onder anderen Gust Gils, Sonja Pos, Ilse Starkenburg en de Surinaamse dichter Hugo Pos (1913-2000). Het is ook de geboortedag van onder anderen van Christina Guirlande, Dimitri Antonissen en Danielle Schokker. Bij wijze van felicitatie/gedenken kiest Wim van Til voor een gedicht van Ilse Starkenburg. Uitgeverij In de Knipscheer kiest in dit bericht voor het gedicht ‘Het verhoor’ uit zijn bij In de Knipscheer verschenen bundel ‘Tot in de nde nde graad’ uit 1988. Dit gedicht is ook opgenomen in de door Klaas de Groot samengestelde bloemlezing ‘Grenzenloos – 40 jaar Knipscheer poëzie’.

Het verhoor

‘Meneer de officier, ik heb gedroomd vannacht,
ik open de deur’, – ‘Wat ging daaraan vooraf?’
‘De vrouw zat op een stoel, stond op toen ze me zag,
ga weg, deed ze. Ik stak.’ ‘Wat toen?’ ‘Toen werd het dag.’

Meer over Hugo Pos bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over ‘Grenzenloos’

Gedicht van Oda Blinder

Opmaak 1In zijn bijna dagelijkse Facebookbericht memoreert Wim van Til, oprichter van en coördinator bij Poëziecentrum Nederland, de geboorte- en sterfdagen van Nederlandstalige dichters. Het is vandaag (10 november 2021) de sterfdag van Wannes Van de Velde, maar ook de geboortedag van Willem Penning, Jan van Nijlen, Margot Vos, Rick de Leeuw en Oda Blinder. Bij wijze van felicitatie/gedenken kiest Wim van Til voor een gedicht van Jan van Nijlen. Uitgeverij In de Knipscheer kiest voor het gedicht ‘Het gras’ van Oda Blinder uit haar in 1973 bij Flamboyant/P verschenen bundel ‘Incognito’. Flamboyant/P is een imprintfonds van Uitgeverij In de Knipscheer. Dit gedicht is ook opgenomen in de door Klaas de Groot samengestelde bloemlezing ‘Grenzenloos – 40 jaar Knipscheer poëzie’. Verder verscheen van haar bij Uitgeverij In de Knipscheer werk in de bloemlezing ‘Vaar naar de vuurtoren’ uit 2010, eveneens door Klaas de Groot samengesteld.

Het gras

Het gras
is nat, natter dan
mijn kus; door jou
betast
is dit gras;
het gras
dat ons beiden draagt,
het gras
dat om bevruchting vraagt,
dit vochtig gras
mijn gras.

Meer over Oda Blinder op deze site
Meer over ‘Grenzenloos’
Meer over ‘Vaar naar de vuurtoren’