«Herstel en heling? De strijd tegen ‘discriminatie, uitbuiting en onrecht’ is al volop gaande.»

Over ‘Je wordt zelf niet wit door een ander zwart te maken’ van Aart G. Broek op Dossier Koninkrijksrelaties, 20 februari 2024:

In maart 2023 stuurde de gemeente Amsterdam twee nazaten van slaven naar de West: Peggy Brandon en John Leerdam. Zij werkten als zogeheten kwartiermakers aan ‘een museaal ondernemingsplan [en] het opstarten van een publieke tijdelijke programmering’ ten behoeve van een nationaal slavernijmuseum, aldus de hoofdstedelijke website. Afgelopen week werd dit plan feestelijk gepresenteerd. In feite betreft het een eisenpakket met een prijskaartje van (minstens) 100 miljoen. (…)  Zo zal ook besloten zijn om vooral tot een ‘dialoog’ te komen over het slavernijverleden en de doorwerking ervan – een dialoog tussen de nazaten van slaven en de nazaten van de blanke slavenhouders, koloniale onderdrukkers en profiteurs. (…) Het mag echter in alle redelijkheid worden aangenomen, dat het niet de bedoeling is om de bestaande ‘witte’ tunnelvisie (over het slavernijverleden en de doorwerking ervan) te vervangen door een andere, ‘zwarte’ variant. Een dialoog vereist dan ook het geven, nemen en faciliteren van tegenspraak. (…) Er is misschien wel sprake van een ‘komma’, zoals premier Rutte zei, maar dan toch vooral om verder te gaan op een weg die al lang en breed is ingeslagen. (…) Sla eens een boek open over de emancipatie van de nazaten in de afgelopen tweehonderd jaar. (…) Een krachtdadige zwarte emancipatie – waaronder herstel, heling en verzoening – is al langdurig en verreikend uitgerold.

Lees hier of hier het hele artikel
Meer over ‘Je wordt zelf niet wit door een ander zwart te maken’
Meer over Aart G. Broek bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Geen haast, alleen de schoonheid van de muziek.» – Ben Eggermont

Over CCC. Een leven met liedjes in Gigant op Apeldoorn Direct, 18 februari 2024:

Boem, boemer, boemst zo noemde de band zichzelf. Al 57 jaar spelen Joost Belinfante, Jaap van Beusekom, Huib Schreurs en Ernst Jansz met elkaar in deze bezetting. Aangevuld met Jan Hendriks en Richard Wallenburg. (…). De zelfspot spatte ervan af. Als echte mannen van de ‘boomer-generatie’, klonken er veel grapjes over hun leeftijd en het aanstaande einde van hun leven. Uiteraard gevangen in mooie nummers. De heren zijn zichzelf als onvervalste hippies van het eerste uur .(…) De mannen zijn zo op elkaar ingespeeld dat ze al muziek makend, een zeer relaxte sfeer weten neer te zetten. Uptempo nummers werden afgewisseld met rustige, fragiele en tere nummers. Je kon op zulke momenten een speld horen vallen. (…) Joost speelde de sterren van de hemel op zijn viool. Het is een genot voor je oren om het mooie spel te horen en natuurlijk Ernst Jansz op zijn wasbord en keyboard. Jaap op de banjo en de bijna onbeweeglijke Huib op de mondharmonica. Huib maakte bij een nummer een dansje op een houterige manier, de zaal ging uit zijn dak toen hij dat deed. De mooie close harmonie partijen voeren je mee naar de klanken van de country, folk en blues. De combi zang en de instrumenten geven je het gevoel midden in de country te zitten rondom een kampvuur en een wereld waarin geen haast bestaat maar alleen de schoonheid van de omgeving en de muziek. (…) De zeer geroutineerde muzikanten lieten het publiek genieten en bewijzen maar weer eens dat je muziek kunt maken tot op hoge leeftijd.

Meer over ‘CCC. Leven met liedjes’
Meer over optreden in Gigant
Resterende optredens CCC Inc. voorjaar 2024

Lex Paleaux komt met boektrailer ‘Als de dood zucht…’

Op vrijdag 16 februari 2024 plaatste  schrijver Lex Paleaux  op zijn Facebookpagina  de boektrailer ‘Als de dood zucht…’ vergezeld van devolgende tekst. «‘Je boeken lezen als een film…’. ‘Als de dood zucht…’ bestaat één jaar, is bijna toe aan de vierde druk en daarnaast sinds kort ook als e-book verkrijgbaar. Of de film er ooit gaat komen weet ik niet, ik zou het de hoofdrolspelers uit het boek wel gunnen. Ze verdienen een stem die gehoord mag worden. Tot die tijd heeft de onvolprezen Bart Thimbles deze korte, maar krachtige ‘film’ gemaakt. Alsof het verhaal van de bewoners uit de psychiatrische jeugdkliniek, in een vergeten videorecorder lag te wachten om afgespeeld te worden. Delen zou ik geweldig vinden. Namens: Fenna, Joachim, Mirjam, Frank, Thea, Reinout, Felix en Quintin een enorm dankjewel aan alle lezers. Zowel die uit het verleden, als in de toekomst.»

Meer over het e-book ‘Als de dood zucht…’
Kijk ook naar de andere boektrailers van In de Knipscheer-auteurs

«Met zichtbaar plezier opgeschreven in een relativerende stijl, vaak geestig, soms zelfs hilarisch.« – Ko van Geemert

Over ‘Kloppen voor de lift’ van Kees Broere in Amigoe, 17 februari 2024:

In zijn onlangs verschenen boek ‘Kloppen voor de lift’ haalt hij herinneringen op aan zijn lange carrière als correspondent. De titel is ontleend aan het volgende verhaal. Broere bevindt zich in Kinshasa, de hoofdstad van Congo. In het ministerie van Informatie is een lift aanwezig. De liftbediende, een man in een keurig, tot op de draad versleten uniform, blijkt een absoluut ‘verdiepingsgehoor’ ontwikkeld te hebben: op geen enkele verdieping werken de drukknopjes, je moet zo hard mogelijk op de deur naar de schacht kloppen als je mee wil. De liftbediende weet feilloos alle verdiepingen te onderscheiden, van de begane grond tot de twintigste etage. Het boek staat vol met dergelijke anekdotes, verdeeld over 33 hoofdstukjes. (…) Allemaal met zichtbaar plezier opgeschreven in een relativerende stijl, met veel understatements. Vaak geestig, soms zelfs hilarisch. (…) Het is in dit boek zeker niet een en al vrolijkheid dat de klok slaat. Zo is Broere er in 2004 bij de herdenking van de genocide in Rwanda getuige van ‘hoe mensen in de pijn van hun uitzinnig beleefde verdriet tegen de muren opsprongen en hun vingers en handen tot bloedens toe aan de bakstenen openkrabden om aan zichzelf en hun geschiedenis te ontsnappen.’

Lees hier de recensie
Meer over ‘Kloppen voor de lift’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Elke bladzijde opnieuw genieten van de pennenvruchten van Theo Monkhorst.» – Kees de Kievid

Over ‘De vriend van Matisse’ van Theo Monkhorst op Boekenbijlage 16 februari 2024:

(…) Een schrijver en een schilder. (…)  We mogen hier het aantekenschrift van Théodore en het schilderdoek van Henri Matisse als uiterst belangrijk omschrijven. Op papier en doek komt hun innerlijk te liggen, open en bloot. (…) De twee zijn ook elkaars tegenpolen: de gezapige rust en beslotenheid van het dorp, de ingetogenheid van Théodore, tegenover de uitbundigheid, speelsheid en vrijheid van Matisse. Overeenkomst is te vinden in beider creativiteit: de aantekeningen en de schilderwerken. Théodore’s overpeinzing zegt het eigenlijk al: “Iets maken wat nog niet bestaat, dacht hij, misschien ligt daarin het geheim. Deze gedachte maakte hem nog nieuwsgieriger naar de jonge man die zo onverwachts was verschenen.” Op deze manier wordt de lezer geconfronteerd met twee wordingsprocessen: de aantekeningen van Théodore en de doeken van Matisse. Hoewel die laatsten misschien wat spectaculairder zijn, blijkt dat de auteur dieper in gaat op Théodore dan op Henri.
Het is bewonderenswaardig hoe de auteur in de huid van de mensen van zo’n honderdtwintig jaar geleden is gekropen en hoe waarheidsgetrouw hij die tijdsperiode onder woorden brengt. Dit is niet het eerste boek van Monkhorst. Wie hierdoor meer van hem wil lezen… ik kan het aanbevelen.

Lees hier de recensie ‘Relatie tussen dichter en schilder’
Meer over ‘De vriend van Matisse’
Meer over Theo Monkhorst bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De internationale geest van James Bond zweeft door deze verhalen.» – André Keikes

Over Het leven is snel genoegvan Hein van der Hoeven en Diederik Gerlach op Tzum , 16 februari 2024:

Het is al vaak geprobeerd om tekst en beeld op een gelijkwaardiger manier samen te brengen, maar het blijft doorgaans behelpen. Een van beide disciplines krijgt al snel de ‘volgende’ rol en dat steekt. De schrijvende oud-diplomaat Hein van der Hoeven en beeldend kunstenaar Diederik Gerlach doen in ‘Het leven is snel genoeg’ een nieuwe poging. Het beeld reageert niet op de geschreven teksten, maar andersom. (…) Zo’n serie schilderijen is een aantrekkelijk uitgangspunt om een literaire tekst bij te schrijven. (…) Zowel schrijver (1951) als schilder (1956) zijn mensen uit de generatie van kort na de Tweede Wereldoorlog. Dus begrijpen ze, terugdenkend, wat die schrale, maar ook optimistische tijd inhield. Het was de tijd van wederopbouw, vrijwel ongeremd geloof in de goede kanten van technologische ontwikkeling, keurige braafheid (…) en hiërarchische verhoudingen. Anders dan in het Amerikaanse beeldend werk van Edward Hopper, vind je in Gerlachs werk pas na langer kijken iets van twijfel over zo veel rooskleurige toekomstverwachtingen. (…) In deze novelles / schilderijen proef je Europa, (…) met name Nederland en Duitsland. Er wordt gereisd per eigen automobiel, er worden verkeringen aangegaan, of juist niet, er wordt gezocht naar goede banen met uitzicht op nog beter. Vermoedelijk door Van der Hoevens verleden als diplomaat zweeft de internationale geest van James Bond door deze verhalen en de toen bestaande bezorgdheid over de nieuwe mondiale machtsverhoudingen. Voor je het weet zit je koffie te drinken met een spion of communist, dan wel beiden in één persoon. (…)

Lees hier de recensie
Kijk hier naar de film van Eric de Vries
Meer over ‘Het leven is snel genoeg’
Meer over Hein van der Hoeven bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over Diederik Gerlach bij Uitgeverij In de Knipscheer

De voorjaarscolleges van prof. dr Michiel van Kempen over de literatuur van Suriname, de Nederlands-Caraïbische eilanden en Indië

De colleges Caraïbische letteren worden vanaf 9 februari tot en met 24 mei 2024 gegeven telkens op een  vrijdag van 15.00 tot 18.00 uur in zaal 4.40 van het P.C. Hoofthuis, Spuistraat 138  in Amsterdam. Voor volgers van Uitgeverij In de Knipscheer zijn enkele colleges van bijzonder belang: op vrijdag  16 februari 2024 over Medardo de Marchena – Staatsgevaarlijk in koloniaal Curaçao (in aanwezigheid van bezorger dr Aart G. Broek);  op vrijdag 15 maart 2024 over Boeli van Leeuwen – Wie denk je dat ik ben? (gastcollege door redacteur Klaas de Groot); op vrijdag 19 april 2024 over  Edgar Cairo – Kollektieve schuld (gastcollege door Thalia Ostendorf MA). Wie graag de reeks of enkele colleges bijwoont kan zich per mail aanmelden: M.H.G.vanKempen@uva.nl . Het vooraf gelezen hebben van de te behandelen tekst is voorwaarde om het college te kunnen bijwonen. Auteurs aan wie de overige colleges worden gewijd zijn: Roline Redmond, Cola Debrot, J. van de Walle, Frank Martinus Arion, Ellen Ombre, Anil Ramdas, F. Springer en Chris Polanen m.m.v. onder anderen dr Karin Amatmoekrim, Mineke de Vries, dr Gábor Pusztai, prof.dr  Bert Paasman,

Klik hier voor het college-overzicht
Meer over Medardo de Marchena op deze site
Meer over Boeli van Leeuwen op deze site
Meer over Edgar Cairo op deze site

«Een onderhoudend, spannend, bij vlagen grappig boek.» – Tim Donker

Over ‘De vloek van de familie Darkland’ van Craig Strete op Alles over boeken en schrijvers 15 februari 2024:

(…) De stadse Sees Jane Elkhart gaat voor het eerst de zomer doorbrengen bij haar opa, de vader van haar vader. Deze “grootvader Elkhart” is een Indiaan en elke zomer te vinden in een oud, groot, naargeestig huis waar een vloek op zou rusten. Natuurlijk is de oude man te koppig om aan de vloek te geloven of zich erdoor weg te laten jagen; en natuurlijk is de vloek verantwoordelijk voor de vele enge dingen die gebeuren daar in dat huis. Natuurlijk is er een eng schilderij aan de muur met een inmiddels dood meisje. Natuurlijk spookt het dode meisje daar nog rond. Natuurlijk zijn er heel veel kamers, natuurlijk zijn sommige daarvan op slot. En natuurlijk gaat het mis, heel erg mis. Want natuurlijk zijn de doden boos. (…) Wie een onderhoudend, spannend, bij vlagen grappig boek zoekt dat gedurende een middellange treinreis gemakkelijk uit te lezen is, doet aan ‘De vloek van de familie Darkland’ voorwaar geen slechte keus.

Lees hier de recensie
Meer over ‘De vloek van de familie Darkland’
Meer over Craig Strete op deze site

Aart G. Broek  – Je wordt zelf niet wit door anderen zwart te maken. Essay

Aart G. Broek
Je wordt zelf niet wit door anderen zwart te maken
essay
gebrocheerd in omslag met flappen, 136 blz.,
€ 19,50
ISBN 978-94-93368-03-3
eerste uitgave februari 2024

Een zwart-activistische elite verlangt een slavernijmuseum, bewustwordingscampagnes voor blanke Nederlanders over hun verwerpelijke rol in het slavernijverleden én een fonds van honderden miljoenen euro’s. Zo zou eindelijk een begin gemaakt worden met het herstel van de duistere nawerking van dat verleden. De heilsprofeten van deze eisen, hun slippendragers en wapenbodes bikkelen de geschiedenis af tot nog slechts de gefolterde zwarte slaaf resteert. Dit is een beschamende ontkenning van wat er door zwarte én witte mensen in eeuwen werd gepresteerd om de nazaten van slaven te emanciperen. De verleiding is gebleven om zich de verzorging van het moederland te wensen zoals de slaven aanspraak op de zorg van hun eigenaren maakten. De zwarte emancipatie is echter gediend bij een krachtdadiger handelen. Met die last van het verleden is wel degelijk te breken.

Aart G. Broek onttrok zich aan zijn witte onschuld en privileges, omgordde zich met deugdelijk onderzoek en argumenten, port ermee in zwarte huichelarij, onwetendheid en emancipatie. Dit levert beschouwingen op die de titel rechtvaardigen: Je wordt zelf niet wit door anderen zwart te maken. Kortom, dit zijn essays om je – ongeacht de huidkleur – te bevrijden uit zwart-activistische ketenen.

Aart G. Broek, (historisch) socioloog en letterkundige; was langdurig werkzaam op Curaçao; hij promoveerde aan de Vrije Universiteit, Amsterdam, op Papiamentstalige propaganda van de rooms-katholieke missie op de Nederlands-Caribische eilanden, hij is de auteur van onder meer Het zilt van de passaten; Caribische literatuur in de twintigste eeuw (2000), De kleur van mijn eiland; Ideologie en schrijven in het Papiaments sinds 1863 (2006), Geboeid door macht en onmacht; Geschiedenis van de politie op de Nederlands-Caribische eilanden (2011), De terreur van schaamte; Brandstof voor agressie (2015) en Medardo de Marchena; Staatsgevaarlijk in koloniaal Curaçao (2021).

Meer over Aart G. Broek bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Heling kan beginnen, lijkt Heloise te zeggen. Dat klinkt therapeutisch, maar ze maakt er een soort oerkracht van, in beweging met de wind, de zon en de zee van Curaçao.» – Martijn Nicolaas

Over ‘Blauwe tomaten’ van Elodie Heloise op Tzum, 13 februari 2024:

(…) Elodie Heloise past met haar geëngageerde romandebuut goed in deze nieuwe generatie Caribische auteurs. En met een proloog die herinnert aan Tip Maruggs klassieker ‘De morgen loeit weer aan’, plaatst ze zich ook mooi in de traditie. (…) ‘Blauwe tomaten’ schetst geen vrolijk beeld van Curaçao. Een grote rol in het verhaal speelt een opvanghuis voor zwervers en alcoholverslaafde mannen, ‘alle hopeloos losgeslagen en dolende zielen’ die in Willemstad rondhangen en last veroorzaken. (…) Dominique is journalist en ook zij bracht haar vroege jeugd door op het eiland maar remigreerde naar Nederland met haar moeder toen ze acht jaar was. Een vlucht was dat: haar vader mishandelde haar moeder. Nooit spraken ze daarover. Het eiland van haar jeugd begint echter herinneringen los te breken waar Dominique steeds moeilijker weerstand aan kan bieden. (…) Ondanks dat Dominique duidelijk het centrale personage is, bouwt Heloise haar verhaal op vanuit meerdere perspectieven. (…) Waar in het begin van de roman de personages nog sterk in zichzelf gekeerd zijn, kent de loop van het verhaal een patroon van steeds meer openheid en eerlijkheid. Waar mensen hun relaties verdiepen, door open te zijn naar elkaar en hun gedeelde verleden, kan heling beginnen, lijkt Heloise te zeggen. Dat klinkt therapeutisch, maar Heloise maakt er een soort oerkracht van, in beweging met de wind, de zon en de zee van Curaçao. (…) ‘Blauwe tomaten’ is een warm-menselijke roman die gezicht geeft aan de ketting van misbruik waar Curaçaose families in gevangen kunnen zitten. Het beeld van de blauwe tomaten als de afdruk van huiselijk geweld die slechts langzaam vervaagt, is tegelijkertijd wrang en hoopvol. Want wat vervaagt, zal uiteindelijk verdwijnen.

Lees a href=”https://www.tzum.info/2024/02/recensie-elodie-heloise-blauwe-tomaten/”>hier de recensie ‘De afdruk van huiselijk geweld’
Meer over ‘Blauwe tomaten’
Meer over Elodie Heloise bij Uitgeverij In de Knipscheer