«Humor is het weermiddel van Philip Hoorne.» – Ezra de Haan

Over ‘Mens is de naam’ van Philip Hoorne op Elders literair, 22 juni 2024:
(…) Eigenlijk is Philip Hoorne een provocateur, een literaire terrorist. Met vrijwel iedere eerste regel van zijn gedichten legt hij een bom onder de taal. Hij stelt de lezer voor de vraag: Wat vind je hiervan? Mag ik dit schrijven? En zo niet, waarom dan niet? (…) Vrij snel weet hij met zijn dichtbundel de vraag op te roepen of hij ons tot karikatuur maakt of dat wij zelf tot karikatuur verworden zijn. In Hoornes wereld is het heel normaal dat honden, ondanks dat ze niet kunnen autorijden, dat wel degelijk doen. Alle leegspraak die we dagelijks tegenkomen, zoals die tijdens onze o zo belangrijke meetings, wordt lachwekkend als deze dichter het beschrijft. (…) Ga je voorbij aan het cynisme en de narrenkap die Hoorne graag opzet, dan zie je ook andere poëzie.  ‘Zie het licht’ is daar een uitstekend voorbeeld van. In de eerste strofe lezen we over een insect onder een omgekeerd glas, onwetend van de gevangenschap. Wanneer het glas wordt opgeheven vervolgt het beest de gang hoog tegen de bodem. Terwijl de vrijheid wenkt. Door het woord insect te gebruiken denk je meteen aan De gedaanteverwisseling van Kafka, door de verstikkende stolp in de tweede strofe aan The Bell Jar van Sylvia Plath. (…) In strofe drie komt hij hierop terug. Hoorne maakt duidelijk dat het uitspreken van zijn metafoor direct gevolgen zou hebben (…):  ‘terwijl ze me proberen te overtuigen lach ik hen subtiel uit/ dat vinden ze niet erg integendeel/ dat komt door die stolp waaruit ze mij willen bevrijden’. Met die laatste strofe valt alles op z’n plek. En daarmee zijn kijk op de wereld. Humor is het weermiddel van Philip Hoorne waarmee hij zich weet te handhaven.(…) Je zou hem een voyeur van het dagelijks leven kunnen noemen. Zelf houd ik het liever bij de definitie van humor: Als je desondanks lacht.

Klik voor de recensie ‘Literaire terrorist’
Meer over ‘Mens is de naam’
Meer over Philip Hoorne bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Psychologische roman over geloof en verafgoding, waarheid en herinnering, in pakkende, precieze stijl.»

Over ‘Op alles wat ik ben’ van Peter WJ Brouwer voor Biblion, 22 juni 2024:

‘Op alles wat ik ben’ is een psychologische roman over geloof en verafgoding, waarheid en herinnering en hoe onze jeugd ons vormt. Voor Ellen bestaan de jaren tachtig uit twee werelden. De moderne school en het alternatieve café prikkelen haar nieuwsgierigheid, maar thuis wacht moeder, met haar geloofsideeën en twee gezichten. Wanneer ze een jongen ontmoet aan wie alles anders is, staat Ellen voor een dilemma dat haar blijvend verandert. Jaren later verdiept ze zich als journalist in de invloed van kerk en geloof. Wat werd voor haar verborgen gehouden, verpakt in een kleed van devotie? Ellens zoektocht is er een met uitglijders, in haar werk en in de liefde. Is ze het kind van de rekening of een kind van haar tijd? In pakkende, precieze stijl geschreven. Met enkele artistieke zwart-wittekeningen. (…)

Bron  10 april 2024:
Meer over ‘Op alles wat ik ben’
Meer over Peter WJ Brouwer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Geweldig informatief over bijna alle onderwerpen rond de slavernij.» – André Oyen

Over ‘Haarlemmers en de slavernij’ van Ineke Mok en Dineke Stam op Ansiel,  22 jun 2024:

(…) Ineke Mok en Dineke Stam sloegen de handen in mekaar voor grondige research over slavernij en stelden onder meer het mooie en rijk geïllustreerde boek ‘Haarlemmers en de slavernij’, koloniale geschiedenis, samen waarin meer dan 100 Haarlemmers verschijnen die op de een of andere manier met slavernij te maken hebben gehad. De meesten in het verleden, sommigen veel recenter. De stenen en straten in de stad Haarlem dragen hun sporen. De stemmen van al die personen uit het verleden klinken door in de beschrijvingen. Er blijkt dat er ook een verrassend aantal mensen van kleur woonde in Haarlem, met een achtergrond in slavernij.  Slavenhandelaren, bijvoorbeeld van de Haarlemse tak van de familie Coymans vertellen hun verhaal, net als eigenaren en aandeelhouders van slavenplantages. Daarnaast komt overigens net zo goed het verhaal van tegenstanders van de slavernij aan bod. Het boek is veel meer dan een beschrijving van hoe Haarlemmers betrokken waren bij de slavernij. Zo kent het een inleiding die boordevol zit met belangrijke informatie om de context te scheppen voor de gebeurtenissen die de auteurs Ineke Mok en Dineke Stam gaan beschrijven. Met de inleiding krijgt het onderwerp een zo uitvoerige en complete introductie. Hetzelfde geldt voor alle overige informatie. Het boek geweldig informatief over bijna alle onderwerpen rond de slavernij. Op de omslag van het boek staat een Afrikaanse jongen, die geschilderd is door Frans Hals. De jongen maakt deel uit van een familieportret. Het boek verbindt Haarlemse geschiedenis met het Nederlandse koloniale rijk.

Bron
Meer over ‘Haarlemmers en de slavernij’
Meer over slavernij in andere boeken van Uitgeverij In de Knipscheer

Philip Hoorne ‘Dichter van de dag’ op Laurens Jz Coster

Uit ‘Mens is de naam’ van Philip Hoorne op Laurens Jz. Coster, 21 juni 2024:
Redacteur Raymond Noë maakt voor het blog Laurens Jz. Coster elke werkdag een keuze uit een poëziebundel van een Nederlandstalig dichter. ‘Dichter van de dag’ is op deze 21ste juni 2024 Philip Hoorne (1964) van wie de bundel ‘Mens is de naam’ (2024) verscheen bij Uitgeverij In de Knipscheer. Noë kiest voor twee  gedichten  ‘Fake news’ en ‘Story’ die  vandaag ook geplaatst zijn op Neerlandistiek.nl .

Fake news

fake is aan een opmars bezig
fake deed het altijd al goed
en is meer dan ooit trending en booming

kijk eens wie de controle aan het verliezen is
door ons verhaaltje voor jou door jou
over jou en met jou zal je naam
nimmer meer geprezen worden

je kan met open mond aan het gas
of met al je kleren aan in een diepe plas
maar da’s wat drastisch niet?
een schuldbekentenis bovendien

weet dat niets op het net ooit verdwijnt
zeg maar dag tegen je ziel
je bent haar definitief kwijt

••

Story

zie je die man daar in de hoek?
en naast hem zijn vrouw?
hun liefdesverhaal is wereldberoemd
maar ik weet dat jij niet in liefde gelooft

trek het je niet aan
waarschijnlijk werd je gehaat door je moeder
en blonk jouw vader uit in afwezigheid
in herinneringen die zich niet laten verdringen

zonder liefde kun je niet leven dat is waar
maar waarom zou je willen leven
als anderen het zoveel beter doen?

al dat lang en gelukkig om je heen
waarom wil je daar deel van zijn?
van zelf te leven krijg je alleen maar pijn

Klik voor deze gedichten op Neerlandistiek
Meer over ‘Mens is de naam’
Meer over Philip Hoorne bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een psychologische thriller over een complexe Haagse intrige, kwetsbaarheid, verlies en liefde.»

Over ‘Vrouw met litteken’ van Harman Nielsen voor Biblion, 20 juni 2024:

(…) Een ambtenaar pleegt zelfmoord. Een vrouw wordt dood gevonden onderaan de trap van haar statige pand in Scheveningen, dat mogelijk diende als schuiladres voor veiligheidsdiensten en waar zij volgens geruchten een bordeel runde. Een voormalig diplomaat en een juriste, die persoonlijk betrokken is geraakt, onderzoeken de zaak. Dit verhaal schildert een portret van uiteenlopende personages. (…)

Bron
Meer over ‘Vrouw met litteken’
Meer over Harman Nielsen bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over ‘Impasto’

«Boeiende roman die sterk is opgebouwd en ook een inkijk geeft op stuk Nederlands koloniaal verleden.» 

Over ‘Zwijgen zweeg gezwegen’ van Johnny Laporte op Ansiel, 20 juni 2024:

In de muziekwereld staat Johnny Laporte bekend als een indorocker van het eerste uur, de gitarist van de Oscar Benton Blues Band en Barrelhouse. Tevens is deze musicus ook een gedreven schrijver. Johnny Laporte werd in 1952 In Medan in Indonesië geboren als John Rijken. Zijn familie emigreerde in 1958 naar Nederland en vestigde zich in Haarlem-Noord. De broers Guus en Johnny kwamen al jong als gitaristen in de muziek terecht. Gelijktijdig met zijn debuutroman ‘Zwijgen zweeg gezwegen’ verschijnt van Johnny Laporte zijn soloalbum ‘That’s Me’. ‘Zwijgen zweeg gezwegen’ is een verhaal in drie episodes, dat begint als een familiegeschiedenis, over generaties Indisch-zijn, de ‘repatriëring’ en gaat over Indische Nederlanders die met een trauma het voormalige Nederlands-Indië ontvlucht zijn en ontheemd een nieuw onzeker leven moeten opstarten. De jonge hoofdpersoon Joachim Broekhuis heeft samen met zijn Nederlandse moeder Anna halsoverkop hun rubberplantage in Sumatra moeten verlaten. Direct na de Tweede Wereldoorlog is in (dan nog) Nederlands-Indië een bloedige opstand uitgebroken: de bersiap. Vader Theodoor is daar al bij omgekomen, net als Swasti, het vriendinnetje van Joachim. Moeder, zoon en het kindermeisje Fietje komen uiteindelijk terecht in het koude Wassenaar. Daar zetten ze in een vervallen villa – voorheen gebruikt door de Duitse bezetter – een pension op voor gerepatrieerden: Lieflijk Indië. Het verhaal staat bol van liefdesgeschiedenissen, verboden liefde, jaloezie, vreemdgaan, een buitenechtelijk kind, weemoed, verdriet en vriendschap enz.. Maar er zitten ook veel thrillerelementen in deze boeiende roman en ook passages waar goena-goena en de stille kracht voor een exotisch accent in het verhaal ontbreken niet. ‘Zwijgen zweeg gezwegen’ is misdaadroman én heldenverhaal in één en uiteraard putte de auteur voor zijn debuutroman rijkelijk uit zijn eigen familiegeschiedenis. Het verhaal is sterk opgebouwd en geeft ook een inkijk op stuk Nederlands koloniaal verleden.

Bron 17 april 2024
Meer over ‘Zwijgen zweeg gezwegen’
Meer over Johnny Laporte bij Uitgeverij In de Knipscheer
Luister hier naar interview met Pim Geurts

«De essays zijn vooral boeiend voor literatuurliefhebbers.»

Over ‘Op weg naar authenciteit’ van Jeroen Heuvel op Biblion, 19 juni 2024:

Het eerste en omvangrijkste deel van dit liber amicorum bevat beschouwingen van Jeroen Heuvel (1957) over zijn geboorteland Curaçao, de literatuur, de taal en de geschiedenis van het eiland. De essays zijn vooral boeiend voor literatuurliefhebbers. Heuvel is vertaler, acteur, recensent en verhalenverteller van Caraïbische verhalen en hij was docent Papiaments. Het tweede deel, dat slechts zo’n dertig pagina’s beslaat, is gewijd aan Heuvel zelf, geschreven door familie, vrienden, en collega’s. Achterin zijn korte biografieën opgenomen van degenen die een bijdrage geleverd hebben aan dit boek. Met voorwoord van de samenstellers en zwart-wit foto’s en één kleurenfoto van een tekening. Gedeelten van de tekst zijn ook in het Papiaments. Interessant voor liefhebbers van het werk van Jeroen Heuvel en van Curaçao.

Bron 3 april 2024

Meer over ‘Op weg naar authenticiteit’
Meer over Jeroen Heuvel op deze site

«Jeugdherinneringen heel gevoelig en openhartig aan het papier prijsgegeven.» – André Oyen

Over Maryse Condé op Ansiel, 19 juni 2024:

Op 2 april 2024 overleed Maryse Condé een van de pioniers van de zwarte literatuur van de Franse Antillen. (…) ‘Guadeloupe. Waargebeurde verhalen uit mijn jeugd’, is het ideale boek om een beetje het werk van deze schrijfster die in 2018, de alternatieve Nobelprijs, won, te kunnen doorgronden. In deze verhalen volgen we het leven van Maryse Condé vanaf haar ‘verwekking’ tot zowat in haar late tienertijd. Ze werd geboren in het Frans overzees departement Guadeloupe in het Caribisch gebied, dat samen met Martinique de Franse Antillen vormt. Ze mag dan wel de Franse nationaliteit hebben, toch voelt ze zich vooral ‘zwart’ en dat laat ze ook met alle fierheid die in haar huist blijken in haar werk. De auteur heeft haar jeugdherinneringen heel gevoelig en openhartig aan het papier prijsgegeven. Was ze later niet de beroemde Maryse Condé geworden dan zouden deze verhaaltjes van weinig of geen tel geweest zijn. Het is juist omdat ze later wél Maryse Condé geworden is dat deze jeugdherinneringen een andere klank en een andere betekenis krijgen en ook anders gelezen worden. Voor eenieder die een beetje met haar werk vertrouwd is zullen deze vertederende jeugdherinneringen van een koppige tiener duidelijk gelieerd zijn met de zelfbewuste vrouw die een gespierd meesterwerk als ‘Ségou’ schreef.

Bron 3 april 2024
Meer over ‘Guadeloupe’

«Heuse kroniek van bluesconcerten in Nederland tot 1980; uiterst interessant.» – Oscar Smit

Over ‘Blues op Bezoek’ van Wim Verbei op Oost-Online, 18 juni 2024:

De grootste blueskenner van Nederland, Wim Verbei, beschrijft in zijn onlangs verschenen tweede boek, ‘Blues op Bezoek’, hoe de originele, Afro-Amerikaanse blues voet aan de grond zet in Nederland en laat hij zien dat blues een apart muziekgenre is. (…) Sinds zijn achttiende doet hij journalistiek werk. (…) Hij was in 1971 een van de oprichters van muziekkrant Oor. Voor dit blad schreef hij tot 1983 over (blues)muziek. (…) Zijn hele werkende leven had hij naast muziek ook het ontwikkelen van een ideale database als interessegebied. In zijn eigen database stopte hij de gegevens van alle bluesconcerten in Nederland. Dat begint ergens in de jaren twintig van de vorige eeuw. Pas in 1920 wordt het woord blues in Nederland voor het eerst met een muzikale content gebruikt. (…) Een jaar of zes geleden liet Verbei zijn database vol trots zien aan zijn vriend  Arend Jan Heerma van Voss (1942-2022). Die keek er even naar en zegt dan: ‘Mooi Wim en nu het verhaal nog.’ Vanaf dat moment is Verbei aan het schrijven geslagen en heeft hij zijn database uitgebouwd tot een heuse kroniek met, uitgebreide, beschrijvingen van bluesconcerten in Nederland tot 1980. Het resultaat is een uiterst interessant en dik (432 pagina’s) boek met een zeer handige en uitgebreide index. (…) Wim Verbei wil met zijn epos laten zien dat de Afro-Amerikaanse blues geen onderdeel is van de jazz, zoals journalisten in de twintigste eeuw claimden. Maar dat het een eigen genre is en tevens de kern is van veel andere genres. (…) Hij hoopt dat zijn boek als zowel naslagwerk als geschiedschrijving zal dienen en daardoor nog lang zal meegaan.

Klik hier voor het artikel
Meer over ‘Blues op Bezoek’
Meer over Wim Verbei bij Uitgeverij In de Knipscheer

Karel Wasch met ‘Gedicht van de Dag’ op Laurens Jz Coster

Uit ‘Tegelijkertijd’ van Karel Wasch op Laurens Jz Coster, 18 juni 2024:

Redacteur Raymond Noë maakt voor het blog Laurens Jz. Coster elke werkdag een keuze uit een poëziebundel van een Nederlandstalig dichter. ‘Dichter van de dag’ is op deze 17de juni 2024 Karel Wasch (1951) van wie de bundel ‘Tegelijkertijd’ (2024) verscheen bij Uitgeverij In de Knipscheer. Noë kiest voor het gedicht ‘Betekenis’ dat vandaag ook geplaatst is op Neerlandistiek.nl .

Betekenis

Als kind had ik eens een ervaring
met het woord plaats, ik weet nog goed
ik lag in bed herhaalde plaats, tot het
niets meer betekende, mij angstig maakte zelfs.
En ik wist dat plaats, niets met welke plaats dan ook
te maken had. Misplaatst was het, een lege huls.
Het woord was daar gesneuveld, had iedere
betekenis verloren, dit is een bekentenis.

Ik gooide het op als een dobbelsteen, die
nimmer op het juiste cijfer meer kon landen.

Ik brandde er mijn vingers aan, herhaalde
avonden lang het spel met andere woorden,
die zich allemaal spoedig ontpopten als
ware plaaggeesten, totdat de dwangbuis
van gezond verstand mij redde
en terugbracht naar de landingsbaan
waar alle vaste stof geworden is
of van los zand aan elkaar hangt, meer
had ik niet verlangd van de wereld achter
klank, het spel was niet ten einde, maar de
regels kon ik niet meer vinden.

Nu laat ik de betekenis voor wat het is
een sterk beslagen ruit en trek er
met de klank op uit.

Lees het gedicht op Neerlandistiek
Meer over ‘Tegelijkertijd’
Meer gedichten van In de Knipscheer-auteurs op Laurens Jz Coster