«Knap, droevig verhaal over het leven van een eenzame vrouw.» – Hans Loeve

Over ‘Op alles wat ik ben’ van Peter WJ Brouwer op Boekhandel Riemer.nl, 22 april 2024:

Ellen leidt een nogal versnipperd, ongeordend en ongrijpbaar leven. Ze heeft een weinig opheffende jeugd gehad met een moeder die haar -vanuit een rigide geloofsopvatting en -uiting- klein hield en kleineerde waar ze maar kon. Ze zoekt zingeving in haar werk, maar ze lift mee op andermans werk en know-how en is zichzelf totaal kwijt. Ze stort zich dan op een liefde met Julian, dat echter misloopt. Later in het boek, als Ellen en Julian beide getrouwd zijn met een ander, probeert Ellen het opnieuw, maar ook dat mislukt. Haar liefdesleven met haar man Marc is nogal gezapig en Ellen heeft twee geliefdes buiten haar huwelijk. Niet verwonderlijk dat dit niet werkt. Melodramatisch wordt haar personage tot op de laatste bladzijde neergezet. Knap, droevig verhaal waarin opvoeding, het gebrek aan zelfrespect en vertrouwen, het leven bepalen van een eenzame vrouw.

Lees hier de boekentip
Meer over ‘Op alles wat ik ben’

Dichter en beeldend kunstenaar Elly Stolwijk over de dwangarbeid van haar vader.

Over ‘voet in voet oog in oog’ van Elly Stolwijk op KunstNetTV, 16 april 2024:

Met ‘voet in voet oog in oog’ debuteert dichter en beeldend kunstenaar Elly Stolwijk met proza bij Uitgeverij In de Knipscheer. Het boek (een historie) gaat over dwangarbeid van Nederlandse jongemannen in Nazi-Duitsland en met name het leven van de jonge dwangarbeider Fons, haar vader. Ieder hoofdstuk telt 492 woorden, het aantal dagen dat Fons dwangarbeid verrichtte. Bij gebrek aan informatie, haar vader sprak nooit over die tijd, heeft ze het zo waarachtig mogelijk beschreven. Of het waar is weet Elly Stolwijk niet. “Toen hij bevrijd was, eind april 1945, kon ik de lange zinnen loslaten want hij was geen dwangarbeider meer. Ik ben trotser op hem geworden.”

Kijk hier naar gefilmde impressie (19:39)
Meer over ‘Voet in voet oog in oog’

«Laporte spreekt en zwijgt allerminst in zinderend verhaal waarin humor nooit ver weg is.» – Jan Stoel

Over ‘Zwijgen zweeg gezwegen’ van Johnny Laporte op Bazarow, 20 april 2024:

‘Zwijgen zweeg gezwegen’ is de titel van de debuutroman van Johnny Laporte (1952). Hij draagt zijn roman op aan de eerste generatie Indische Nederlanders. Laportes eigenlijke naam is John Rijken en hij is vooral bekend als gitarist bij onder meer de Oscar Benton Blues Band en Barrelhouse. Hij werd in Indonesië geboren en kwam met zijn familie in 1958 naar Nederland. De liefde voor Nederlands-Indië zit diep en heeft een mooie plek in de roman. De sfeer van het landschap, de geuren van het eten, de verwijzingen naar de taal. Laporte beschrijft het met liefde. De roman opent sterk. “Daar stonden ze dan met zijn drieën voor het grote ijzeren hek, waarachter een gigantische villa stond, statig en compleet met pilaren.[…] Ze wilden het terrein betreden, maar het grote kettingslot hield hen tegen.” We schrijven Wassenaar, december 1945. (…)  Aanvankelijk denk je het om de familiegeschiedenis van de familie Broekhuis gaat. Maar dan kantelt het verhaal, wordt het verhaal spannend en gaat zelfs de maffia met zijn omerta (zwijgen!) een rol spelen. Er ontwikkelt zich een bloedstollend verhaal waarin het gaat om overspel, liefde, verlies en verdriet, onwrikbare vriendschap, jaloezie, ontkenning, een buitenechtelijk kind, witte en zwarte goena goena, de stille kracht, moord, de zwakke punten van iedereen, priesters met hun zwakheden, macht,  afpersing, kisten met geld. De verhaallijnen buitelen over elkaar heen. Ieder personage blijkt zijn eigen verzwegen verhaal te hebben. (…) Laporte zet een wervelend verhaal neer in een meer dan dynamische stijl, waarin humor nooit ver weg is. (…) Laat je meevoeren in een gelaagd, zinderend verhaal met een diepere laag. Laporte spreekt en zwijgt allerminst.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Zwijgen zweeg gezwegen’
Meer over Johnny Laporte bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Knap portret van (anti)heldin met opmerkelijke precisie, poëtisch.» – Paul Gellings

Over ‘Op alles wat ik ben’ van Peter WJ Brouwer in Argus, 10 april 2024:

(…) Ellen, hoofdpersoon van de jongste roman van Peter WJ Brouwer, (…) heeft twee geheime minnaars, Guy en Rico, is moeder van twee opgroeiende dochters, echtgenote van Marc, freelance journaliste en ze torst een beladen Rooms verleden met zich mee. Een jeugd getekend door onder meer een tirannieke moeder die aan Mariaverering doet (…) en haar grote maar gefnuikte liefde Julian. (…) Een verscheurde ziel dus. Ze zet zich af tegen haar achtergrond en kan er tegelijk niet van loskomen. (…)  Zonder psychologie van de koude grond levert Brouwer een knap portret van zijn (anti)heldin. (…)  Brouwer begint in het heden wanneer Julian de kop weer lijkt op te steken en daalt dan stapsgewijs af in Ellens jeugd (overtuigend tijdsbeeld van de jaren tachtig). (…)  Het siert de auteur dat hij zich niet laat opjagen door de wetten van een lekkere plot en alle tijd neemt om hier en daar de spanning flink op te voeren.  (…) Er is bij Brouwer altijd sprake van een opmerkelijke precisie, poëtisch maar zonder stijlbloempjes. In plaats daarvan een minimalisme dat klinkt en zingt en de lezer uitnodigt tot nieuwsgierig doorlezen. Waar gaat dat toch heen met Ellen? Heel gedurfd wat Brouwer maakt van alles wat zij is.

Lees hier de recensie ‘Mariabeeld met gebroken neus’
Meer over ‘Op alles wat ik ben’

«Schrijver Niek Bremen laat denkwerk na.» – Ton van Reen

  Archieffoto Ermindo Armino

In Memoriam Niek Bremen door Ton van Reen in de Literaire Hoek van Dagblad De Limburger, 27 maart 2024:

Schrijver Niek Bremen uit Sittard stierf op 14 maart jongstleden, 76 jaar oud. Als literair schrijver was hij een laatbloeier. Hij begon er pas mee na zijn pensioen. Het eerste wat mij van hem onder ogen kwam waren de korte verhalen die hij schreef in de  bundel  Uit & Thuis in Sittard die hij in 2018 uitgaf, samen met zijn schrijversvrienden  Peter van Deursen en Wim Kallen. In 2019 debuteerde hij met de roman Bang voor de liefde. Het is het aangrijpende verhaal over het traumatische na-oorlogse verleden  van Andreas, een jongen die na de oorlog opgroeit in een Duits gezin. Met dit eerste boek staat het hoofdthema van Niek vast. De oorlog. Duitsland. Verraad. Jodenvervolging. Vooral: waarom liet bijna iedereen toe dat onze Joodse Nederlanders  werden gedeporteerd naar de vernietigingskampen? (…)

Lees hier of hier verder
Meer over ‘Wat onbesproken bleef’
Meer over Niek Bremen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Vragen opwerpen en discussie uitlokken: grote verdienste van Aart Broek.» – Ko van Geemert

Over ‘Je wordt zelf niet wit door anderen zwart te maken’ van Aart G. Broek in Amigoe-Ñapa, 30 maart 2024:

Ko van Geemert wijdt de 10de aflevering van zijn rubriek ‘…Niet onopgemerkt gebleven: over Curaçaose schrijvers en Curaçaose boeken’ aan het jongste boek van Aart G. Broek. Op 19 december 2022 maakte toenmalig premier van Nederland, Mark Rutte, excuses voor het slavernijverleden en de veronderstelde doorwerking daarvan tot op de dag van vandaag. Enige tijd later, op 1 juli 2023, deed de koning dit tijdens de slavernijherdenking in Amsterdam nog eens dunnetjes over. Aart Broek heeft zo zijn bedenkingen.(…) Kern van de boodschap is: Ontwikkel je zelf: ‘Je moet vooral zélf aan de slag, allereerst zélf presteren. Dat zorgt zowel voor een groeiend zelfvertrouwen als voor een meer inspirerende basis voor ondersteuning dan de opeenstapeling van verwijten, slachtofferschap en verwrongen geschiedschrijving.’  (…) Broeks oplossing is: een ongedeeld Nederlanderschap. Hij constateert dat er binnen het koninkrijk sprake is van eerste- en tweederangsburgers. Daar moet een eind aan komen. Daarbij hoort: in het gehele koninkrijk moet hetzelfde niveau gelden van alle maatschappelijke voorzieningen. (…) Broek: ‘Op de vraag “hoe nu verder?” past maar één antwoord: samen, gelijkwaardig en in één Koninkrijk.’ (…)

Bron
Lees hier de recensie
Meer over ‘Je wordt zelf niet wit door een ander zwart te maken’
Meer over Aart G. Broek bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De boeiende Indonesische cultuur spat van de bladzijden.» – Marjet Maks

Over ‘De Madurese vriend‘ van Kees Ruys op Literair Nederland, 22 maart 2024:

In ‘De Madurese vriend’ reist schrijver Kees Ruys over de Indonesische archipel met als eindbestemming Pasir Putih, een badplaats op Oost-Java waar hij al vaak was. Het is misschien niet zijn laatste reis, maar wel een betekenisvolle. Hij beschrijft zijn terugkeer in een afscheidsbrief aan Djaman, een Madurees met wie hij veertig jaar bevriend is en met wie hij verstandhouding en vertrouwen heeft opgebouwd, maar die hij nog altijd niet begrijpt en dat is wederzijds. De auteur is melancholiek gestemd, want dit keer zal Djaman hem niet opwachten en tegemoet treden met de woorden dat hij hem al in zijn droom zag naderen. (…) Ruys verstaat de gave om zijn lezer mee te nemen op reis. Beelden, geuren, hitte, het zijn innemende, fraaie sfeerbeschrijvingen, nooit te zwaar, maar wel met diepgang. De boeiende Indonesische cultuur spat van de bladzijden. ‘De Madurese vriend’ is een ode aan een vriendschap, een melancholiek en meeslepend reisverhaal, dat moeilijk weg te leggen is. ‘Als ik aan Pasir Putih denk (…) is het er nog steeds een rommeltje, en onverdraaglijk heet, en gebeurt er zo ontstellend weinig (…)’. Tegen de achtergrond van hedendaags Indonesië met herinneringen aan weleer meandert de auteur tussen de vele personages en hun levensverhalen en verkeert hij met hen tussen hitte, stof en armoede en probeert hij de kracht van de vriendschap te ontdekken, maar kan die uiteindelijk niet echt in woorden vangen. En misschien hoeft dat ook niet, als het een zuiver gevoel is. ‘De Madurese vriend’ is (…) een bundeling van sentimenten, hallucinerende ervaringen en prachtige portretten van gewone mensen, maar ook van sferen en impressies van steden en dorpen en belevenissen tijdens Ruys’ tochten.

Lees hier de recensie
Meer over ‘De Madurese vriend’
Meer over Kees Ruys bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Unieke bundel die melancholie en weemoed ontroerend concretiseert.» – Jan van Gulik

Over ‘Tegelijkertijd’ van Karel Wasch in Nieuwsbrief Meander, 24-03-2024:

(…)  Wasch weet de thema’s melancholie en weemoed in een aantal gedichten op ontroerende wijze te concretiseren. Het gedicht ‘Betekenis’ is hier een mooi voorbeeld van. (…) Het gedicht opent met een beeldende scène, een jeugdherinnering. Het kind ligt in bed en herhaalt het woord ‘plaats’, zo vaak dat het op een gegeven moment geen betekenis meer draagt. De scène eindigt met een oordeel: ‘Misplaatst was het, een lege huls.’. Deze typering is werkelijk meesterlijk, poëzie op z’n mooist. Het woord ‘misplaatst’, waarin het woord plaats ligt opgesloten in de bestanddelen ‘mis’ en ‘t’, is werkelijk een lege huls. (…) Veel van de gedichten in ‘Tegelijkertijd’ hebben eenzelfde structuur (…) De dichter vangt aan met concrete beelden, (… ) en werkt naar een climax toe, een strofe waarin het gedicht een wending neemt. (…) Deze wendingen zijn interessant, ze amuseren of zetten aan tot denken. ‘Tegelijkertijd’ is een unieke bundel. (…) Wasch gebruikt onder andere (jeugd)herinneringen. Deze (jeugd)herinneringen verbindt hij in een aantal gedichten (…) aan het hier en nu. Vooral deze gedichten vind ik zeer de moeite waard. Ze bieden volgens mij inzicht in de boeiende reis van een dichter met ervaring.

Lees hier de recensie
Meer over Tegelijkertijd
Meer over Karel Wasch bij Uitgeverij In de Knipscheer

«‘Als de dood zucht’ verdient verfilming.»

Over ‘Winterwater’ en ‘Als de dood zucht’ van Lex Paleaux op NH Nieuws, 22 maart 2024:

Schrijvers leggen hun ziel en zaligheid in een boek. De Haarlemse schrijver Lex Paleaux baseerde zijn eerste roman ‘Winterwater’ op zijn eigen jeugdervaring met seksueel misbruik. Nu, in de Boekenweek, maakt hij bekend dat zijn vijfde boek ‘Liften naar de Hemel’ in oktober uitkomt, en dat wordt nog persoonlijker dan zijn debuut. De schrijver, die sinds 2011 in Haarlem woont, heeft in de stad een grote schare fans gekregen door zijn columns op Facebook. Wandelend met zijn grote, lieve hond verwonderde hij zich over van alles. Hij heeft nu 4.999 vrienden op zijn account. Die populariteit inspireerde en stimuleerde hem om boeken te schrijven. De boeken van Paleaux lenen zich bij uitstek voor een theaterstuk of verfilming, omdat er nijpende maatschappelijke kwesties als verkrachting, zelfmoord en jeugdzorg in worden aangeroerd. Zijn debuutroman ‘Winterwater’ werd zelfs een theaterstuk dat in januari voor het eerst werd opgevoerd. Lex woont af en toe een voorstelling bij. Dan krijgt hij het verleden weer voor zijn kiezen. “Ik ben er niet bij als lezers de laatste pagina hebben gelezen en het boek dicht slaan. Maar nu zit ik in de zaal. Dan voel je die emoties en die lading. Het is herbeleven van dingen die gebeurd zijn, die je niemand gunt.” Toch kiest hij ervoor om ook zijn vijfde boek grotendeels op zijn eigen ervaringen te baseren. Het is een vervolg op ‘Als de dood zucht’, een verhaal over acht patiënten van een psychiatrische kliniek. Deze twee boeken verdienen volgens Lex een verfilming, omdat het zo pijnlijk is en omdat er weinig is veranderd tussen de tijd dat hij met hulpverleners te maken had en nu. “Ik kan laten zien waar het wringt.”

Bron
Meer over ‘Winterwater’
Meer over ‘Als de dood zucht’

«Mooi verhaal, goed geschreven, genuanceerd met treffende details.» – Michiel Horn

Over ‘Gentleman in slavernij’ van Janny de Heer op LinkedIn, 18 maart 2024:

Ik heb met plezier ‘Gentleman in slavernij’ gelezen. Complimenten! Mooi verhaal, goed geschreven, genuanceerd met treffende details. Een genoegen om te lezen. Hiervoor las ik ‘Staat en slavernij’. Mooi om te zien hoe een historische roman en een sociaalwetenschappelijke/-historische studie op elkaar aansluiten. Hoe ze elkaar aanvullen, versterken en verdiepen.

Michiel Horn is gepensioneerd antropoloog en socioloog.

Meer over ‘Gentleman in slavernij’
Meer over Janny de Heer op deze website