«De Brabanders stijl is helder, zonder opsmuk.» – Ko van Geemert

VoorplatBrabanderOnweer-75Over ‘Het geluid van naderend onweer’ van Eric de Brabander in Parbode, 1 mei 2021:
De meeste van de 27 verhalen spelen zich af op Curaçao. (…) Niet alles speelt op Curaçao, we komen ook een schooltje in Den Haag tegen en in Tucacas, Venezuela, wordt de lezer geconfronteerd met Duitsers met een schimmig oorlogsverleden. Het verhaal ‘Bushmaster’ speelt zich af in Suriname, in Pikin Slee. (…) De Brabander blijkt over een rijke fantasie te beschikken – een goudmijn voor de schrijver! – met soms bizarre, surrealistische trekjes: zo figureren in zijn verhalen 100-jarige duiven, een pratende hond, een jongetje dat kan vliegen, een vampier, een opgeviste zeemeermin, een engel en een ruimteschip. Veel van De Brabanders verhalen zou je magisch realistisch kunnen noemen en hebben daarin wel wat weg van het werk van Belcampo of Roald Dahl. Voordehandliggender is misschien om De Brabanders inspiratiebronnen in Latijns-Amerika te zoeken, dat immers aanzienlijk dichterbij Curaçao ligt dan Europa, met auteurs als Borges, Marquez, Isabelle Allende of Alvaro Mutis. De Brabanders stijl is helder, zonder opsmuk. (…) De verhalen uit deze bundel zijn alle onderhoudend en vaak verrassend. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het geluid van naderend onweer’
Meer over Eric de Brabander bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Deze bundel van Jit Narain zit vol muziek en lyriek.» – André Oyen

VoorplatNarainMensenkindOver ‘Een mensenkind in niemandsland’ van Jit Narain op Ansiel, 29 april 2021:
(…) ‘Een mensenkind in niemandsland’ is een door Michiel van Kempen en Effendi Ketwaru samengestelde bloemlezing uit de tien bundels die van Jit Narain vanaf 1977 tot en met 2019 zijn verschenen. (…) Zijn eerste bundels bevatten gedichten in het Sarnami en in het Nederlands, meestal zonder vertaling; de twee laatste bevatten parallelle Sarnami en Nederlandse versies. (…) Veel van zijn Sarnámi poëzie is door hem zelf in het Nederlands vertaald en andersom. (…) De stijl van Narains Nederlandstalige poëzie doet een beroep op literaire ervaring bij de lezer, en hetzelfde geldt voor zijn Sarnami poëzie, terwijl die van de Hindi poëzie minder moeilijk is, maar de taal zelf daar tot meer problemen leidt. De inleiding van Satya Jadoenandansing & Geert Koefoed is bijzonder nuttig om van deze mooie bundel ten volle kunnen genieten. Deze bundel van Jit Narain zit vol muziek en lyriek en doet de lezer zweven en dromen op de baren van exotische klanken.
Lees hier het signalement
Meer over ‘Een mensenkind in niemandsland’
Meer over Jit Narain bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De schrijfster zich duidelijk goed beslagen ten ijs heeft begeven.» – Cobie Pengel

VoorplatGoudzand2_Opmaak 1.qxdOver ‘De geur van bruine bonen’ van Henna Goudzand Nahar in De Ware Tijd Literair, 16 april 2021:
De protagonist van ‘De geur van bruine bonen’ is de 49-jarige in Nederland wonende Surinaamse Ilse Madrettor. (…) Ilse woont samen met Henk, met wie zij twee kinderen heeft: Abigail en Marvin. Henk en Ilse kennen elkaar vanaf hun dertiende. Beiden waren ongewenste kinderen, achtergebleven in Suriname toen hun verzorgers na de Onafhankelijkheid naar Nederland vertrokken, maar later ook naar Nederland zijn ‘gehaald’. Anita, de moeder van Ilse, was vijftien jaar toen Ilse geboren werd, de vader is altijd onbekend gebleven. Als ze naar Nederland vertrekt, wordt Ilse bij Anita’s moeder achtergelaten, voor wie zij een ongewenst kleinkind is en die maar wat blij is als Anita haar dochter jaren later laat overkomen. (…) Al is Ilse de protagonist, het is haar tienerdochter Abigail die het sterkste karakter heeft. Hoewel aanvankelijk een zwakke persoonlijkheid, ontwikkelt Ilse zich in de loop van het verhaal, met hulp van dochter Abigail die niet de ‘hebi’s’ te torsen heeft die haar moeder met zich meedraagt. (…) Geschreven door een in Nederland wonende en net als Ilse in het onderwijs werkende schrijfster die misschien niet alleen haar eigen herinneringen maar ook die van anderen in haar omgeving heeft meegenomen, is het overduidelijk dat Henna Goudzand-Nahar die herinneringen bewaard en gekoesterd heeft. De diverse typische Surinaamse toestanden en verhoudingen zijn uitstekend beschreven. De Srananwoorden en –zinnen zijn alleen gebruikt waar ze werkelijk het verhaal de juiste sfeer meegeven. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De geur van bruine bonen’
Meer over Henna Goudzand Nahar bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Dit boek grijpt je tot in je vezels aan. Zeer aanbevelingswaardig.» – Maria van Heumen

VoorplatGenoeggeweest-75Over ‘Genoeg geweest’ van Peter Lenssen op LeesKost, 26 april 2021:
Met zijn collega Brok zit Karl Slompink, werkzaam bij de Geheime Dienst, al twee maanden in een kamertje om beelden te bekijken van propagandafilms van terroristische bewegingen. In dit geval bekijken ze een terreuraanval vanuit een rijdende auto. Meedogenloos worden mensen om zeep geholpen. De opdracht van hun baas Umbra is foto’s van de daders op te nemen in het ‘TSB’, het terroristensmoelenboek, voor het geval deze mannen terug willen komen. (…) In deze roman draait het om wantrouwen dat Karl tot een karaktertrek heeft gemaakt. In de huidige samenleving zijn velen echter ook achterdochtig geworden. Overal kunnen misleidingen de kop opsteken. Zijn we als burger nog wel veilig? Wie kunnen er allemaal in je leven inbreken? (…) Het lezen van dit boek (…) grijpt je tot in je vezels aan. Maar juist daarom is het zeer aanbevelingswaardig.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Genoeg geweest’
Meer over Peter Lenssen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Zo simpel, zo puur, zo mooi, oprechte bewondering.» – Mark Weenink

Opmaak 1Over ‘Alsof men alles loslaat’ van Michaël Slory op La Chispa, 26 april 2021:
(…) Michaël Slory was een bijzondere gewone man uit het district Coronie, die inspiratie uit veel, uit alles om hem heen haalde. Alledaagse zaken (…) maar zeker ook de affectie voor de vrouw. (…) Slory bezingt de schoonheid van de vrouw. (…) Met zijn woorden voelt iedere (zwarte) vrouw zich een koningin. Zo simpel, zo puur, zo mooi, oprechte bewondering. (…) Dat Slory van Suriname hield en betrokken was bij zijn land, spreekt duidelijk uit zijn werk. Zo eert hij Anton de Kom die met ‘Wij slaven van Suriname’ mede aan de basis staat van de trots en het historische bewustzijn van de Surinamers. Sociale kwesties komen ook aan bod. (…) Levenslust spreekt vaak uit Slory’s gedichten. In ‘Kokospalmen bij een school’, waarvan een zin de titel van deze bundel is, wijst de dichter op de noodzaak van speelsheid in het leven, dat we moeten blijven genieten en ons verwonderen als een kind. (…)
La Chispa is een journalistiek platform over Latijns Amerika.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Alsof men alles loslaat’
Meer over Michaël Slory bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De verhalen zijn zeer divers en intrigerend, soms subtiel, soms expliciet.» – Marjo van Turnhout

VoorplatBrabanderOnweer-75Over ‘Het geluid van naderend onweer’ van Eric de Brabander op Leestafel, 21 april 2021:
Hoor je het al rommelen in de verte? Zorg dat je veilig in je luie stoel zit en lees de verhalen van Eric de Brabander, die passen bij een enigszins unheimisch sfeertje. Ha, alleen al omdat in een paar van de 27 verhalen een tandarts voorkomt, voor veel mensen toch niet een persoon waar je graag mee te maken krijgt. En of je na het lezen van de verhalen van tandarts-schrijver de Brabander daar wat genuanceerder over gaat denken, dat is zeer de vraag! (…) De verhalen zijn zeer divers en intrigerend, soms subtiel, soms expliciet. Ze spelen veelal ergens in het Caribisch gebied. Dat heeft waarschijnlijk met de achtergrond van de schrijver te maken, in vrijwel alle verhalen zit wel iets verwerkt dat daarnaar verwijst. De omgeving – water! – en de dieren, of letterlijk als plaatsbepaling genoemd terwijl de verhalen die met de Tweede Wereldoorlog te maken hebben zich niet in West-Europa zouden kunnen afspelen. (…) Sommige verhalen laten niets aan de verbeelding over, bijvoorbeeld dat verhaal over een vampier, of het verhaal van de onweerstaanbare modeverkoper. Het verhaal over het Milgramexperiment (hoever gaat iemand met het pijnigen van een ander als hij daar opdracht toe krijgt) heeft hier een andere bijzondere invulling gekregen. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het geluid van naderend onweer’
Meer over Eric de Brabander bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Voor Carla van Leeuwen is de binnenwereld belangrijker.» – Klaas de Groot

VoorplatBecause-75Over ‘Because en andere gedichten’ van Carla van Leeuwen op Caraïbisch Uitzicht, 21 april 2021:
(…) Maar niet alleen het historisch gegeven speelt een rol. De poëzie van Carla van Leeuwen is duidelijk anders van karakter dan die van twee andere dichteressen uit dezelfde sfeer: Aletta Beaujon en Oda Blinder. Haar gedichten zijn eenvoudiger en veel meer geworteld in een jonger gevoel. Wat ze gemeen heeft met Beaujon (…) is het dichten in het Engels en een bepaalde vormgeving. Maar de laatste was meer gericht op de buitenwereld, voor van Leeuwen is de binnenwereld belangrijker. Wie de gedichten uit de herdruk ‘Because en andere gedichten’ naast de gedichten van Blinder legt, ziet direct het verschil in vormgeving. Ook inhoudelijk gezien zijn de gedichten van Oda Blinder anders. Haar toon is veel minder vertellend. De gedichten zijn zeer compact en (…) veel stiller. Maar wat het gebruik van de binnenwereld aangaat, lijken beide dichteressen op elkaar. (…)
Lees hier de aankondiging
Meer over ‘Because en andere gedichten’

«Nu al één van de toppers die ik dit jaar gelezen heb.» – André Oyen

VoorplatRegensoldaten-75Over ‘Regensoldaten’ van Kristien De Wolf op Ansiel, 20 april 2021:
(…) In 2019 verscheen van Kristien De Wolf ‘Ava Miller en ik’, haar overdonderend romandebuut. (…) Het was een buitengewoon knap werk dat straalde en schitterde door zijn prachtige taal en stijl. En dat doet haar nieuwe werk ‘Regensoldaten’ eveneens. De titel alleen al fascineerde me voor ik iets van het werk gelezen had. En als dat het verhaal afsluit met: ‘Het was alsof ik zelf een vlucht nam en zou kunnen opstijgen als de reiger, als duizend spreeuwen tegelijk, vrij en hoog in de lucht, in een prachtige dans, en helemaal synchroon, als honderdduizend regensoldaten.’, dan weet je wel dat je met een heel bijzondere roman te maken hebt die nu al behoort tot één van de toppers die ik dit jaar gelezen heb. (…) ‘Regensoldaten’ is een roman vol melancholie, naar terugblikken wat was en misschien nooit terug komt. De roman is zo visueel geschreven, dat je naast dat meisje, die vrouw zou willen gaan zitten en haar een verhaal wilt vertellen, over hoe bijzonder zij is.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Regensoldaten’
Meer over Kristien De Wolf bij Uitgeverij In de Knipscheer

Twee gedichten uit ‘de pose en het model’ van W.A. Jonker op Laurens Jz. Coster

VoorplatPose-75Uit ‘de pose en het model’ van W.A. Jonker op Laurens Jz. Coster, 20 april 2021:
Redacteur Raymond Noë maakt voor het blog Laurens Jz. Coster elke werkdag een keuze uit een poëziebundel van een Nederlandstalig dichter. ‘Dichter van de dag’ is op deze 20ste april W.A. Jonker (1955) van wie onlangs ‘de pose en het model’ verscheen, zijn tweede dichtbundel bij Uitgeverij In de Knipscheer. De gekozen gedichten zijn ook geplaatst op Neerlandistiek.nl.

I

ik zie in eerste instantie
geen verschil
tussen een man en een vrouw

probeer het keer op keer uit te leggen
aan opa’s oma’s die al dood zijn
evenals mijn ouders
aan broers die ik niet heb

mijn zus die ik nooit meer zie
aan vrouw kinderen
vrienden vreemden
ze vinden het raar

blauwe ogen verraden meer
grote pupillen bij affectie
klein bij haat
en fel licht

bij donkerbruine irissen
zijn pupillen moeilijker
te onderscheiden

II

ik zie in eerste instantie
geen verschil
tussen een man en een vrouw
jong oud groot klein dik
dun huidskleur haardracht

in tweede instantie wel
de een is leuker
dan de ander

Meer over ‘de pose en het model’
Meer over W.A. Jonker bij Uitgeverij In de Knipscheer

«* * * * Smakelijke bluesy biografie.» – Joost Festen

VoorplatBenton-75Over ‘De zeven levens van Oscar Benton’ van Peter Bruyn op 8WEEKLY, 19 april 2021:
(…) Het ene liedje van Oscar Benton, waarmee hij in ons collectieve geheugen zit opgeslagen als we het horen, is zijn hit ‘Bensonhurst Blues’. Pas toen het in een Franse film gebruikt werd leek het Benton te lukken om nog lang plezier aan dat succes te beleven en er voorzichtig op te teren. In sommige landen in het Oostblok werd hij daardoor als een ster gezien, terwijl we hem in Nederland zeker zo niet zagen. Het boek ‘De zeven levens van Oscar Benton’ neemt ons mee op reis door het leven van Oscar Benton, van hoe hij begon aan zijn muzikale carrière, het proeven en genieten van succes tot aan zijn comeback na het ontwaken uit een diepe coma. Alle aspecten van het muzikantenbestaan worden beschreven: het ploeteren en dingen doen die je feitelijk helemaal niet wil, maar die geld in het laatje brengen. De lezer wordt door auteur Peter Bruyn een stevig kijkje achter de schermen van het artiestenleven in Nederland gegund. Een leven dat van de buitenzijde misschien omgeven is door glitter en glamour, maar in werkelijkheid maar heel weinig daarmee te maken heeft. Wat al snel duidelijk wordt is dat Benton er alles voor over had om succesvol te zijn. En op de momenten dat hem dat lukte, zoals in Tsjechië waar hij onthaald werd als een ster en zelfs voor de president mocht zingen, genoot hij met volle teugen. (…) De biografie is met liefde geschreven en geeft zo betrouwbaar mogelijk een beeld van de mens en muzikant Oscar Benton en prikt vakkundig door de Bentoniaanse waarheden (leugens) heen, die vaak de kop op staken. Wie wil weten welke leugens dit zijn wordt van harte uitgenodigd om dit interessante boek te lezen.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De zeven levens van Oscar Benton’
Meer over Peter Bruyn op deze site