«‘Terug tot Tovar’ zal zijn plek in de Caribische literatuur veroveren als een zeer originele roman. » – Ezra de Haan

Terug tot TovarOver ‘Terug tot Tovar’ van Hans Vaders op Literatuurplein, 29 oktober 2012:
‘Terug tot Tovar’ is een roman met meerdere stemmen. (…) Al deze mensen hebben met elkaar te maken. Allemaal zijn ze, zwervend over de wereld, direct of indirect op Curaçao beland. Al is het maar met de genen. Je duikt in een beklemmend labyrint van herinneringen waarin het heden en het verleden elkaar afwisselen. ‘Terug tot Tovar’ zal zijn plek in de Caribische literatuur veroveren als een zeer originele roman, eentje zoals alleen Hans Vaders die schrijven kan.

Lees hier de recensie

Meer over Terug tot Tovar

Meer over Hans Vaders

Tagged Hans Vaders, Terug tot Tovar, Curaçao, Antilliaanse letteren, interneringskamp Bonaire, Venezuela

«Heiligers zet met de biografie een standaard neer.» – Aart G. Broek

Pierre LaufferOver ‘Pierre Lauffer. Het bewogen leven van een bevlogen dichter’ door Bernadette Heiligers in Ñapa (Amigoe), zaterdag 27 oktober 2012:
Heiligers tekent de menselijke spanningen die de veelgeprezen auteur teisterden. Zij doet dit op bewonderenswaardige wijze, meeslepend, afgewogen. Zij trekt de lezer door het leven en door het werk van Lauffer met een verleidelijke vaart en weet toch de vele informatie knap te spreiden. (…) Heiligers zet met de biografie een standaard neer. Een welkome hóge standaard. Hiermee zullen de letteren van de eilanden – biografen en lezers – hun voordeel kunnen én moeten doen.

Lees hier de recensie + Napa

Meer over Pierre Lauffer

«Hij is in de eerste plaats een dichter, een schrijver, een kunstenaar.» – Abys Kovács*

KhazarenbloedOver ‘Khazarenbloed’ van Rogi Wieg in Vrij Nederland, 27 oktober 2012:
Rogi is heel goed als dichter, hij heeft een eigen stem en ik proef zijn Hongaarse achtergrond in zijn gedichten. Hij is een prachtige man, hij heeft humor, is slim. Als we samen aan het werk waren – hij schrijven, ik tekenen – leek alles goed.

* in gesprek met Mischa Cohen over leven met Rogi Wieg

Lees hier het hele artikel

Meer over Rogi Wieg

«Wat hij tevoorschijn tovert lijkt bedrieglijk eenvoudig.» – Levity Peters

Wat geen teken isOver ‘Wat geen teken is maar leeft’ van Michiel van Kempen op MeanderMagazine, 27 oktober 2012:
Hoe hij ernst en luim en lichtheid hand in hand laat gaan, maakt mij een bewonderaar. Dit is poëzie die getuigt van een onstilbare honger naar de werkelijkheid, waarvan de vergankelijkheid soms wordt betreurd, en waarin het nieuwe met plezierige vanzelfsprekendheid wordt binnengehaald. Deze poëzie brengt je even in de staat van de levenskunstenaar (wie wil dat niet zijn) die het leven hoe dan ook als rijk ervaart. (…) Tot slot wil ik een kort gedicht (Antwerpen Centraal) in zijn geheel citeren waarvan vanaf de eerste lezing van de bundel de eerste regels waren blijven haken, en die ik te pas en te onpas grijnzend voor mij uit mompel. […] En nu je het gelezen hebt; nog een keer lezen. Er staat zoveel meer in.

Lees hier de hele recensie

Meer over Michiel van Kempen

«Door zijn toon en talent ontstaan er gedichten die bij verschijnen al klassiek lijken.» – Ezra de Haan

KhazarenbloedOver ‘Khazarenbloed’ van Rogi Wieg op Literatuurplein.nl, 24 oktober 2012:
‘Khazarenbloed’ laat zien dat Rogi Wieg ondanks alle malheur ‘alive and kicking’ is. Laat deze bundel het begin van een nieuwe stortvloed van poëzie zijn. Want van Rogi Wieg is er geen tweede in Nederland.
Lees hier de recensie

Meer over Khazarenbloed

«Hij neemt geen blad voor de mond.» – E. Mutter

De muziek van het huisOver ‘Een land met gesloten deuren’ van Tjalie Robinson, voor NBD Biblion, 24 oktober 2012:
Hij verafschuwt de kille en kneuterige samenleving en vergelijkt die met de open, warme en gastvrije samenleving in Indië. Nederland is voor hem het land met de gesloten deuren. De schrijver ervaart de, in sommige kringen verketterde, koloniale samenleving als een menselijker samenleving met meer empathie.

Lees hier de recensie

Meer over Tjalie Robinson

Tagged

«De poëzie, even intens als intelligent.» – Eppie Dam

[foto De Gids]
Over ‘Khazarenbloed’ van Rogi Wieg in Leeuwarder Courant, 19 oktober 2012:
Nu publiceert Rogi Wieg (1962), die op twintigjarige leeftijd als dichter debuteerde met ‘Tijd is als een nekschot’, zijn ‘Khazarenbloed’. Zoals voor de Khazaren de keuze voor het Jodendom een overlevingsmechanisme was, is het schrijven van gedichten dit voor Rogi Wieg. ‘Ik ben een khazar, / drink mijn eigen bloed / als het moet (…) eet mijn eigen verzen / als het moet’. (…) Wieg spreekt uit dat híj de zon nog wil zien. ‘Ik wil nog. Ik wil een nieuw / jaar met jou.’ Die ‘jou’ is Abys Kovács, een Hongaarse beeldend kunstenares, die aan deze indringende bundel grafisch werk bijdroeg in de vorm van zwart-wit tekeningen. Voor geluk ben jij niet geboren, zei iemand tegen hem. Voor de poëzie, even intens als intelligent, des te meer.

Lees hier de recensie

Meer over Rogi Wieg

«Absurde schetsjes, droombeelden, fantasietjes, afgewisseld met collages of gemanipuleerde foto’s.» – Marjo van Turnhout

Voor de eerlijke vinderOver ‘Voor de eerlijke vinder’ van Ilona Verhoeven op Leestafel.info, 22 oktober 2012:
Ze lijken te zijn ontstaan als gevolg van een enkele overdenking, een gedachte die je bestormt, iets wat je ziet. Mij staat de figuur ome Jo wel aan, in het 13 pagina’s lange verhaal ‘TV-Maria’. Hoofdpersoon is een oudere man die na een ongelukkige val vroom wordt, platter Tilburgs gaat praten en in plaats van ’s avonds rond twaalf uur de warme maaltijd tot zich neemt. Verteller in dat verhaal is een jonger familielid, die het verhaal vol mededogen en verwondering vertelt. Dat ook dit verhaal niet een gewoon vertelsel blijkt te zijn, is een verrassing.

Meer over ‘Voor de eerlijke vinder’

«Elodie Heloise is er zonder meer in geslaagd haar Curaçao met zijn bewoners tot leven te brengen.» – Koos van den Kerkhof

WoestijnzandOver ‘Woestijnzand’ van Elodie Heloise in Ñapa (Amigoe), zaterdag 20 oktober 2012:
Met haar eerste verhalenbundel ‘Woestijnzand’ heeft schrijver Elodie Heloise een nieuwe bijdrage geleverd aan de Curaçaose literatuur die er mag zijn. Ze beschikt over een natuurlijk verteltalent dat de weg vindt tussen vernieuwing en traditie en het eiland een oorspronkelijke literaire stem geeft. Haar verhalen beginnen vrijwel altijd abrupt in een situatie, maken de lezer getuige van de vertelde werkelijkheid en hebben niet altijd plot. Heloise gaat geen enkel thema uit de weg. Of het nu discriminatie is, vergankelijkheid, overleven, slavernij, overspel of de botsing van magie en artsenij. Alles wat de geschiedenis heeft voortgebracht, opduikt in de hedendaagse realiteit maakt ze tot onderwerp van haar verhalen.

Lees hier de recensie

Meer over Elodie Heloise

«Met ‘Terug tot Tovar’ heeft Hans Vaders een web van verhalen geweven dat lijkt samen te komen op Curaçao. Een web dat een lezer maar al te graag wil ontwarren.» – Koos van den Kerkhof

Terug tot TovarOver ‘Terug tot Tovar’ van Hans Vaders in Ñapa (Amigoe), zaterdag 13 oktober 2012:
In zijn vergeefsheid en teloorgang sluit het verhaal aan bij de twintigste eeuwse romantici in de Nederlandse literatuur, bij Slauerhoff en Terborgh. In zijn raadselachtigheid, wreedheid en vertelkunst is het een Caribische roman die past in de lijn van een Boeli van Leeuwen en Tip Marugg. De ondraaglijkheid van het menselijk lot lijkt onverbiddelijk en laat de lezer achter in dromen en melancholie.

Lees hier de hele recensie

Meer over Hans Vaders